The Charlatans - Britse band uit de Madchester scene die we koesteren , samen met de Inspiral Carpets en The Boo Radleys , in de voetsporen van een The La’s, Happy Mondays, Blur, Oasis en Stone Roses. De muzikale carrière van Tim Burgess in die 25 jaar en de zijnen is er eentjes van pieken en (diepe) dalen. De 90s eerstelingen ‘Some friendly’ en ‘Up to our hips’ gaven de Britpopscene kleur en elan.
De band heeft al wat te verduren gehad . De verslavingsproblematiek van Burgess, het dodelijk ongeluk van Rob Collins en de drummer Jon Brookes die anderhalf jaar door een hersentumor kwam te sterven . Brookes hiep nog mee aan de plaat en het was zijn wens dat ze verder afgemaakt werd .
We krijgen enkele sterke bezwerende pop psychedelische songs door het mooie samenspel drums – orgel en dromerige zang als “Talking in tones” , “So oh”, “Come home” , “Baby, I need you to know” en “Lean in” .
Het was nooit de bedoeling hier nu zware , donkere kost te serveren , maar eerder zalvende, aangename pop aan te bieden , waarin ze en verve geslaagd zijn.

Johnny Marr was na de Smiths periode te horen bij verschillende bands als The The , Electronic, Oasis, Beck , Beth Orton , Modest Mouse en The Cribs . Ook stond hij in voor diverse producties.
Hij heeft sinds die jaren al een paar soloplaten uit . Hij heeft er enkele uit met The Healers als begeleiding en eentje met andere gastmuzikanten .
De oude Smiths gitarist brengt hier een reeks goede gitaarsongs , die balanceren tussen energieke rock en dromerige , sfeervolle gevoelige pop. Songs ‘that move at the speed of life’, zoals hij ze zelf omschrijft .
Die vaart ervaren we zeker bij “Back in the box” , “Boys get straight” en de titelsong . “Easy money” is een aardige hit door zijn emotievolle benadering en dan hebben we nog een reeks intensere nummers .
Toegegeven, in dit afwisselend concept is Marr geen bijzondere zanger , maar qua sound is ‘Playland’ alvast meer dan de moeite door die broeierige spanning .

De dames van Sleater- Kinney uit Portland zitten al zo’n twintig jaar in het circuit . Een ‘female’ band , die een plaatsje bemachtigt binnen de ‘riot grrrl power’. We horen rauw melodieuze noisepop , met een  ruw, galmend, lofi randje .
Sleater-Kinney was onmiskenbaar een voorname bron voor bands als Haim , Warpaint en Savages . Sinds 2005 was het opvallend stil rond de band , de dames deelden allerhande projecten en namen de draad terug op met deze nieuwe .
Een comebackplaat die verrassend goed klinkt , met een reeks gedreven bezielde songs die een hakkende , botsende en hotsende ritmiek hebben , en de ene wat extraverter dan de andere.
Hun ongepolijste rock intrigeert … Knap werk dus , waarbij ze nog maar weinig van hun authenticiteit hebben ingeboet!

De dromerige indie/americana/rootspop van Fleet Foxes zit duidelijk verweven in Father John Misty alsook de 60s pop en psychedelica . Geen wonder , hij was de ex-drummer van Fleet Foxes. Daarnaast bracht hij al wat solowerk uit onder Josh Tillman (J. Tillman) , waarbij we vooral integere, warme melancholische pop horen .
Onder Father John Misty komt hij dichtst bij de vroegere Fleet Foxes door de bredere opzet en de  meerstemminge backing vocals . Ook Calexico , Beck ervaren we als invloed .
We hebben elf mooie , sfeervolle nummers die balanceren tussen dromerig- en uitbundigheid, mooi uitgewerkt zijn, niet vies zijn wat arty pop , pathos en barok door de instrumentatie en orkestratie , maar nergens buiten de lijntjes kleurt .
De zang is meer dan ok , luister maar eens naar “When you’re smiling, …” . Hij houdt het aardser en straalt geen verheven gevoel uit. “The ideal husband” toont een rockende  artiest. Of hij houdt het sober , gevoelig op songs als “Bored in the Usa”, “Holy shit” en “I went tot the store one day”. De afwisseling zorgt voor een uiterst aangename plaat en op “True affection” wordt zelfs een lekker beatje aan toegevoegd .
Father John Misty brengt een reeks meeslepende songs en is dus een interessant talent …

