Sara Salvérius & Jean-Philippe Poncin - De vaak 'vergeten verhalen' in de schijnwerpers geplaatst
Sara Salvérius & Jean-Philippe Poncin

Ik herinner me dat ik als kind heel aandachtig zat te luisteren naar de verhalen die mijn grootouders vertelden over de twee wereldoorlogen; niet alleen de ontbering maar ook grappige, gezapig anekdotes kwamen ter sprake. Het zijn verhalen die, ook op mijn 60ste, in mijn collectief geheugen gegrift staan.
Het sluit ook aan bij dit collectief, de verhalen die generaties ons en hun kinderen/kleinkinderen hebben verteld. Het is een schat van informatie, die niemand ongemoeid laat.
Op verzoek van het Klarafestival verbleef accordeon speelster Sara Salvérius een week in een woonzorgcentrum. De verhalen van de bewoners waren een inspiratiebron rond het concept 'verhalen zonder woorden'; ze schreef  hier muziek rond en ging samenwerken met klarinet virtuoos Jean-Philippe Poncin.
Onder Sara Salvérius & Jean-Philippe Poncin (*****) gingen ze op tour en dat bracht hen op een zondagochtend naar de Foyer in de HA Concerts. De verhalen in verteltrant en muziek deden herinneringen opborrelen en maakten er een boeiende morgen van.

In het intieme kader werden gezapige, grappige of soms dieptriestige verhalen verweven in hun klankentapijt, die allerlei emoties deden opflakkeren. Het pad van de zachtmoedig- en ingetogenheid werd betreden.
Het samenspel van klarinet en accordeon zorgden voor meer dan een uurtje magie. Sara vertelde enkele anekdotes over de bewoners die ze had ontmoet. Allemaal mooie vaak vergeten verhalen die dankzij Sara en Jean-Philippe in de schijnwerpers werden geplaatst. Heel de plaat kwam aan bod. Een diverse aanpak trouwens. De emoties borrelden op, nooit gaat het teveel de treurige of frivole kant op. Alles blijft hangen binnen een gezellig kader.  Sara is iemand die van vele markten thuis is, en verlegt grenzen met haar accordeonspel. Het spreekt tot de verbeelding wat ze allemaal uitvoert. Elke song heeft een boeiend, eigen persoonlijk verhaal.
Hoedanook, een bijzondere artieste. Ze wordt perfect aangevuld door Jean-Philippe die voor nog een beetje extra warmte zorgt met zijn klarinet. Mooi, dit samenspel dus.
Sara Salvérius & Jean-Philippe Poncin zijn enorm respectvol over de mensen van wie het gaat. Haar bindteksten raken en toveren een glimlach waar nodig.  Intens mooi hoe de (soms vergeten) verhalen tot leven komen door deze twee instrumentalisten van accordeon en klarinet!

Organisatie: HA Concerts, Gent

Wasteland 2026 - Een splijtbom aan uiteenlopende emoties
Wasteland 2026
DVG Club
Kortrijk
2026-03-27
Erik Vandamme

Na een geslaagde eerste editie in 2025, organiseerde de Belgische band Nomad voor de tweede keer het festival Wasteland. Een avondje rond underground metal bands, in de gezellige DVG Club in Kortrijk. Echter dit jaar was er iets bijzonders. De tweede editie stond in het teken van de release van Nomad zijn debuut album 'Oxygen'. Een diverse plaat vol prikkeling en botsingen tussen spijkerhard uithalen en weemoedig rakend.
Een veelkleurige sound en een plaat, die een bijzonder pareltje is. Het was reikhalzend uitkijken hoe die songs live zouden klinken, de verwachtingen waren dus hoog gespannen..

West-Vlaanderen boven op deze avond. De Brugse metalcore formatie Alludence (***1/2), een vrij jonge band vrienden die vanuit andere projecten elkander hebben gevonden. Het fijne aan Alludence is dat ze net dat emotioneel kantje van de metalcore weten te verbinden met het barse en rauwe. Hun gezamenlijke passie voor bands als Architects, Bring Me The Horizon en Northlane kwam vocaal en in de instrumentatie aan bod.
Het kwam wat traag op gang, - we dreigden eventjes af te haken -, maar eens de band wat grip kreeg op zichzelf en op het publiek, werden alle registers opengegooid en kregen we alsnog een lekkere muzikale wervelstorm metalcore. Interessant.

Between Sirens (*****) uit het Kortrijkse ook klonk ietwat anders. Rauw en meedogenloos. Het tempo ligt hoog en wordt gedragen door de emo vocals van Jonah Holvoet. Geen rustpunt hier. Dit waren metalcore mokerslagen, we werden moeiteloos meegesleept. We zagen een milde poging tot crowdsurfen.
Between Sirens nracht deugddoende metalcore. Wat een pletwals!

Nomad (*****) stond centraal vanavond. We hadden onlangs nog een leuk interview. Lees hier . 'Een gezonde mix tussen oudere en nieuwere metalcore en andere metalinvloeden maakt ons uniek binnen de scene’, wisten ze ons te vertellen, wat ook live tot uiting kwam.
De nummers kliefden en er was de bijzondere zangpartijen. Zonder meer ging Nomad ertegenaan, rauw-ingetogen-dreigend-speels. De tempowissels volgden elkaar op.
Een ruim publiek binnen de scene wordt aangesproken.
Van de songs uit dat album is er eentje dat ons het diepst weet te raken, “Daerk”. We worden meegezogen in een andere wereld, weg van de realiteit. Een hypnotiserende, veelkleurige, boeiende sound en een album om U tegen te zeggen.
Verpulverend hard als melancholisch gevoelig ging de band te keer. Een splijtbom aan emoties die zijn publiek letterlijk meesleurt naar confrontaties met zijn demonen. Hier bleven  we totaal verweesd achter.

Signs of Algorithm (*****) klonk evenzeer verpletterend. Wij leerden de band reeds kennen in 2021 op het festival Devils rock for An Angel en waren toen onder de indruk van hun performance, een nietsontziende pletwals. "Ze speelden een daverende set,  alsof er 1000 wild losgeslagen fans voor het podium stonden . Missie geslaagd!", schreven we over hun optreden. En het siert hen dat ze ook met die ingesteldheid nu speelden in de DVG, voor een al sterk uitgedund publiek. De langgerekte riffs, de bonkende drums en een frontman die met bulderende stem de grond deed daveren, zorgden voor een ondoordringbare geluidsmuur. Signs of Algortihm greep zijn publiek bij de keel en dreef het tempo telkens hels op. Iedereen genoot van deze geweldige, denderende sound . Wat een pletwals ook!

Wasteland bood een podium voor extremere metal, de underground van het genre. Iedereen genoot van de verpulverende mokerslagen van de vier bands op het podium. Het leeft wel, dit genre in het Kortrijkse!

Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper

Sign Of Algorythm
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9087-sign-of-algorithm?Itemid=0

Nomad
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9086-nomad-27-03-2026?Itemid=0

Between sirens
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9085-between-sirens-27-03-2026?Itemid=0

Alludence
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9084-alludence-27-03-2026?Itemid=0

Organisatie: Nomad + DVG Club, Kortrijk

Ão – Een zwoel avondje dansen ‘in de club’

Het is altijd leuk om je favoriete Belgische bands te zien groeien in hun kunnen. We hebben het over de formatie Ão (*****). Na hun passage op de hoogste verdieping van Beursschouwburg in Brussel , hun onvergetelijke passage in de AB Club in 2024 en de andere keren dat we hen al ondertussen live konden bewonderen, was het nu tijd om de band met de recente tweede plaat aan het werk te zien, ‘Malandra’.
Ão is uitgegroeid tot een vaste waarde binnen de Belgische muziek scene. Onlangs waren er twee try-out concerten . Leezs gerust
4ad https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/101902-ao-try-out-malandra-ao-op-kruissnelheid
N9 https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/101903-ao-try-out-welkom-in-hun-bezwerende-sounds
In een uitverkochte AB zaal zette Ão zijn opmars verder en zorgde voor een zwoel avondje dansen ‘in de club’ …

Het opvallende aan Ão is dat ze telkens zorgen voor een milde muzikale mix in culturen. De roots van de frontdame Brenda en de teksten in de Portugese taal zijn tekenend. Het geheel klinkt bedwelmend, spannend, creatief, meeslepend en weet evenzeer moeiteloos de dansspieren te prikkelen. Een waas van melancholie en weemoed sluimert over hun songmateriaal, o.m. op een “Me Condena”, “Speak” en “Meninas”. Zonder al te veel tristesse.
Wat een uiteenlopende emoties ervaarden we , met telkens een wervelend dansfeestje. Het is trouwens de sterkte van Ão. Songs als “Malandra”, “Sorte” tot ‘Acorda’ intrigerend door hun persoonlijk verhaal. De temperatuur stijgt des te meer. Brenda stzaat er in een mooi wit kledij op het podiumen ze staat op het einde in zwart topje en broek.
Muzikaal deinen we lekker mee op de dromerige, groovy en aanstekelijke klankentapijtjes “Cada vez”, “Aren’t you tired” en het sublieme persoonlijke “Talvez” gaan naar een climax. Het mooie “Volta” en “Pra Onde Eu You” besluiten definitief de set.
Ão overtuigt met de nieuwe plaat ‘Malandra’ en hun live performance. Met weemoed, het Zuiders tintje, de dans en de zin in experiment. Een grootse band in wording.
Zwoele zomeravonden in wording zullen er zijn met de nakende festivals.
Setlist: Me Condena //  Sofrimento  (Waldemar Bastos cover)//  Speak//  Orgulho//  Meninas // Crowd//  Cinza //  Malandra  // Sorte  //  Ode  //  Acorda  //  Cada Vez  //  Outra //  Mulher  //  Aren't You Tired //  Talvez  //  More
///  Encore:   Volta   //  Pra Onde Eu Vou?

