Stereoseat – Energiek en diversiteit troef

De Gentse formatie Stereoseat mag pronken binnen de huidige scene en de rits groepen. Ze zijn al sinds 2013 bezig, ooit begonnen als een studioproject van Tom Van Dorpe en Sergej Van Bouwel (Absynthe Minded). Stereoseat is met de toevoeging van David Van Glabeke, Maarten De Meyer en Jelle Lefebvre uitgegroeid tot een band die je zomaarniet in een hokje kunt duwen.
Hun muziek bevat atmosferische metal, stoner en rock met sterke riffs en soms met wat meer passages. Beluister maar eens de plaat 'Moanster '. Lees gerust de review https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/101534-moanster
De band is ondertussen op tour om die plaat voor te stellen, lees een eerdere live https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/101663-stereoseat-een-interessante-band-met-een-eigen-smoel-en-sterke-live-presence 
Wij waren aanwezig in het gezellige muziekcafé De Giraf in Zwalm met een bijna full house.

Als je De Giraf binnenkomt, valt het op hoe de geest van Lemmy er rond waait … aan de toog hing een fles Jack Daniels, met rood licht en een opschrift over Lemmy en Motorhead. De sfeer aan de bar ademde pure rock-'n-roll. En dat is net wat een band als Powerstroke (****) sinds 2007 ook doet. Ondanks de wisselende bezettingen staat de band er nu nog steeds stevig als wat. Wat een overweldigende sound, riffs en drumsalvo’s die om de oren vliegen.
Het gaspedaal wordt eenvoudigweg moeiteloos ingedrukt en er is een brulboei van een charismatische zanger. Een rechtooe-rechtaan geluid, zonder al te veel poeha, pure rock-'n-roll dus.
We vernamen tussenin dat de band aan een nieuwe plaat bezig is.  Er werden dan ook vijf nieuwe songs gespeeld die laat horen dat Powerstroke nog steeds zichzelf heruitvindt. Powerstroke is na bijna twintig jaar nog steeds springlevend! Het knetterde en knalde overtuigend.

Stereoseat (****1/2) tapt uit een ander vaatje, de rock-'n-roll is en blijft aanwezig, maar integreert het met een pak stijlen 'on stage' die de comfortzone van de rock durft te verlaten. Live gaan de bandleden als een wervelstorm tekeer op het podium, o.m. toetsenist Maarten de Meyer maakt allerhande capriolen met z’n keys. Jerry Lee Lewis zou trots zijn op Maartens spelwijze. Pure rock-'n-roll.
Ook de andere bandleden zijn energiek. Tom Van Dorpe stormt zelfs tot voor het podium, en op een bepaald moment omgort hij een fan zijn gitaar, waarop deze een verbluffende solo speelt. Schitterend. Wat een charisma. Verder de scherpe kantjes van David Van Glabeke en het verbluffende drumwerk van Jelle Lefebvre.
Uiteraard komen de songs van de recente plaat het sterkst aan bod. “Erbay”, “Moanster” en ”Artique” wisten meteen te overtuigen. Wat een dynamiek en diversiteit live.
“Sluthead' of 'Stroll” klinkt gedreven , extravert, opwindend. Ze brengen nogal wat verrassnede wendingen aan wat het geheel boeiend houdt. “Arcade” en “Waltz”  zijn mooie voorbeelden.
Nieuw en oud waren te horen. Een veelkleurige, energieke, diverse, boeiende aanpak, die intrigeerde.  Een ruim publiek wordt aangesproken.
Setlist: Erbay // Moanster //Artique // Landskin //Eskobar // Sluthead//Stroll // Troisi // Arcade// Waltz

Organisatie: Muziekcafé De Giraf, Zwalm

Cheap Cult - Soms moet je als band zelf toezien dat je het niet te snel doet, en het juiste moment uitkiest, want bij elke stap die je neemt, moet er een publiek zijn voor je

Cheap Cult is een Gentse indierockband met leden van o.m. School is cool, Mooneye, DVKES en Dishwasher_. De groep biedt een boeiende mix van psychedelische pop en krautrock. De repetitieve grooves en de dreamy pop voeren je mee op hun trip. Voor wie houdt van het avontuurlijke geluid van Mac DeMarco, Goat, Beach House of King Gizzard & The Lizard Wizard is dit best een fijne band.
Onlangs brachten ze een eerste single uit: “Juvenile obsession”, een heel dromerig, gevarieerd nummer. Lees gerust: https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/101881-juvenile-obsession-single
Over de single, de band, de toekomstplannen en het project hadden we een fijne babbel tijdens de brunch op een maandagochtend met bezieler Joos Houwen:

Hoe is het idee rond dit project ontstaan?
Ik wou iets nieuw gaan doen, ik heb DVKES even op pauze gezet. Het is zelfs niet helemaal duidelijk of dit nog ooit opnieuw gaat starten. Maar ik voelde wel de urgentie en goesting om muziek te maken. Het was gewoonweg verfrissend om iets nieuw te doen,  dat is het idee rond Cheap Cult eingelijk.

Hoe hebben jullie elkaar gevonden in die toch wel verschillende werelden?
Ik ken de gasten van Mooneye (Michiel op bas en Guillaume op gitaar) omdat ik de gitarist - verving op hun Nederlandse tour. Arno (drums) is een collega van mij op de kunstacademie.  Hanne kende ik niet. Ik raakte met haar aan de praat op het verjaardagsfeest van Lennert Coorevits (Compact Disc Dummies) en dat klikte meteen.

Waar zie je Cheap Cult binnen het overaanbod aan bands?
Een moeilijke vraag, er is inderdaad een groot aanbod aan bands. We zijn daar niet bewust mee bezig. We doen wat we doen en de goesting om iets nieuw te maken was er gewoonweg. Wat het verschil kan maken, ook al is dat relatief, is dat we inderdaad wat ervaring hebben door de andere projecten waarin we spelen en speelden. Op podium kan dat misschien wat verschil maken?

De bandleden komen uit verschillende scenes, jazz, pop en rock .. en toch klikt het perfect; wat is het geheim van Cheap Cult? Ervaring?
Misschien wel. Ik heb de nummers zelf geschreven en de medemuzikanten begrijpen goed waar ik naartoe willen. Ze kunnen het goed vertalen en vullen aan. Het is allemaal heel organisch en dat dat werkt heel fijn. Dat is misschien het “geheim”.

De single is sterk. Jullie muziek is breed en niet in een hokje te duwen; een bewuste aanpak? Een risico naar promotors toe?
Ik heb gedurende periode van twee jaar veel muziek geschreven. ‘Juvenile obsession’ is de eerste single van een EP die later nog zal uitkomen. Ik heb mezelf bewust niet gecensureerd  terwijl ik aan het schrijven was, iets wat ik in het verleden wel wat deed. Ik heb mezelf de vrijheid gegeven om gewoon te doen wat ik wil. Los van regeltjes. De eerste single is een beetje meer slacker getint, maar we hebben evengoed nummers op de EP staan die meer naar Krautrock toe neigen. Die nummers zijn meer uptempo. Promotors hebben net als iedereen een mening. Ik wou vooral doen waar ik zelf goesting in had. Dat blijft het belangrijkste.

De single is niet een weergave van hoe de volledige EP zal klinken?
Ja en neen. Sommige nummers zitten in die slacker-stijl zoals “Juvenile Obession”. Maar er zitten songs op die daar volledig van afwijken.

Ik zie veel bands die een strategie gebruiken waarbij ze eerst een single uitbrengen en dan zien wat er verder kan. Bij jullie ook?
Iedereen moet een beetje zelf uitmaken hoe hij/zij dat doet. Ik heb hierover met verschillende mensen gebrainstormd ( o.a Bram Bostyn / Manager Mooneye, Het Zesde Metaal, Admiral Freebee,…). Ik had eigenlijk al een hele plaat klaar staan. Ik stond zelfs op het punt om die te gaan uitbrengen. Maar we hadden nog geen enkele show gespeeld en Bram zei me dat dit eigenlijk niet het beste idee was. Daarom leek het beter om  een single te lanceren, daarmee te gaan optreden en zo geleidelijk op te bouwen naar een EP/ album. Ik wil het wat rustig aandoen, ook als stond ik te trappelen om al direct een plaat uit te brengen.

Jullie strategie heeft iets te maken met spotify? Vroeger bracht een band eerst een LP uit en dan pas een single. Heeft het hier iets mee te maken?
Wat mij betreft niet. We wilden graag iets uitbrengen en hebben gekozen om te starten met “Juvenile Obsession” als eerste single.

Hoe belangrijk is spotify en sociale media voor een band? Of is het een vloek? Gaat het niet wat te snel?
Spotify is de bekendste streamingsdienst en dat maakt ze meteen vrij belangrijk. Streams zijn uiteindelijk cijfers. De vraag of elke stream een fan is, is moeilijk te beantwoorden. Een echte fan die shows komt kijken en eventueel wat merch koopt is natuurlijk veel waardevoller. Sociale media vallen niet meer weg te denken. Ze geven mensen een kijk achter de schermen en het proces. Het is misschien de efficiëntste manier van communiceren met een publiek?
Gaat het te snel? Geen idee. We zijn er alleszins allemaal mee vergroeid en dat is natuurlijk niet optimaal. Het is zeker duidelijk dat content (muziek/kunst in het algemeen) net als onze levens zeer vluchtig is.  Maar goed, dat brengt ons misschien tot een filosofische discussie. Daar ben ik niet slim genoeg voor! Sorry J

Ik merk een zekere ‘verhalenlijn’ in de single; zit er hier een persoonlijk verhaal?
De inspiratie komt eigenlijk uit een boek. De single is een tekst die ik heb geschreven over Norwegian Wood van Murakami. Een verhaal over een jongen die verliefd is op twee meisjes. Uiteindelijk draait het door omstandigheden op niets uit. Uw eigen leven op papier zetten is niet altijd gemakkelijk of interessant. Ik heb voor meerdere songs in de setlist een tekst geschreven over boeken die ik gelezen heb. Dat vond ik een leuke manier van werken. Lezen en schrijven is zeer leuk.