Natalie Prass , een Californische, heeft een erg mooi debuut uit, die materiaal van Joanna Newsom doet opborrelen in “Christy” en “Is it you”, een sprookjesachtig kader , dat je meteen in Disneyland voert  .
Zij gaat nu haar eigen weg, de lijn is breder op de ander zeven songs , een bredere instrumentatie en orkestratie is duidelijk aanwezig; het zijn een reeks kwetsbare , subtiel vormgeveven songs ; beluister maar de eerste drie nummers “My baby don’t understand me”, “Bird of prey” en “Your fool” , die het uitgangsbord  zijn , gedragen door haar hemelse stem.
Ze maakte vroeger deel uit van de band rond Jenny Lewis als toetseniste en achtergrondzangeres . Vrienden Matthew E. White en Troy Pollard gaven gestalte aan haar debuut .
De instrumentatie is om van te snoepen en zorgt voor een veelbelovende carrière van deze talentrijke dame !

De Britse zangeres leverde vroeger nog haar bijdrage tot de hit “I love it” van Icona Pop , een doorbraak die haar eigen carrière een bepalende push gaf . Net als de vorige plaat ‘True romance’ hebben we hier op ‘Sucker’ lekker in het gehoor liggende electropop , onschuldig , jeugdig , fris , aanstekelijk . Je kan de lijn zelfs doortrekken naar bubblegumpop , die jonge fans in ontroering brengt . Songs met een happy feeling dus , als “Break the rules” , “Boom clap” en “Doing it” ;  een dromerige , sfeervolle toon hoor je meer op de laatste songs. De sensuele danspasjes , de huppelende moves die ze op het podium doet, nemen we er maar al te graag bij als we de plaat beluisteren .
Als luistervoer op de achtergrond OK, maar verder geen bijzonderheden omtrent haar materiaal …

Cactusfestival 2015 – zondag 12 juli 2015
Cactusfestival 2015
Minnewaterpark
Brugge
2015-07-12
Johan Meurisse

België … Driemaal is scheepsrecht … na Goose , Balthazar komt dEUS  het festival afsluiten. Zij zullen hun 25 kaarsjes plaatsen op de 34^ste editie. ‘Blow your mind’ …

Ons parcours op de afsluitende Cactusdag start met de excentrieke Benjamin Clementine, van Brits/Ghanese afkomst . Vooraf rond het middag uur hadden we de even creatieve aanzet van ons eigen Dans Dans die verschillende genres samenbrengt in een soort ‘film noir’ soundtrack . Een apero-concert vol bubbels …

Die Clementine is een speciale gast en brengt geen hapklare pop. De songs profileren zich binnen een klassiek patroon , hebben een soul jazzy invloed en schuwen zelfs een operasfeertje niet . Een soort muzikale poëzie , sfeervol als gedreven, die je weet te raken. Hij heeft een apart stemgeluid en praatzang , beetje Terence Trent d’Arby  meets Anthony Hegarty (Antony & The Johnsons), waarbij hij sterk en hoog kan uithalen . “Cornerstone” is mans doorbraak en was dus te horen . Live klonken de songs beduidend toegankelijker. Z’n band krijgt zelfs wat meer ruimte op hun instrument . Hijzelf op piano , maar de cello , de bas en de drums vullen hier mooi aan.  Gent Jazz misstaat hem niet! Op die manier is de apero smaakvoller en zoeter …

Die twee van Two Gallants blijven in de schemerzone van rock’n’roll duobands . Ze staan er beiden niet voor te springen een carrière uit te bouwen als The White Stripes , Black Keys of Royal Blood . Het is een rauw , rammelende sound die de melodie niet het oog verliest en een punky gevoel ademt . Hun laatste cd ‘We are undone’ is er eentje om van te snoepen en kwam in de uur durende set alvast aan bod met “Fools like us”, “Incidental” en de titelsong , die weergaloos klinken . Een stekelig, rollende hoempapa ritmiek, rauw van de knorre .  Bluesy slides en  mondharmonica werden mooi ingepast in die rauwe gitaarriedels, hitsende drums en zorgen ervoor dat hun roots wat meer kleur krijgt . “Steady rollin’”(tijdloss nummer btw!), “Cradle pyre” en “Halcyon days” vullen aan . De gevoeligheid , emotie werd intenser op een nummer als het sfeervolle “Invitation to a funeral” op piano .
Alleen , de klik was er net niet naar het Cactuspubliek. Men liet het wat over zich komen , maar genoot wel van hun inzet en samenspel. Geen nood,  Stephens - Vogel genoten er ook van . Dus iedereen tevree…