Het voorprogramma werd verzorgd door Monagi (****), het alternatieve indie pop project rond songwriter en producer Jess Jacbos. Op uitgekiende wijze weet hij met zijn band een boeiende mix te creëren van filmische texturen, meeslepende melodieën met een subtiel onmiskenbaar melancholisch gevoel.
Live kregen we een intieme warme confrontatie. Muzikale ingetogenheid die charmeerde. De charismatische uitstraling van Jess op het podium was mooi met grappige kwinkslagen en een glimlach. Ergens tussen Richard Hawley en Serge Gainsbourg, die met diezelfde zwoelheid ons wisten te raken en te prikkelen.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9083-ao-2026-03-26?ltemid=0
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel  

Kreator – Rollarcoaster van Hel en Verdoemenis
Kreator + guests

Ze behoren tot de zogenaamde 'top 3 van Duitse Thrash metal', samen met Sodom en Destruction. Het gaat hier om Kreator, al sinds 1982 aan de top binnen hun genre. En ze zijn niet van plan hun plaats op die troon snel op te geven. Hun nieuwste plaat 'Krushers of the World' is er eentje van Hel en Verdoemenis. Satan en zijn gevolg zijn de rode draad doorheen hun werk. Als podium aankleding staan twee enorme satanische wezens aan de zijkant, en er is de drummer die zijn drumstel gor mept, die staat gewoon in de muil van de duivel.
Een boeiende avond zondermeer.  We begaven ons heel gewillig op die Duitse rollarcoaster van Hel en Verdoemenis.
De band had niet minder dan drie andere kleppers als voorprogramma mee, nl. Nails, Exodus en Carcass. Geen wonder dat de AB compleet vol was gelopen.

De eerste uppercuts kwamen alvast heel hard aan. Nails (****) duwt, na de intro “Motorhead” van Hawkwind, het pedaal stevig in op “Suffering Soul”. De scherpe riffs zijn interessant. De spraakzame frontman heeft een bulderende stem. Ondanks het duw- en trek werk lukte het Nails nog niet zo goed voor een echte moshpit. Er kwam meer beweging op “I will not follow”, “Endless Resistance” en het sublieme “You will never be one of us”.
Nails was als support zeerzeker een goede opwarmer.
Setlist: Motorhead  (Hawkwind song) // Suffering Soul  //  Lacking the Ability to Process Empathy // Conform  // Scum Will Rise //  Violence Is Forever //  God's Cold Hands //  Wide Open Wound //  Made to Make You Fail //  I Can't Turn It Off  //  I Will Not Follow //  Endless Resistance //You Will Never Be One of Us //  Unsilent Death

Een publiekstrekker naast het afsluitende Kreator, was Exodus (*****) die plots voor een overvolle zaal optrad. Persoonlijk waren we wat sceptisch van de recente plaat van de band, 'Goliath', alsmede ook de verschuivingen in de line-up, met o.m. de recente terugkeer van Rob Dukes.
Na een intro “We Will Rock you” van Queen begon Exodus met de overtuigend nieuwe song “3111”. De frontman was bij de leest en was nauw betrokken bij z’n publiek. De duivelse riffs waren technisch hoogstaand en prikkelden enorm. Moshpits en crowdsurf was niet vreemd.  Exodus blijft een persoonlijke favoriet. ' A Lesson in Violence' was hun muzikale les. Wat een razendsnelle tempo’s op “Strike of the Beast”, het zorgde voor een eerste echte 'wall of dead'. Sterk.
Setlist: 'We Will Rock You' Queen (intro)  //  3111 //  Bonded by Blood //Deathamphetamine // Blacklist//  Promise You This  // A Lesson in Violence //  The Toxic Waltz  (With Raining Blood intro)  // Strike of the Beast

Carcass (****) gooide het over een andere 'technisch hoogstaande' boeg. Met songs die structureel perfect in elkaar vloeiden, zorgde het wellicht voor minder moshpits. Maar de vlijmscherpe riffs op songs als “Unfit the human Consumption”, “Incarnated Solveent Abuse” en ”Tomorrow belongs to Nobody” bezorgden kippenvelmomenten. Carcass is een band die het vooral moet hebben van sfeerschepping.
Robuust, strak, overdonderend, verpulverend klonk het. Niet direct feestelijk , wel duivels
Setlist: The Living Dead at the Manchester Morgue  (Intro)//  Unfit for Human Consumption//  Buried Dreams //  Incarnated Solvent Abuse //  No Love Lost //  Tomorrow Belongs to Nobody  (Snippet) //  Death Certificate //  Dance of Ixtab (Psychopomp & Circumstance March No. 1 in B)  //  Genital Grinder //  Exhume to Consume //  Corporal Jigsore Quandary  //Heartwork

Een doek voor het podium, met geschiedkundige beelden, mooi door AI uitgebeeld, en  een dreigende sound deden al een huivering door de zaal ontstaan. De gitaristen deden er nog een schepje bovenop, én toen het doek omhoog hing ,waanden we ons onmiddellijk  in de diepste krochten van de Hel.
Kreator (*****) was klaar om hun rollarcoaster van Hel en Verdoemenis op ons los te laten.
Een helse trip, een goed uur lang met alle visuele effecten erbovenop. Duivels en demonische poppen staan op het podium. Een  sublieme “Satanic Anarchy” en “Hate Uber alles” waren al meteen twee kleppers. Moshpits en crowdsurfing waren het gevolg.
Het gaspedaal bleef stevig ingedrukt, zonder genade. “Hordes of Chaos”, “Satan is Real” en  “Loyal to the Grave” huiverden en bracht de AB in vuur en vlam.
Meer technisch klonk het bij de solo's. “Endless Pain”, “'666 - World Divided” waren verpletterend. Een Satan gevoel op z’n best. Op “Violent Revolution” was de Duivelse chaos compleet. “Pleasure to Kill” gaf de definitieve doodsteek.
Satan is inderdaad real! Op deze rollarcoaster van Hel en Verdoemenis van Kreator en guests
Setlist: Seven Serpents// Hail to the Hordes//  Enemy of God //Satanic Anarchy//Hate Über Alles//People of the Lie//Betrayer//Krugers of the World//Hordes of Chaos (A Necrologue for the Elite)//Satan Is Real//Loyal to the Grave//Phantom Antichrist//Endless Pain//666 - World Divided//Violent Revolution//Pleasure to Kill

Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
Foto Kreator
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9079-kreator-25-03-2026?Itemid=0
Carcass
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9080-carcass-25-03-2026?Itemid=0
Exodus
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9082-exodus-25-03-2026?Itemid=0
Nails
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9081-nails-25-03-2026?Itemid=0

Organisatie: Biebob + Live Nation

Behind The Veil - Een release avond van knalrood tot donkerzwart

Sinds 2020 bonkt de band Behind The Veil ertegenaan. Ze wonnen ook enkele wedstrijden, en waren in 2022 zelfs op weg om door te breken. Na een moeizame tocht en enkele wissels, lijkt de band nu op het juiste pad. Voor een groot deel dankzij de versmelting tussen twee zangeressen Sofie Foster en Delphine De Vusser die zorgen voor een nieuwe wind in de band, waardoor Behind The Veil is uitgegroeid tot één sterk geheel.
Ze waren op het festival MenTal Fest in Roeselare, waarover we schreven: ''Op het podium resulteert dit, met een in felrood geklede Sofie en een donker zwart getooide Delphine, in een schemerige versmelting van donker en licht, grauwheid en zachtmoedigheid. Dat is ook de muzikale uitstraling en de boodschap van Behind The Veil, tegenstrijdigheden die elkaar beter best vinden om een goede plaats in de wereld."
In een goed vol gelopen DVG Club in Kortrijk kwam Behind The Veil zijn album 'Betrayed By Shadows' voorstellen. Ze brachten nog twee bands mee, het werd dan ook een avond van felrood tot donkerzwart.

Neem nu Ironborn (****1/2), een brok graniet op het podium die duisternis omarmen en als een pletwals tekeer gaan. Al vele jaren staat de band als een blok op het podium, door de  verpulverende riffs en het verpletterend drumwerk. Neem erbij een charismatische zanger met een loepzuiver en rauw stembereik. Je hebt de perfecte band om een feestelijke avond met een knal in te zetten. Een nietsontziende muzikale rollercoaster dus.
Ze zitten tussen donkere grauwheid en lichtvoetigheid. Ze spreken een breed publiek aan. Ironborn kreeg iedereen bij elkaar en wist ons te bekoren met een verpletterende set.