Door de gevarieerde aanpak is het soms iets moeilijker om een ruim publiek aan te spreken, ondanks de toegankelijkheid van het nummer. Welk publiek wil je vooral bereiken?
Ik weet niet of dat helemaal klopt. Ik heb niet het gevoel dat we free Jazz maken. Ook voor Free Jazz is er een groot publiek. Iedereen die oprecht geïnteresseerd is, is welkom. Ik heb geen muziek geschreven met een bepaald publiek in het achterhoofd. Ik kan dat trouwens niet denk ik. Ik schrijf voor mezelf, ook al hoop je altijd zoveel mogelijk mensen aan te spreken. Ik heb geen bepaald type publiek in mijn hoofd, iedereen is welkom.

Je zei dat je al optredens hebt gedaan, welk publiek trek je aan op die concerten?
Op de shows staan mensen van verschillende leeftijden en achtergronden. Op onze support show met Metal Molly in “De Kreun” waren dat iets ouderen, want Metal Molly is een band uit de jaren ’90. De mensen zijn enthousiast en komen vragen of we al een plaat kunnen kopen. Nog even geduld dus!

Ondanks de streamings, is er inderdaad veel vraag naar een fysieke plaat, hoe komt dat, denk je?
Geen idee. Mensen hebben nog altijd graag een aandenken of een fysieke drager? Voor een band is het veel waardevoller om fysiek een plaat te verkopen aan een fan. Het is veel moeilijker om een band op te bouwen met fans via streaming. Gelukkig zijn er nog veel mensen die na afloop van een show, graag iets fysiek in hun handen hebben. De babbels achteraf zijn ook heel fijn.

Een voordeel aan luisteraars op spotify, je kunt de hele wereld bereiken in een vingerknip; merken jullie interesse uit bepaalde regio’s?
Ik heb dat nog niet bekeken eigenlijk , maar als ik kijk naar vorige projecten klopt het wel dat er soms luisteraars zijn uit Mexico bijvoorbeeld. Dat is een leuk, maar de vraag is, kun je met die mensen dezelfde band opbouwen als fans die naar je shows komen? Tenzij we naar Mexico gaan optreden of zo.

Is het geen ambitie om met Cheap Cult toch op te treden in het buitenland?
Sowieso willen we dat doen , maar dat zal een van de volgende stappen zijn. Dat moet weer een weloverwogen stap zijn op het goede moment. Een aantal Nederlandse mensen vroegen ons, bij de release van de single, wanneer we in Nederland komen optreden. Fijn om te horen! Alles op zijn tijd! Nederland is in alle geval iets gemakkelijker dan Mexico.

Wat is de grote ambitie van Cheap Cult?
Die full plaat uitbrengen is het uiteindelijk doel dat ik voor ogen heb. Wanneer dat exact zal zijn, is nog niet duidelijk. We willen liefst zoveel mogelijk gaan spelen en mensen bereiken.

Zorgt het succes van de andere projecten als School is Cool, DVKES ook deels dat het een succesverhaal aan het worden is?
Moeilijke vraag. Sommige mensen kunnen getriggerd zijn als ze horen van die andere projecten. Maar toch heb ik al gemerkt dat het niet altijd zo is. Een nieuwe band is een nieuwe band. Ik denk dat het antwoord een beetje in het midden ligt, voor sommige wel, voor andere weer niet…Er was op onze laatste show een organisator van een festival die (ondanks verleden in andere bands) toch eerst wou komen kijken. We hebben hem kunnen overtuigen!

Wat zijn de verdere plannen?
Er komt nog een videoclip voor “Juvenile Obsesion”. Er komen nog shows aan! En dan natuurlijk de volgende single van de EP. Veel spelen en zien wat er op ons pad komt. We kijken er naar uit!

Festivals als Pukkelpop of Rock werchter nog niet dus?
Dat zou wel heel vroeg zijn. We gaan wel wat festivals spelen. (zie onderaan).
We hebben nog maar 1 single uit en het is wat vroeg voor Pukkelpop en Rock Werchter. In het verleden heb ik een paar keer op Pukkelpop gespeeld met The Tellers en Statue. Dat was een droom die in vervulling ing. Ze mogen zeker bellen!

Op het hoofdpodium van Werchter staan of in AFAS Doom, of liever een naam worden binnen het clubcircuit, wat is je voorkeur?
Natuurlijk zouden we termijn graag zo’n dingen doen. Alles op zijn tijd. Bands die zo’n dingen doen, leggen vaak een lang parcours af. Werchter of clubcircuit? Waarom kiezen? 
Ze kunnen zeker samengaan. Het zou wel wat overdreven zijn om een mail naar Herman Scheurmans te sturen op basis van 1 single (haha). En dat clubcircuit is hopelijk de volgende stap. We hebben al een mooie vastliggen in mei in “De Kreun’.  Eerst kilometers maken!

Valt dit allemaal nog wel te combineren met andere projecten?
Mooneye ligt even stil, ikzelf doe nog enkel dit, Arno heeft wel een nieuwe plaat uit met Dishwasher en school is Cool ligt ook even stil. Hanne is wel een eigen soloplaat aan het maken met Fortress. Ze is ook aan het toeren met Ozark Henry. dus al bij al valt het allemaal wel heel goed mee om dit te combineren.

Is er een einddoel dat je voor ogen hebt?
Mijn eerste doel is die eerste plaat uitbrengen, daar hadden we het al over. Maar een ‘einddoel’? gewoon nog meer platen uitbrengen en alles wat op ons pad komt en interessant is meepikken. Als muzikant heb je dat niet altijd zelf in de hand . Je brengt iets uit en laat dat los op de wereld en dan zie je wat er gebeurt. Ik ben een simpele mens, als ik gewoonweg kan gaan optreden en dat nog heel lang kan doen, zal ik al heel blij zijn.

Bedankt voor de fijne babbel. Wens je nog iets toe te voegen, doe gerust.

Cheap Cult live:
Voorlopig geplande shows:
16 okt // Wilde Westen + METAL MOLLY (KORTRIJK) 
7 feb // Nachtwacht // (TIELT) 
14 ma // Ringo (GENT) 
26 ma// CABRON (ANTWERPEN) 
23 mei // Wilde Westen (SINKSEN) => Rooftop
5 juli // Moen Feest (Moen)
25 juli // Gentse Feesten  

Mesher - Wanneer je opereert in een niche moet je er zelf achter zitten of het gebeurt niet

We citeren even: ‘Met Punk 50 viert AB vijftig jaar chaos, vrijheid en onvervalste expressie. We eren het rijke verleden, het bruisende heden en de toekomst van punk met expo’s, films, talks, een zinemarkt én een snoeiharde line-up van internationale iconen, Belgische legendes en de nieuwe generatie punkmuzikanten.’
Op 2 maart kregen we een Europees onderonsje met Hyperdog + Spotbust + Mesher. Deze avond werd bovendien gecureerd door het Brusselse punk-collectief-label Stadskanker.
Een band die ons overrompelde, was de formatie Mesher. Dit is een band die is ontstaan tijdens de lockdowns van de COVID, en bestaat uit bandleden van Youff, Crowd Of Chairs en Spoorloper.
Over het optreden schreven we nog : “De verpulverende riffs en drum salvo’s doen de AB Club op zijn grondvesten daveren. Een  hyperkinetische zanger en een band die ruw en zonder opkijken doorraast . Teksten die niet echt verstaanbaar zijn, maar die je op een of andere manier toch weet mee te brullen. Wat een punky pletwals. Mesher zorgde voor een moshpit en stak het lont aan voor de avond. Wat een knal van een openingsact!”
We hadden een toffe babbel met Arjen, en keken samen met hen uit wat de toekomst kan brengen.
Lees gerust de live:
https://www.musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/101916-punk-50-y-2026-triple-bill-hyperdog-spotbust-mesher-een-punch-in-de-maagstreek

Mesher bestaat uit leden van Youff, Crowd Of Chairs en Spoorloper. Jullie zijn ontstaan in de lockdown, vertel gerust?
Tijdens de lockdown mochten we niet voltallig repeteren met vier, enkel met twee was toegestaan dus zijn de drummer en ik wat beginnen jammen.  Die jams namen we op en dan hield ik de beste stukken over om mee te werken. Daaruit zijn langzaam aan de eerste nummer gevloeid. ‘Mesher’, onze eerste EP is daar de uitkomst van. Ondertussen vier jaar later is 'Stress seeker' en zijn we nu een viertal met de aanwinst van Laurens Verhaeghe en Mick Swinnen ( ERO GURO, Tubelight )

Mesher wordt in het hokje van de ‘punk’ geduwd, maarer is meer, o.m. met invloeden uit de noisescene. Hoe zou je het zelf omschrijven?
Zelf noem ik het altijd punk, akkoord, het is niet de punk van eind de jaren 70’. Het neigt meer naar  hardcore punk van de jaren  80’ in Amerika zoals Black Flag, bad Brains of minor threat, Dat was toch altijd al de bedoeling al is het wel anders uitgedraaid. Die invloeden die je noise noemt die zijn er zeker maar dan nog altijd binnen de perken. Het wordt veel omschreven als noise punk merk ik, daar kan ik mee leven. Die term noise is vaag maar op zich weet iedereen wel wat ze kunnen verwachten als je ‘noise’ leest. Het is geen Merzbow of Sonic Youth maar ook geen Black flag of Minor threat maar dat maakt niets uit. 