Het dromerige plaatwerk van de Ierse sing/songwriter, multi-instrumentalist James Vincent McMorrow kreeg live een extravert tint . Zijn muziek van fraai gearrangeerde, gelaagde folky/rootspop  krijgt elan door z’n fluwelen falsetzang en doet deels denken aan Bon Iver zonder overdubs . Hij kon vocaal harder uithalen .
Naast het eigen werk was “Higher love” van Steve Winood een opmerkzame cover . Achterna gezien een artiest , die een belangrijke invloed heeft op McMorrow. Zijn muziek prikkelde op een zondagnamiddag . Hij beschikt over een goed musicerende band, waarbij de bassiste vocaal voldoende ruimte kreeg.

Een koele rockdiva is die Britse Anna Calvi . Op het podium komt ze als laatste op en eist haar gitaar op van de roadie. Een wolvin in schaapskleren, ééntje met klauwen en weerhaken, wat verlegen, maar met wat een sound komt ze met haar band aandraven. Soms muzikaal moeilijk te vatten , maar ergens te situeren tussen het oude PJ Harvey en het even oude Nick Cave ten tijde van ‘The firstborn is dead ‘.
Wat waren onder de indruk van die grimmige sound , die aanhoudend spannend, dreigend klonk. Moeiteloos past het in een volgende Q. Tarentino soundtrack of voor de nieuwe Twin Peaks door het messcherpe , snijdende, indringende gitaarspel en haar helder , innemende vocals op z’n Goldfrapps.
Op dreef komt ze en ze zet haar tanden bijna letterlijk in haar gitaar , galmende bluesy riffs en slides, apocalyptisch , gevoelig en huiverend overspoelen ons , “Rider to the sea” , “Eliza” en “Carry me over” . Paranoia? , die was nooit ver weg en was al aanwezig op de  opener “Ghost rider” van Suicide;  de daaropvolgende “Suzanna & I”  en “black out over” zetten dit aanvoelen verder.
Een korte(re) , intens krachtige set was het , die en verve werd afgesloten met haar doorbraak “Jezebel”, de Franie Laine cover . Toegegeven, muzikaal geen doetje en geen alledaagse koek, maar wat een wervelend optreden , die ons met wijdopen mond sperde…

Tja , wat volgde was zeerzeker ook niet alledaags … Thurston Moore , die Sonic Youth langs de ene kant definitief uitwuift , langs de ander kant omarmt met 80ies ‘Bad moon rising’, ‘Evol’ en ‘Daydream nation”. Een man voor wie we een onvoorwaardelijk respect hebben; ook Cactus draagt hem op handen. Hij was hier al eens met zijn vorig werkstuk Chelsea Light Moving .
Hij buigt de grimmige , spannende dreiging van Anna Calvi om naar een ongedwongen, speelse, spontane , rauw jengelende , twinkelende , melodieuze dissonante sound . Een heerlijk genietbare trip is het als de gitaar wordt ingeplugd . Meteen waren we al weg voor zo’n tien minuten “Forever more”, “Speak tot he wild” en “Turn on” met een minimale zangpartij. Tja , in dat kenmerkend bekend geluid, met een knipoog naar Neil Young's Crazy Horse,  word je meegesleept in Thurston’s muzikale wereld .
Vanavond had hij Debby Googe (My Bloody Valentine) mee, die haar bassnaren onder ‘high tension’ plaatste. Rauw, verbeten klonk “Germs”. En het speeltje ging in overdrive op het instrumentale “Grace lake” , die lekker noisy kletterde .  Thurston Moore , 56 , altijd even sympathiek , was met z’n bandje alvast in goede doen …