X-Pozed (****) tapte uit een ander vaatje. De metalcore formatie voegt er HC elementen aan toe. Een pittige sound zondermeer. Op razendsnelle wijze drijft de band het tempo op. Wat een oplawaai, mokerslagen en uppercuts. Al gauw ontstonden enkele moshpits. X-Pozed drukte hier het gaspedaal stevig in.

Iedereen was voldoende opgewarmd voor Behind The Veil (*****), met twee voorprogramma's die het publiek murw hadden geslagen. Ze begonnen er meteen aan met sublieme songs als “Carry On”, “Downfall” en “Loser”. De band zette de puntjes op de 'i'. Uiteraard zijn het de twee boegbeelden Sofie en Delphine die de aandacht naar zich toe trokken, met hun vocals en hun uitstraling, die zich verenigen als het donker van de nacht, en de opkomende zon bij dageraad.
Ook de bandleden eisten hun plaatsje op. We waren onder de indruk van de verbluffende wisselende drum solo’s  van Lennert De Ketel. Ook de duivelse riffs van Pedro Naye  en Dominique Himpe klonken lekker goed, aangevuld door de hemelse baslijntjes van Jasper Degryse.
Hier stond een sterk geoliede band op dat podium, goed op elkaar ingespeeld. De hoogtepunten volgende elkaar op, maar het absolute kippenvelmoment was toch de titeltrack “Betrayed By Shadows”, een binnenkomer hoedanook. “Wildflower” mocht de overtuigende set besluiten. Er hing hier een soort magie in de lucht.
Behind The Veil is door de diverse aanpak eindelijk echt klaar voor de grote doorbraak, en liet ons compleet verweesd achter na een release avond knalrood en donkerzwart.

Pics homepag @Luc Ghyselen
Met dank aan Musika.be

Organisatie: DVG, Kortrijk ism Behind The Veil

Luc Van De Poel (The Kids) - Het is de combinatie, het publiek meekrijgen, de energie die er nog steeds is, en die verdomd goede nummers die Ludo geschreven heeft, wat ons na vijftig jaar nog steeds recht houdt.
The Kids

Na 50 jaar zijn de Antwerpse band The Kids nog steeds heel relevant, getuige hun optreden in Roma eerder deze maand. En in een uitverkochte AB de week daarna. Samen met enkele jonge wolven in het vak, werd het genre ‘punk’ nog meer in de verf gezet.
LIVE
The Kids - Na 50 jaar nog steeds enorm relevant
https://www.musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/102079-punk-50-y-2026-the-kids-50-years-the-kids-mini-fest-punk-is-in-2026-nog-steeds-springlevend-zeg-maar-dat-the-kids-het-hebben-gezegd

50 jaar The Kids, 50 jaar Punk … Dat smeekt alleen maar om een interview. We contacteerden gitarist Luc Van De Poel om daarover een uitgebreid te babbelen, met een tas koffie en binnen een gezellige sfeer, hadden we het niet alleen over 50 jaar punk en The Kids, ook over de concerten, de toekomst van Punk en over na al die jaren wat nog doelen en ambities zijn, of misschien nieuw platenwerk…

50 jaar The Kids, 50 jaar punk. Dat vraagt om ‘een overzicht’, wat zijn in grote lijnen de grote verschillen?
Waarom zijn mensen 50 jaar getrouwd? Als de klik er nog steeds is… en de energie is er nog, je krijgt nog steeds respons? Waarom zou je dan stoppen. En het is nog steeds leuk. We zijn wel tien jaar gestopt tussen 1986 en 1996. En dan kregen we veel aanvragen, ook vanuit het buitenland. Zoals Frankrijk en Italië en toen dachten we ‘goh, waarom niet’.

Is het net dat succes in het buitenland … Jullie hebben ook in Amerika gestaan, dat er heeft voor gezorgd dat jullie zijn doorgegaan ermee na tien jaar? Want in de beginjaren lukte dat niet?
Nee, in de beginjaren lukte dat gewoonweg niet, zelfs om in Nederland op te treden moesten we hemel en aarde verzetten. Vanaf 1996 waren er heel veel optredens in het buitenland, maar voordien nee.. dat was ook Duitsland, Amerika, Mexico, Japan noem maar op.. en dan hebben we nog niet alle zalen gedaan die we aangeboden kregen, we speelden onze eerste keer in Rome en die schreeuwen gewoon onze teksten , terwijl dat puur op basis van die platenverkoop was.. toen was er geen spotify. 

Die pauze na ‘Gothcha! ‘ Stoppen, heeft jullie eigenlijk deugd gedaan?
Er stonden best wel mooie songs op, soms denken we wel om sommige terug te spelen, maar toen was het vet wat van de soep. De meeste mensen komen ook voor die eerste twee platen, daar focussen wij ons ook het meest op. Of die pauze deugd heeft gedaan? Dat laat ik in het midden een beetje..

Toen ik in 1979/1980 fan werd, was ik ook al vele jaren fan van de fanclub; bestaat die fanclub nog ergens? Rechtsreeks meende ik dat ik automatisch ook lid was van ‘punks against fascisme’, als ik het niet mis heb… Bestaat die strekking nog?
Dat is maar heel kort geweest, we hadden een paar honderd leden, en er was een hele organisatie en ook fanclubdagen en zo. wat dat tweede betreft, we zijn nooit teveel daarin mee gestapt. Dat ‘punks tegen skinheads’ en zo? dat was in België minder, wij hebben daar ook niet echt aan meegedaan en trokken (en trekken nog steeds) een breed punk publiek.

“Punk” is trouwens een term die wel degelijk veranderd is, net als jazz geen jazz meer is. Wat betekent het woord punk voor jou nu nog?
Voor mij persoonlijk, en in de lijn met wat we met The Kids doen is punk anno 2026 gewoonweg.. “Rock-’n-roll’’ en dat hetgeen errond hangt interesseert me minder. Gewoon, korte nummers zonder teveel tralala rond, scherp , goede gitaren dat is voor mij punk…

Men zegt al 50 jaar dat punk dood is, maar als ik zie in de Roma en ook die speciale dag/avond in de AB op 14 maart, dan lijkt Punk nog springlevend, toch?
Er is nog steeds een doorstroom van punk bands, gelukkig. Was dat niet zo geweest waren we al lang gestopt. Het bleef werken, het bleef jonge bands aantrekken die vaak in ons voorprogramma speelden. De machine is nooit gestopt, dat was ook voor ons een drijfveer om door te gaan.

Het publiek is mee wat ouder geworden, maar ik zag – vooral in de AB – een opvallend jeugdig publiek, waarom trekt punk de jeugd aan, denk je zelf? Is de jeugd weer boos?
Dat is ook zo, en er is een zekere boosheid bij de jongeren aanwezig. Ons vragen ze ook op wat ‘grotere festivals’, maar bij veel van die jonge punkgroepen is dat heel underground, en daar komt  inderdaad een opvallend jong publiek op af.

Even een terugkeer in de tijd, hoewel de punk songs de reden zijn waarom ik fan werd; het grote publiek leerde jullie kennen door ‘There will be no next time’. Een song die op concerten zelfs voor de meeste feedback zorgt. Een zege of een vloek zo’n ‘hit’ of iets ertussen?
Meer een zege, het staat in alle mogelijk top honderd. Ik heb ook al gehoord van veel groepen dat die het helemaal niet erg vinden hun hits te spelen, het is een nummer dat iedereen kent.. ook de fans buiten de punk scene, daar mogen we best trots op zijn. Het staat op een album waarin ons platenlabel eerst niet in geloofde, en is een succesverhaal geworden toen.  Dus nee, Het is dus eerder een zege dan een vloek ‘there will be no next time’ live te mogen spelen.

Ik heb jullie nu twee keer gezien (in totaal ondertussen 18 keer). Ludo is nooit een spraakwaterval geweest, en nog steeds niet. maar hij was onder de indruk van de energie van jullie als band en van het publiek. Wat is jullie geheim? Veel boterhammen met spek en eieren?
Ik heb dat altijd zo gedaan, en zolang de energie er nog is om dat te doen zal ik dat blijven doen, dat zit in mijn tweede natuur. Als men ons echt zegt ‘jongens het is weg’, dan stoppen we ermee. Maar zolang we de feedback krijgen die we nu ook al hebben gekregen? Blijven we doorgaan, we hebben er zelf ook nog heel veel plezier in. en zolang we het publiek mee krijgen, en positieve recensies lezen van jullie op onze eerste optreden in Roma? Dan kan dat nog lang blijven duren. Het is de combinatie, het publiek meekrijgen, die energie die er nog steeds is en die verdomd goede nummers die Ludo geschreven heeft dat ons na vijftig jaar nog steeds recht houdt. Circa twintig nummers die herkenbaar zijn en door het publiek worden mee gezongen, dat is uniek! En dan nog een fantastische drummer.. die combinatie dus.

