Dub-Postpunk - Mystic Liverpool - The Beatles' Psychedelic Psongbook - Jah Wobble & Tian Qiyi

De buitengewone muzikale erfenis van Liverpool krijgt een nieuwe, mystieke dimensie met het album 'Mystic Liverpool: The Beatles' Psychedelic Psongbook' van het Britse muziekicoon en medeoprichter van Public Image Ltd., Jah Wobble, en zijn zonen John T. Wardle en Charlie Wardle (ook bekend als TIAN QIYI). Hun moeder, Zi Lan Liao, die werd opgeleid aan de Royal Academy of Music, levert eveneens een bijdrage op de gu-zheng.
Het album verscheen onlangs via Cherry Red Records en 30 Hertz en volgt op de eerder verschenen interpretaties van “Strawberry Fields Forever” en “Tomorrow Never Knows”, met “I Am The Walrus” als focus track.

Door dub- en postpunkinvloeden te verweven met psychedelica van het repertoire van The Beatles, krijgen deze iconische nummers een sfeervolle, hypnotiserende nieuwe gedaante. Jah Wobble en zijn familie gaan erbij op zoek naar de mystieke kwaliteiten die schuilgaan achter de muziek van The Beatles, die zowel hun muzikale erfenis als de bijzondere plaats van Liverpool in de muziekgeschiedenis blijvend hebben bepaald.
Zonder de erfenis van The Beatles teniet te doen, zorgen Jah Wobble en C° voor een eerder eigenzinnige aanpak, en het siert hen. “Tomorrow Never Knows” en het bekende “Strawberry Fields Forever” klinken nog steeds heel psychedelisch, maar krijgen een moderne inbreng mee die bekoort. De combinatie van de kenmerkende, met de zware en stevige bas van Jah Wobble gecombineerd met traditionele Aziatische instrumenten.
Een geniale aanvulling op het materiaal. Luister maar naar “Within You Without You”; je voelt je wegzweven naar Oosters getinte oorden. Een ‘zen’ gevoel met een groove.
De inbreng keert steeds opnieuw terug. Het bewijst hoe ingenieus The Beatles zelf wel waren. Luister verder “Norwegian Wood” en “Blue Jay Way”; je voelt die vibe die generaties met elkaar verbindt. De bastonen zorgen voor een beleving die aanvoelt als een psychedelische rave. En die unieke muzikale droomwereld kabbelt verder op “The Inner Light”, “Love You To” en op het mooie “Rain”.

The Beatles waren hun tijd ver vooruit. Jah Wobble en C° maakt er iets van om te koesteren. Een sterke aanrader dus om dit ook live mee te maken.

Live te zien in de Cactus Club in November 2026

Eerdere live in 2025 Jah Wobble & The Invaders Of The Heart – Een galmende ‘dub’ waas van jammende, bezwerende, dromerige, groovy sounds + Rebuilt van ‘Metal box’

Tracklist: 01. Tomorrow Never Knows  02. Strawberry Fields Forever  03. Within You Without You  04. I Am The Walrus  05. Norwegian Wood  06. Blue Jay Way  07. The Inner Light  08. Love You To  09. Flying 10.  Rain

Sommige platen moet je verschillende keren beluisteren om ze volledig te doorgronden. 'Stenahoria', de nieuwe schijf van het Nederlandse The Fifth Alliance, behoort duidelijk tot die categorie. De band uit Breda beweegt zich al jaren in de donkere regionen van sludge, doom, post-metal en black metal, maar met de komst van zangeres Natalya Thelen lijkt er een nieuwe dimensie aan het geluid te zijn toegevoegd. Vijf lange composities vormen samen een intense trip doorheen verdriet, angst, vertwijfeling, waarbij de band voortdurend speelt met contrasten. Een muzikaal beklemmend gevoel.

Het begint al met “Phoenix”, waar meteen alle registers worden opengetrokken. De emotionele screams huiveren. En dan zijn we nog maar aan het begin van een lange trip. De song duurt ruim acht minuten, maar voelt geen moment langdradig aan. Integendeel: The Fifth Alliance biedt een voortdurende spanning.. Achter elke hoek lijkt wel een nieuwe ontdekking te wachten. Wat daarbij vooral opvalt, is de manier waarop de band voldoende rustpunten inlast zonder ooit de dreigende ondertoon te verliezen. Van ingetogen en atmosferische passages tot momenten waarop de volledige geluidsmuur wordt opgetrokken: The Fifth Alliance weet perfect wanneer het gaspedaal diep moet worden ingedrukt en wanneer er ruimte moet worden gelaten om de opgebouwde spanning opnieuw te laten ademen.
Het schijnbaar moeiteloos schakelen tussen emoties en muzikale invalshoeken merken we ook op “Benandanti” en “The Fool On The Hill”. Er zit voortdurend beweging in, waarbij de donkere sfeer nooit uit het oog wordt verloren.
Misschien nog opvallender is wat er gebeurt wanneer we de plaat opnieuw opzetten. Bij een eerste luisterbeurt zijn we al onder de indruk, maar bij een volgende ontdek je plots poortjes,  in de gitaarpartijen, de onverwachte wendingen, de vocale uitbarstingen of net de kleine rustpunten dat ervoor zorgt dat een passage plots helemaal anders binnenkomt.

‘Stenahoria' geeft zijn geheimen duidelijk niet allemaal in één keer prijs. En precies daarin schuilt een grote sterkte van deze plaat. The Fifth Alliance probeert niet voortdurend te imponeren door simpelweg harder of zwaarder te gaan. De muziek wordt gebruikt om emoties tastbaar te maken. Vertwijfeling, woede, weemoed en aanvaarding liggen voortdurend met elkaar in de clinch. De ene keer worden we meegesleurd door loodzware riffs en rauwe screams, de andere keer krijgen we even ademruimte voordat de duisternis opnieuw toeslaat. De zang van Natalya Thelen beweegt daarbij opvallend soepel tussen rauwe intensiteit en meer fragiele passages.
Met “Battle Of Barnet” en afsluiter “Jakob’ wordt die veelzijdigheid nogmaals onderstreept; doom, sludge, post-metal en black metal als onderdeel van een groter verhaal.
De grote kracht van deze plaat zit in de manier waarop The Fifth Alliance zware muziek combineert met emotie en ruimte.