Na zo twee acts was het tijd om op adem te komen en dus goed gewoon wat ‘pop’ rock  te horen . The Kooks waren op hun plaats en verblijdden een jonger publiek . Heeft Thurston Moore een ‘young at heart’ gevoel , dan heeft de Britse band rond Mike Pritchard een ‘young at heart’ geluid .
The Kooks hadden een schitterend debuut , ‘Inside in /inside out’ uit, maar dobberden wat in het rond met de twee volgende platen. Die laatste laat meer funk, r&b , gospel en elektronica doorsijpelen . Aan singles geen gebrek , die werden mooi verdeeld in de set en deden jongere vrouwenhartjes sneller slaan . De doorwinterde rockliefhebber lustte er wel pap van , als je de onschuld hoort van “Ooh la”, “Junk of the heart (happy)”, “sShe moves in her own way” en “See the world” . Aangenaam luistervoer, gitaar , keys en drums waren mooi in elkaar verweven. Lekker wegdromen kon je op het sober gehouden , akoestische “Seaside” en “So naieve” deed iedereen nog eens recht veren . “Do you wanna” of “Down” konden we ons niet direct herinneren vanavond , maar kijk een sympathieke set hoorden we van een even amicaal gezelschap , die het live er het beter van afbrengt dan op plaat …

Tot slot dEUS – zij hadden iets te vieren Al vijfentwintig jaar bezig en al twintig jaar hebben we plaatwerk van de band Barman en C° , die diverse bezettingswisselingen heeft gekend , maar nu al een pak jaar consistent functioneert .
Sinds vorig jaar is het een dEUS feest, zij vieren hun jubileum. Naast gekende singles zijn we zeerzeker blij dat “Via” of “Stop/start nature” nu opgevist werden .
dEUS is een graag gezien gast in Brugge en houdt van Brugge . dEUS heeft er zin in . Mooi. We zagen een gretig spelende band ; de songs krijgen een spannend broeierig kantje , die heersen in een constante dreiging. 
Dit is een hecht spelende band dus door Barman geleid, maar pijlers zijn een Mauro , Klaas Janzoons, Stephane Misseghers en Alan Gevaert , die dat ietsje meer in de sound injecteren . “Slow”, “If you don’ get what you want” , “4 mains”, “Bad timing” of een sfeervollere “Instant street” , “Little arithmetics” en “Serpentine” worden naar een hoger niveau getild .
En natuurlijk de classics op het eind , “Hotellounge”, “Suds & soda” en “Roses” , in de bis, waaiden en zwaaiden ons letterlijk uit .
Een nieuw hoofdstuk kunnen ze aanvatten met nieuw werk in 2016… Zij sloten nu af in schoonheid , in goddelijke stijl …

Doek dicht , boekje toe en knockout waren we na drie intense Cactusdagen , nagenietend van de fijne muziek, kan de rust nu terugkeren …

Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival, Brugge)

De twee van Two Gallants Adam Stephens (gitaar/zang) en Tyson Vogel (drums/zang) zijn al ruim tien jaar bezig en na wat ups en downs komen ze hier aandraven met een nieuwe cd , die de speelsheid , de spontaniteit en de rauwheid bevat van hun eerste werk . Die duobands blijven toch iets speciaals , en intrigeren door hun eenvoud en puurheid .
Ze herontdekken zichzelf als een bluesy rock’n’roll/american/folkpop band , die het sing/songwriting hoog in het vaandel houdt , messcherp en emotioneel rakend . .De eerste drie nummers “Incidental”, “Fools like us” en de titelsong zijn weergaloos. Het gaspedaal wordt pas op de vierde, het sfeervolle “Invitation to the funeral” wat losgelaten .
Ze wisselen voldoende af , behouden een broeierige spanning en zoeken soms de soberheid op. Het maakt de plaat uitermate aantrekkelijk.
Het duo blijft echter in de schermerzone fungeren, en verdient meer erkenning, zeerzeker als we na tien jaar nog zo’n puike , overtuigende plaat horen! Kwalitatief heel sterk!

Het Britse uit Bristol afkomstige The Pop Group rond multi-instrumentalist en dubfreak Mark Stewart was een kort en krachtig leven van nog geen drie jaar beschoren van 77 tem 80. Na 35 jaar vond men elkaar opnieuw , en de muzikale vriendschap resulteerde in een nieuwe plaat, die een avontuurlijke groovende kruising bevat van postpunk , punkfunk en triphop. De funk , jazz , dub, hiphop , rocken  industrial zorgen nu net voor een levendige , intens broeierige sound. Bands als een PIL, Cabaret Voltaire en Gang Of Four zaten in die tijd in dezelfde stijl interessant materiaal uit te brengen .
En de heren gaan verbeten te werk op deze reünie. De songs zijn scherp , snedig , hebben een rauw , gortdroog lofi-randje en zijn niet vies van wat experiment en vocoders , zonder die kenmerkende ritmiek en melodie uit het oog te verliezen .
Een heerlijke comeback van elf nummers met een “Mad truth”, “S.O.P.H.I.A.”, “St. Outrageous” (met een knipoog naar het oude PIL ten tijde van ‘Metal Box’)  en de titelsong, een handvol tracks, die hun invloed in het genre meegeven …