Ik was wel een beetje bang toen al dat publiek op het podium stond in de AB. Je had opzij maar weinig plaats meer; in de Roma kwam er geen publiek op het podium (ondanks de goede sfeer)
Ik sta graag wat opzij om de boel te overschouwen als zoiets gebeurd, anders krijg je toch maar duwen tegen je gitaar en zo (haha) in Roma had gemogen, er is zelfs een plek vooraan waar je tegen het podium kon, maar die kliek die daar voor kon zorgen stond wat meer in het midden en wist blijkbaar niet zo goed of het kon of mocht.. maar de sfeer zat ondanks dat ook goed daar.

Wie ik ook goed vond in Roma was Maria Iskariot, hoewel ze in Roma precies een wat mindere dag hadden?
Die zijn jong en vinden zeker hun weg wel, het is een heel toffe groep getalenteerde en ambitieuze muzikanten. Ze moeten alleen zien dat ze met beide voetjes op de grond komen, en hun eigen weg blijven volgen. In Roma hadden ze wat af te rekenen met wat technische problemen en zo en moesten een beetje een inspanning doen om het publiek echt mee te krijgen,. We hebben er al drie keer mee samen gespeeld en die zijn gewoonweg super!

Ergens hadden sommigen verwacht dat de originele drummers nog eens op het podium zouden staan naar aanleiding van die 50 jaar?
Dan moet je al Eddy gaan vragen, of zelfs verder gaan en sommige van de bassisten vragen die ook bij ons hebben gespeeld, voor Danny terug kwam. Cesar Janssens ,en dat is een van mijn beste vrienden, gaan bij vragen maar die heeft het al druk genoeg bij bijvoorbeeld Raymond van het Groenewoud. Eddy is zelfs compleet uit de schijnwerpers getreden.. nee dat is praktisch onmogelijk zoiets te doen.

In de AB was er dan HeTZe, prachtige band, Kotskat en Colère, maar vooral Sunpower; ik ken die persoonlijk maar die hadden heel wat fans mee…
Het was een geweldige line up die avond, Sunpower hebben binnen de punk scene in het Brusselse en rond Ninove toen een reputatie opgebouwd. Niemand kent hen, maar die zetten nog steeds de boel op stelten. Prachtige band!

Helaas is het na vijftig jaar bonken op muren de wereld er niet beter op geworden. Protesteren is meer dan nodig. De mensen zijn terug boos
Voor veel mensen is punk een van de mooiste plekken voor de meest pure rock-’n-roll. En ook het enige genre tegenwoordig die een beetje die Anarchistische rebellie uitstraalt. Punk bands maken nog steeds muziek waarbij mensen nadenken over wat rondom zich gebeurd. In gelijk ander genre is dat volledig weg, zelfs in metal. Dat is voor mij in veel gevallen één dezelfde brij geworden. Eens ferm tegen de schenen schoppen? Punk doet dat nog, en dat trekt de jongeren dus aan.

Metal is in grote mate – niet helemaal – toch wat meer mainstream geworden, terwijl de echte punk altijd wat underground is gebleven?
Ja maar toch, ‘echte punks’ zullen dat tegenspreken, maar neem een band als Green Day. Die zijn nog steeds met politiek bezig en schoppen nog steeds om zich heen. Bovendien zijn ze ervoor gekend dat ze voor optredens de prijzen laag proberen te houden, tenzij ze als onderdeel van een festival line up ergens afsluiten of zo. En dan zijn er nog zo van die bands die ondanks het verkopen van miljoenen platen en voor duizenden mensen spelen nog steeds die ‘punk ingesteldheid’ levendig houden.

Wat ik altijd wat eigenaardig heb gevonden dat een band als The Kids nooit op Rock Werchter of Pukkelpop heeft gestaan
Die grote festivals vragen  meestal een soort ‘exclusiviteit’ dat willen we dan niet doen. de organisaties vragen dan bijvoorbeeld dat je enkele maanden nergens speelt op circa 50 km van hun festival, om dan exclusief daar te spelen. Daar doen we niet aan mee. Wij spelen gewoonweg teveel. Maar als ze ons moesten vragen zullen we dat zeker doen . we spelen echter liever op wat kleinere podia zoals Sjock festival https://www.sjock.com/nl waar we op 11 juli spelen. En zo zijn er nog. Daar kunnen we ons ding doen, en vinden het helemaal niet erg dat we dan twee weken daarna tien km verder spelen.

Er komt nog een vervolg, zelfs een optreden op Rebellion Blackpool; Had je dit verwacht, zoveel respons na al die jaren?
Rebellion Blackpool heeft ons al een paar keer gevraagd, ze hadden ons zelfs eens op de affiche gezet zonder dat we ons akkoord hadden gegeven (haha) het is er door omstandigheden nooit van gekomen. Die betalen heel weinig , behalve aan de grote bands op de affiche, en we moesten ook nog ons eigen hotel betalen en zo.. maar nu paste het in ons schema .

Normaal stonden jullie ook in Amerika..
Normaal gesproken wel ja, maar nu zegt het ons met al die regeltjes en zo ook niets meer.. we hebben aan onze tijd in Amerika veel vrienden over gehouden, die ons ook vragen.  Elke keer als je uit het vliegtuig stapt of een camionette parkeert bij wijze van spreken je boel ondersteboven gekeerd lol.. nee, voor ons hoeft het niet meer zoals het nu loopt daar.


Dat is een beetje terug naar de begin jaren, toen stond er bij een bepaalde band zelfs politie voor het publiek, toen ze een song inzetten … tegen de politie; hebben jullie ooit iets in die zin meegemaakt bij ‘Facist Cops’?
Wat wij wel eens hebben voorgehad, bij het laatste optreden in een bekende club in Kontich,  Lintfabriek. toen die moesten sluiten wegens teveel problemen met buren en zo, er was massa veel volk en  net toen we ‘Facist cops’ inzetten de politie binnen viel. Maar die hadden zoiets van, doe jullie ding maar dan is het gedaan. Dat was een club waar best wat grotere namen hebben gestaan, zoals Datsuns bijvoorbeeld.

Nu we het over de ‘clubs’ hebben, ik krijg de indruk dat die sterk verminderd zijn tegenover vroeger?
Er zijn er best nog wel, Neem nu Djingle Djangle in Antwerpen, of Music City die doen dat nog steeds die ‘underground club shows’. er was lang een jeugdhuis in Berchem, maar die zijn ook gestopt. Er zijn er dus nog, maar je moet er een beetje naar durven zoeken. Die richten zich natuurlijk op een veel jonger publiek. Niet alleen DJ’s maar ook in punk. We hebben nu aan het opnemen geweest met Pang Pang Records: en daar zitten tientallen piep jonge punk bands, over heel Europa. dus het leeft nog steeds hoor.

Kriebelt het dan niet bij jullie om ook iets nieuw te doen?
Pffff, ze hebben ons dat gevraagd hoor. Dat is voorbij, het was leuk om dat te doen, maar wie zit nog te wachten op een nieuwe The Kids plaat? We hebben ooit gedacht iets op te nemen in de studio van AB , maar nee… Het is voorbij.

Wat zijn dan wel de toekomstplannen?
Blijven spelen, zolang we toffe aanbiedingen krijgen en op veel plaatsen worden gevraagd, gewoonweg blijven doorgaan. Volgend jaar misschien terug wat kleinere clubs, in het buitenland zoals Denemarken, Duitsland of zo. er komen nog festivals aan, maar sommige mogen we nog niet aankondigen. En ook in het najaar staan we o.a. in Concertzaal de casino. Morgen (vrijdag 20 maart) in Charleroi zaal Rockerill en ook op 28 maart in De Zwerver (Leffinge). Vlaanderen is niet zo groot, als we dertig keer gespeeld hebben zijn we overal geweest (haha)

Laat ons eerlijk zijn, jullie hebben punk op de kaart gezet in ons land, en die invloed blijft nog steeds duren. Zie maar naar die nieuwe lichting bands in jullie voetsporen, en toch als jullie een Engelse of Amerikaanse band waren, waren jullie misschien wereld beroemd. Steekt dat niet een beetje?
Moesten, moesten, moesten… Mijn moeder zei altijd ‘als  de lucht naar beneden valt, vallen alle mussen dood’’ (haha). We zijn fier op  hetgeen we bereikt hebben. De stempel die we hebben kunnen drukken, en we doen het nog steeds heel graag !

Je hebt niets meer te bewijzen en ik veronderstel dat de meeste realistische doelen wel zijn bereikt. Je kunt nog tien jaar doorgaan!
Maar zijn er nog doelen die je voor ogen hebt als muzikant, als mens bij de band of andere projecten?
De passie blijven volgen, zolang die passie er is? Blijven doorgaan, nog tien jaar? Dan ben ik 83, dat zou moeten lukken. Maar dertig jaar geleden dacht ik ook niet dat ik op mijn 73 nog op het podium zou staan.. zeg nooit ,  nooit. Maar ik denk dat ik op mijn 83 eerder blues ga spelen in cafés of zo. kijk we hebben geen planning, we hebben geen manager , we laden ons gerief nog altijd zelf in en uit en hebben een roadie die meegaat, we doen nog steeds alles zelf. En die passie blijven over brengen met onze songs, dat is en blijft het grote doel en ambitie. We moeten alleen zien dat we niet teveel spelen, want dat is ook niet goed.