Blackened/Doom/Sludge
Stenahoria
The Fifth Alliance

Tracklist: Phoenix - 8:11  //  Benandanti - 7:33  // The Fool On The Hill - 7:35  // Battle Of Barnet - 6:59  //Jakob - 7:28
https://thefifthalliance.bandcamp.com/album/stenahoria

Met Fontana Blue presenteert Zaanstad een nieuwe naam binnen de melancholieke, filmische pop. Pieter Molenaar en zangeres/songwriter Marlène Henneke vonden elkaar vanuit een gedeelde voorliefde voor sfeervolle muziek, waarbij Hennekes stem Molenaar aanvankelijk deed denken aan de vrouwelijke vocalistes uit de late jaren zestig en vroege jaren zeventig. Die inspiratie vormt het vertrekpunt voor een hybride debuut, geproduceerd door Thomas Olivier.
Lees gerust newsflash https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102523-even-voorstellen-fontana-blue-binnenkort-debuutalbum-uit

Het nummer “I Wish” ademt meteen die melancholische, dromerige sfeer uit die zo kenmerkend blijkt voor het debuut van Fontana Blue. De focus ligt duidelijk op de bijzondere stem van Marlène Henneke, zonder dat de instrumentatie aan impact moet inboeten. Haar veelzijdige vocals vormt een rode draad doorheen de plaat: soms sprankelend en aanstekelijk, dan weer ingetogen en gevoelig. Dat horen we ook in “Flower of Stone” en “Turn Around”. “Dance” blijkt letterlijk de meest dansbare track van de plaat, terwijl Fontana Blue vooral sterk is wanneer intimiteit en sfeer samenkomen, van het sprankelende “Losing Your Eyes” tot het meer ingetogen “Faces”, waarop Hennekes stem bijzonder breekbaar klinkt. De instrumentale sfeer versterkt die vocale kwaliteiten zonder ze te overschaduwen.
Op “Go Blind” duiken dan weer subtiele zuiderse invloeden op, waardoor de plaat opnieuw een andere wending krijgt. Het zijn kleine accenten, maar ze zorgen wel voor de nodige afwisseling binnen een album dat voortdurend op sfeer en klankkleur blijft inzetten.
Fontana Blue wordt omschreven als 'filmische pop', en die omschrijving dekt de lading. De hypnotiserende werking van de songs laat ruimte voor de verbeelding en zorgt ervoor dat je als luisteraar gemakkelijk in het muzikale universum wordt meegezogen. Ook instrumentaal valt er voldoende te ontdekken. De afsluiter “Blossom Light” onderstreept het nog eens met een bijzonder sfeervolle finale.

Pieter Molenaar is een veelzijdig muzikant die we eerder al in verschillende projecten mochten ontmoeten. Met Fontana Blue legt hij de focus op de stem van Marlène Henneke, en dat blijkt een bijzonder geslaagde keuze. Haar bereik en expressiviteit geven de songs een eigen karakter en zorgen ervoor dat dit debuut zich niet beperkt tot een verzameling mooi klinkende popnummers.
Fontana Blue levert met dit album een sfeervol en eigenzinnig debuut af waarin melancholie, dromerigheid en filmische pop op een natuurlijke manier samenkomen. Een veelbelovend begin.

Tracklist: I Wish // Flower of Stone // turn around // Dance // Morning Anxiety // Losing Your Eyes // Rumble// Faces //Go Blind // Blossom Light

Na een debuut-EP in 2022 en het eerste volledige album in 2023 verschijnt met ‘Revelations’ een nieuwe EP van Echoes Of A Dying World. De vijf songs vormen het sluitstuk van een drieluik en sluiten inhoudelijk en muzikaal aan op de vorige releases. Het is dan ook aan te raden de EP als geheel te beluisteren, en wie het volledige verhaal wil doorgronden, grijpt best ook terug naar de eerdere releases.

Vanaf opener “Iskariot” is die lijn meteen voelbaar. De song start rauw en verpulverend, waarna ‘The Rupture’ een meer melodieuze en emotionele kant laat horen. De instrumentatie neemt daarbij steeds dreigendere vormen aan, terwijl vooral de veelzijdige stem van Tine indruk maakt, zacht als bezeten. Net die diversiteit maakt ‘Revelations’ zo interessant.
Tijdens hun recente optreden op Hellbound Fest schreven we dat de wisselwerking tussen de bandleden zorgt voor een duistere, sprookjesachtige totaalbeleving die voortdurend balanceert tussen pure duisternis en sprankelend licht.
Diezelfde tegenstelling horen we terug in songs als “Generational Curses” en “Mathematical Design”, waarin licht en duisternis elkaar voortdurend ontmoeten. Ook hier speelt Tines stem een belangrijke rol. Wanneer ze plots enkele versnellingen lager schakelt, zorgt dat voor rillingen. Afsluiter “Systems in the Dark” vat die veelzijdigheid nog eens mooi samen.

‘Revelations’ vormt het eindpunt van een trilogie, maar voelt allerminst als het einde van Echoes Of A Dying World.
Eerder lijkthet aanzet tot verder werk. Wat die zal brengen, blijft voorlopig een vraagteken. Revelations is een EP die hard kan binnenkomen, maar evengoed traag onder de huid kruipt. De band neemt je mee naar de donkerste hoeken,maar met dat ene lichtpuntje, net genoeg om niet volledig in de duisternis te verdwijnen.

Tracklist: 01. Iskariot 02. The Rupture 03. Generational Curses 04. Mathematical Design 05. Systems in the Dark

Aeveris is een vijfkoppige Belgische metalband die in 2021 het levenslicht zag. De band combineert melodieuze riffs, technisch drumwerk en diverse zangtechnieken tot een geluid dat tegelijk zwaar en toegankelijk klinkt. Eind 2023 verlieten zanger Louis Soenens en gitarist Dennis Wyffels de groep.
Na een intense zoektocht vonden ze met Wouter Van Kerschaver (The Voice 2024) op zang en Dempsey Derous (Guilty as Charged) op gitaar twee nieuwe muzikanten.
Met ‘Imminence’ wil Aeveris een volgende stap zetten. Het album telt tien nummers waarin rauwe emotie en melodieuze, energieke metal hand in hand gaan.
Naar aanleiding van de nieuwe plaat hadden we een fijne babbel met Jeffrey en Wouter, over het album, de nieuwe bezetting en de ambities van de band.
Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/103498-aeveris-ik-denk-dat-we-binnen-de-metalwereld-wel-overal-aan-de-bak-kunnen-of-we-met-onze-band-op-radio-2-kunnen-dat-is-iets-anders-dat-is-ook-niet-onze-bedoeling-wij-maken-muziek-voor-onszelf-muziek-die-we-zelf-graag-horen 
De fans kregen de voorbije maanden al een tipje van de sluier. De eerste EP verscheen in februari 26, het tweede deel volgde in mei. Samen vormen beide EP's de volledige LP ‘Imminence’: tien nummers die als één lange, ononderbroken geluidsstroom over de luisteraar heen rollen.

