De sing/songwriter Luke Sital-Singh is een opkomend talent en heeft al meteen met “The  greatest lovers” een goede hit op zak . We horen gevoeligheid en intensiteit terug in de sobere, sfeervolle en broeierige nummers . Na drie fijne EPs is eindelijk het debuut uit , ‘The fire inside’ en kreeg hij ook nog een nominatie voor de BBC’s Sound of 2014 . Hij dringt zich een plaatsje op naast George Ezra , en heeft met Damien Rice, Ben Howard , Tom Odell en Passenger goede voorbeelden achter zich.
Een afwisselend plaatje in het genre dus, waarbij enkele nummers gedragen worden door akoestische/elektrische gitaar en piano en zijn helder indringende stem (“Bottled up tight”, “Nearly morning” , “Fail for you”, “Cornerstone” en “Benediction”) ; die leiden in naar de emotionaliteit en weemoed. De andere zijn boeiend en intrigeren door de opbouw, “Nothing stays the same” , “Lilywhite” en “I have been a fire” of ze mogen lekker catchy klinken (“We don’t belong” en zijn doorbraaksingle) .
Kijk we hebben hier te maken met een doorleefd , eerlijk , oprecht, intiem album …

De Deense The Asteroids Galaxys van Mette Lindberg en producer Lars Iversen maken er een vrolijke , leuke, ontspannende  en aangename boel van . Vijf jaar terug kwamen ze in de belangstelling met “Golden age” , een kleine reclamehit.
Net als de vorige platen brengt de derde cd een rits toegankelijke songs met een smiley als “Navigator” , “My club” , “Choke it” en “Hurricane”. Meer ‘galaxy’ sounds ervaren we op een “Zombies”.  Toeters en bellen , deze Asteroids Galaxys bieden een uiterst gezellig geluid.

Brns – Brains,  om het u wat makkelijker te maken, is na het korte debuut ‘Wounded’ toe aan hun tweede plaat . De heren uit het Brusselse nemen een voornaam plaatsje in binnen de Belgische indiescene … Hun frisse, broeierige zelfs opwindende songs werden gekenmerkt door een strakke ritmesectie , pompende basslines, beheerste, avontuurlijke gitaarlijnen en een opzwepende drums , wat voor een aantrekkelijke, catchy , deels mysterieuze sound zorgde,  die een dansbare groove hebben , de spanning doen toenemen en explosieve momenten kennen. Ze zaten ergens tussen Battles , Tortoise en CYHSY in .
Op die tweede plaat ervaren we een even broeierige spanning , zijn er melodieuze als aparte afwijkende ritmes , en klinkt het in zijn totaliteit  meer zweverig , o.a. meebepaald door de knap uitgewerkte vocale harmonieën, die dan naar Alt-J neigen. Openers “Void” en “Slow heart” zijn al meteen twee fijne openers.
De multi-instrumentalisten gaan opnieuw gretig te werk, klinken alternatief en hebben dus een boeiend  staaltje afgeleverd met deze plaat, die zich per beluistering laat ontdekken!

Een aparte , eigenzinnige figuur die Tricky aka Adrian Thaws , die trouwens zijn laatste plaat naar zichzelf vernoemde…. Samen met Portishead en Massive Attack stond hij aan de wieg van de triphopscene en had hij met het debuut ‘Maxinquaye’ een bestseller uit , duister,  rauw én toch  toegankelijk.
Al twintig jaar is hij bezig … een ondoorgrondelijk muzikaal karakter hebben we op die eerste platen ‘Nearly God’ , ‘Pre-millennium tension’ en ‘Angels with dirty faces’, die een kronkelend, hobbelig parcours bewandelen binnen de scene met die dreigende geluidscollages en tegendraadse ritmes. En natuurlijk waren er al die verschillende gastvocalistes , waarvan we Martina Topley-Bird het sterkst onthouden en met wie hij een kind heeft.
Verder was z’n materiaal wisselend en hadden we persoonlijk laatst connectie met ‘Knowle west boy’ uit 2008; van de laatste platen , eerlijk gezegd , hebben we maar bitter weinig affiniteit,  maar OK onze ‘Tricky kid’ kan live nog altijd z’n duivels ontbinden …

… En vanavond was ‘t van dat … De songs werden pittig gekruid en klonken beduidend extravert . Sommige nummers kregen stevige rockinjecties door de hoekige gitaar en de felle drums en werden ondergedompeld in intrigerende , opbouwende, hitsende  jams , die soms explodeerden , wat ferm gesmaakt werd door het publiek.
De op voorhand geprogrammeerde elektronicasounds met die duistere, lome, relaxte vibes vulden aan .
Tricky zelf brabbelt , murmelt met z’n slepende zware stem de nummers aan elkaar, en heeft nu met K Bleax een vaste zangeres . Toegegeven , zij kan niet tippen aan de vorige zangeressen , haar stem is minder indringend, sensueel en dromerig.
Een clubconcert van Tricky is evenwichtiger dan op een festival , waar hij de mogelijkheid en de ruimte heeft zich volledig te laten gaan; ook zijn muzikanten krijgen de kans zich volledig te ontplooien . Hierdoor kwamen songs als “You don’t wanna”,  “Really real , “Nicotine live” en “Breeders” sterk uit de verf en brachten ze ons in dat unieke sfeertje . Tricky trekkebekt , maakt allerhande rare armbewegingen en trekt aan zijn shirt en pull , tussenin nipt hij aan een drankje en rookt hij z’n jointje of sigaretje op , terwijl Bleax vocaal zweeft over de nummers . Op “Why don’t you” neemt zij een prominente rol in. De paar overbekende oudjes “Overcome” en “Black steel” waren mooi verdeeld in de set en werden dan ook sterk onthaald.
Op deze nummers probeert het kwartet er wel een feestje van te maken . Af en toe zakte het wat , maar op het eind kreeg de Tricky sound nog meer een eigen smoel . Hij zelf trad meer op het voorplan en trekt fel , krachtig, verbeten van leer . Meer emotie en impact! “I wanna be your dog” was een heuse rocker , maar ook “Vent” en “By meself” waren strak , hard , overtuigden en werden net als de paar andere bisnummers in een jam ondergebracht .
Hier was Tricky onder stoom , zat iedereen op dezelfde golflengte en kon hij na bijna twee uur nog doorgaan . Met een pompende reprise van Stooges’ “I wanna be your dog” werd de lekkere, chaotische, gecontroleerde, opwindende en afwisselende set besloten.