Is dat nu ook niet wat het geval, ik zie op Facebook voortdurend optredens voorbij komen?
Dat valt op zich nogal mee hoor, het lijkt alleen zo omdat ik constant die dingen post. Al bij al één of twee keer in de week.

Hoe belangrijk is sociale media geworden voor jullie?
Geen idee, we zitten ook op Instagram ik doe daar niets mee, dat gaat automatisch, het is een goed medium om je fans te bereiken. Maar de jongeren zitten daar niet meer, die zitten eerder op dingen als TikTok. De mond aan mond reclame, en het besloten wereldje dat punk nog steeds is , is meer dan voldoende om de kansen te krijgen …

Ik hoop jullie nog een pak keer live te kunnen zien , en dat het vuur mag blijven branden. Bedankt voor de fijne babbel

Nomad – Een gezonde mix tussen oudere en nieuwere metalcore en andere metalinvloeden maakt ons uniek binnen de scene

Op vrijdag 27 maart presenteert de uit Kortrijk afkomstige band NOMAD zijn debuutalbum ‘Oxygen’, met een heus festival. Die avond organiseert de band namelijk de tweede editie van Wasteland, hun eigen evenement in DVG Club in Kortrijk. Samen met enkele bevriende bands zetten ze een avond vol moderne metal en metalcore op poten.
We hadden een fijne babbel met NOMAD en spraken uiteraard over het debuut, het ‘water van Kortrijk’ en de ambities en plannen van de band.

Er lijkt iets in het water te zitten in Kortrijk en West-Vlaanderen, want daar komen de laatste jaren heel wat toffe bands vandaan…
Dank voor het compliment aan Kortrijk en de wateren daarrond! (haha) Er is vooral een hele generatie bands die ons voorafging. In Kortrijk, maar ook in heel West-Vlaanderen, is er een scene gegroeid. We hopen dat we daar zelf ook een steentje aan kunnen bijdragen. Binnenkort is ons festival Wasteland, en door deze release-show op die manier te organiseren, geven we ook andere bands podiumkansen. Zo proberen we zelf een beetje mee te werken aan het levendig houden van de scene in West-Vlaanderen. Wat ook meespeelt, is dat Alcatraz nu in Kortrijk zit – dat heeft zeker een invloed op de doorstroom van metalbands in de regio. In de Kempen zie je iets soortgelijks door de invloed van Graspop Metal Meeting. Misschien ligt het dan toch aan het water…

NOMAD mag dan ‘nieuw’ zijn, de bandleden hebben al heel wat meegemaakt. Hoe en waarom is dit project ontstaan?
Laurens: Het waarom? Ik luister graag naar metalcore, speel al lang muziek – vooral gitaar – en wilde daar echt iets mee doen. Door een bericht te posten in een muzikantengroep op Facebook hebben we onze drummer Jason gevonden. Ook andere muzikanten reageerden, maar die zijn uiteindelijk niet gebleven. Via die Facebook-posts kwamen we bij Mathijs en Björn terecht. Via hen is onze bassist Arne erbij gekomen, die hij al kende uit een van zijn vorige bands.
Björn: En het waarom… vooral goesting in muziek maken. Ik heb al in heel wat bands gezeten, maar zelden in een band die zo gemotiveerd is en op repetitie er volledig voor gaat, met passie voor de muziek. Dat is de voornaamste reden.

Die ‘waarom’ slaat ook op het feit dat er een overaanbod is aan nieuwe bands en dat de podia schaarser worden. Waar zien jullie NOMAD binnen dat overaanbod?
Björn: We brengen niet een genre dat direct thuis te brengen is. Mathijs, Arne en ikzelf zijn een andere generatie metalcore-liefhebbers dan Laurens of Jason. Dat zorgt voor een gezonde mix tussen oudere en nieuwere metalcore en andere metalinvloeden, en dat maakt ons uniek binnen de scene. En dat werkt ook door naar concertmogelijkheden: ook al staan ze niet in de rij om ons te boeken, we mogen eigenlijk niet klagen.

Wat metalcore betreft: dat genre trekt vaak een jonger publiek aan dan traditionele metal. Merken jullie dat ook? En hebben jullie daar een verklaring voor?
Laurens: Bij de release van onze singles merkten we dat ons publiek iets ouder was, terwijl het ‘extreme’ inderdaad meer jongeren aanspreekt dan het ‘traditionele’. Dat kwam ook door onze eerste single. Naarmate we meer singles uitbrachten, zagen we toch een verjonging binnen onze fanbase. Dat komt omdat de moderne sound duidelijker naar voren komt in die latere nummers.
Björn: We proberen ook een verhaal te brengen. Niet alleen muzikaal, maar ook in artwork en inhoud (waaronder het aankaarten van actuele thema’s zoals mentaal welzijn).

De paar singles die jullie uitbrachten zijn ware pareltjes binnen post-metal/metalcore. Hoe waren de reacties daarop?
Arne: Allereerst: bedankt, dat is natuurlijk fijn om te horen. De reacties op de singles waren voor ons echt bemoedigend. We probeerden met de keuze van onze singles de verschillende kanten van de band te laten zien, dus we waren benieuwd hoe mensen daarop zouden reageren. Wat vooral opviel, is dat sommige mensen zich meer aangetrokken voelen tot de emotionele en melodische kant, terwijl anderen net meer raken door de donkere, zwaardere energie en intensiteit. Ook de positieve reacties op onze productie waren heel leuk om te horen, zeker omdat we alles zelf hebben opgenomen en ik instond voor mix en mastering. Het bevestigde dat dit een goede keuze was om onze sound over te brengen. Door onze singles is er duidelijk extra interesse ontstaan om niet alleen ons album te beluisteren, maar ons ook live te zien. We hopen op een goed feestje met onze release.

Op 27 maart komt jullie debuut ‘Oxygen’ uit. Ik heb de plaat een paar keer beluisterd en de uppercut naar de maagstreek valt meteen op – echt rauwe kost, maar met veel diversiteit en emoties. Was het een bewuste keuze om die rauwe kant en het melodieuze te combineren?
Björn: Op dat vlak zijn Laurens en ik wat tegenpolen. Laurens gaat meer voor dat harde, ik zoek meer de melodie op. Dat zit er dus wel in.
Laurens: Een beetje inspelend op die generatiekloof – of generaties die samenkomen en elkaar daarin vinden – is dat inderdaad de rode draad. We wilden op dit debuut de verschillende kanten van onszelf laten horen.
Björn: Wat belangrijk is: wat we ook doen – zoals bijvoorbeeld een akoestisch nummer maken – het blijft altijd NOMAD.

Heeft die diversiteit in aanpak ook te maken met het feit dat jullie als band nog aan het zoeken zijn naar de sound die echt bij jullie past? Of is dat ver gezocht?
Björn: Het ene nummer is meer divers  dan het andere, en hoe langer we samen spelen, hoe meer we de sound vinden die echt bij ons past, denk ik.
Laurens: Zoals we al aangaven, proberen we op dit album bewust onze mix van sounds en invloeden uit. Zo vinden we onze weg naar de sound die echt bij ons past. We wachten ook de reacties af en kijken waar er vraag naar is, om daar verder op in te spelen. We willen zien welke delen van ons samenvallen en het best kunnen gebruiken.
Björn: David neemt ook steeds meer een prominente rol in bij de nieuwere nummers. Misschien werken we daar in de toekomst wat meer op in. Dat is ook een beetje de evolutie om ‘onze sound’ te vinden.

Wat ook interessant is: de plaat bestaat uit een groep songs verdeeld over vier stukken, waarbij elk deel, songs bevat die perfect bij elkaar passen, terwijl een ander deel weer anders klinkt, maar binnen dat deel wel samenhangt. Was dat een bewuste manier van werken?
Arne: Dat is een leuke observatie, en het is fijn om te horen dat dat zo wordt ervaren. Het was nooit onze bedoeling om in “delen” of “hoofdstukken” te werken. Wat wél klopt, is dat bepaalde nummers vaak in dezelfde periode ontstaan, zowel muzikaal als tekstueel. In zo’n fase zit je als band een beetje in dezelfde mindset, waardoor songs soms automatisch dichter bij elkaar aanleunen qua sfeer of gevoel. Dat gebeurt bij ons vrij organisch. Tegelijk kan het ook gebeuren dat nummers die in dezelfde periode geschreven zijn, net heel verschillend klinken – juist om die dynamiek in onze sound te creëren. Waar we wél aandacht aan hebben besteed, is de volgorde van de nummers op het album. Voor ons was het belangrijk dat de plaat als geheel klopt en een bepaald verhaal of gevoel overbrengt van begin tot einde. We hebben dus echt gezocht naar een flow waarbij de songs elkaar versterken. Als dat bij luisteraars overkomt alsof er bepaalde “delen” in zitten die elk hun eigen karakter hebben, dan is dat eigenlijk een heel mooi resultaat.