Van schreeuwende vocals, verschroeiende akkoorden en diepe keelklanken tot zware, uitbarstende riffs en een bas- en drumgeluid dat nauwelijks ademruimte laat: Aeveris gaat er stevig tegenaan. Toch schuilt er meer achter deze muur van geluid. Onder de brute kracht zit een duidelijke emotionele lading, waardoor de songs niet alleen hard aankomen, maar ook iets losmaken.
“The Mask” zet meteen de toon. Een emotioneel geladen stem wordt gekoppeld aan instrumentale precisie, met riffs die zich diep weten te nestelen.
De gemiddelde metalcoreliefhebber zal vervolgens zeker zijn gading vinden in nummers als “Gravity”, “Downfall” en “Show Me Your Weakness”, waarin alle emo-registers wagenwijd worden opengetrokken.
Een van de meest opvallende elementen is zonder twijfel de stem van Wouter Van Kerschaver. Hij moest in de voetsporen treden van zijn voorganger, en dat was geen sinecure. Toch slaagt hij er met brio in om zijn eigen stempel op Aeveris te drukken. Dit klinkt niet als een poging om het verleden te kopiëren, maar als een band die een nieuwe bladzijde omslaat. Geen Aeveris 2.0 dus, wel een rauw vervolg op wat ooit is geweest.
Het vooruitkijken wordt nog duidelijker in songs als “The Ghost Inside” en “Quicksand”. Aeveris kijkt niet achterom, maar gaat met de voeten vooruit. De energie is aanstekelijk en dwingt je bijna vanzelf tot headbangen. Tegelijk bieden de nummers een uitlaatklep voor frustratie, pijn en andere donkere gevoelens. De band weet die emoties om te zetten in een nietsontziende muzikale eruptie. Ook “And Then There Were None” en “Sheep Who Suffer” houden die intensiteit moeiteloos vast. De songs voelen nooit als vrijblijvende metalcore-oefeningen, maar als nummers waarin de band iets kwijt wil. Dat maakt ‘Imminence’ juist zo overtuigend: achter de brute kracht zit een duidelijke drive en een emotionele urgentie.
Met “Tendrils Of Regret” volgt uiteindelijk de finale mokerslag. Geen voorzichtig uitfaden, maar nog één keer alle registers open. Alsof Aeveris na negen nummers nog even duidelijk wil maken dat deze plaat niet bedoeld is om op de achtergrond te draaien.

Aeveris heeft met deze plaat niet geprobeerd het verleden te reconstrueren, maar kiest resoluut voor de toekomst. De nieuwe bezetting voelt daarbij niet als een soort oplossing, maar als een nieuwe impuls. Wouter bewijst dat hij vocaal sterk genoeg is om deze zware erfenis te dragen en tegelijk zijn eigen identiteit binnen de band neer te zetten.
‘Imminence’ laat je dan ook achter met een flinke adrenalinekick. Na een stevige mosh in de huiskamer blijft er weinig over van donkere gedachten en opgekropte frustraties.
Soms is muziek nu eenmaal de beste manier om je demonen een paar stevige uppercuts te verkopen.

Tracklist: 01 The Mask 02 Gravity 03 Theft Of Time  04 Downfall 05 Show Me Your Weakness 06 The Ghost Inside 07 And Then There Were None 08 Quicksand 09 Sheep Who Suffer 10 Tendrils Of Regret

Lokerse Feesten 2026 - DAG 8 - Emoties in alle kleuren van de regenboog
Lokerse Feesten 2026
Grote Kaai
Lokeren
2026-08-07
Erik Vandamme

In de laatste rechte lijn naar het afsluitende weekend, met onder andere Lenny Kravitz op zaterdag, was ook de achtste festivaldag van de Lokerse Feesten een schot in de roos. Met Anna Calvi, Suede en Editors op de affiche werd het een avond voor fijnproevers. Opborrelende emoties en dansen op wolkjes van weemoedigheid vormden de rode draad. Zonder daarbij te vervallen in al te veel tristesse.

Maar eerst kregen we een Waaslandse wervelstorm over ons heen: SONS (****), die we deze zomer alleen al drie keer aan het werk zagen. Maar van 'te veel SONS' bleek ook nu absoluut geen sprake. De band had er, naar goede gewoonte, enorm veel zin in. Al leek het publiek op de Lokerse Feesten aanvankelijk een wat moeilijker parcours in te luiden, het kwartet deed gewoon waar ze goed in zijn: het gaspedaal tot op de bodem indrukken en een enorme dosis speelsheid etaleren. Waardoor je simpelweg niet stil kunt blijven staan. De crowdsurfers, die we eerder dit jaar in grotere getale zagen op Werchter, doken ook hier op. Alleen moest de band er iets meer moeite voor doen om het publiek volledig mee te krijgen. En dat deden ze. Tegen het einde van de set begaf de beweeglijke frontman zich zelfs gewoon tussen het publiek, tot grote hilariteit van de fans. Ook een 'zit en recht spring'-moment zorgde voor de ultieme climax.
We volgen SONS al sinds het prille begin en zagen hen uitgroeien tot een ultieme rockformatie. Hun niet-aflatende energie op het podium vindt steevast zijn weg naar het publiek. Ook wanneer de omstandigheden wat moeizamer zijn, zoals hier op de Lokerse Feesten. Diepe buiging!
Setlist: Do My Thing // Tube Spit // I'm Tired // Surfin' // Family Dinner // Succeed // Naughty // Ricochet // Waiting on My Own // All Gold // Somehow

Over naar een eerste ontdekking in de StuBru Club met de jonge artiest Pyo (****). De jonge Brusselaar, eerder dit jaar nog finalist van De Nieuwe Lichting, stond voor een handvol mensen te spelen, maar liet dit niet aan zijn hart komen. Geflankeerd door sublieme muzikanten deed zijn stem ons naar adem happen. De aanstekelijke postpunk, met duidelijke referenties naar die wilde jaren '80, bleef dan ook zeker hangen. Pyo deed bovendien zijn best om het publiek te entertainen en speelde een set alsof hij voor een volle zaal stond. Een artiest om op te volgen.

Anna Calvi (***) volgen we al sinds haar sprankelende debuut in 2011, al hadden we haar intussen al live gezien in 2010. En we waren direct verkocht. Met haar kristalheldere stem en gitaarriffs die opzwepend mooi als zalvend kunnen klinken, ontroerde ze ons volledig.
We zijn grote fan, ook al was het al van 2015 geleden dat we haar nog eens live hadden gezien.
We schoven een beetje dichterbij en lieten ons gewillig hypnotiseren door haar prachtige sound en unieke vocals . Helaas was er een minimum aan interactie en stond iedereen op het podium nogal statig. Songs als “Rider to the Sea” en “Suzanne & I” kwamen wel heel goed binnen. Toch bleef het wellicht allemaal wat kabbelen, waardoor het publiek meer achteraan ging postvatten of naar de toog ging.
Wij hapten echter naar adem op “Hunter” en kregen tranen in de ogen bij “I'll Be Your Man”, om vervolgens met “Desire” het ultieme klapstuk van de set te krijgen.
We zijn na deze passage op de Lokerse Feesten nog steeds fan van Anna Calvi. Maar we konden ons niet van de indruk ontdoen dat haar optreden niet helemaal binnenkwam zoals het zou moeten. Jammer.
Setlist: Rider to the Sea // Suzanne & I // God's Lonely Man // Hunter // I'll Be Your Man // Desire // Don't Beat the Girl Out of My Boy // Strange Weather

Ontdekking twee in de StuBru Club: de Nederlandse band HIQPY (****), die voor een overvolle Club stond aan te treden. De band wordt beschouwd als een rockformatie met enorm veel toekomstperspectieven en zet dat hier op aanstekelijke, energieke wijze meteen in de verf.
In de biografie op de website van de Lokerse Feesten lezen we: 'Hiqpy is het soort gitaarband wiens popsongs zijn geladen met massa's vitaminen, maar aanvoelen als stroomstoten richting hartstreek.' Het dekt eigenlijk perfect de lading van hoe we dit optreden zelf aanvoelden. De stuwende lijnen, de verpletterende structuren en de sterke vocals intrigeerden. Wat een lekker oplawaai uit Holland.