Tja live altijd wel iets apart … een grillige persoonlijkheid , die zijn  muzikale triphopwereld in een rockconcept duwde , scherp en weerbarstig.

Organisatie: Agauchedelalune + Aéronef, Lille

Toch wel een aparte sound horen we bij FKA Twigs , die letterlijk draait rond de jonge frêle zangeres Tahliatt Barnett , deels Jamaicaans – deels Spaans/Engels; zij koppelt haar soul/r&b aan sobere sfeervolle , loodzware, traag slepende, lome elektronica, drum’n’bass , diepe grommende basstunes, tics, rateltjes en percussie , die dwars door je lichaam trillen. Hier versmelten verschillende stijlen samen in een minimalistisch complex geluid , een avontuurlijke ritmiek die verrassende , onverwachtse wendingen ondergaat en toch de dansspieren aanspreekt , gedragen door haar loepzuivere , heldere indringende , soms echoënde en hoog uithalende vocals .
Natuurlijk kan je niet omheen die donkere, dreigende ondertoon , beetje  mysterieus en paranoïde, maar tegelijkertijd toegankelijk groovy en dus ook wat aangenaam zalvend.
Nummers als “Lights on” en “Give up” dompelen ons al meteen in die muzikale leefwereld; de triphop van Tricky, Lamb , Portishead , verder de postdubstep van James Blake, het donker minimalisme (denk The xx) , de beats op z’n Breakbeat Era en de spannende tripsoul van Massive Attack borrelen hier op .
Een hobbelig muzikaal geluid waar kilte , donkerte, warmte en sensualiteit elkaar kruisen … Laat je gaan !

Een warme comeback ervaren we van het Australische duo Angus & Julia Stone . Ze brachten al een paar fijne hippe freefolkyplaten uit , maar na hun samenwerkingsverband stortten ze zo’n vijf jaar terug op een solocarrière . En kijk ze zijn terug met een aangenaam , soms stevig groovy album. Natuurlijk wordt hun kenmerkende muzikale  droomwereld niet vergeten; ze klinken aangenaam goed op “Grizzly bear” , “A heartbreak” , en ja zelfs extravert op “Little whiskey”, “Crash & bones” en “All this love”.
We horen een rits verrukkelijke nummers, waar de leadvocals worden afgewisseld . Het duo is duidelijk naar elkaar toegegroeid en tekenen voor een indrukwekkend nieuw album !

Allah –Las is een retrobandje pur sang . Inderdaad ze draaien de klok terug naar die westcoastpop  van de jaren 60 en voegen er aangename surfgitaartjes en psychedelica riedels aan toe .
Het zijn frisse, sprankelende songs met een heerlijk prikkelende melodie die misschien wat inwisselbaar kan klinken, maar zich weten te nestelen en zorgen voor een ontspannend , relaxt gevoel in stresserende periodes . Af en toe is de sound rauwer en  garagerockend , maar van  een directe vernieuwingsdrang is geen sprake , maar dat hoeft ook niet bij dit bandje uit L.A., die opnieuw een fijn plaatje uithebben van wel veertien nummers in 40 minuten …

Binnen de elektronische muziek is Richard D. James aka Aphex Twin een vreemde vogel. Hij viert z’n comeback met deze ruim uur durende plaat , waarbij zijn kenmerkende grillige sounds in een vrij toegankelijk geluidsdesign worden gebracht . De complexe, tegendraadse beats en de scary ritmes kunnen er deels nog zijn, maar zijn wat meer op het achterplan gedreven .
Dit betekent niet dat hij niet verrassend uit de hoek komt , integendeel, hier druipt de virtuositeit terug van af  met dansbare , driftige en opzwepende grooves , waarin minimal techno, drum’n’bass , jungle, breakcore en ambientsoundcapes zijn verweven .
Een nieuw Aphex Twin jaar dringt zich op met deze rits nummers , waar de bpms worden opgevoerd. Een trip die opvallend, opwindend en deze keer zelfs uiterst aangenaam klinkt.

Ryan Adams is een belangvol sing/songwriter en groots talent. Hij is geen man die steeds hetzelfde kunstje doet . Hij heeft nu wel niet steeds de perfecte plaat uit , maar we hebben altijd een handvol pareltjes, die mooi gearrangeerd en uitgewerkt zijn . Ook hier is het genieten van z’n toegankelijke nummers , die broeierig spannend als ingetogen , intiem kunnen zijn.
Op die manier stappen van van rockers “Gimme something good” , “Shadows”, “Feels like fire”, naar een sfeervoller “Kim” en “Am I safe” tot een innemend semi-akoestische “My wrecking ball” en “Let go” .
Hij toont na al die jaren dat hij niet is afgeschreven en binnen de rootspop gerespecteerd blijft. We hebben dus opnieuw een mooie bezielde plaat in het genre!