Wat Aeris, een viertal uit het  Franse Nantes met “Temple”brengt is niet van de poes.  Het schijfje van deze progressieve metalformatie  bevat  slechts zeven tracks en klokt af in  28 minuten maar is zo minutieus opgebouwd dat je als  luisteraar niet  het gevoel hebt naar een relatief kort album te luisteren.   Aeris combineert namelijk tal van (stevige) genres en iedere track zit boordevol afwisseling.

De plaat bestaat de facto uit drie  delen.  De eerste drie songs resorteren onder de noemer “Flame” en zijn duidelijk de meestige stevige tracks.  Met keiharde riffs en tempowisselingen serveert de bands inventieve, techische  postmetal met zijsprongen naar industrial en psychedelica. 
Met het vierde nummer “Richard” neemt de plaat plots een zeer andere, jazzy wending en opteert Aeris voor een eclectisch, bijwijlen geschifte sound.  Met het verrassende, gevoelige “Horizon” verhuizen de harde riffs naar het achterplan en brengt Aeris met mondjesmaat enkele repetitieve,  filmische en uiterst gevoelige soundscapes die zorgen voor een rustmoment.  
Het lijkt wel alsof men zich plots  in een Japanse tuin bevindt waarbij enkele, zachte  regendruppels met de regelmaat van een klok op je  neerdwarrelen.   “Robot” gaat op hetzelfde rustige tempo verder waarna  plots  de richting van   progressieve metal wordt uitgegaan.
Afsluiter “Capitain Blood”  is opnieuw lekker stevig is en vermengt technische metal met een flinke scheut prog.    Je merkt: ‘Temple’ is geen eenvoudig werkstuk maar voer voor de muzikale meerwaardezoeker!

Donkere, filmische en melancholische klanken overheersen op de vijfde plaat van de Zweedse troubadour Christian Kjelvander.  Christian wie, vraagt u zich waarschijnlijk af ... De man kent nochtans  een opmerkelijke levensloop (geboren in Zweden, verhuisd naar Seattle en daar actief in de band The Loosegoats  om nadien naar zijn geboorteland terug te keren) en maakte zich middels diverse soloplaten een aparte sound eigen.  Die bestaat uit een mix  van Americana met  Brit-folk overgoten in  een dikke melanscholische saus.  Atmosferische, fragiele gitaren worden ondersteund  door de aparte, passende  vocalen van Kjellvander.  Het zorgt voor negen gevoelige songs die stuk voor stuk staan als een huis en de klasse van de Amerikaanse Zweed onderstrepen.
Songs als “The Zenith Sunset”, “The Woods” en “The Island” overstijgen tijd en ruimte en bieden een blik in de zieleroerselen van een weemoedige muzikant...    ‘The Pitcher’ werd trouwens opgenomen in een Zweedse kerk en telt gastbijdragen van enkele leden van de Ghotenburg Symphony Orchestra.   Prachtplaat!

In augustus 2012 stierf één van de grootste namen binnen de wereldwijde punkrockscène: Tony Sly.  Sly was vooral bekend door zijn werk met No Use For A Name en bracht de voorbije jaren eveneens enkele gesmaakte, akoestische solo-platen uit. 
Een jaar na zijn dood is er deze indrukwekkende tribute-plaat met maar liefst 26 songs (33 als je er de digital bonus tracks bijneemt) van artiesten die zowel nummers van No Use For A Name als van Tony Sly coveren.
Zowat alle belangrijke punkrockbands van de voorbije 25 jaar zijn op deze plaat vertegenwoordigd:: Rise Against, Bad Religion, Alklaline Trio, Frank Turner, NOFX, Swingin Utters,The Gaslight Anthem, Yellowcard,  Lagwagon, The Flatliners, Anti-Flag en vele  anderen. 
Een indrukwekkende lijstje dus en iedere luisteraar zal ongetwijfeld zijn of haar favoriete cover hebben.  Voor ons waren dat de prachtige versie van “For Fiona” door Rise Against (met wat achtergrondvocalen van Jon Snodgrass), de Bouncing Souls-versie van “Homecoming”  en “Via Munich”, de bijdrage van Teengage Bottlerocket.
Deze schijf toont echter vooral het talent van een begenadige songwriter met een bijzondere strot!  Alle opbrengsten van ‘Songs Of Tony Sly: A Tribute’ gaan bovendien naar het Tony Sly Memorial Fund.