Jullie zitten bij het label Stadkanker in Brussel; hoe is die samenwerking verlopen en welke deuren opende het tot nu toe?
De mensen van Stadskanker kennen we van vroeger. We zijn namelijk samen opgegroeid in West - Vlaanderen en kruisten elkaar op shows dus die samenwerking verliep vlot en meer op vriendschappelijke basis.  Als de AB geen grote deur is weet ik het ook niet meer. Voor de rest helpen ze ons waar ze kunnen en dat apprecieer ik. Alle beetjes helpen, of het nu op de planken van de AB is, een kraakpand of in een café, maakt me niets uit. De keuze om uit te brengen via Stadskanker sprak voor zich met dat we onze eerste EP ‘Mesher’ daar uitbrachten.  Welke deuren dat nog zal openen zal de toekomst wel uitwijzen en kan ik niet zeggen. Om cru te zijn, Ik zal er niet op zitten wachten want wanneer je opereert in een niche moet je er zelf achter zitten of het gebeurt niet merk ik. Dus het is zoals ze zeggen ‘DIY’ zolang we geen boeker hebben.

Ondertussen is er een nieuwe plaat uit ‘Stress Seeker’ met enkele nieuwe leden erbij
De nummers van ‘Stress seeker’ zijn als ik mij niet vergis twee jaar oud. We hebben nog al een hobbelig parcours achter de rug met leden die stoppen en nieuwe mensen te vinden. Een lange periode maar die nu voorbij. Daardoor ziet ‘Stress Seeker’ nu pas het daglicht en komen we naar buiten als viertal. De keuze om Mick Swinnen te nemen als zanger was sporadisch. Tijdens het schrijven van nieuwe nummers na 'Streess seeker' werd het me duidelijk dat ik de zang uit handen wou geven en mij meer wou focussen op mijn gitaar dan de twee te combineren. Mick kende ik van shows in het Gentse en dat klikte dus mijn keuze was snel gemaakt. Live verdelen we nu de zang voor de nummers van ‘Stress seeker’ maar voor de nieuwe heeft Mick de touwtjes in handen en verdwijnt mijn stem meer naar de achtergrond.

Waarom enkel digitaal? Want (vooral) vinyl boomt wel
De keuze om enkel digitaal te gaan was vooral financieel, ons label Stadskanker functioneert zonder subsidies dus konden zij de kosten niet dekken voor een plaat te laten persen en hadden dan beslist om enkel digitaal uit te brengen. De meerderheid luistert toch nog altijd meer online of via platforms dan de mensen die vinyl kopen. Die blijven een minderheid. Begrijp me niet verkeerd, zelf behoor ook tot die minderheid en het is nog altijd het plan om vinyl uit te brengen maar eerst moet er meer geld in het laatje komen. Daar zijn we dus mee bezig.

Ik zag veel woede op het podium, was deze live performance een uiting van frustratie en woede?
Het ding is, we zijn al jaren bezig met muziek en in bands spelen. De sound van Mesher is meer een terugkeer naar van hoe het ooit begonnen was, gewoon rechtdoor en gaan. Doorheen de jaren zijn we muzikaal geëvolueerd, zijn er andere wegen ingeslaan via YOUFF en Crowd Of Chairs. Dat is normaal. Enkel miste ik na al die jaren om terug te keren naar de roots, de eenvoud van punk of hardcore punk van bands zoals Minor threat, Bad Brains, Black Flag, extremere bands zoals Charles Bronson, Hellnation, INFEST of meer van ons eigen landje, VOGUE, Reproach, Shredder, DEAD STOP, Rise And Fall, etc.  Dus nee, dat is niet ver gezocht. 

Jullie spelen nog wel enkele shows, o.a. in café Perle, ergens in Laken,  op mijn verjaardag… Wat zijn de verdere plannen voor 2026?
De enigste concrete plannen zijn de shows die we aangekondigd hebben online. Voor de rest, spelen, spelen, spelen en ondertussen schrijven we verder aan nieuw materiaal. Er is nog geen studio geboekt maar dat zal niet meer lang duren.
Daarnaast willen we meer beginnen mikken op kleine tours doorheen Benelux of Europa maar dat zal voor 2027 zijn.

bedankt voor de fijne babbel, veel succes in alles wat jullie doen, we blijven jullie uiteraard op de voet volgen…

Rudenya – Een melodie die emoties losmaakt bij mensen, willen we bereiken. De diversiteit zorgt ervoor dat we een breder publiek aanspreken

Rudenya is een melancholische metalband uit Gullegem, bekend om hun sfeervolle, emotionele muziek en optredens in de Belgische underground metalscene. Ze speelden o.m. op het Sterk IJzer VI-festival in 2026, waar ze positief werden onthaald. “Onderwerpen als pijn en verlies komen aan bod, en dat zorgt voor een emotioneel beladen set. Het is een balanceren tussen intimiteit en rauwheid. Een donkere weemoed binnen een speels, breed kader. Lees gerust ”https://www.musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/101666-sterk-ijzer-vi-2026-uiteenlopend-muzikale-invalshoeken-rituelen-in-een-occult-totaal-beleven    Voer voor een fijne babbel met de band in Gullegem, vlak voor een repetitie …

Hoe is de band ontstaan; vertel eens wat meer over Rudenya? Heeft de bandnaam een speciale betekenis?
W: Bij mij was het idee er eigenlijk al sedert ik de plaat Brave Murder Day van Katatonia hoorde toen die uitkwam. Al die jaren droomde ik ervan om een band te hebben die deze sfeer/stijl van die plaat als startpunt heeft. Mark kende ik van mijn vorige band Tyrant 's Kall en we konden altijd al goed jammen met elkaar.  Na corona viel de band wat op zijn gat en zijn wij samen altijd blijven door repeteren. Kristof had ik al een tijdje in mijn hoofd voor Rudenya omdat ik hem kende van vroeger en wist dat hij een zwak had voor dit soort muziek. Toen ik via via vernam dat hij weer begonnen was met bassen heb ik hem gecontacteerd. Tamara kwam er als laatste bij door een advertentie die Mark plaatste op VI.be De sfeer zat bij de eerste repetities echt goed en ondertussen zijn we al een eindje verder.

Wat de bandnaam betreft? Rudeneja komt uit het Litouws, en is een plaatselijk woord voor de zomer die overgaat naar de herfst. We hebben dat ingekort tot ‘Rudenya’ en het sluit aan bij de muziek die we brengen een beetje melancholie met een streepje tritesse daaraan verbonden.

Het is, naar mijn aanvoelen, muziek die je moet ‘verwerken om te begrijpen’, wat wellicht minder toegankelijk is naar een ruim publiek toe. Zorgt dit niet voor een beperking in wat jullie willen bereiken met deze band? Of hoe zie je het zelf?
We proberen dat op te vangen door het wat catchy te houden en er voldoende melodie in te verstoppen. We spelen ook niet de meest agressieve vorm van metal, We proberen het ook niet te deprimerend te maken, zodat er ook een zekere vibe in zit. waardoor we toch een wat ruimer publiek over de streep zouden moeten kunnen trekken. 

Hoe zou je je muziek omschrijven, want die kun je niet in een hokje duwen
Melancholische metal, maar zonder echt in dat hokje te worden gestopt. We zijn allemaal opgegroeid in de jaren 90, daardoor zitten er onvermijdelijk invloeden verborgen uit New wave en 90’s invloeden als Paradise Lost, Katatonia of zelfs Joy Division.. we brengen een waaier aan stijlen in onze muziek eigenlijk. Rond dat melancholische en melodieuze dus.

Ik zag jullie live op Sterk IJzer en was onder de indruk van dat ‘sprankeltje licht’ dat jullie uitstralen op het podium, een vat vol emoties. Sluit dit aan bij dit verhaal dan? Het visueel uitbeelden ervan, of wat is de bedoeling?
Het is inderdaad een concept rond het thema ‘herfst’ , dat is dus zeker niet ver gezocht. Er zijn nog plannen om wat meer visuele effecten toe te voegen rond dat thema, bij volgende live optredens. Maar dat is niet altijd even simpel om uit te werken, de dag van vandaag. We proberen er wel een beetje uit te springen. Maar we willen ook niet al teveel overdrijven, we zijn geen death metal band of Black metal band , maar een Melancholische en in dat opzicht moet het ook niet te opzichtig worden ook. Maar we werken dus aan meer visuele inbreng rond het thema sowieso.

Wat me eveneens opviel, met alle respect voor de muzikanten, was de podium act van Tamara, de hypnotiserende danspassen en zang, het zorgde voor enige theatraliteit. Is dat bewust gedaan om aan te sluiten bij die ‘vibe’, of kwam dit gewoon pur naturel?
Tamara: de sound van de muziek neemt me mee in een soort trance waardoor ik automatisch daar zo op dans, dat gaat allemaal heel naturel en komt eigenlijk vanzelf.  Ik ga gewoon op mijn gevoel af, en dan neem je het publiek daar wel in mee…

Het had ook iets filmisch…
We proberen er voldoende variatie in te brengen, er zijn bands die de eerste tien minuten wat staan te doen waarna je het daarna wel hebt gezien. Dat proberen we te vermijden door er allerlei prikkels in de verstoppen links en rechts, als dat daardoor ‘filmisch’ overkomt? Is dat mooi mee genomen. In vroegere jaren kwam je met die andere aanpak ook gemakkelijker weg, maar tegenwoordig is niet enkel de muziek belangrijk maar ook de beleving daarrond, je moet je verhaal kunnen verkopen.. daar houden we ook in onze podium act rekening mee.