“Hun teksten gaan over reizen door verlatenheid, existentiële crises en de zoektocht naar betekenis in een wereld die wordt verteerd door chaos.” Kun je er wat meer over vertellen?
Björn: Het is zeker niet politiek geïnspireerd. Er zijn wel dingen waar we ons aan storen, over wat er misgaat in onze eigen leefwereld en de uitdagingen die op ons pad liggen. Het is ook voor een deel therapeutisch: bepaalde mensen binnen de band hebben er een hobbelig parcour opzitten en zijn nu op een goede plek terechtgekomen. Dat komt duidelijk in de teksten naar voren.

Er zitten niet alleen persoonlijke verwijzingen naar jullie eigen ervaringen in, maar ik herken er ook mijn eigen demonen in. Was het de bedoeling om die demonen los te laten en die van de luisteraar te raken? Of is dat ver gezocht?
Björn: Ik denk dat dit uiteindelijk een gevolg is van samen spelen en proberen. We zijn allemaal jonge mensen die muzikaal en emotioneel zoekende zijn. Uiteindelijk blijf je, ook met het ouder worden, gewoon zoekende. Er komt geen einde aan. Het aanvaarden dat het een zoektocht is en blijft, is belangrijk. En daarin herkennen anderen zich wellicht.

Soms gaat het meer de melodieuze kant op, zoals bij “Daerk”, of het meer experimentele, bevreemdende “Elevate”, wat de plaat heel divers maakt. Was dat ook een bewuste aanpak?
Björn: Muzikaal is Daerk een van de nummers die mij persoonlijk het meest ligt. Inhoudelijk sluit het aan op de energie die onze muziek uitstraalt. Daerk gaat over een chaos waarin Mathijs zich op een bepaald moment in zijn leven bevond en dat komt in dat nummer naar voren: een zware situatie accepteren en proberen door te gaan. Juist door die persoonlijke verhalen, die vaak heel diep gaan, kom je ook die donkere, bevreemdende kanten tegen in de muziek. Dat is bewust zo gekozen, omdat het aansluit bij wat we willen vertellen.

Daardoor leest deze plaat als een spannend boek – van begin tot einde blijft het boeiend. Dat brengt me bij de vraag: hebben jullie er nooit aan gedacht om dit op film uit te brengen? Er schuilt namelijk wel een filmische insteek in deze plaat
Björn: We vinden het wel boeiend om video’s te maken die het visuele aspect van onze muziek weergeven. Maar om daar echt iets mee te doen hebben we eigenlijk nog niet echt over nagedacht. De epische stukken die erin zitten, zouden daar wel toe kunnen lenen, misschien heb je ons wel op een idee gebracht - haha.

Tot daar de persoonlijke bevindingen. Wat zijn de verwachtingen van deze plaat? De wereld veroveren?
Laurens: Ik denk dat we allemaal nuchter genoeg zijn om te beseffen dat we hiermee niet de hele wereld gaan veroveren (haha). We zijn, zoals gezegd, eigenlijk nog een beetje aan het aftasten wat ons echt samenhoudt als band. Ik hoop vooral dat we met dit debuut onze naam NOMAD op de kaart kunnen zetten binnen de metalscene – in Kortrijk en ver daarbuiten. En dat het duidelijk wordt wie we zijn na dit debuut, zodat we ook met toekomstige platen een stempel kunnen blijven drukken binnen die scene.
Björn: We willen echt overal spelen, veel kilometers maken. Met dit debuut hopen we onszelf te lanceren voor de komende jaren en een naam te worden binnen die scene.

En misschien deze zomer Alcatraz…
Björn: Dat is zeker een van onze doelstellingen. Als we Alcatraz zouden kunnen doen, dan zou dat alvast een belangrijke mijlpaal zijn.

Jullie stellen de plaat voor op een heus mini-festival op 27 maart. Kunnen jullie daar wat meer over vertellen voor onze lezers die nog twijfelen?
Björn: Het is de tweede editie van ons festival Wasteland. We willen de sfeer van de metal-line-ups van vroeger een beetje terugbrengen: gewoon goede bands boeken en zorgen voor een boeiende avond waar iedereen aan zijn trekken komt. Signs of Algorithm is een fantastische headliner, maar ook de andere bands zijn pareltjes. We hopen dat we hiermee onszelf, maar ook al die bands, een mooie speelkans en podium kunnen bieden. Dat is het voornaamste doel van deze avond. En op die manier ook de scene wat nieuw leven inblazen. Veel bands bestaan niet meer, en veel van wat vroeger werd georganiseerd, gebeurt nu niet meer. Wat er nu is, moeten we koesteren en er goed voor zorgen.
Meer info:  https://www.facebook.com/events/dvg-club-kortrijk/kortrijk-wasteland-2026/805976532491035/

Naast die release-show, wat zijn de verdere plannen?
Laurens: We zijn op dit moment aan het praten met een buitenlands band om samen een kleine tour in Vlaanderen op te zetten. Verder zoeken we naar plekken waar we kunnen spelen. Naast het organiseren van die releaseshow hebben we ook al wat nieuwe nummers in de maak. Hopelijk kunnen we daar, na de albumrelease, later dit jaar wat meer op inspelen.
Björn: We hebben al enkele contacten voor toekomstige optredens, maar die zijn nog niet concreet uitgewerkt. Er zit wel het één en ander in de pijplijn. Het zou ook leuk zijn mochten we enkele optredens aan de andere kant van het land mogen doen. Ik hoop dat na het nieuwe album duidelijk wordt wie we zijn en willen worden.

Plannen maken is leuk, maar wat zijn jullie ambities? Wat hopen jullie echt te bereiken met dit project?
Björn: Zoals eerder gezegd: spelen op Alcatraz is zeker een doel. Maar als we dat doel bereiken, gaan we weer op zoek naar een volgende uitdaging – het is eigenlijk een verhaal zonder einde. Ik denk dat meer optreden en dat NOMAD een prominentere plek in ons leven krijgt, het voornaamste doel is. Als we dat kunnen bereiken, is onze missie geslaagd.

Met alle respect: prachtige muziek, maar hiermee kun je moeilijk heel grote podia aandoen. Er zijn bands binnen jullie genre die dat wel lukt, maar die zijn zeldzaam. Zouden jullie kiezen voor een ommekeer naar een ‘bij het publiek bekender genre’ om toch op die grote podia te kunnen staan? Of niet? En waarom wel/niet?
Laurens: Misschien komen we in onze zoektocht naar ‘de sound die bij ons past’ in de toekomst wel uit op een sound die grotere podia aantrekt.
Björn: In onze omschrijving staat ‘voor fans van Avenged Sevenfold’. Als je naar hun eerste plaat luistert, klinken ze eerder als een hardcore band. Maar kijk, ze zijn geëvolueerd naar een sound die nog steeds Avenged Sevenfold is, maar verfijnd genoeg is om een groter publiek aan te spreken en zo wel op grote podia te staan. We moeten ook gewoon evolueren en zien waar we uitkomen. En dat gebeurt eigenlijk nu al merken we. Het laatste nummer, dat niet op het album staat, bevat stukken die je niet meteen associeert met metalcore. Alles kan, niets moet – en we zien wel waar we uitkomen. We zijn nuchtere West-Vlamingen, laat het ons zo stellen.

Bedankt voor de fijne babbel! We zien alvast uit naar Wasteland en jullie release show op 27 maart

Nicolas Van Belle - Het is fijn te zien hoe de compositie evolueert door het live te brengen. En hoe ik erdoor zelf met die muziek blijf mee groeien

'Einde Were' is de soloplaat van gitarist Nicolas Van Belle, opgenomen eind 2024 in Zinnema, Brussel. Deze verscheen als KR007 op Klankhaven Records op vinyl, vergezeld van een bundel met tekst en collages begin februari. Op mystieke, spirituele en eigenzinnige wijze benadert hij de thema’s rond dood en verlies.
De multi-instrumentalist maakt gebruik van een breed instrumentarium, en voegt er soms semi-spoken words aan toe. De woede en onmacht hierbij omschrijft Nicolas wondermooi; wij herkennen er ons zo goed in, in al wat we zelf al meemaakten
Op “Einde Were” weet Nicolas Van Belle ons een pak emotionele tools te geven om in het rouwproces aan het werk te gaan!
De volledige recensie van ‘Einde Were’ kun je hier nog eens nalezen https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/101659-einde-were
We hadden een fijne babbel met Nicolas over zijn werk, de plaat, zijn ambities en toekomstplannen.

Nicolas, wat was de beweegreden om dit solo project op poten te zetten? Vertel ons er wat meer over
Het was eigenlijk niet de bedoeling om een solo project op te starten. Ik zat op dat moment met een aantal dingen die ik muzikaal van mij af wilde schrijven, om ze zo een plaats te kunnen geven. In eerste instantie dacht ik er ook niet aan om dat uit te brengen, maar toen de opnames afgerond waren, voelde het toch juist om er een plaat van te maken. Zo ben ik uiteindelijk bij Klankhaven Records terechtgekomen.