Rock Werchter 2015 - dag 2 - vrijdag 26 juni 2015
Rock Werchter2015
Festivalterrein
Werchter
2015-06-26
Johan Meurisse

dag 2 - vrijdag 26 juni 2015 - parcours
Op deze tweede dag konden de folkyroots fans hun gading vinden met Of Monsters & Men, Ibeyi en Mumford & Sons. Alt-J weet hun grillige sound toegankelijk te maken en Balthazar groeit uit tot een grootse Belgische band . Tot slot mag de ‘fake reality’ van Pharrell ons met een smiley uitzwaaien …

We moeten nog eventjes op dreef komen  op dit vroege middaguur … Openers op dag twee was het politieke getinte trio The Last Internationale (mainstage) met RATM drummer Brad Wilk . Broeierige potige pop rock , gezongen door bassiste Delila Paz. Het is hun gitarist Edgey Pires die ons doet stilstaan van wat er gebeurde de voorbije weken omtrent het gebruik van de confederale vlag in de zuidelijke staten van de VS. Tekstueel dik ok , maar muzikaal weinig verrassend of bijzonders .

En er zijn van die bands die je kunt ontdekken op Rock Werchter . Het IJslandse Fufanu (Klub C) gaat gretig te werk en gooit alles wat door elkaar. Heerlijke trips van postpunk , psychedelica en shoegaze , die goed opgebouwd is, durft te ontsporen en te ontploffen . De heren gaan fel tekeer , en de sound krijgt nog meer elan door een verbeten zang . Ze komen zelfs in de buurt van een Archive die ook z’n songs zo onder intense spanning brengt . Fufanu was zeerzeker een aangename verrassing .

Nog altijd versta ik me er totaal niet aan dat het Britse Archive (mainstage) hier in ons Vlaanderen niet weet door te breken . Bij onze Franstalige vrienden en in Frankrijk wordt deze band op handen gedragen; ze weten ook op klaarlichte dag en mede ook door hun prachtige visuals , een ongelijke sfeer te creëren, een apart en uniek geluid van symfonische rock, industrial-trips en trippop, die bombast en theatraliteit niet schuwen . Een donkere klankkleur en een Pink Floyd ‘move’ zorgen voor een aanhoudende broeierige, dreigende spanning door de lagen repeterende, wisselende als zalvende, forsere  ritmiek, effects , die worden gedirigeerd door Darius Keeler en Danny Griffith.
Archive komt nog meer tot z’n recht in één van de tenten, maar hier moesten ze niet onderdoen . Een wall of sound van emotie en gevoeligheid. Een donkere romantiek , begeesterend als meeslepend, waar droom als huiver hand in hand gaan. De wisselende zangpartijen zijn subliem en geven zeggingskracht . Een ondraaglijke heerlijke sound . “Feel it” en “Fuck you” waren al meteen twee kleppers en die spankracht behielden ze tot bij de afsluitende reeks “Ladders” en “Numb”.

Ze werden al getipt op Les Nuits Botanique , in mei ll de tweeling , Naomi en Lisa Diaz, Ibeyi (Klub C), die ergens een sing/songwriting freefolky world geluid creëren . De Frans-Cubaanse dames houden het bijzonder sober met paino/keys , slaginstrumentatie, ritmebox  en vingertics, maar hebben een stemmenpracht die het materiaal naar een hoger niveau tilt . Ze zingen zowel in het Engels als in het Yoruba, de Nigeriaanse taal. We voelen linken naar een Cocorosie en ons eigen Zap Mama. Een harmonieus geheel. A capella zelfs ontroeren ze moeiteloos. Ze betrekken er het publiek bij door handclaps en singalongs als op “River” , wat hun sound interactief maakt. Hun doorbraak “Stranger/love” werd zelfs vergeten, maar dit deed niks afdoend aan hun intens pakkend geluid. Sterk!