Is er een ambitie met jullie muziek, iets te doen rond film of zo (want dit is muziek die perfect past bij een donkere thriller bijvoorbeeld)
W: Bedankt voor het compliment! Ik moet zeggen dat ik altijd wel een interesse gehad heb in de combinatie van beeld en muziek. Moest er zich een mogelijk voordoen om aan zoiets deel te nemen zou ik het zeker overwegen, maar het zou in het thema/sfeer van de band moeten passen. Film is naast muziek zowat mijn tweede hobby. In een van de nieuwe nummers (mirrors only hold ghosts) voor het full album zit er ook een kleine verwijzing naar een van mijn all time favourite movies verwerkt.

Ik vond ook dat jullie muziek iets spiritueels uitstraalde?
Tamara: ik ben zelf wel iemand die daar mee bezig is, maar om te zeggen dat er iets spiritueel rond onze muziek hangt? Dat kan ik zo niet zeggen eigenlijk. Dat sluit een beetje aan bij wat ik voordien heb verteld.
Als iemand dit aanvoelt als een spirituele ervaring kan en mag dat uiteraard, het is goed dat onze muziek binnen komt en dat mensen daar hun ding mee doen. melodie  brengen die emoties los maakt bij mensen? Dat is wat we zeker willen bereiken met onze muziek. En net door een diversiteit aan te bieden, kunnen we ook veel uiteenlopende zielen aanspreken. Zo zagen we op optredens, mensen met gesloten ogen in een soort trance naar ons luisteren… dat bewijst dat onze muziek binnenkomt, en dat is uiteraard heel positief.

Is het voor een band moeilijker geworden om jezelf te verkopen dan vroeger? Of  om podium kansen te krijgen?
Ergens wel, hoewel we zelf persoonlijk niet mogen klagen. Er zijn bands die veel minder kansen krijgen, ook die er veel meer hebben. Maar we mogen dus niet klagen eigenlijk. En toch.. we merkten bijvoorbeeld op Alcatraz Metal Bash, dat we niet tot de ‘meest populaire bands’ behoren, omdat we ook niet de mainstream metal brengen, dus om bijvoorbeeld op Alcatraz te spelen.. We hebben ook de luxe dat we een wat breder publiek aanspreken, en door het uitbrengen van een EP krijgen we toch kansen. We hebben met de regelmaat van de klok wel wat shows op de planning staan, voor ons loopt het dus goed.  Maar we merken wel in het algemeen, dat het moeilijker is geworden, ja.

Er zijn opmerkelijk minder locaties om te spelen, jeugdhuizen, cafés, obscure clubs. Speelt dit niet in jullie nadeel dan?
We gaan sowieso beter overkomen op een donkere plaats, dan in een concertzaal met PC lichten en zo.  zoals er vroeger wel meer waren. Vroeger kon je inderdaad elke week spelen in jeugdhuizen of Culturele centra met TL Lampen of zo. Dat is wel minder geworden,  er zijn minder locaties inderdaad. Maar langs de andere kant passen wij niet in die setting van zalen met veel van die TL lichten,  we zoeken dus zelf een beetje die gezelligheid en het donkere op, en daarvoor zijn er toch nog wel voldoende plaatsen.

Eind 2025 brachten jullie een eerste EP uit ‘A Spark of Light’. Het valt me op hoe bands eerst een single of EP uitbrengen en dan later eventueel een full album; is er bij jullie een bepaalde strategie?
In de jaren ’90 was het gewoon gemakkelijker om bij een label een full album uit te brengen. Het is in deze tijden zaak om eerst wat geld in de kassa te krijgen, wat centjes verdienen voor je die stap zet. EP verkopen, T-shirts verkopen.. en dan pas dat full album, is dus zeker een strategie. Het is ook een soort tactiek van sommige bands om elke maand of zo een single uit te brengen, om zo de aandacht scherp te blijven houden.

De EP werd goed ontvangen, heeft die ook bepaalde deuren geopend?
Het is beter dan dat je niets uit hebt, mensen vragen daar wel achter en als je iets kunt voorleggen zoals deze EP krijg je toch meer mogelijkheden, ook naar concert promotors toe. Naar de buitenwereld bestonden we nog niet, vooraleer we iets opgenomen hadden  Voordien waren we dus gewoon wat aan het spelen, maar sinds die EP is uitgebracht gaan er links en rechts inderdaad  dus wel deuren open, dus ja.. die EP heeft daar wel bij geholpen.
W: Een stom voorbeeld, ik ben vorige week naar een concert van High Parasite geweest waar de ex zanger van My Dying Bride ook inzit. Er daar werd gevraagd of ik een CD mee had, ik heb eentje afgegeven en wie weet gaat er daardoor een balletje aan het rollen. Er kwam ook direct interesse over het concept van de band en zo, daardoor.  En ook de hoes, de muziek binnenin , alles klopt als je fysiek zo iets kunt aanbieden.. Dus ja.  Het is dus wel belangrijk om iets in handen te hebben ja, eer er bepaalde deuren kunnen open gaan.

Eerst een single of EP uitbrengen; heeft het ook te maken met de snelheid van sociale media en dergelijke; je moet als band tegenwoordig wel heel snel schakelen..
Actief zijn op sociale media is in deze tijden wel belangrijk geworden, bands die dat niet zijn krijgen de vraag ‘bestaat die band nog? ‘ als ze dat niet zijn. het is wel zo dat een full album, daar echt veel mensen zitten op te wachten.. Er zijn wel veel mensen die na een show merchandise kopen, om een band te steunen. Maar geen platen meer kopen… Of toch zeker niet de jongere generatie die heel anders met muziek omgaat, ze luisteren naar muziek op Spotify, gaan naar de band kijken en kopen er een T-shirt of Hoodie van. de beleving is dus wel veel veranderd, en daar moet je als band dus wel  op inspelen.

Jongeren houden van snelle prikkels, en denken niet zo vaak meer in hokjes
Er zijn voor jongeren wel veel minder uitgaansmogelijkheden, of plekken waar – als ze van metal houden – in hun eigen buurt naar metal concerten kunnen gaan. Dat brengt ons bij het probleem dat we hierboven al even hadden aangekaart, het verdwijnen van jeugdhuizen en intieme locaties.

Hoe belangrijk is sociale media dan geworden voor een band als jullie?
Als je een song op Spotify zet kan iemand in Amerika dat bijvoorbeeld ook gemakkelijker oppikken dan vroeger,  dat is een voordeel voor iedere band eigenlijk.
K: We proberen dus op regelmatige basis iets op onze socials te gooien, zijn ook actief op een medium als Tiktok bijvoorbeeld, en proberen die content anders te maken dan ons Instagram kanaal.

Als je veel luisteraars hebt in Amerika, zou je overwegen er te gaan optreden? Is er eigenlijk een ambitie naar het buitenland toe?
Amerika niet, dat gaat niet meer lukken met de huidige situatie. buitenland kan en mag zeker, maar we proberen nu toch eerst in eigen land voet aan de grond te krijgen. En moesten er aanbiedingen uit het buitenland op ons afkomen? Dan zien we wel verder.

Het is ook een hobby, jullie hebben een gezin, werk, … Niet evident om dan op tour te gaan
Voor repetities en zo valt dat wel mee om in te passen in job of gezinsleven, maar om echt op toer te gaan op drie weken? Dat valt al wat moeilijker natuurlijk, moesten we die kans krijgen zouden we dat eventueel wel overwegen. Zo een mini-tour van een dag of vijf.. als iedereen dat ziet zitten? Het kan zeker.

Het thema van de EP en band draait rond, de overschakeling van zomer naar herfst, wordt de volgende de overschakeling van herfst naar winter? Of zomer naar winter? Hoe zien jullie dat?
(haha) we kunnen niet altijd hetzelfde doen, maar de lijn wordt wel altijd doorgetrokken. Althans dat is de onderliggende bedoeling.  Met tekstueel en muzikaal nog meer variatie daarin. Maar de grote lijn blijft dus wel behouden.  Dat is natuur, dat is het helende, dat donkere… en binnen die context kan er bijvoorbeeld tekstueel veel veranderen. ook wat podium act betreft, maar kaarsen in brand op het podium of zo.. waar we aan dachten .. is ook al voorgedaan. Maar in elk geval, is alles zeker voor verandering vatbaar, maar de basis blijft behouden. Dat is wel belangrijk.

Een beetje in de lijn van een band als Wolvennest bijvoorbeeld?
Wat podium act betreft, is wat wolvennest doet wel heel interessant om te zien.  met de beperkte middelen die we hebben en de kleinere podia die we spelen, moet er wel iets staan. Maar we kunnen daar niet aan overacting doen. er zijn nog perspectieven met licht en kleuren , zeker en vast. Of projecties en dat soort dingen, daar zijn we allemaal wel mee bezig.