Het is een plaat die toch binnenkomt, zoals ik al schreef iedereen die met pijn en verlies te maken heeft, kan zich hierin vinden. Ik persoonlijk ook; was er misschien een onderliggende bedoeling, om anderen die ook in zo’n situatie zitten een ‘hart onder de riem te steken’?
Rouw en verdriet verwerkt iedereen op zijn eigen manier. Ik denk wel dat veel mensen zich hier op een bepaalde manier in kunnen herkennen, en ik waardeer het als iemand in mijn muziek iets vindt om dat een plaats te geven. Maar om te zeggen dat ik dat bewust zo heb gemaakt? Nee. Des te mooier is het natuurlijk dat het op die manier kan binnenkomen bij mensen.

De songs zijn ook in het Nederlands, de titel doet me zelfs denken aan een oud-Vlaams zoals in de Middeleeuwen. Waarom in de eigen taal?
Die titel verwijst naar de plek waar ik in Gent woonde, iets in de zin van het einde van de waterwegen. In een andere context kan je het ook lezen als ‘einde wereld’—het hangt er een beetje van af hoe je het zelf invult. Ik heb daar een tijd gewoond, en de muziek die ik schreef gaat grotendeels over die laatste periode daar, en over de fase nadien, toen ik uit Gent vertrok.

Waarom in het Nederlands en niet in het Engels? Met Engels kan je toch een breder, internationaal publiek bereiken?
Elk nummer is eigenlijk een gedicht dat ik in het Nederlands schreef. Dat komt omdat ze rechtstreeks uit mijn kern komen, en daar gebeuren de dingen gewoon in mijn moedertaal. Nederlands voelde daarom het meest logisch.

Het is een heel persoonlijk verhaal, waarbij je je bloot geeft bij wijze van spreken; ben je niet bang op de reacties op sociale media, je weet hoe dat, helaas, soms gaat?
Daar hou ik me niet mee bezig. Ik vind het best ok als mensen het goed of niet goed vinden. Iedereen heeft dat recht en het is niet mijn intentie om iedereen tevreden te stellen.

Sociale media is een belangrijk medium, geldt dat voor jou ook? Waarom is sociale media voor jou belangrijk als artiest?
Eigenlijk ben ik niet graag bezig met sociale media, maar het is wel een handig middel om contacten te leggen en je muziek te promoten. Dat is het voor mij ook vooral: een tool om te gebruiken, niet meer dan dat. Ik heb er eerlijk gezegd wat moeite mee. Het is jammer dat door de snelheid van sociale media mensen vaak minder tijd nemen om een plaat echt te laten binnenkomen, zoals vroeger meer gebeurde.

Ik volg je er wel in
Vroeger luisterde men gewoon op een andere manier naar muziek, en er waren ook meer mogelijkheden om na een optreden iets te verkopen. Tegenwoordig gebeurt veel digitaal, en daardoor gaat er wel wat charme verloren. Voor mij heeft muziek iets extra’s als het op een cd, vinyl of cassette staat—het krijgt dan een tastbare waarde die het anders niet heeft.

Het blijft op zich toch nog interessant om fysiek platen uit te brengen, er is nog vraag?
Er is zeker vraag naar heb ik de indruk ja, … er zijn zeker mensen die me contacteren dat ze graag een plaat zouden willen kopen.
(dat kan via volgende link: https://nicolasvanbelle.bandcamp.com/album/einde-were-2026-klankhaven-records  )

Nu we het over ‘de plaat’ hebben … De hoesfoto triggert me wel
Dat is een foto die ik maakte tijdens een vakantie op een eiland. Amber Verhulst drukte die foto op steen, en van die druk maakten we vervolgens een ets waar we verschillende prints van namen. Uiteindelijk hebben we van al die prints collages gemaakt. Eigenlijk zou je het originele beeld moeten zien om te begrijpen waar het vandaan komt, maar het is dus een collage van uiteenlopende prints.


Een bepaalde betekenis ook? Want je hoort een veelkleurige aanpak in de muziek
Er is altijd wat kleur nodig om contrasten te creëren; als alles alleen donker was, zou het al snel op elkaar gaan lijken. De bedoeling is juist om licht toe te voegen en het donker te nuanceren. Op die manier sluit de hoes ook aan bij het thema van de plaat. Het gaat om een contrast: het hoeft niet alleen melancholisch of verdrietig te zijn. Soms is het donker, soms juist warm en uitnodigend.

Is het niet je ambitie om met deze plaat en dit project te gaan optreden?
Initieel niet, ik wilde eigenlijk maar één optreden doen en het daarbij laten. Intussen staan er echter al enkele shows gepland in april, mei en juni. Ook al was dat niet de bedoeling, ik ben nu dus toch bezig om de muziek live te brengen. Ik merk dat er vraag naar is, en ondanks de moeilijke materie is het heel fijn om dit live te spelen. Onlangs deed ik een performance op Radio Kiosk in Brussel, in het Brussels dialect.
Wat ik interessant vind aan solo spelen, is dat het volledig van één individu komt. Het is fascinerend om te zien hoe de muziek daardoor evolueert, en hoe ik er zelf ook mee kan meegroeien. Ook al heb ik alles zelf geschreven, live krijgt het telkens een nieuwe invulling. Daarom vind ik het juist leuk om er live mee aan de slag te gaan.

Ik veronderstel dat jouw muziek live nog het best overkomt in een intieme omgeving, maar is er ook een ambitie om er mee grote podia aan te doen? Met andere woorden wat is je echte ambitie met dit project?
Ik heb al een vijftal optredens op de planning staan, en het zou fijn zijn om in het najaar nog meer te doen. Vooral op intieme plekken spelen spreekt me aan, maar misschien ook in het buitenland, als daar mogelijkheden zijn. Pas daarna kan ik evalueren welke richting ik verder op wil. Voor nu ligt de focus vooral op het moment zelf.

Je bent ook betrokken bij diverse projecten zoals Suura, Erem, Belle//Maris, Yarès, Ever Present, Baljuw, Erps-Kwerps en Sarcastic Fringehead. Ligt de grote focus bij je solo project of niet?
Op dit moment ligt de focus iets meer op het solo project, vooral door de release en de geplande optredens. Toen ik de plaat opnam, wist ik niet waar het toe zou leiden of hoe de reacties zouden zijn. Daarom geef ik nu automatisch wat meer aandacht aan dit project.

Lukt het om het solo project te combineren met al die andere projecten waar je mee bezig bent dan?
In principe lukt dat wel, en het is ook niet zo dat elk project altijd actief is. Op dit moment ben ik bijvoorbeeld bezig met een noise rock duo, iets compleet anders. Zodra dat project naar buiten wordt gebracht, komt er waarschijnlijk meer ruimte om aandacht te besteden aan de dingen die nu wat stil liggen.

Indien je met deze solo plaat een hit zou scoren en mega succes hebben , zou je dan niet overwegen om de focus volledig te leggen op dit project, en de andere projecten links laten?
Ik denk niet dat succes een reden zou zijn om mijn andere projecten links te laten liggen. Het is ook niet mijn bedoeling om grote podia of festivals te spelen. Natuurlijk heb ik respect voor wat organisatoren doen, maar mijn muziek leent zich daar niet per se toe.
Mocht er echter een wind van achter komen en het solo project wordt een succes, bijvoorbeeld op radio, dan zou ik die kans zeker grijpen. Maar dat betekent niet dat ik al mijn andere projecten laat vallen. Solo muziek maak ik uit mezelf, maar de andere projecten doe ik samen met anderen—die contacten zijn belangrijk. Sterker nog, zelfs de nummers op Einde Were zijn deels ontstaan door sociale interacties en samenwerkingen die ik heb gehad.
Kortom: als het solo project echt succesvol wordt, kan het zijn dat ik daar iets meer focus op leg, maar mijn andere projecten laat ik daar niet voor vallen.

Is het succes van dit solo project een inspiratie om er in de toekomst nog meer te doen?
Dat idee is wel eens door mijn hoofd gegaan: wat het zou kunnen worden als ik opnieuw solo aan de slag ga. Maar voorlopig is het belangrijkste om de optredens die gepland staan af te werken en te zien hoe het publiek reageert. Daarna kan ik bekijken of er een tweede soloplaat komt. Natuurlijk kun je niet twee keer over exact dezelfde thematiek praten, dus het zou sowieso iets heel anders moeten worden. Het kan zelfs zijn dat ik iets compleet anders doe, want ik merk dat ik soms impulsief beslissingen neem en niet altijd kan voorspellen hoe iets zal uitpakken.

Wat zijn de verdere plannen naast die optredens?
Zoals ik eerder zei, zijn er tot en met juni al optredens gepland, en daar zullen waarschijnlijk nog een paar bijkomen. Voor het solo project hoop ik ook nog samenwerkingen te doen met artiesten uit de bredere kunstwereld, niet alleen muzikanten. Daarnaast start begin mei ons noise rock duo, waarmee ik op plekken kan spelen waar ik als soloartiest niet zo vaak zou komen.
In het najaar komen er ook nog releases van twee andere projecten: Ever Presents en het rebetiko-project Yarès, waar ik bij betrokken ben. Er staat dus nog veel op de agenda, maar nu gaat mijn focus vooral uit naar het solo project en wat ik daar mee kan bereiken.