Suede (******) en Editors bleken de absolute publiekstrekkers van de avond te zijn, want plots stond de Grote Kaai overvol. De sterkte van de Britpopiconen Suede  is hoe ze met emoties spelen. De grote kracht achter de band mag dan frontman Brett Anderson zijn, die geen moment leek stil te staan, maar de strak spelende band mag toch ook even in de schijnwerpers staan.
Het unieke van Suede kwam al bij “Disintegrate” binnendrijven. Pakkende vocalen die raken, maar de sound klinkt ook lekker dansbaar. Die aanpak werd verdergezet op het daaropvolgende “Trash”, dat uit volle borst werd meegebruld. Op dezelfde elan ging het verder met “Animal Nitrate” en “Personality Disorder”. Brett zweepte zijn publiek voortdurend op. Met zijn krachtige stem en sensuele bewegingen deed hij de harten sneller slaan, o.a. op “Filmstar” en “June Rain”, waarbij een knuffelsessie met de mensen vooraan volgde.
De klasse-entertainer zoog alle aandacht naar zich toe, zoveel is zeker. Suede presenteerde alle emoties in de kleuren van de regenboog. Dat maakt hen al sinds de jaren '90 zo bijzonder en werd ook op de Lokerse Feesten uit de doeken gedaan.
In een mooie finale, met o.m. het ingetogen “The Wild Ones”, waarbij je een speld kon horen vallen, zette de band een gedenkwaardige set neer. “Beautiful Ones”, met veel 'la la la'-meezingers, zorgde voor de ultieme kers op de taart.
Setlist: Disintegrate // Trash // Animal Nitrate // Personality Disorder // The 2 of Us // Everything Will Flow // Filmstar // June Rain // She Still Leads Me On // The Wild Ones // So Young // Metal Mickey // Beautiful Ones

België en Editors (****) zijn al jaar en dag een 'match made in heaven'. De liefde is wederzijds, want al vanaf de eerste noot omarmde het publiek Tom Smith innig. Als je een set inzet met een hit als “Munich”, is dat uiteraard altijd een goede binnenkomer. Alleen schuilt daarin ook een risico: dat je je kruit al vroeg hebt verschoten. Daar bleek echter totaal geen sprake van.
Gevatte uithalen en de lekkere, aanstekelijke manier zorgden ervoor dat Editors zijn greep op het publiek bleef behouden. Al dreigde het in het midden van de set even wat te verzanden en verslapte de aandacht hier en daar. Met een sublieme “No Harm”, “Heart Attack”, waarbij de dansspieren opnieuw werden aangesproken, en  verder “An end has a start”, “The rush” en “Smokers Outside the Hospital Doors” kwam er een duidelijke ommekeer. Vanaf dan kon er niets meer verkeerd gaan. “No Sound But the Wind” zorgde voor de ultieme climax en bij “Papillon” gingen alle handen in de lucht en werden de kelen schor geschreeuwd.
Kortom: Editors zette een sublieme set neer en bewees daarmee nog steeds stevig op de troon te zitten. Vooral de sterke start en de wervelende finale konden echter overtuigen. Het middenstuk kende iets minder vuur. Maar die indrukwekkende finale maakte dit ruimschoots goed.
Setlist: The Racing Rats // Munich // Call It In // Sugar // A Ton of Love // Rescue // Bones // Karma Climb // No Harm // Heart Attack // An End Has a Start // The Rush // Smokers Outside the Hospital Doors // The Weight
Encore: No Sound but the Wind // All the Kings // Papillon

Als feestelijk slot kregen we nog Stijn Van de Voorde & Otto-Jan Ham (****), die met al hun ervaring duidelijk niet van plan waren om zomaar een doorsnee dj-set af te leveren. Integendeel, hun eigenzinnige pad boeide. En ohja, zelfs een 'Hey Ho, Let's Go' van de Ramones passeerde de revue. Voor de nog overgebleven danslustigen werd het zo een heerlijk eigenwijs alternatief feestje.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10061-lokerse-feesten-2026?ltemid=0

Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren

Lokerse Feesten 2026 - DAG 7 - Van hiphopfeestjes met een hoek af naar een 'Streets'-theater
Lokerse Feesten 2026
Grote Kaai
Lokeren
2026-08-06
Erik Vandamme

Het begrip 'hiphop' is bijzonder breed geworden. De Lokerse Feesten haalden voor hun zevende festivaldag dan ook een bont gezelschap naar de Grote Kaai: van poëtische rap en aanstekelijke hiphopfeestjes tot een 'Streets'-theaterspektakel dat de wenkbrauwen deed fronsen.
En opvallend genoeg waren het vooral twee acts in de Club die ons het meest wisten te verrassen.

We starten op de Mainstage met Yong Yello (****). De rappende bard wordt met heel wat superlatieven overladen. We wilden zelf ervaren of al dat bewieroken terecht was. Het is ergens tussenin, al moeten we toegeven dat deze jonge rapper wel degelijk een klassepoëet is die heel wat emoties weet op te wekken.
Yong Yello, alias Yello Staelens, brengt als soloartiest een opvallende mix van Nederlandstalige hiphop, chanson, soul en funk. Zijn teksten zijn pijnlijk eerlijk, maar worden verpakt in een  arrangement van sterke melodieën en nostalgie. Precies die combinatie komt live sterk tot zijn recht. Humor en bittere ernst liggen akelig dicht bij elkaar, terwijl hij het publiek voortdurend aanzet tot meezingen.
Het meest opmerkelijke is echter de prominente inbreng van de blaasinstrumenten. Zij zorgen voor een opzwepende, groovy sound die dicht tegen de jazz aanleunt en zijn markante stem nog meer kracht geeft. Een sublieme start.

We moesten keuzes maken door overlappingen . De Jeugd van Tegenwoordig moesten we dus helaas links laten liggen.
Blu Samu (****), een telg uit de Brusselse Stikstof-stal, staat helemaal alleen op het podium, maar heeft geen moment moeite om de ruimte te vullen. Haar huppelende act, sprankelende stem en brede glimlach werken aanstekelijk. Ze weet perfect het evenwicht te bewaren tussen toegankelijkheid en experiment, zonder ooit kitscherig of oppervlakkig te klinken.
Wanneer ze de dames uit het publiek op het podium roept voor een gezamenlijk dansje, ontstaat uiteindelijk een onversneden dansfeest waar iedereen alleen maar blij van wordt.