Wat zijn de verdere plannen?
Eerst de wereld veroveren en dan een full album uitbrengen (haha). We zijn bezig aan nieuwe muziek te schrijven, dat zit nu in een soort ‘demo fase’. Er zijn zelfs wat teveel songs voor een full album zelfs. We hebben zelfs al paar in onze set verstopt, omdat die dan hun eigen identiteit krijgen; er zijn dus al dingen opgenomen, maar nog niet om te gebruiken. Puur als demo, als preproductie. Om dan later echt op te nemen, dat zit er dus om dat sowieso op te nemen naar de toekomst toe. Release ergens oktober /november ondertussen. Geïnteresseerde labels mogen ons trouwens altijd contacteren!

Jullie doen prachtig werk, maar het is niet de meest toegankelijke muziek naar een ‘ruim publiek toe’; het is niet de ambitie om op grote podia te staan?
Schuermans mag ons zeker bellen (haha)… de vraag is zouden we wel passen op de grote podia? Maar het mag natuurlijk..

Zou je, om dit doel te bereiken eventuele toegevingen doen in jullie stijl, een meer commerciëlere richting?
We zijn op een punt gekomen dat we eindelijk de muziek kunnen spelen waar we 100% achter staan? Dus nee.. zeker en vast niet. Soms draait dat zelfs heel anders uit dan je hebt gehoopt als je dat uiteindelijk wel doet, dus nee.. misschien langs de andere kant kan dat er voor zorgen dat je bijvoorbeeld op een festival als Alcatraz kunt staan…

Ik ben er van overtuigd dat bands als jullie wel op grote festivals kunnen staan, maar het is een feit dat het voor Belgische bands veel moeilijker is podiumkansen te krijgen?
K: Dat is zo, ik ben jaren naar Hellfest in Frankrijk geweest, en dat staat vol met Franse bands, ook op het grote podium. Als er een internationale band wegvalt, komt een Franse in de plaats. Dat ga je op Graspop nooit echt zien, helaas. Waarom kan dat in België niet? Een van de meest fantastische edities van Alcatraz was met COVID, allemaal Belgische bands.. het jaar daarop kon dat plots niet meer, dat is op veel festivals. Alcatraz is op dat vlak dan echt wel nog een voorbeeld voor veel festivals, met hun Bash en een hoger gemiddelde lokale bands dan ergens anders. Maar op werchter, pukkelpop, is het gewoonweg moeilijk om als beginnende Belgische band terecht te komen.. dat is in het buitenland dus wel heel anders. Laat ons hopen dat mensen blijven naar bvb Leegem Metal Fest, Pluto Fest en straks ook Staden Metal Fest, om maar een paar “kleinere" festivals te noemen, gaan.

Wat is dan wel de ambitie met deze band…
We zouden al blij zijn met voorprogramma’s in bands die ertoe doen, op deftige podia mogen staan. We nemen mee wat we kunnen. We spelen bvb op een wedstrijd van ‘Gullegem Metal Fest. we zijn een beginnende band en kunnen elke vorm van promotie gebruiken, hoe klein of groot die ook is. Alles mee nemen, maar wel altijd in diezelfde lijn blijven waar we nu bezig zijn, is het voornaamste doel dus. En ook, samen gelukkig blijven en hopen dat we hier binnen x-aantal jaren nog steeds hetzelfde kunnen doen. dat is ons belangrijkste doel…

Pics homepag @Peter Vangelder

Het lijkt me een goede weg om te volgen, niet te snel willen lopen, verder groeien als band.
We wensen jullie veel succes en we blijven alles op de voet volgen!

Splendidula - Het idee om de release show in een kerk te doen is ontstaan als ‘afscheids ritueel’, in navolging van de thema’s van de plaat

We volgen de Belgische formatie Splendidula al vanaf het prille begin, en hebben hen zien evolueren door de jaren heen. De laatste jaren  - van 2022 tot nu – heeft de band heel wat woelige waters doorzwommen. Een understatement als je het ons vraagt. Ze hebben de stormen doorstaan, en profileren zich nu binnen de sferische Black/Doom Metal. Luister maar naar het recente album ‘Absentia’. Een plaat waar de bijzondere stem van zangeres Kristien Cools nog meer op de voorgrond treedt.
Ook live is dit het geval. We zagen hen optreden op het festival Sterk IJzer in Asgaard (Gentbrugge). Lees gerust: ‘’Belangvol waren de vocals van Kristien Cools, beklijvend, zalvend als schreeuwend. De muzikanten vullen haar perfect aan. Wat een emotioneel beladen sound en set. Huiver met beelden over verdriet en de dood.”
Op 18 april staat een cd voorstelling op de agenda, in een kerk, ‘Het Marca’ in Maarkedal https://www.facebook.com/events/2109035293187944//  en dit samen met enkele toonaangevende artiesten die hun emotioneel beladen pad eveneens volgen.
We hadden een fijne babbel met Kristien en Joachim, over het zware emotionele pad dat de band heeft bewandeld, en hoe ze hier ongeschonden zijn uitgekomen. Verder keken we ook naar toekomstplannen en vroegen ons af of doelen en ambities nog dezelfde zijn gebleven?

Ons laatste interview was zeven jaar geleden! Na al die jaren graag een overzicht
terugblik Splendidula - De muziek nog creatiever maken
Sinds 2022 is het met de band bergaf gegaan. Vooral bij het overlijden van onze bassist Peter Chromiak. Dat heeft een grote impact gehad op de verdere groei van de band in de jaren daarop volgende, het waren dus niet de meest memorabele jaren die we nu hebben meegemaakt..

Moest dit allemaal niet zijn gebeurd, en alles vlotter zijn verlopen, zou je als band nu verder gestaan hebben denk je zelf?
Dat is een beetje dubbel, vermoedelijk hadden we sneller muziek uitgebracht dan nu het geval was. We hebben nu ook veel tijd verloren om nieuwe bandleden te zoeken enzo. Langs de andere kant zijn de visuele beelden die we nu live gebruiken alleen maar mogelijk omdat we op click track spelen. Iets wat de vroegere bandleden niet echt zagen zitten. In dat opzicht kunnen we nu meer het heft in eigen handen nemen en ons eigen ding ermee doen, dat had anders wellicht niet het geval geweest omdat de andere bandleden dat niet zo zagen zitten. Het zou dus gewoon anders geweest zijn. Had het beter geweest? Of hadden we verder gestaan? Daar kunnen we ons niet over uitspreken.

Het is indrukwekkend, want jullie hebben eigenlijk inderdaad – zelfs letterlijk als ik het zo mag zeggen -  de dood overwonnen. Hoe overleef je  zo’n dingen die jullie hebben meegemaakt als band?
Het was heel hard om enkel met zijn twee over te blijven, maar er waren al reeds een aantal nummers klaar voor het album ‘Absentia’. Dit zou opgedragen worden aan een vriend die overleed in 2021. Op dat moment wisten we nog niet dat ook het overlijden van onze bassist Peter en onze dierbare kat Gimli zouden volgen. Onze motivatie om toch te blijven doorzetten was vooral om het nieuwe album op te dragen aan de overledenen. We hebben ook nieuwe nummers gemaakt op basis van een aantal losse riffs die Peter ooit schreef, zodat deze niet zomaar verloren zouden gaan.

Ondertussen gaat het de band wel voor de wind, vorige zomer een optreden op Alcatraz – een mijlpaal – overal goede recensies, en ook nu die nieuwe plaat. Voelt dit aan als een overwinning? Of hoe moeten we dat zien?
Doordat we er meer ons eigen ding mee konden doen, hebben we er ook veel meer van onszelf in gestopt in die nieuwe plaat en muziek. We zijn allebei meer fan van atmosferische Black Metal. Die invloeden hebben we er dus meer ingestopt, wat vroeger niet altijd mogelijk was. De vraag was, gaat het publiek daarin meegaan? En blijkbaar zijn we daar dus in geslaagd.

Wat Alcatraz betreft; heeft het optreden meer deuren geopend voor jullie? Of zouden er gerust wat meer mogen zijn?
Joachim: dat is moeilijk in te schatten. Heel direct wellicht niet. Maar indirect zeker en vast, omdat je plots heel veel mensen lokt door daar te staan of hebben gestaan. Ondanks het vroege uur, stond die tent helemaal vol. We merken ook dat mensen ons over die show nog steeds aanspreken, we zullen dus zeker wat zieltjes gewonnen hebben door daar te spelen. Op langere termijn gaat dit dus zeker nog meer deuren openen.
Kristien: Nu merken we dus wel dat we inderdaad  meer publiek aantrekken, naar concert promotors toe is het voorlopig nog een ander verhaal… op dat vlak zitten we wat in de tussenfase, ofwel zijn we net niet groot genoeg ofwel denkt men ‘die hebben op alcatraz gestaan, die zullen te duur zijn’. Met de timing van de nieuwe plaat zullen we dit jaar niet echt de vruchten daarvan plukken. Alles is al vol geboekt, hopelijk volgend jaar wel.

Wat ik persoonlijk positief vind is o.a. die uiteenlopende stemmen, ik meende dat in het verleden niet altijd te hebben herkend bij jou Kristien; is me iets ontgaan of is er iets veranderd aan je vocale capaciteiten?
Kristien: ik heb sowieso lessen gevolgd om de screams aan te leren. Doordat we, ik en Joachim, samen de muziek hebben geschreven, zitten er misschien meer zanglijnen van mij in en iets minder invloed van de gitarist bijvoorbeeld.
Joachim: het publiek  was ook vragende partij om de stem van Kristien meer naar de voorgrond te laten komen, vooral live kregen we daar opmerkingen over dat haar stem er niet altijd bovenuit kwam. £
Kristien: live hebben we aan de geluidsman wel gevraagd om ervoor te zorgen, net door die vraag van fans, de stem er wat meer bovenuit te zetten. Maar in het algemeen is het aangenaam dat je de stem van de zanger of zangeres kunt horen uiteraard..