We hadden het al over ambities, maar wat is voor jou wellicht het grootste doel dat je voor ogen hebt? Of ben je er echt niet mee bezig?
Het zou geweldig zijn om mijn muziek in de loop der jaren ook buiten België en zelfs buiten Europa te kunnen spelen. Als ik daar uiteindelijk van zou kunnen leven, zou dat fantastisch zijn. Maar ik besteed daar niet te veel aandacht aan; ik leef liever in het moment en geniet van wat ik nu kan doen. Op korte termijn wil ik vooral plezier beleven en zoveel mogelijk mensen bereiken met mijn muziek. Aan de verre toekomst denk ik op dit moment niet te veel.

Bedankt voor deze fijne babbel, veel succces in alles wat je doet

Nicolas Van Belle  live meemaken?
26/04: jazzblazzt - Roermond (nl)
07/05: Niemandsland – Dendermonde
17/05: Studio Beertje – Gent
06/06: H.A.N.S. - Goor (nl)
07/06: Koffie & ambacht - Rotterdam (nl)
11/06: Music on a whim – Brussel

Marjan Van Rompay Group – Een kleurrijke trip
Marjan Van Rompay Group

Altsaxofoniste Marjan Van Rompay bracht circa tien jaar geleden haar kwartetrelease uit en is nu terug met een nieuwe schijf 'On Track'. Onder de naam Marjan Van Rompay Group (****) laat ze zich begeleiden door puike muzikanten Janos Bruneel (contrabas), Ewout Pierreux (piano) en Toon Van Dionant (drums). "Haar altsaxofoon klinkt opvallend zangerig en persoonlijk, en haar composities doen soms denken aan wat instrumentale singer-songwriter muziek zou kunnen zijn. Live functioneert haar kwartet als een echte jazzband, met improvisatie, lyrische input van de ritmesectie en een warme, soulvolle sound die haar melodieën ondersteunt", staat te lezen op de website.
We waren benieuwd …

De warme saxofoon klonk breed en gevarieerd, wat het boeiend hield. De muzikanten maakten het kleurrijk door hun instrument om het plaatje compleet te maken. Uiteraard werd vooral uit de meest recente plaat geplukt. Songs als “Always”, “Turqoise” laten de veelzijdigheid horen op improviserende wijze.
Een spraakzame Marjan wist met een leuke kwinkslag een glimlach te toveren. De set duurde, met een korte pauze tussenin, bijna twee uur maar door de kleurrijke en frivole aanpak verveelde het nooit.
Hier was sprake van intimiteit, die gecombineerd werd met een verwrongen sound. Iedereen had hier zijn muzikaal verhaal op z’n instrument en kon zich uitleven . Dit was Marjan met haar Group, zowel solo als in combo. De verbluffende bas solo, de lekkere- aanstekelijke piano en de zacht strelende cimbalen vullen goed aan. De sax van Marjan zweeft er letterlijk tussenin en geeft een zingend gevoel. Wat een uiteenlopende emoties werden hier aangesproken met een positive vibe. Er is geen donker kantje te bespeuren. Ook klinkt het niet al te zeemzoetig of kitsch. Nee, het is eerder een waas van melancholie of weemoed.
Speels werden we overtuigd van deze kleurrijke trip. Een boeiende, genotvolle jazz uitstap zondermeer!

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Punk 50 Y 2026 - The Kids - 50 Years The Kids - Mini Fest - Punk is in 2026 nog steeds springlevend! Zeg maar dat The Kids het hebben gezegd …
Punk 50 Y 2026
Ancienne Belgique
Brussel
2026-03-14
Erik Vandamme

Vijftig jaar op de planken, deze The Kids, die ons onderdompelden in een potje nostalgie, een gezellig feestje van hun materiaal en een resem hits. Ze deden zelfs meer … Samen met de AB werd hun jubileum in een muzikale formule van een Mini Fest gebracht, waarbij plaats gemaakt werd voor jong geweld binnen de scene.
Na De Roma vorige week bliezen ze ons een tweede keer omver. Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/101990-the-kids-na-50-jaar-nog-steeds-enorm-relevant .
Op het uitverkochte festivalletje in de AB was er nog een fijn label marktje rond de bar en een boekenvoorstelling van wat Punk allemaal inhield en inhoudt. En één ding is zeker, punk is nu in 2026 nog steeds springlevend. Zeg maar dat The Kids het hebben gezegd …

In de Club rond half zeven stond toch al heel wat publiek voor Kotskat (****), een zootje ongeregeld rond de poëtische alleskunner Ronny Rens (Ronny Rex) en onder muzikale begeleiding van leden van Brorlab en Peuk. Een knettergekke set kregen we, punk met een hoek af. De teksten werden meer gedeclameerd dan gezongen; het maakte het project bijzonder. De muzikanten dreven het tempo op, het klonk waanzinnig op een bepaald moment. Iedereen ging uit de bol. Wat een oplawaai.

Woede een boosheid straalden de dames van HetZe (*****) uit in de AB Box. Een wild losgeslagen meute nietsontziende tijgerinnen stoven over het podium en porden het publiek voortdurend op.
Het publiek was eerst wat verbouwereerd, maar de 'all female band' wist iedereen moeiteloos te overtuigen door lekker opwindende riffs, knetterende drums en verbluffende vocals. Wat een energieke, stomende set.

Sunpower (*****) is een Brabantse punkband die binnen de scene een cultstatus heeft bereikt; ze bestonden 17 jaar en hielden er in 2019 mee op. In die lange periode speelden ze in allerhande clubs in binnen- en buitenland; hun optredens waren gekenmerkt door complete chaos.
Speciaal voor deze avond kwam de band nog eens bij elkaar, en dreef iedereen - inclusief zichzelf - tot pure waanzin. Crowdsurfing, een mosh pit en een heuse wall of dead waren niet vreemd. De beweeglijke frontman porde zijn publiek voortdurend aan; muzikaal werd het gaspedaal volledig ingedrukt. Van enig rustpunt was hoegenaamd geen sprake. Furieus, venijnig, als een horde wilde losgeslagen honden ging Sunpower tekeer. Wat een adrenalinestoten. Iedereen ging compleet uit de bol.
Of dit bij één optreden blijft, blijft een open vraag. Een vervolg mag zeerzeker!

Uiteraard kwam het overgrote deel van het publiek om 50 jaar The Kids (*****) te vieren. De band heeft intussen al bewezen nog steeds erg relevant te zijn. Na het vertonen van beelden doorheen 50 jaar The Kids werd de set al ingezet met enkele binnenkoppers van formaat zoals “Money is all I need” en “Do you wanne know”, meezingers van formaat. Verder kreeg je een “No Monarchy” en “Bloody Belgium”, songs die nog steeds gespeeld worden met pakken energie en gedrevenheid. Vooral de wisselwerking tussen de gitarist, de prille zeventiger Luc Van De Poel, en bassist Danny De Haes was een streling. Als jonge wolven porden ze elkander aan … Het jong geweld kan er nog iets van leren. Ludo Mariman was gewoon zijn strakke zelve, lange bindteksen zijn niet aan hem besteed, hij zong en spuwde zijn gal uit tot iedereen in de zaal overstag ging. Terwijl drummer Tim Jult zijn cimbalen gor mepte, het zweet op de lippen.
Een niet aflatende stroom punkanthems vlogen ons om de oren, als “I wanne get a job in the city”, “This is rock'n'roll” en “Facist Cops”, songs door de jaren die er nog steeds staan en een feestelijke stemming bieden.
“There will be no next time” kreeg wellicht de meeste bijval, gezien ze ermee een ruim publiek bereikten toen. Die  punkkaskrakers konden ons sterk bekoren.
Met een “Razor blades for sale'”, “Dead Industry” bleef de band doorstomen tot het eind. Op “Do You Love the nazi's” sprong een deel van het publiek - waaronder de frontman van Sunpower - het podium op en scandeerden de teksten uit volle borst. Mooi.
Uiteraard volgde een bisronde, met “If The Kids are United”. In de Roma bestormden de fans het podium niet, deze keer stond het vol met een uitgelaten zingende en dansende menigte, in zover dat Luc met zijn gitaar in een hoekje moest gaan staan, gezien het podium volledig bezet was van uitgelaten fans. Wat een sluitstuk, dat nog werd aangevuld met “Blitzkrieg Bop” van de Ramones.

We gingen nog even poolshoogte nemen in de Club waar een zangeres haar stem schor schreeuwde, en de muzikanten een snedige set speelden. Colère (****) heeft zijn naam niet gestolen, een nietsontziende tsunami op het podium.
Het was een bijzondere punkavond. Colére speelde een wilde, woeste overtuigende set.

Zowel The Kids als alle andere bands bewijzen dat na 50 jaar punk nog steeds springlevend is … Rebellie lijkt, is voor eeuwig. Een knallend punkfeestje dus met onvergetelijke uppercuts.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel