De hype rond bands die vakkundig postrock, metal en hardcore mixen, is al eventjes voorbij.  Toch kunnen liefhebbers van deze stevige genres niet voorbij het eerste album van de Zweden van Amalthea.  Het viertal starttte  rond 2004 als een posthardcore- en screamoband  waarna men geleidelijk de screamo inruilde  voor postrock.  Na een eerste EP in 2011 is ‘In The Woods’ het eerste full album.  De muziek die  Amalthea hierop brengt, klinkt desolaat, melancholisch en ruw en past zo perfect bij het onherbergzame, weidse en uitgestrekte beeld  dat velen van Skandinavië hebben.  Meestal houdt de band het vrij kalm door de cleane vocalen en het gerichte gebruik van instrumenten als viool, trompet of trombone maar  af en toe barst een explosief gedeelte los.   Aanknopingspunten vind je bij fijne bands als Cult of Luna, Isis, Steak Number Eight  en af en toe ook Neurosis.  Wie van dergelijke bands houdt, weet dat de rijkheid en de gelaagdheid van dit album vraagt om van begin tot eind te beluisteren.  Ook bij ‘In The Woods’ is dit niet anders.  Het zorgt ervoor dat dit een plaat is voor de muzikale meerwaardezoeker.

Amper een goed jaar na hun vorige album ‘Lucky Enough To Live’ zijn The Offenders al terug met een nieuw werkstuk.  ‘Generation Nowhere’ is trouwens de vijfde plaat van deze in Berlijn residerende Italianen.  Het kwartet grossiert in eenvoudige, eendimensionale skarock die je al na 1 luisterbeurt oppikt.  De dertien tracks zijn een combinatie van ska met oude punk, beat, punkrock, soul en powerpop.  De teksten zijn even eenvoudig als de opbouw van de diverse nummers die bovendien zeer gemakkelijk mee te zingen zijn.  Nummers als opener “Berlin Will Resisit”, “Stay true”, “Rude Fans”, “The Power” en “Pogo in Togo” zullen het  ons insziens vooral goed  doen op de dansvloer.   
Na enkele luisterbeurten hebben we het echter gehad  en schuiven we het plaatje uit onze cd-speler.  ‘Generation Nowhere’ is zo niet onverdienstelijk maar zeker niet onvergetelijk.

Opnieuw een leuk hebbeding voor de fans van NoFX.  De band rond Fat Mike brengt met ‘Stoke Extinghuisher’ een nieuwe EP uit met zes diverse nummers.  Slechts 1 nieuwe song (“Stoke Extinguisher”)  op dit schijfje maar de knallende punktrack is meer dan de moeite waard en toont een springlevende band!  Opvallend is verder “The Shortest Pier”, een nummer oorspronkelijk van de hand van de overleden Tony Sly.  Deze versie van NoFX vond je recent op de  indrukwekkende verzamelaar ‘The Songs of Tony Sly: A Tribute’.  De rest van de nummers zijn b-kantjes van allerhande singles van het laatste full album ‘Self Entitled’.   
Een interessant tussendoortje dus van één van de toppers voor het komende Groezrockfestival!

Zweedse punkrock inclusief frontvrouw, geen evidente combinatie maar dat neemt niet weg dat  we met plezier kennis maken met Vànna Inget.  Het vijftal komt uit het Zweedse Samland en is met ‘Ingen Botten’ aan zijn tweede fullalbum toe.
De sound van Vànna Inget bestaat uit een combinatie van melodieuze, midtempo punk  met ietwat  melancholische indierock  en met louter Zweedse vocalen van zangeres Karolina.  Geen idee waarover de niet onaardig uitziende dame zingt, maar haar vocalen geven deze band een extra dimensie en nodigen zelfs de Zweeds-onmachtige luisteraar uit om lekker mee te ‘zingen’.
Nog een opmerkelijke gegeven zijn de  gerichte keys (meer bepaald een elektrisch orgel) die de nummers vervolledigen.  In ieder geval gaat Vànna Inget lekker vooruit op dit plaatje en genieten wij van aangename songs zoals “Hemlighet”, “Inga Fragor Inga Svar” en het gevoelige “Du Ska Fa Vila”!