‘Absentia’ is meer dan ooit een plaat gedrenkt in veel emoties, was dit de moeilijkste plaat om te maken denk je zelf?
Kristien : Zeker wat teksten schrijven betreft was dit een moeilijke plaat ja, omdat het allemaal heel persoonlijk is. Ik moest ook opletten dat ik binnen de teksten familie van overleden vrienden niet kwets ofzo. Ik heb daarom gekozen om vanuit mijn eigen buikgevoel die teksten te schrijven.

In de lyrics gaat het over loslaten en proberen vasthouden, en over spijt, woede en onmacht. Iets waar ik sinds het overlijden van mijn vader in juni 2023 de laatste tijd heel veel ervaring mee heb, was het een uitlaatklep? Of wou je bewust er ook andere mensen een beetje mee helpen (mij hielp het in elk geval deels )…
We hebben ondervonden dat mensen die in een depressieve of moeilijke tijd zitten, op één of andere manier een troost vinden in die teksten; dat is heel mooi meegenomen uiteraard. De moed vinden om te blijven doorgaan, ook al zijn het niet de meest vrolijke teksten. En hen het gevoel geven dat ze er niet alleen voor staan. Het heeft ook in veel reviews gestaan dat er ondanks dat het een duister album is, er ook een soort lichtpuntje te merken is. Dat was wellicht niet direct onze bedoeling, maar doordat het zo persoonlijk is, kwam dat dus wel zo over.. Dat is fijn om te horen. Zelf ben ik nog zoekende naar dat lichtpuntje.

Een ander pluspunt is de Nederlandse teksten, dat is risicovol in zekere zin, maar in deze tijden eigenlijk niet meer zo erg en overal aanvaard, zelfs AmenRa doet het; hoe zijn jullie op dat idee gekomen? Goed idee moet ik zeggen…
Kristien: Dat is gewoon een natuurlijke beslissing geweest van ‘hier moet ik Engels zingen, hier in de moedertaal’. Ik ga gewoon op het gevoel af, ik merk nu bij de nieuwe nummers die meer in de atmosferische Black Metal richting liggen, dat het meer neigt naar het Nederlands. Het past er gewoon bij.
Joachim: Door in de eigen taal te zingen kun je er ook meer persoonlijke gevoelens in steken, omdat je die taal gewoonweg begrijpt. In het Engels is dat niet altijd zo. In eigen taal komt het vaak veel harder binnen gewoonweg. Je voelt je er meer bij betrokken. Als het in eigen taal is… laat het ons zo zeggen.

Het heeft dus niets te maken met het feit dat in Nederlands zingen in deze tijden heel goed in de markt ligt, kijk naar de pop muziek bijvoorbeeld..
Nee, totaal niet, op het vorige album hadden we ook al Nederlandse teksten. Het is zeker niet omdat het nu ‘hot is’ om in eigen taal te zingen dat we dit doen. Integendeel. Of dat nu ja dan nee populair is maakt ons weinig uit. Door Black Metal daaraan toe te voegen maken we het ons niet gemakkelijker, het is niet per se – vooral in eigen land – het meest populaire genre, zeker niet met de mix dat we nu doen. Maar we willen, na al die jaren dat we in de band zitten, gewoon ons ding doen en daar horen teksten in het Nederlands brengen als we aanvoelen dat het erbij hoort, gewoon ook bij.

Ik heb al wat recensies gelezen, ik doe een interview in de plaats ?, maar hoe waren de algemene reacties tot nu toe?
We merken wel, wat reviews betreft.  Daar waar er vroeger wel eens een negatieve tussen zat , zijn die nu allemaal opvallend positief. Ook bij Rock Tribune hebben we 9/10 gekregen. En een lang interview erbovenop, wellicht – om terug te komen op Alcatraz – heeft daar spelen er wel voor gezorgd dat we in Rock Tribune zijn terecht gekomen. We kregen ook al positieve reacties van fans, hoewel de verzendingen wat vertraging oplopen nu helaas. We hebben al heel wat platen verkocht nu al.. dus nee , we mogen zeker niet klagen over de reacties in het algemeen integendeel zelfs.

Ik zag jullie onlangs in de Asgaard voor Sterk IJzer VI festival, indrukwekkend, nog intenser. Kan het nog intenser of is de grens bereikt wat dat betreft?
Eerlijk, de nieuwe nummers die we nu aan het schrijven zijn, zijn zelfs nog intenser. We hebben bijna een nieuw album klaar, maar het is gewoon op een andere manier. We zijn nog steeds niet echt uitgeschreven over de thema’s van deze plaat. Op de nieuwe plaat zal de focus meer liggen op de  ‘ de woede’ die deze emoties uitlokken. Met nog meer black metal invloeden daarin. We proberen die originele mix er nog in te plaatsen, het is nog wat zoeken. Maar ja, het kan nog intenser..  we gaan trouwens op onze release show al een nummer spelen van dat aankomende album.

Jullie stellen de plaat voor op een wel heel bijzondere locatie en een heel speciale avond: https://shop.stamhoofd.be/splendidula-thylight// . Hoe zijn jullie op dat idee gekomen, vertel er wat meer over?
De ticketverkoop verloopt goed, al hadden we een beetje gehoopt nog een beetje verder te staan op een week voor dat optreden. Het is allemaal DIY dus het is een beetje de manier van doen.. dat veel mensen op het laatste moment hun ticket aankopen. We wilden er iets speciaal van maken, het thema waar de plaat over gaat past perfect bij de locatie ‘ een kerk’. Het is een soort afscheid ritueel voor ons ook, omdat we bij sommige van die overlijdens nooit echt afscheid hebben kunnen nemen. Zoals tijdens COVID waar dat gewoon niet kon en mocht, en de begrafenis van Peter was in beperkte kring. Het idee om het daar te doen is dus ook ontstaan als ‘afscheid ritueel dat we nog niet hebben kunnen doen’ in navolging van waar de plaat echt over gaat..  Die release show, samen met andere bands, is een soort eredienst dus aan onze overleden vrienden.

Wat zijn de verwachtingen in de naloop daarvan? Meer deuren open gaan of zo? Wat hoop je ermee te bereiken met die nieuwe plaat en release show ?
Kristien: Het valt op dat we een zeer internationaal publiek aantrekken voor deze show, die ons de eerste keer gaan zien. Zelfs vanuit Noorwegen, Italië, UK... We krijgen vaak vanuit het buitenland meer positieve reacties dan vanuit het binnenland.
Joachim: vorig jaar hebben we in Londen gespeeld, op een festival dat voornamelijk op Black Metal gericht is. Maar we hebben daar enorm veel positieve reacties gekregen. Dat heeft er ons ook toe aangezet om één release show in eigen land te doen, en voor de rest ons op dat buitenland te focussen omdat we inderdaad het gevoel krijgen dat we vandaaruit veel feedback krijgen.
Kristien: wat we op dat vlak van Alcatraz hadden gehoopt, krijgen we inderdaad meer respons van ons optreden in Londen, dat valt inderdaad wel op.. daarom zien we ook uit naar dat meer internationaal publiek op onze release show, en of daar ook zoveel respons gaat uit voortvloeien.

Jullie zitten natuurlijk ook een beetje in een niche genre, die op de koop toe – zoals je aangaf – in België al niet zo populair is. Indien je een Engelse of Amerikaanse band zou zijn, zou je nu verder staan denk je zelf?
Soms hebben we het gevoel dat er iets scheelt met België (haha). In UK zitten ze na die Brexit ook wel een beetje vast, het maakt het moeilijker voor live optredens. Amerika is dan weer zo groot dat je al moeite moet doen om daar op te vallen. Naar online populariteit toe maakt het misschien niet zoveel uit van welk land je band afkomstig is. Maar vooral naar optredens toe is het moeilijk omdat er in België niet zoveel festivals zijn binnen het genre. Ik denk dat dit in Duitsland wel wat meer leeft, maar als elke band binnen ons genre naar daar trekt wordt het natuurlijk ook moeilijk om opgemerkt te worden.

In ons laatste interview in 2019, toen ik vroeg naar ambities en doelstelling zei je ‘’We hopen dus in de komende jaren te blijven groeien en hopen dat ons publiek daar ook in meegaat, zodat we ook op grotere podia kunnen staan.’’. Is dat doel min of meer bereikt? Of heb je dat wat moeten bijstellen?
Met optreden op Alcatraz is dat doel min of meer bereikt. We hopen uiteraard verder te kunnen groeien, dat het gewoonweg wat gemakkelijker gaat worden om ons doel te bereiken. Dat we ons meer kunnen focussen om muziek maken, i.p.v. optredens regelen. Dat alles wat meer vanzelfsprekender wordt is nu eerder het doel. We zijn zeer actief op sociale media en zo. Ons eens op de muziek kunnen focussen..  dat vooral ja. 

Als je alles zelf doet, en niets uit handen geeft, is het vaak moeilijker om die grote podia te geraken, het is beetje afwegen ‘wat wil ik wel, wat wil ik niet’. Welke toegevingen zouden jullie wel doen om op toch die grote podia te bereiken dan?
We zitten nu bij een heel goede platenfirma, die samenwerking met Argonauta Records is wel zeer goed. Een ideale wisselwerking, we begrijpen elkaar. Iemand die ons wat promotie bezorgt, zoals nu Mike De Coene, is ook altijd mooi meegenomen. Dus ja, wat ‘toegevingen doen ‘ daar naartoe dan? Zeker. We staan wel een beetje wantrouwig tegenover een samenwerking met een boeker, uit ervaring als organisator merken we dat die communicatie niet altijd vlot verloopt. We zouden het erg vinden om daardoor kansen te missen of dat mensen een verkeerd beeld krijgen over onze band. Je zal zo wel sneller op grotere podia geraken, maar ten koste van wat? Er zijn bands die toch op die grotere podia staan ondanks die DIY mentaliteit, het kan dus wel.. We moeten gewoon wat meer naambekendheid krijgen binnen de scene, en dat gaat als je het zo doet wat trager.. maar we geloven erin.