Meer dan opgewekt worden wij van debuutplaatjes als dat van het Franse Happening.  Het trio uit Aix les Bains bestaat pas sinds 2012 en  brengt met ‘Birth’ een veelbelovende ep uit.  De vijf songs zijn zeer afwisselend en laten diverse invloeden horen.   Het geluid van Happening varieert tussen alternatieve rock, punk en vooral posthardcore en doet denken aan Thrice, Sparta, Fugazi  en The Bronx.  Verder refereerden de begintunes van de songs regelmatig naar Helmet door  het typische, venijnige samenspel van gitaar en de repetitieve drums.   
Stevige maar melodieuze tracks als “Social Mask”, “Lacks” en afsluiter “Empty Bottle” tonen een jonge band met een zeer mature smoel en doen verlangen naar meer!
 Meer info op http://happening.bandcamp.com/.  

Watertank (what’s in a name…) bestaat tien  jaar en na enkele EP’s brengt dit Franse vijftal een eerste full album uit!  De heren zijn duidelijk niet voor één gat te vangen want de groep mixt diverse genres tot één stevig maar melodieus geheel.   De krachtige, cathy riffs refereren naar betere grungetijden  en worden  gretig vermengd met een flinke dosis posthardcore, hardrock, sludge, stonerrock en zelfs doom.

Aanvankelijk hadden wij een soort deja vu bij het beluisteren van ‘Sleepwalk’ maar na enkele luisterbeurten moeten we concluderen dat Watertank  een voortreffelijke band is met diverse sterke composities.  Luister maar naar het  aan de Foo Fighters schatplichtige  “Ants in Suits”, de stadionrocker “Giant Heads” of  “Off The Radar” waar sludge en posthardcore hand in hand gaan.  Afsluiter “Six Days” is dan weer  onze absolute  favoriet en een machtige afsluiter van deze plaat!

Wie fan is van pakweg Cave In of Torche zal deze stevige postgrunge  zeker  kunnnen smaken.

Meer info op https://www.facebook.com/wtrtnk

Al 13 jaar werkt  Noord-Ierse The Answer hard om wereldwijd bekend te worden !  De formatie maakte al een paar degelijke platen en maakte vooral naam toen het met AC/DC meeging als voorprogramma op hun ‘Black Ice World’-tour.  Geef toe: er zijn bands die het minder mooie adelbrieven moeten doen... ‘New Horizon’ is de vierde plaat die verschijnt op een nieuw label en die zeker positief zal onthaald worden bij liefhebbers van een potje klassieke rock. 
Op deze nieuw worp staan tien tracks waarvan wij er enkele zeker kunnen pruimen.   Zo is er single en stadionanthem “Spectacular” dat lekker meebekt.  Verder viel ons het catchy “Concrete” op met een hoofdrol voor het  swingende gitaarwerk en de groovy bass. 
Op afsluiter “Scream A Louder Love” toont The Answer dat ze een uitmuntende, stevige en klassieke rocksong kunnen componeren.   
Verder moet je toegeven dat de productie van  ‘New Horizon’  lekker retro klinkt  en dat de vocalen van frontman Cormac Neeson een pluspunt zijn.  Toch een flinke kanttekening want na enkele  luisterbeurten blijven we toch wat  op onze honger zitten. 
‘New Horizon’ is een degelijk rockalbum maar ontbeert een scherp, verrassende kantje en zal daardoor een weinig prominente  plaats in onze platenkast krijgen...

Amper twee jaar geleden zag in het Duitse Munster een nieuwe punkband het levenslicht.   Vijf jonge honden gaven hun band de naam Idle Class en besloten meteen alles op muziek te zetten en hun toenmalige jobs op te zeggen.  Na een EP ‘Stumbling Home’ in de zomer van 2012 verschijnt met ‘The Drama’s Done’ een eerste full album.  Het resultaat mag er zijn want het vijftal leverde een plaat op die de vergelijking met toonaangevende Amerikaanse bands moeiteloos weerstaat. 
Idle Class kun je probleemloos in één adem noemen met formaties  als Polar Bear Club, Make Do And Mend en The Flatliners.  Wie de populariteit van genoemde bands in overweging neemt, beseft dat deze Duitsers kunnen uitgroeien tot een van de belangrijkste Europese namen in het genre.  Dit eerste volledige album  bestaat uit tien knallende songs die adjectieven als cathy, hard, melodieus en rauw perfect verzoenen.  Het rauwe geluid wordt net als hun Amerikaanse grote broers in grote mate bepaald door de ‘raspende vocalen’ die de sound net dat tikkeltje extra geven. 
Liefhebbers van energieke, positieve en eigentijdse punkrock mogen dit plaatje dus niet links laten liggen. 
Meer info op www.idleclasse.de