Tegenwoordig kun je geen punkband meer opnoemen die geen akoestische zijsprongen maakt.  Niet altijd is de kwaliteit van die projecten even hoog als de originele bands maar desondanks zullen fans van  No Use For A Name gretig de platen van Tony Sly beluisterd hebben.  Hetzelfde geldt voor Lagwagon en Joey Cape, The Bronx en Mariachi El Bronx en waarom ook niet voor een hardere band als Defeater en Alcoa. 
Een volgende naam in dat rijtje is Sundowner, het nevenproject van Chris McCaughen, de frontman van The Lawrence Arms.  Heel wat andere leden van die band zijn actief  met nevenprojecten  maar wat opvalt aan Sundowner is dat het  muzikaal misschien wel het verst verwijderd is van de punksound van  The Lawrence Arms.  Sundowner brengt namelijk gevoelige, melodieuze gitaarrock die in de jaren negentig zo populair was bij alternatieve muziekliefhebbers.  Sundowner  is zo nog maar eens een bewijs dat een label als Fat Wreck Chords, dat zich in de nineties enkel focuste op skatepunk en poppunk, ondertussen een hele waaier van subgenres uitbrengt. 
Of deze plaat echt in de smaak zal vallen bij die hard  punkfans betwijfelen we, maar McCaughen heeft voor deze plaat alleszins 10 mooie powerpopsongs gecomponeerd waarbij de focus ligt op z’n akoestische gitaar en gevoelige stem.  Dat komt bijvoorbeeld het sterkst tot uiting in het minimalistische “Origins”.  Daarnaast horen  we op verschillende songs een diverser instrumentarium en krijgen we het gevoel dat Sundowner een echte band is en dus meer dan een éénmansproject.  Zo is sterke opener “Cemetery West” voorzien van elektrische gitaren, drums en een degelijk tempo.  Verder horen we lead- en rythmgitaren in “Concrete Shoes” (met voorsprong de beste track op deze schijf), “We Drift Eternal” en het fijne “Poet Of Trash”.
Het is duidelijk: ‘Neon Fiction’ is geen doorsnee  Fat Wreck-plaat maar biedt genoeg kwaliteit om zijn plaatsje op het prestigieuze label te wettigen.

Complete Singles Collected 1977 – 1979
Various Artists: Dangerhouse

Wanneer we spreken over Amerikaanse punkrock, dan is er waarschijnlijk geen label dat een belangrijkere rol speelde dan Dangerhouse Records.  Het  werd opgericht in 1977 en bestond slechts enkele jaren, maar heel wat muziek die ze uitbrachten was op zijn minst memorabel.  Eind jaren 70 was er in California een stevige punkrockscène met schitterende bands  waarvan de meeste een single uitbrachten op Dangerhouse Records.  Zo waren er ondermeer The Avengers, The Weirdos, X, The Dils en Alley Cats.   Sommige groepen werden grote namen, andere formaties brachten slechts 1 single uit...  
Heel wat van de vinyl-platen die toen uitgebracht werden, zijn heuse collectoritems en verwisselen tegenwoordig via ebay en andere sites voor grof  geld van eigenaar...
Munster Records en Frontier Records sloegen nu de handen in mekaar en maakten deze prachtige collectie van platen die al dertig jaar niet meer uitgebracht worden.
Diverse bands zoals Bags, Eyes, Black Randy & Metrosquad, Rhino39 en de hierboven genoemende namen brengen elk minstens 2 tracks en geven zo  een prachtig tijdsdocument.  De vinyl-uitgave inclusief prachtig artwork en uitgebreid boek telt slechts 1000 uitgaven.  Daarnaast is er uiteraard ook de versie op dubbelcd. 
Een musthave dus voor de oudere punkfans onder ons!

Het is opnieuw het einde van het kalenderjaar en dat betekent traditiegetrouw tijd voor de eindjaarslijstjes!  Een van de albums die bij ons bovenaan zal prijken is ‘Bad News’, de eerste schijf van de Amerikanen van Get Dead op het prestigieuze Fat Wreck Chords.
De samenwerking met ene Fat Mike heeft dit vijftal uit San Francisco duidelijk geen windeieren gelegd.  Deze plaat boeit van begin tot eind en kent bovendien enkele memorabele punksongs zoals het fantastische “Welcome To Hell”, het gevoelige “Burn Out”, de meezinger “Here’s Your Song” en de donkere afsluiter “Battlelines”.  De heren weten een zeer bijzondere mix te componeren van authentieke punkrock overgoten met een flinke folksaus (de Ierse root van de bandleden zijn daar uiteraard niet vreemd aan) waarbij ze beroep doen op een traditioneel,  veelal akoestisch instrumentarium.   Voeg daarbij de rauwe, hese en met whiskey overgoten vocalen van frontman Sam King en je hebt een indrukwekkende sound. 
Get Dead heeft alles om een van de grootste spelers te worden in de Amerikaanse punkscène! Zorg dat je deze  heren niet mist op 3 mei 2014 op het fijne Groezrockfestival!