Indien al die moeilijkheden er niet zijn geweest, hadden jullie verder gestaan? Daar hadden we het al even over, maar vooral, zijn er dingen die je nu anders zou aanpakken?
Kristien:  De motivatie om die screams aan te leren, is gekomen na die jammerlijke overlijdens. Het kan zijn moest dat allemaal niet gebeurd zijn, dat ik die weg niet had gevolgd? Het genre zou ook in de richting gebleven zijn, andere leden waren minder into Atmosferische Black Metal. Het had een minder grote verandering geweest, maar het had ook wat hetzelfde gebleven. Er zou zeker wat minder evolutie gezeten hebben in onze muziek dan nu het geval is.

Om af te sluiten: Is 2026 eindelijk het jaar van de grote doorbraak?
Sommige zeggen van wel, het is voor ons wat koffiedik kijken hoe de reacties dus verder zijn na die release show en zo. we hebben ons ding gedaan , alles wordt heel goed ontvangen tot nu toe. We hebben geen glazen bol, dus het is afwachten. Maar voorlopig gaat het zeker de goede richting uit.

Bedankt voor deze fijne babbel, we zien jullie uiteraard in ‘ Het Marca’ in Maarkedal

Einstürzende Neubauten - BRDCST 2026 - Intens genot

Na een lang weekend vol avontuurlijke uitspattingen voegde de organisatie van BRDCST nog een extra avond toe aan hun programma, met eén van de meest experimentele bands. In een goed vol gelopen AB Flex kregen we dus Einstürzende Neubauten (****), die al verschillende keren in de AB stonden én graag in België optreden. In 2024 stonden ze nog in De Roma trouwens.
Zo stonden ze in 2024 nog in Roma, A’pen. Lees gerust Einstürzende Neubauten - Een hallucinante trip naar een bijzondere wereld

In hun aparte, unieke sound staat de kleurrijke percussie voorop, in al z’n diversiteit. De winkelkarretjes hebben we nu niet direct zien staan én er stonden ook wat minder tonnen opgesteld dan vroeger. Maar het massieve drumwerk primeerde dus nog steeds. Het kwam al tot uiting op bijtende songs als het recentere “Ten Grand Goldie”. Even meegeven, het is trouwens opvallend dat het oudere materiaal wat is opgeborgen. En intussen heeft één van de belangrijkste leden van het eerste uur, bassist Alexander Hacke, de band verlaten. Zijn vervangster Josefine Lukschy speelde echter feilloos en weet hacke dus goed op te vangen. Spil Blixa Bargeld had er duidelijk zin in, met een grapje en een kwinkslag tussenin. Zijn charisma zorgde er dan ook voor dat hij het publiek moeiteloos mee had in zijn verhaal.
Songs als “Rampe”, “Dead friends (around the corner)” waren smaakmakers..
In eerste instantie kwam de set wat traag op gang met songs “Ist Ist” en “Wedding”, maar er kwam dan wat meer schwung in het concert. We werden verbluft door die overload aan drums en percussie in een zekere experimenteerkracht en – drift. Hoewel het allemaal wat braver klinkt dan vroeger, werd het steeds warm geapprecieerd door het publiek.
Verder kregen het mooie “How did I die” en “Ein leichtes Ieises Säuseln”, zonder het geïmproviseerde en de speelsheid te verliezen.
Het absolute hoogtepunt van de avond kwam echter in de bis, met “Stella Maris”, waar Josphine in duo ging zingen met Blixa. Een kippenvelmoment.
Het onderstreept de brede diversiteit van Einstürzende Neubauten na al die jaren.

Einstürzende Neubauten klinkt momenteel iets braver, toegankelijker, maar de intensiteit en het beleven blijven voorname troeven. Intens genot dus.

Setlist: Ten Grand Goldie / Pestalozzi / Ist Ist / Wedding / Möbliertes Lied / Grazer Damm / Die Befindlichkeit des Landes / Sonnenbarke / Rampe / Sabrina / Dead Friends (Around The Corner) / Youme & Meyou / Gesundbrunnen / How Did I Die / Ein leichtes leises säuseln / / Let's Do It A Dada / Stella Maris

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)

BRDCST 2026 - DAG 3 - Een rechtstreekse confrontatie van belevingen en brede culturen
BRDCST 2026
Ancienne Belgique
Brussel
2026-04-05
Erik Vandamme

De derde dag begon al 'erg vroeg', want omstreeks elf uur had er een piano concert met beelden op een scherm plaats, om 14 u een film in de Palace. En met curator Ichiko Aoba kregen we de inbreng van Oosterse culturen.

Frederik Croene 'Sans Retour' - AB Salon
Pianist Frederik Croene (****) is van vele markten thuis. Hij oogstte internationale lof met zijn soloalbums ‘Cul de Sac’ (2019) en ‘Solastalgia (2022)’. ‘Sans Retour’ (2025) is de laatste in een trio die hij zelf 'Trilogie van Hopeloosheid' noemt. Deze plaat bestaat uit zes pianostukken, en zijn een ode aan gevallen luchtvaartpioniers. Er is bijhorend videowerk van beeldend kunstenaar Karl Van Welden. De beklijvende beelden bezorgen ons een krop in de keel, en zijn voorafgegaan door opnames net voor de crash, een beetje zoals Yuri Gagarin een kosmonaut die op 34 jarige leeftijd overleed tijdens een routine training vlucht. Eerst hoor je de radio communicatie tussen hem en de grond controle, waarna de muziek het dreigend, spannend en intens overneemt. Op hetzelfde elan zijn elk van de vijf andere songs.  
Wie kregen we? Yukio Seki (de eerste kamikazepiloot), Bessie Coleman (de eerste zwarte Amerikaanse stuntvrouw met een vliegbrevet), verder Richard Russell (a.k.a. Sky King) die in 2018 een passagiersvliegtuig - een Horizon Air Bombardier Q400 - stal zonder vliegervaring en een uur lang stunts uitvoerde waarna hij neerstortte op Ketron Island. Tot slot nog schrijver/piloot Antoine de Saint-Exupér die in 1931 hoog aanzien oogstte met zijn Novell 'Vol the Nuit', en de jong verongelukte Daniel Kinet. De pakkende beelden, de onvergetelijke opnames en de integrerende muziekstukken in bewerkt, zorgden voor een kippenvelmoment.

Claire Rousay x The Bloody Lady (Viktor Kubal) - Cinema Palace
Ook op zondag was er een filmnamiddag gepland. Claire Rousay (*****) kwam muzikale ondersteuning geven bij de film ‘The Bloody Lady’ (Viktor Kubal). We citeren: ''Viktor Kubal (1923 - 1997) wordt beschouwd als de vader van de Slovaakse animatiefilm. Zijn paradepaardje is Krvavá pani ofwel The Bloody Lady.  De film is gebaseerd op het lugubere volksverhaal van Elisabeth Báthory (1560 - 1614): de bekendste seriemoordenaar in de Slowaakse en Hongaarse geschiedenis. Ze haalde zelfs het macabere record in het Guinness Book of Records als moordenares met de meeste doden op haar naam. De reden voor haar moordzucht: in de hoop eeuwig jong te blijven, was ze ervan overtuigd dat baden in een bloedbad haar huid letterlijk zou verjongen. '
Het macabere verhaal wordt in die film niet zo luguber uitgebeeld als het wel lijkt, het gebeurt eigenlijk eerder heel subtiel. De emoties laaien op, nadat Elisabeth schijnbaar haar hart letterlijk heeft 'verloren' aan haar geliefde. Het zorgt op zijn beurt voor een ommekeer in haar handelen die verontrusting opwekt.
De muzikale omlijsting door Claire Rousay, die opzij zit omgeven van mengpanelen en keyboards, doet die spanning nog meer snijden. Op de juiste momenten binnen de film, trekt ze registers open of zorgt eerder voor een rustpunt. Haar muzikale inbreng geeft de film dan ook een boost waardoor het lugubere nog meer tot de verbeelding spreekt, en dat maakt deze film begeleid door muziek opnieuw een bijzondere totaalbeleving.

Park Jiha - Vanhaerents Art Collection
Even gaan verpozen in Vanhaerents Art Collection met de Koreaanse multi-instrumentalist Park Jiha (****). Hij bespeelt traditionele Koreaanse instrumenten zoals de piri (een bamboehobo), de yanggeum (een soort metallofoon) en de saenghwang (een mondorgel). Ze doet het uiterst uitgekiend, met oog voor detail en met zoveel emoties, waardoor die oude instrumenten nieuw leven wordt ingeblazen. Letterlijk dan door bedwelmende fluit klanken met een Oosters tintje eraan verbonden, bezorgt Park Jiha ons een ware cultuurschok. Een intense walm die een bezwerende invloed heeft op ons gemoed, waardoor we - na toch twee confronterende visuele belevingen - compleet zen de zaal verlaten.
Het zou ons laatste bezoekje zijn aan Vanhaertens Art Collection, maar hopelijk breit de organisatie hier een vervolg aan, want dit is een locatie met duidelijke mogelijkheid. Een meerwaarde voor BRDCST.