Ook Jazz Brak (*****) weet hoe je een hiphopfeestje moet bouwen, al is het van een ander en vooral rauwer kaliber. De Club staat afgeladen vol met springende fans die gretig meegaan in de opzwepende beats en vocalen van Jazz Brak en de DJ aan de boots.
Bloedmooie songs die zich vastkleven en een rauw randje hebben. De niet-aflatende stroom van rap- en hiphop rollen als een wave over het publiek. Niet zozeer luid, wel intens. En soms beenhard uithalen waar nodig, zachtmoedig en zalvend waar het kan.
Jazz Brak jaagt de hele Club in vuur en vlam. Hoe wilder het publiek reageert, hoe dieper het gaspedaal wordt ingedrukt. Een wervelend feestje.
Het is dan ook jammer dat we de Club iets vroeger moeten verlaten wegens de overlapping met The Streets. Hier had gerust nog een halfuurtje bij gemogen …

The Streets (****) waren nochtans een belangrijke reden waarom we naar Lokeren waren afgezakt. Mike Skinner en zijn gezelschap kleuren al jaren de rap en hiphop scene. Ook op de Grote Kaai krijgen we geen klassiek hiphopconcert, maar een soort 'Streets'-theater.
Het concert is in twee delen onderverdeeld, waarbij het eerste volledig draait rond 'A Grand Don't Come for Free', het conceptalbum uit 2004. De plaat vertelt het verhaal van een man die duizend pond kwijt is en tegelijk verwikkeld raakt in een turbulente relatie met Simone. Wat begint als een zoektocht naar verdwenen geld, ontspoort in een verhaal over verliefdheid, wantrouwen, jaloezie en uiteindelijk een stukgelopen relatie.
Het verhaal wordt niet alleen verteld, maar ook uitgebeeld. Verschillende performers bewegen over het podium, terwijl het decor met o.m. een bushokje het geheel nog meer het karakter van een theaterstuk geeft. Mike Skinner staat erbij minder als klassieke frontman op het podium dan als verteller die zijn personages tot leven brengt.
Wie gekomen is om meteen een Streets-feestje te bouwen, kijkt in het eerste deel wellicht even vreemd op. Echt veel vaart zit er niet in en het zorgde voor gefronste wenkbrauwen, hier en daar.
Maar precies daarin schuilt ook de eigenheid van The Streets. Dit is geen doorsnee rapshow, maar een muzikale vertelling waarin humor, drama, dagelijkse beslommeringen en messcherpe observaties door elkaar lopen. Niet altijd even toegankelijk, maar wel bijzonder. In het tweede deel wordt er meer een feestje gebouwd, al blijft het theatrale karakter overeind. Skinner zoekt bij “Turn the Page” letterlijk het publiek op en is tot ver naar achteren te vinden. Samen met zijn kompanen schakelt hij een versnelling hoger met “Who's Got the Bag”, “Let's Push Things Forward”, “Don't Mug Yourself” en “Never Went to Church”. Via o.a. “The Escapist”, “Has It Come to This?” en “Weak Become Heroes” groeit de sfeer verder uit tot een heus Streets-feest.
The Streets toonde in Lokeren verschillende gedaantes: eerst is Mike Skinner verhalenverteller, daarna meer feestbeest. Wie meegaat in dat verhaal, ontdekt iets fijns en bijzonders. Mooi.

In de Club intussen een ontketende IJsland (*****), een band die qua muziek en teksten uitspuwen in schril contrast staat met het liefelijke landje zelf. Rauw, verpulverend en zonder ook maar één keer op te kijken ongelofelijk uithalen lijkt de boodschap.
Al gauw ontstaan wilde moshpits en circle pits, alsof we plots op een metalconcert zijn aanbeland. Met songs als “Hete Tak”, “Don't Believe de Krant” en “Eigendom is Diefstal” duwt het Nederlandse duo elk heilig huisje omver. Het dendert als een nietsontziende sneltrein. Een rustpunt is er nauwelijks.
Daarna worden de registers opnieuw opengetrokken binnen een acid-rap-hardcorevibe. Een doorweekte, badende menigte blijft achter. Een Hollandse mokerslag. Wat een pletwals!

Zwangere Guy (****) was de hoofdact op de mainstage. De Brusselaar heeft intussen een lange weg afgelegd, als performer en mens. Zijn vitaliteit lijkt grenzeloos, maar tegelijk voelt zijn aanpak rustiger aan. Vader worden en geconfronteerd worden met de eindigheid van het leven doen duidelijk iets met een mens. Zijn emotioneel beladen kantje komt nu bovendrijven, zonder dat hij erdoor in een bad van tristesse terechtkomt.
We gaan allemaal samen mee in de verhalen via zijn teksten en muziek. Geen ellenlange bindteksten, maar de muziek voor zich laten spreken. Dat er al eens een hoekje af mag zijn of een scheutje humor, zorgt voor de nodige kleur.
Net doordat Zwangere Guy de lijn bewandelt tussen het leven vieren en de weemoed in zijn teksten en voordracht, blijft hij boeien. Zwangere Guy bewijst in Lokeren dat hij de perfecte Brusselse troubadour kan zijn. Op een zelfrelativerende manier vertelt hij verhalen die niet alleen boeien, maar ook herkenbaar overkomen, onder te verzanden in oeverloos gepreek en evenmin zonder het typische feestelijke hiphopkantje uit het oog te verliezen.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10061-lokerse-feesten-2026?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren

Fonnefeesten  2026 - DAG 5 – Wat een intensiteit van Ænima en een afscheid in majeur van Channel Zero
Fonnefeesten  2026
Festivalterrein
Lokeren
2026-08-04
Erik Vandamme

De Lokerse Feestweek was op dinsdag al aan haar vijfde dag toe, halfweg dus. Wij zakten af naar de Fonnefeesten voor lokaal talent Dalver, een Tool 'experience' met Ænima en een afscheid in majeur van Channel Zero. Die laatste verving Stahlzeit, de Rammstein-tributeband annuleerde zijn show door het geldende vuurwerkverbod door de droogte. Het publiek was massaal aanwezig en het werd het een avond voor de geschiedenisboeken.

Dalver (*****) is een Lokerse band die ons vorig jaar op het minifestival Ow Zekers! in De Casino, Sint-Niklaas al omverblies met een mix van post-metal en sfeervolle stoner. Waanzinnige drums en verschroeiende riffs van bas en gitaar vormden de basis van een vernietigende trip als een losgeslagen rollercoaster. Enkel de zalvende krachtige stem van gitarist/zanger Marijn Aper zorgde voor een zucht van verlichting in de duisternis.
Ook hier even overtuigend. Een intense, mystieke sound met beelden op het scherm en die intrigerende vocals zorgde voor kippenvelmomenten. Gewoonweg verbluffend. Een positieve vibe en energie in een donker decor.
De muzikanten zochten het contact met het publiek op en zorgden voor een aangename luchtigheid. Drummer Lennert De Mey was net papa geworden en stond er door niet op het podium, maar wel vooraan in het publiek, waar hij massaal werd geknuffeld.
Dalver staat nog wat in de startblokken in hun muzikale carrière. Een gewonnen thuismatch, de handen gingen moeiteloos op elkaar. Dalver haalde alles uit de kast . Mooi geslaagd optreden.