John Newman (the barn) liet zich al horen op een song van Rudimental, “Feel the love”, maar heeft ondertussen in de UK al een eigen status opgebouwd met z’n funky soulpop , die natuurlijk  nauw verbonden is met Sam Smith . Hij kan vocaal sterk uithalen , maakt kwieke danspasjes, pirouettes op z’n Michael Jackson (moonwalk) en tracht door de funky loops en ophitsende ritmiek het publiek in de juiste vibe te brengen . Wat veel respons uitlokte. Persoonlijk was ik er niet echt van onder de indruk, maar een song als “Love me again” bracht de set naar een sterker niveau . Verder bleef ik hier muzikaal wat op m’n honger .

Of Monsters & Men (mainstage) uit IJsland hebben nog maar net een nieuwe plaat onder de arm en op het podium staat er veel volk en instrumenten . Een blazerssectie en een dubbele percussie durven hun folkypop meer kracht en diepte geven . Hun doorbraak “Little talks” werd op het einde bewaard en krijgt een volle instrumentatie mee. Dit combo blijft algemeen wel goed met een rits ritmisch sterke, ‘prettig in het gehoor liggende’ songs , die een melancholische, dromerige ondertoon hebben, en sfeervol , speels, onderhouden , zwierig klinken. Tja, bands als The Lumineers als het oude Mumford & Sons (die later de avond nog geprogrammeerd stonden ) koesteren ze . Op deze zomerse dag gaan songs als “Crystals”, “King & lionheart”, “Dirty paws” , “Hunger” tot “Little talks” er probleemloos in , en klinken lekker door de bredere en afwisselende instrumentatie , de elektrische en akoestische gitaren , alsmede de mooie man-vrouw zangpartijen die elkaar konden aanvullen . Een sound waar je op je gemak bij voelt en een zekere ‘feelgood’ uitstraalt …

We konden nog een groot stuk van Death cab for cutie (the barn) meepikken rond zanger/songwriter Ben Gibbard . Een goed bewaard geheim binnen de rootsindierock , die een kleine tien jaar terug de grote doorbraak hadden , maar dan ergens bleven hangen . De dromerige songs krijgen een rauw randje en een extraverte tint mee, maar worden niet in hun schoonheid geraakt . Ergens borrelt een Pavement op . Gibbard hekelde wel eens met John Newman. Hij is een virtuoos muzikant en heeft al een pak goede nummers geschreven die  hier in de uur durende set duidelijk naar voren kwamen als “Crooked teeth”, “Black sun” , “You are a tourist”, “Soul meets boy” en een schitterende “Transatlantic” die een rockboost aangemeten kreeg … Death cab for cutie pootte een sterke set neer en gaf een niet-rommelig, maar zelfverzekerd optreden.

Balthazar heeft door de jaren hard aan de weg getimmerd en is nu één van de bands die al aankloppen in een Vorst Nationaal . Hun plaatwerk brengt grilligheid en melodie mooi samen, gedragen door de afwisselende en meerstemmige zweverige en diepgrauwe zang. De groep is erg goed uitgeslapen en kan de mainstage meer dan ooit aan . Hier vervangen ze een zieke Ben Howard , gezien ze eerst geprogrammeerd stonden in the barn . ‘Thin walls’ is de nieuwe plaat , waar uit wordt gegraaid , maar de band haalt het beste van hun tienjarige carrière naar voor . Wat opvalt in z’n totaliteit is dat die songs toch verdomd ingenieus in elkaar zitten, geslepen, veelkleurig en van finesse getuigen door het brede instrumentarium, de experimentjes en de huppelende, hakkende, stekelige en sfeervolle ritmes. Je komt dan uit op een volgende reeks, “Leipzig”, “The boatman”, “The oldest of sisters”, “Bunker” , “Fifteen floors”, “Sinking ship” en “Do not claim them anymore”.