Sleepmakeswaves is ontegensprekelijk een van de spannende en meestbelovende namen binnen het postrockgenre.  Dit Australische combo debuteerde in 2008 met een EP ‘In Today Walks Tomorrow’ waarbij ze zes nummers presenteerden die tesamen 33 minuten in beslag namen.  In 2011 brachten ze ‘...And so we destroyed everything’uit, een heerlijke plaat waarbij Sleepmakeswaves instrumentale postrock vermengt met andere genres zoals indierock, drone, progrock en ambient.  Opvallend  is dat het geluid van deze Australiërs vrij toegankelijk is in vergelijking met andere bands in het genre door ondermeer het gebruik van cleane gitaren en het gericht toevoegen van elektronica. 
Nu twee jaar later is er ‘...And then they remixed everything’ waarop de songs van het eerste full album geremixed worden.   De remixen zorgen voor een mooie aanvulling en brengen een  ietwat zwaarder, elektronischer geluid dan het originele album.  De track die er voor ons uitspringt is de opener “Our Time Is short But Your Watch Is Slow” herwerkt door het fantastische 65daysofstatic.    Andere artiesten die hun invulling geven aan een song zijn Rosetta, Klue, Tangles Of Thoughts Of Leaving, Kyson, Glasfrosch, Atlantis, Ten Thousand Free Men en Am Frequencies.
Dit album is in ieder geval een mooie aanvulling en aanwinst voor fans van  deze band.

Wie Duitsland en in het Engels zingende indierockbands zegt, denkt ongetwijfeld aan The Notwist en Blackmail.  Een derde naam die je daarbij mag voegen, is het eigenzinnige Slut.  Deze formatie uit Ingolstadt rond frontman Christian Neuburger bestaat al twintig jaar en deed in die periode uiteenlopende dingen.   Naast een aantal traditionele poppy rockalbums werkten ze ondermeer muziek uit voor en samen met auteur Juli Zeh en herschreven ze ‘The Threepenny Opera’, een musical van Bertold Brecht en Kurt Weill.
‘Alienation’ is het nieuwste werk na vijf jaar stilte. Het creatieve vijftal levert de luisteraar twaalf afwisselende nummers die door verschillende producers werden opgenomen in diverse, Duitse studio’s.  Het resultaat mag er zijn: Slut wisselt catcy, gedreven indierocksongs zoals eerste single “The Next Big Thing” en “Silk Road Blues” af met meer donkere, eigenzinnige composities als “Alienation” en “Nervous Kind”.
De minimalistische, postpunkachtige songs krijgen daarbij  een melancholisch sausje door de vocalen van Neuburger en neigen qua sound sterk naar The Notwist of Radioheads ‘Kid A’.  Ook Depeche Mode lijkt niet ver weg bij fraaie composities als “Remote Controlled” en “Deadlock”.  
De songs blijven snel hangen en boeien ook na diverse luisterbeurten.  Wie meer wil horen van deze Duitsers, surft naar slut-music.com .

Voor wie houdt van een lekker potje Celtic Rock, is de nieuwe plaat van de Canadezen van The Stanfields verplichte kost!  De mix van folk, (hard)rock en punk die de heren leveren, hoort namelijk bij het beste dat wij sinds lang in dit genre hoorden.
Met de hulp van de legendarische producer Mike Fraser (AC/DC, Metallica, Aerosmith) nam de formatie uit Halifax tien uitmuntende tracks op  die je in één ruk uitzit en waarbij je meteen daarna op  de repeatknop drukt. 
The Stanfields combineren hun  vakkundig opgebouwd Celtic Punksongs met een ongebreideld enthousiasme  en spelplezier waarbij ook de tekstuele meerwaardezoeker niet vergeten wordt. 
Onze favorieten zijn het heerlijke, aan Springsteen schatplichtige “Run On The Banks” en de cover van de bekende Ierse folksong “Mrs McGrath” met het prachtige refrein dat je enkel kunt meeblèren door te spieken naar de teksten.  
Je hoort meer van The Stanfields op  www.rookierecords.de .