Het verschil tussen een 'tribute band' en een 'experience' werd door de formatie Ænima (*****) haarfijn uitgewerkt. Waar een tribute band de songs van zijn idolen zo dicht mogelijk probeert te benaderen en er vervolgens een eigen, feestelijke draai aan geeft, is een Tool Experience toch iets helemaal anders. De muziek van Tool is immers geen gemakkelijk stuk muziek.Om die complexe en gelaagde sound overtuigend in klank om te zetten, moet je als muzikant haast over een buitenaardse kracht beschikken.
Hun instrumentatie was gewoonweg magistraal. Vuurwerk mocht er door het geldende verbod dan wel niet worden ontstoken, maar wat een muzikale vuurpijlen uit hun gitaar- en basriffs met oorverdovende drums. En tot slot de onaardse zangpartijen van confronterende diepe, duistere gedachtenkronkels. Het is de muziek van Tool aanvoelen dus. Ænima hoefde als Tool Experience dan ook helemaal niet onder te doen voor het origineel. De intense beelden op het scherm zorgden voor een visuele prikkeling en meerwaarde, die de totaalbeleving alleen maar versterkte.
De set bestond uit 'hits' als “Vicarious”, “Sober”, “Ænema” en “Schism”: nummers die niet alleen bij de doorgewinterde fans, maar ook bij de meer occasionele Tool-liefhebbers bekend in de oren klonken. Met deze aanpak kreeg Ænima het volledige plein muisstil én bracht hen onder een hypnotische headbang. Missie met glans geslaagd!

Bij een afscheidsfeestje horen er hapjes, liters bier en een dansfeestje tot in de vroege uurtjes bij. Channel Zero (*****) is al ruim twee jaar bezig aan een afscheidstournee onder de noemer ‘End of an Era Tour’. In mei stonden ze nog in de HA Concerts in Gent, "Channel Zero maakte vanavond een moedig statement waar veel bands een voorbeeld aan kunnen nemen. Voor fysieke aftakeling of artistieke meningsverschillen blijvende reputatieschade kunnen aanrichten, doet de groep binnenkort zelf het licht uit." , schreven we.
Het laatste woord kwam toen uit de strot van Franky De Smet-Van Damme: "Fucking hell, what a ride it was!" O
p de Fonnefeesten gaf Channel Zero er nog een stevige lap op. Franky, met zijn arm ingepakt, had er duidelijk zin in; de bandleden evenzeer. Vanaf de eerste knaller “Fool’s Parade” gingen alle registers open. Het duurde even voor het publiek echt wakker schoot, maar al gauw ontstonden de eerste moshpits en werd de ene crowdsurfer na de andere op handen gedragen. Diep respect voor de security vooraan, die geen seconde rust werd gegund. Ook Franky sprak zijn oprechte appreciatie voor hen uit.
Channel Zero is een band die keihard uithaalt, en wanneer het publiek volledig meegaat, legt de groep de lat nog een flink stuk hoger. We kregen verbluffend werk als “Succeed or Bleed”, “Heroin” en “No Light (At the End of Their Tunnel)”. Na deze uppercuts kwamen de pletwalsen “Suck My Energy”, “Tales of Worship” tot het helemaal meegebrulde “Help”. Schitterend. De apotheose volgde met de absolute Channel Zero-klassieker “Black Fuel”, hier in een nog wat langere versie.
Op de tonen van AC/DC's “It's a Long Way to the Top (If You Wanna Rock 'n' Roll)” werd deze magistrale set met een laatste knal afgesloten. De passage op de Fonnefeesten was de meest opmerkelijke totnutoe, na al die keren dat ik hen aan het werk zag. Eentje voor de geschiedenisboeken. Een afscheid in majeur!

Franky zette de avond nadien nog verder met een dj-set onder de naam DJ Turbeau. Wij genoten nog even na van die knallende metaldeuntjes, die nazinderden … Mooi!

Organisatie: Fonnefeesten, Lokeren

Kobe Gregoir (FinFactor Jazz Damme) - We willen geen pop-jazzfestival worden, maar vooral een duurzaam jazz festival blijven

We citeren: “Midden in het schilderachtige decor van Damme ontpopt FinFactor Jazz Damme zich als een uniek baken voor de jazzliefhebber. Dit tweedaagse festival brengt niet alleen gevestigde namen en internationale grootheden samen, maar biedt ook een podium aan de nieuwe generatie muzikanten die de grenzen van het genre verkennen. In een sfeer die even intiem als meeslepend is, wordt het publiek meegezogen in een muzikale ontdekkingsreis vol onvoorspelbare wendingen en grensverleggende improvisaties.
FinFactor Jazz Damme is een initiatief van vzw22, een organisatie met een passie voor jazz en een missie om muziek van topniveau naar Damme te brengen.
Meer dan een festival, is het een ontmoeting tussen traditie en vernieuwing, tussen musici en publiek, tussen jazz en de tijdloze schoonheid van Damme zelf.”
Vorige zomer waren we één dag aanwezig, en waren we onder de indruk van de intieme sfeer die er heerste.
Ons verslag https://www.musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/99843-finfactor-jazz-damme-2025-tussen-vernieuwing-en-traditie
Naar aanleiding van de editie van 2026, de vijfde intussen , hadden we een fijne babbel met bezieler en mede organisator Kobe Gregoir.

Band Kobe Gregoir Group ft. Daniëlle Zawadi - Een confronterende inkijk in woord en klank

Even terug naar het begin. Hoe is FinFactor Jazz Damme ontstaan en wat was vijf jaar geleden de drijfveer om het festival op te starten?
Het begon eigenlijk met kleinschalige jazzconcerten die we in Brugge organiseerden onder de naam Izzy Jazz Club. Jazz kwam daar toen niet zo vaak aan bod, terwijl we merkten dat er wel degelijk een publiek voor was. Die concerten waren succesvol en brachten ons op het idee om een volwaardig jazzfestival op te starten. In Brugge heb je wel een winterfestival in het Concertgebouw, maar we wilden jazz ook een plek geven in de zomer en in openlucht. Zo is FinFactor Jazz Damme ontstaan. We wilden het beperkte aanbod aanvullen, en ik denk dat we daar ondertussen behoorlijk in geslaagd zijn.