Ontario is niet alleen de naam van de sterke  plaat die de Vlaamse punkrockers van F.O.D. dit jaar op de wereld loslieten.  Het is tevens een provincie in Canada waar het talentvolle gezelschap van The Creepshow resideert.
Dit viertal is een zogeheten psychobilly-band en begon in 2005 op te treden  in  allerhande kroegen  in  de omgeving van Toronto.  In de daaropvolgende jaren speelden ze in maar liefst 25 verschillende landen en deelden ze het podium met klinkende namen als Rancid, Tiger Army, The Unseen, Agnostic Front en Mad Sin.  Mooie adelbrieven dus maar toch was het even afwachten wat deze nieuwe plaat zou brengen.  The Creepshow kende recent namelijk enkele personeelswissels waaronder het vertrek van zangeres  en frontvrouw Sarah Blackwood.   
We kunnen echter kort zijn:  deze Canadezen swingen op ‘Life After Death’ als nooit tevoren en hebben een complexloos, catchy  en radiovriendelijk plaatje  gemaakt. The Creepshow trekt werkelijk alle registers open en toont haar grote potentie.    Op heerlijke songs als opener “See You In Hell”, “Sinners & Saints”, onze favoriet “Settle The Score” en het aan CIV-schatplichtige “Can’t Wait To See You Fall” brengt het viertal een schitterende mix van punk, rock-n-roll, hardrock, rockabilly, psychobilly en klassieke rock.    
Na amper één luisterbeurt nestelen de meezingbare tracks zich gegarandeerd in je hersenpan.   Een hoofdrol is er voor de nieuwe zangeres Kenda Legaspi  wiens vocalen sterk doen denken aan ene Gwen Stefani.  
Het zorgt er  mede voor dat ‘Life After Death’ een van de beste punk-n-roll-schijven van 2013 is!

Het metalgezelschap Eye Of Solitude  uit London bestaat  pas sinds 2010 maar is met ‘Canto III’ al  aan hun derde plaat toe.  1 ding is duidelijk bij het horen van de zes tracks die afklokken op 66 minuten: dit is geen spek voor ieders bek.  De zeskoppige formatie probeert in hun songs letterlijk zoveel mogelijkverscheidenheid  te stoppen.  Dit gaat van  violen,  fragiele piano, zachte achtergrondkoortjes in combinatie met gesproken Latijn, klassieke gitaarsolo’s tot stevige compromisloze doom, death en blackmetal inclusief getormenteerde grunts. 
Tekstueel is de plaat trouwens gebaseerd op Dantes Inferno wat met de waanzinnige muziek een perfecte symbiose vormt.
‘ Canto III’ is zo een zeer duistere, atmosferische plaat geworden  met een prominente rol voor toetsenist  Pedro Caballero-Clemente.   De zes nummers zijn  vakkundig opgebouwd en wisselen ingetogen, melodieuze en donkere passages af met furieuze gedeeltes en  geven  pas na meerdere luisterbeurten al hun schoonheid prijs.
Het is duidelijk dat Anathema, My Dying Bride en Paradise Lost er met deze doomdeathformatie een stevige concurrent op hun eiland moeten tolereren.

Opnieuw komt er een compilatie op de markt van de Britse oerpunkers van The Clash.  Zeer bijzonder is wel dat de tracklist van deze dubbelaar samengesteld is toen door Joe Strummer naar aanleiding van een show die ze in 1982 speelden in  de Brixton Fair Deal (= de hedendaagse Brixton Academy).  In het bijgevoegde boekje vind je trouwens de originele notities die Strummer voor de show maakte... Je vindt maw in ‘The Clash Hits Back’ de songs die de heren toen speelden in dezelfde volgorde maar dan uiteraard  in een studioversie.   Op de plaat hoor je alle bekende hits (voor de weinige stervelingen  die The Clash nog niet zouden kennen: dat zijn er heel wat!) naast minder bekende tracks.  De volgorde van de plaat is fenomenaal  en kent enkele welopgebouwde pieken en dalen, niet zozeer in kwaliteit maar wel in termen van tempo  en sfeer.  De vele songs tonen een band in al zijn facetten en demonsteren de  enorme verscheidenheid in stijlen. Deze compilatie geeft  dus een mooi overzicht van de carriëre van The Clash en heeft met het ontbreken van wat obscuurdere tracks slechts 1 minpunt.