Alt-J is één van die Britse indietronicabands die het clubcircuit is ontgroeid en met hun dromerige schoonheidspop een jong als ouder publiek weet te raken . Alt-J staat in één lijn met hun instrumenten, en wisselt tussen toegankelijkheid en avontuur . Ze gaan schuil achter een rits blauwe en rode spotlights . Eerder bewezen ze al in Vorst Nationaal dat een groot podium hen niet misstaat , hier ook in de barn waar sommige nummers een ferme aanstekelijke, groovy boost krijgen of wat vertimmerd worden . Openen “Hunger of the pine” was een mooi voorbeeld, een a capella inzet , en dan variëren ze in huppelende en bevreemdende ingewikkelde ritmes. De keys en de percussie drongen zich op , naast die dromerige gitaarriedels, diepe basstunes en nasale zang. Radiohead komt hier om de hoek kijken .
Goed uitgewerkt allemaal en dan kom je uit op schitterende versies van een rockend “Left hand free”, een innemende “Malthilde” , dat luidkeels wordt meegezongen of een twinkelende “Every other freckle”. Ze beheersen hun sound volledig en palmden het publiek moeiteloos in met de afsluitende reeks “Taro”, een creatief aangepakte “Lovely day” van Bill Withers en het frisse “Breezeblocks”. Alt- J heeft heel wat muzikale trucks in huis  die weten aan te slaan , en die verfijnd , toegankelijk of strak klinken .

Die Mumford & Sons hebben een deugddoende (korte) pauze ingelast en zijn er nu terug met een nieuwe plaat ‘Wilder mind’ die hun neo –indiefolky sound op het achterplan heeft geduwd en plaats heeft gemaakt voor aangename (radiovriendelijke) poprock . De banjo’s , mandolines en de speelse onbevangenheid zijn in een sfeervol, direct, gepolijst geluid gestopt. Wat bewaard is gebleven na hun twee uur durende set is het samenhorigheidsgevoel , de sobere elegantie  en de treffende eenvoud van hun roots, het heerlijk genieten , bewegen of wegdromen.  De songs worden naar een hoger niveau getild door hun gretigheid , enthousiasme , dynamiek. De nieuwe songs moeten nog wat hun plaats vinden , tonen een ordinary band van odinary boys, en ze worden door “Tompkins square park” en de twee sterke singles “Believe” en “The wolf” mooi opgevangen . En natuurlijk kunnen ze niet omheen het vroegere imago en de samenzang van een “I will wait” , “Roll away your stone” , “Lover of the light” , “The cave”  en “Little lion man” , die hen groots heeft gemaakt . Niks anders dan happy feelings aan de mainstage dus …

Nog een stuk Roisin Murphy (the barn) kunnen meepikken ... die we natuurlijk kennen van haar Moloko avontuur. Wat kitsch is er nog altijd bij , want in die dampende, funkende, soulvolle electropop , zagen we haar in allerlei gedaantes ; een pak kostuumwissels tot surrealistische maskers die aan een Grace Jones refereerden. We hoorden twee oudjes van het Moloko oeuvre (waaronder “Familiar feelings”) tot een eigenzinnige selectie van haar eigen materiaal , van de nieuwe ‘Hairless toys’ (o.a. “Evil eyes”, “Gone fishing”, “House of glass”). Misschien muzikaal niet steeds even boeiend , maar toch hadden we een grillig setje van een dame die ons steeds weet te verbazen …

Voor of tegen de ‘Adidas’ gesponsorde Pharrell Williams (mainstage), altijd heeft Werchter wel een exclusiviteit die wat ophef mag maken .Hij doopt de stage om tot een catwalk , beschikt over een zalvende soulrap (al of niet op voorhand opgenomen!), plaatst enkele MJ- danspasjes en wisselt N.E.R.D. songs af met een soort juleboxshow. Hij heeft zijn maatje Chad Hugo en een band mee  en de talrijke danseressen zorgen voor een visuele verrijking. Die Pharrell wil alvast een happy gevoel aan zijn publiek meegeven en krijgt hierdoor zeerzeker de wei mee.
“Rock star”, “Lapdance” en “She wants to move” van N.E.R.D.  met jonge dames uit het publiek benaderden het dichtst het rockgevoel. Verder kwamen erotiserende gedachtes naar boven door de zwoele grooves (als “Come get it bae”, “Marilyn monroe”), hadden we z’n samenwerkingen met Robin Thicke (“Blurried lines”), Daft Punk’s “Get lucky”” en tot slot  werd een samenhorigheidsgevoel benadrukt door “Happy” en “Freedom” , waarbij kinderen (‘de Belgische toekomst’) op het hoofdpodium een danspasje plaatsten .
Op die manier kon iedereen , voor of tegen nu, de lach of de frustratie van zich afgooien en met een gelukzalig gevoel naar huis gaan …

Organisatie: Live Nation – Rock Werchter