Is het beperkte jazzaanbod iets wat je alleen in Brugge ziet, of is dat volgens jou een breder West-Vlaams verhaal?
Er gebeurt eigenlijk heel veel in West-Vlaanderen. Denk maar aan Cactus Festival in Brugge, Campo Solar in Damme of de vele buurtfeesten. Mensen komen dus zeker buiten voor cultuur en muziek. Alleen merk je dat jazz daar nog altijd een kleinere plaats inneemt.

België telt heel wat jazzfestivals. Jazz leeft, en ook bij de jeugd. Heb je er een verklaring voor van die ommekeer?
Dat heeft veel te maken met het onderwijs. Vroeger lag de focus in muziekscholen en academies bijna uitsluitend op klassieke muziek. Vandaag kunnen jongeren er ook jazz en pop studeren. Daardoor maken ze veel vroeger kennis met het genre en groeien ze er als vanzelf in mee. Ook is het genre enorm geëvolueerd en omvat het ondertussen een brede waaier aan stijlen en invloeden. Daardoor is er voor bijna iedereen wel een ingang: van hiphop, soul en R&B tot elektronische muziek, funk, folk of klassieke invloeden. Zodra iemand via zo'n subgenre een eerste klik met jazz voelt, wordt de stap naar andere vormen van jazz veel kleiner. Die eerste kennismaking wekt nieuwsgierigheid, waardoor luisteraars steeds verder op ontdekking gaan. Zo groeit jazz uit tot een muzikaal avontuur waarin je voortdurend nieuwe artiesten, stijlen en geluiden leert kennen.

Merk je dat ook aan jullie publiek? Is het publiek van FinFactor Jazz Damme de voorbije vijf jaar jonger geworden?
Onze focus ligt niet zozeer op het verjongen van ons publiek, maar op het samenbrengen van verschillende generaties. We merken wel dat steeds meer jongeren de weg naar het festival vinden, zonder dat ons trouwe publiek wegblijft. Zo ontstaat er een mooie mix. Met ons jongerentarief proberen we de drempel voor een eerste festivalbezoek te verlagen. Daarnaast geven we via de Dragon Jazz Contest jong talent een podium. Dat trekt niet alleen jonge bezoekers aan, maar inspireert ook andere jonge muzikanten om jazz te ontdekken.

Waar onderscheidt FinFactor Jazz Damme zich volgens jou van andere jazz festivals?
Ik denk dat FinFactor Jazz Damme zich onderscheidt door de combinatie van kwaliteit, intimiteit en talentontwikkeling. We zetten bewust sterk in op Belgische jazz, met een mooie mix van gevestigde namen en jong opkomend talent. Daardoor krijg je een programma waarin verschillende generaties muzikanten elkaar ontmoeten. In de intieme festivalsfeer zitten bezoekers bovendien heel dicht bij de artiesten, wat elk concert een bijzondere beleving maakt.

Wat betekent jazz in 2026 voor jou persoonlijk?
Voor mij is jazz vandaag een levende muziekvorm die voortdurend in beweging is. Jazz is altijd al een veelzijdig genre geweest, maar die diversiteit is vandaag zichtbaarder dan ooit. Jonge muzikanten brengen invloeden mee uit hiphop, elektronica, soul, wereldmuziek en klassieke muziek, waardoor jazz zich niet meer in één hokje laat plaatsen. Improvisatie blijft de rode draad, maar de manier waarop die tot uiting komt, evolueert voortdurend. Net die openheid spreekt ook een nieuw publiek aan. Veel jongeren ontdekken jazz via een bepaald subgenre of een artiest die verschillende stijlen combineert. Van daaruit groeien ze vaak verder en gaan ze ook de rijke geschiedenis van het genre verkennen. Voor mij is dat de kracht van jazz: ze blijft vernieuwen zonder haar identiteit te verliezen.

En is dat niet precies wat jullie festival ook probeert te doen: jonge mensen laten kennismaken met jazz?
Absoluut, al is dat niet ons enige doel. We willen vooral een festival zijn waar verschillende generaties en verschillende vormen van jazz samenkomen. Als iemand voor het eerst naar Jazz Damme komt omdat hij of zij een hedendaagse jazzact ontdekt en daarna ook blijft hangen voor een meer traditionele of avontuurlijke band, dan is dat voor ons een groot succes. We willen nieuwsgierigheid aanwakkeren en laten zien hoe rijk en veelzijdig jazz vandaag is.

Wat me opvalt, is dat Afro-jazz de laatste jaren steeds prominenter aanwezig is op festivals. Zie jij dat ook? Hoe verklaar je die evolutie?
België heeft een bijzonder rijke Afro-jazzscene, zeker ook in Brussel. In welke mate volgen jullie die scene bij het samenstellen van het programma?
We volgen die scene zeker, net zoals we de bredere Belgische jazzscene goed in de gaten houden. Brussel is daarin een heel interessante plek, waar muzikanten met heel verschillende achtergronden en invloeden elkaar tegenkomen. Dat zorgt voor veel nieuwe ideeën en samenwerkingen.
Bij het samenstellen van ons programma vertrekken we niet vanuit één bepaald subgenre, maar kijken we vooral naar artiesten met een eigen verhaal en een sterke muzikale identiteit. Afro-jazz hoort daar zeker bij, en er zijn vandaag heel wat sterke en boeiende projecten binnen dat spectrum. Of en wanneer die een plek krijgen op het festival hangt ook af van de beschikbaarheid en de agenda’s van de muzikanten. Maar als alles past, nemen we die projecten graag op in onze programmatie, omdat ze goed aansluiten bij de diversiteit die we met het festival willen tonen.

Benjamin Herman vertelde me onlangs dat hij een duidelijke heropleving ziet van spirituele jazz. Merk jij die evolutie ook, en spreekt die stroming jou aan? https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/103103-benjamin-herman-ik-kan-alleen-adviseren-als-je-naar-japan-gaat-zorg-dat-je-niet-in-die-food-trap-terecht-komt
Die stroming is er zeker, en ik merk ook dat ze opnieuw meer aandacht krijgt. Waarom precies, vind ik moeilijk te verklaren. Wat me vooral opvalt, is dat er vandaag opnieuw veel muzikanten zijn die inspiratie halen uit die traditie en er een eigentijdse invulling aan geven. Dat maakt het een heel interessante ontwikkeling binnen de jazz.

Veel organisatoren geven aan dat festivals organiseren de voorbije jaren moeilijker is geworden, onder meer door stijgende kosten, exclusiviteitscontracten en de impact van corona. Herkennen jullie die evolutie?
Een festival organiseren is altijd een complexe puzzel geweest, en die is de voorbije jaren alleen maar uitdagender geworden. Mensen denken vaak eerst aan de artiesten, maar een groot deel van het budget gaat naar zaken zoals podium, techniek, tenten, sanitair, veiligheid en communicatie. Die kosten zijn de afgelopen jaren ook sterk gestegen. Tegelijk moeten we als organisatie heel bewust omgaan met onze middelen. We hebben het geluk dat ons festival gedragen wordt door een enthousiaste groep vrijwilligers, waardoor we onze middelen maximaal kunnen investeren in de beleving van het publiek en de artiesten. Daarnaast zijn ticketverkoop en de steun van onze sponsors essentieel. We krijgen geen structurele financiële ondersteuning van de Vlaamse overheid, waardoor we voor de realisatie van het festival volledig afhankelijk zijn van onze bezoekers, partners en sponsors. Ze noemen ons soms al lachend dat we de wielerploeg onder de festivals zijn, omdat we zoveel sponsors op de affiche hebben staan. Maar net dankzij die brede groep partners kunnen we elk jaar opnieuw een kwalitatief festival neerzetten.

Op het programma staan enkele opvallende namen. Brussels Jazz Orchestra met Nathalie Loriers is er één van. Wat mogen bezoekers van die samenwerking verwachten?
Brussels Jazz Orchestra met Nathalie Loriers is voor ons een van de absolute hoogtepunten van deze editie. Met Envols staat de piano centraal binnen de bigband, wat een heel bijzondere invalshoek geeft. Nathalie Loriers behoort al jaren tot de absolute top van de Belgische jazz en samen met Brussels Jazz Orchestra levert dat een concert op met enorm veel muzikaliteit, dynamiek en verfijning. Die samenwerking past ook perfect binnen de visie van het festival. We willen de rijkdom van de Belgische jazz tonen, met een programma waarin gevestigde namen en jong talent elkaar versterken. Brussels Jazz Orchestra is daar een prachtig voorbeeld van.

Philip Catherine geldt als één van de absolute grootheden van de Belgische jazz.  Hoe belangrijk was het voor jullie om hem op het programma te krijgen? En ik had hem als afsluiter verwacht.
Sinds vorig jaar werken we samen met Jazz Contest, een wedstrijd voor jonge jazzmuzikanten. We willen hen een mooi podium geven. Vorig jaar was Jef Neve peter van de wedstrijd. We programmeerden hem bewust na de jonge laureaten, zodat het publiek vroeger kwam en die jonge muzikanten ook voor een vol festival konden spelen. Dat werkte uitstekend. Dit jaar neemt Philip Catherine die rol op zich. Hij was meteen enthousiast om jong talent letterlijk in zijn voetsporen te laten treden.

Het is mooi dat jullie dat doen, want veel organisaties spelen op veilig en durven dat risico niet meer te nemen. Jullie wel dus?
Er zit altijd een zeker risico in, maar we hebben de voorbije jaren stap voor stap een vertrouwensband opgebouwd met ons publiek. Mensen weten ondertussen waar FinFactor Jazz Damme voor staat en vertrouwen erop dat we een kwalitatief programma samenstellen, ook als ze niet elke naam op de affiche kennen. Dat vertrouwen is niet vanzelf gekomen. We luisteren ook heel bewust naar de feedback van ons publiek en proberen het festival elk jaar verder te verbeteren. Net daardoor durven we ook jonge of minder bekende artiesten een plek te geven. Vaak zijn dat achteraf net de concerten waar mensen het meest door verrast worden.

Lady Linn spreekt zowel jazzliefhebbers als een breder publiek aan. Hoe zijn jullie bij haar terechtgekomen en wat maakt haar volgens jullie zo'n goede match voor het festival?
Vocale jazz zit duidelijk in de lift en de nieuwste plaat van Lady Linn sluit daar mooi bij aan. Ze spreekt bovendien een breder publiek aan, zonder haar band met jazz te verliezen. Ze is een veelzijdige artieste, een fantastische zangeres en heeft een sterke band rond zich. Voor ons een zeer mooie afsluiter van het weekend.

Het valt me wel op dat jullie de jazz trouw blijven, waar andere jazz festivals er soms compleet van afwijken. Ook een bewuste keuze?
Dat is een heel bewuste keuze. Natuurlijk mogen we af en toe wat buiten de lijntjes kleuren. Kijk bijvoorbeeld naar North Sea Jazz, waar ook funk, soul en andere verwante genres een plaats krijgen. Dat past perfect bij een festival met meerdere podia en een heel brede programmatie.  Wij kiezen er bewust voor om een jazzfestival te blijven. Jazz is en blijft het vertrekpunt van alles wat we programmeren. Binnen dat genre is er vandaag al zoveel diversiteit dat we nog heel veel kunnen ontdekken, zonder onze identiteit te verliezen. We houden het festival bewust kleinschalig en luisteren goed naar ons publiek. Die duidelijke focus is volgens mij net één van onze sterktes.

Zijn er in de programmatie opvallend veel vrouwelijk artiesten, zeker de eerste dag. Is het een bewuste keuze?
Dat is eigenlijk heel spontaan zo gegroeid. We stellen het programma niet samen op basis van gender, maar puur op artistieke kwaliteit. Tegelijk zien we dat er vandaag steeds meer sterke vrouwelijke jazzmuzikanten zijn. Op onze affiche zie je dat terug met artiesten als Elly Brouckmans, Margaux Vranken, Nathalie Loriers, Christie Dashiell en Lady Linn. Dat is een mooie evolutie. Ook bij de Dragon Jazz Contest merken we dat steeds meer vrouwelijke muzikanten doorstromen.

Zijn er nog artiesten die je zou aanprijzen op de affiche ?

Eigenlijk allemaal. Persoonlijk? Ik ben als drummer een groot fan van Gregory Hutchinson die met ‘Joe Sanders Parallels aantreed op zondag, dus daar zie ik persoonlijk wel naar uit. Maar voor de rest is het gewoonweg die mooie combinatie tussen gevestigde waarden en jonge beloftevolle talenten die ik wil aanprijzen. En dat tweede podium, zal zeker velen verrassen.

Als je na vijf edities terugblikt, waar ben je het meest trots op? En zijn er zaken die je vandaag anders zou aanpakken?
Natuurlijk zijn er altijd dingen die beter kunnen. Maar uiteindelijk blijven vooral de mooie momenten hangen: de reacties van het publiek, de enthousiaste gesprekken achteraf en mensen die na een optreden in de rij staan om een artiest te ontmoeten. Dat zijn de momenten waarop je beseft waarom je het doet.

Waar willen jullie met Jazz Damme de komende jaren naartoe? Zijn er nog ambities of groeiplannen?
Onze ambitie is om uit te groeien tot een vaste afspraak aan het einde van de festivalzomer. Als mensen FinFactor Jazz Damme ooit in één adem noemen met festivals als Jazz Middelheim of Gent Jazz, zou dat fantastisch zijn. Grote uitbreidingsplannen hebben we niet. Met het tweede podium zetten we opnieuw een stap vooruit, maar we willen vooral trouw blijven aan het concept dat we de voorbije jaren hebben opgebouwd."

Is er nog iets dat je wenst mee te geven?
Denk dat alles wel gevraagd is. Dankjewel!
Meer informatie: https://jazzdamme.be/

Pics homepag @Stephen Sarre

Bedankt voor dit interview. Veel succes met het event.