Bertel Schollaert & Hein Devos - AB Salon
Uiteenlopende werelden die elkander vinden, bleek het geval bij het duo Bertel Schollaert & Hein Devos (****). De klassiek geschoolde saxofonist Bertel Schollaert (Nadar Ensemble) en de vaste Amenra klankman Hein Devos zoeken uitersten op, om het publiek bewust mee te nemen met hun brede, uiteenlopende klanken. Met als basis composities van  de Spaanse componist Alberto Posadas en Berlijns componist Genoël von Lilienstern.
Het zorgt voor een intense totaalbeleving die baadt in zachtmoedigheid en dreiging. Het klinkt zalvend en rauw in een golvende beweging. Het publiek wordt letterlijk meegesleurd naar hun wereld vol diversiteit en klankkleur. Fijne intrigerende muzikale botsingen.

Julien Desprez - AB Flex
De uit Parijs afkomstige Julien Desprez (***) vindt zijn inspiratie bij rock, jazz en tapdans en zorgt voor een dosis humor en absurditeit in zijn spel. Er is er een subtiele verwijzing naar het Franse chanson merkbaar. Een veelzijdige aanpak die de avonturiers aanspreekt.
Het is een tot de verbeelding sprekende figuur deze Julien Deprez met deze muzikale en absurdistische aanpak, maar de overdrive aan chaos kon ons toch niet volledig boeien. Muzikale gekte.

Fenne Kuppens - AB Club
In de AB Salon stond Julia Eckhardt met haar vioolspel iedereen diep te ontroeren. Wijzelf prefereerden het solo project van Fenne Kuppens (*****), die hier iets anders bewandelt dan met haar band Whispering Sons. We horen haar integere, breekbare vocals deze keer ipv de diepgravende stem.
Met haar bijzondere stem, de brede aanpak en haar muzikanten vertelt ze niet enkel een heel persoonlijk verhaal, dat heel ontroerend is. Ze neemt je volledig mee.
Een overtuigend solo uitstapje dus.

JFDR - AB Flex
De IJslandse JFDR (*****) wordt door o.m. door Björk gezien als een inspiratiebron, en dat is iets waar je als artiest toch mee mag uitpakken. Jófríður Ákadóttir, zo heet deze zangeres voluit, greep iedereen bij de keel en liet ons totaal verweesd achter. De AB Flex werd er zelfs helemaal stil van.
JFDR bracht vorig jaar nog een  EP uit, ' From Figure 8', die overal sterk werd ontvangen. Live zette haar vocals de Hemelpoorten compleet open. Duizenden engeltjes namen ons mee in haar unieke leefwereld Meer nog. Wat een beleving!

Klinck Trio - AB Salon
Omschreven als 'supergroep' bestaat het trio Klinck Trio (*****) inderdaad uit drie toppers binnen de improvisatiemuziek. Adia Vanheerentals (saxofoon, stem), Maya Dhondt (piano, stem) en Elisabeth Klinck (viool, stem) verkennen op hun debuut 'My Hair is Everywhere' de weg tussen intimiteit en geborgenheid. Het is uitgekiend en het geeft een ‘zen’ gevoel. Live kleurrijke prikkels in een wervelstorm aan emoties. Een bijzondere kruisbestuiving tussen deze drie, een balsem voor ziel en gemoed.
Klinck Trio raakte sterk.

GEZAN - AB Flex
Japanse punk met een hoek af … Op die manier kan je de Oosterse underground van de populaire band GEZAN (****) het best omschrijven. Hier werd een ondoordringbare muur opgetrokken, en de beweeglijke meute op het podium zette de AB Flex in een mum van tijd in vuur een vlam. We kregen stevige uppercuts in een feestelijk geheel. Een ziedende wervelstorm op Oosterse wijze, scherp, snedig, wervelend. Een cultuurschok.

Ichiko Aoba - AB Flex
Ons plan was om terug te keren naar de AB Salon voor Richard Youngs maar er bleek geen doorkomen mogelijk; we besloten dan maar te verpozen en te wachten op de hoofd act van deze derde festivaldag, met name De Japanse parel Ichiko Aoba (*****). Ze zorgde, zittend in in een soort fauteuil , omgeven van schemerlampjes en dergelijke, voor een ware huiskamersfeer. De sfeervolle verlichting op het podium deed de rest.
Ze heeft een prachtige stem, tonnen charisma en troonde haar publiek mee naar een Oosters wereldje van intimiteit en rust. Een ontroerend intens huiskamerconcertje in een grotere zaal. Een perfect slot van deze boeiende driedaagse BRDCST, … maar er volgde nog iets moois …

Los Thuthanaka - AB Club
Los Thuthanaka (****) is het project van de Amerikaans-Boliviaanse Chuquimamani-Condori (beter gekend als Elysia Crampton) en diens broer Joshua Chuquimia Crampton. Met hun cowboy hoeden deed het wat denken aan een soort Italiaanse spaghetti western. Flikkerende lichtjes en absurde uitspattingen zorgden voor een feestelijke stemming met een Boliviaanse hoek af.
In de AB Club werden de dansspieren geprikkeld, en de lightshow triggerde het alleen maar. Een mooi overtuigend zuiders getint slot. Wat een knaller!

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)

BRDCST 2026 - DAG 2 – BRDCST in het voetspoor van David Lynch
BRDCST 2026
Ancienne Belgique
Brussel
2026-04-04
Erik Vandamme

Het is een jaarlijkse gewoonte om tijdens het weekend BRDCST een bezoekje te brengen aan de Cinema Palace. In 2024 stuntte BRDCST nog met het concept film-muziek door de vertoning van de film 'Nosferatu (1922)' onder muzikale begeleiding van Black metal fenomeen Attila Csihar.
Vorig jaar mocht saxofonist Mattias De Craene een door de tijd vergeten film 'The Holy Mountain (1973)' komen voorstellen, in een eigenzinnig muzikale omlijsting.
Op de huidige editie waren zelfs twee namiddagen voorzien. Op zaterdag traden we in het voetspoor van David Lynch, wiens geest vandaag over de hoofden heen zou blijven waaien.

Xiou Xiou / Eraserhead
Jamie Stewart  (Xiou Xiou) bundelde in 2015 de krachten met componist Lawrence English. Samen maakten ze, op uitnodiging van Lynch, een live soundtrack bij diens ‘Factory Photographs’. Stewart, steeds een enorm liefhebber van Lynch zijn werk geweest, bleef er zich verder in verdiepen. De LP 'Plays the Music of Twin Peaks' bezorgde Xiou Xiou een cultstatus. David Lynch zelf was heel tevreden.
De band Xiou Xiou (*****) staat bekend om zijn grillige aanpak, en schuwt de controverse niet. Het duo Jamie Stewart en Angela Seo kreeg de opdracht die ‘Twin Peaks’ te hernemen, maar deed iets heel anders. Ze besloten  na zijn overlijden vorig jaar een ode te brengen door Lynch zijn oeuvre aan te pakken, even eigenzinnig als Lynch himself altijd tewerk is gegaan.  Een sound met o.m. veldopnames, zelfgebouwde instrumenten, orgel, modulaire synths, stem, zaklampen, elektrische ruis, … De muziek en bewerking rond de film 'Eraserhead' is dus geen kopie van de film zelf. De emotionele rauwheid van de film, blijft echter overeind. In een wereld vol seksuele spanning, industriële dreiging en bizarre uitspattingen gaan alle remmen los.
We worden visueel als in de instrumentatie meegezogen in een landschap waar angst en vertwijfeling heerst. Xiou Xiou brengt een ode aan de grootmeester, zoals Lynch het gewoonweg deed, nl. grauw, rauw en nooit de controverse uit de weg gaan. Een confrontatie met de rauwste kant van de mensheid kon je zeggen

Golem Mecanique - Vanhaerents Art Collection
Vanhaerents Art Collection  is een kunstgalerij in een oud industrieel pakhuis op een boogscheut van de AB. Het was nu de 15e verjaardag van het label Ideologic Organ, opgericht door Stephen O'Malley (Sunn O)))) en wijlen Editions Mego-labelbaas Peter Rehberg. O'Malley was curator van dienst. Hij bracht enkele artiesten naar Vanhaerents Art Collection die door dronegeluiden onaardse sferen opriep.
Wij namen enkele concerten mee. Golem Mecanique (****). De Franse multi-instrumentalist Karen Jebane bracht in 2025 met 'Siamo tutti in pericolo '' een ode aan de gruwelijk vermoorde Italiaanse, Marxistische filmregisseur Pier Paolo Pasolini. Muzikaal ging het van golvende bewegingen van dreigende intimiteit en rauwe uitbarstingen. Golem Mecanique wist een even gruwelijke sound te creëren zonder gebruik te maken van visuele effecten. Intens beeldrijke monotone muziek in z’n geheel.

Jessika Kenney - Vanhaerents Art Collection
We waren in diepe trance verzonken door de vorige act en bleven er nog even, want iets later kwam Jessika Kenney (*****). Zij experimenteerde met klanken en met haar stem, die soms onverstaanbaar was. De emoties werden uitgeschreeuwd in een intiem, intens kader. Een bezwerende performance want op haast sacrale wijze, neemt Jessika je mee naar een bijzonder spookachtige wereld. Vreemde en vaak onsamenhangende klanken zorgden voor een spirituele confrontatie met het innerlijke. Ondanks de dreigende ondertoon, voelden we een soort gelukzaligheid, een gemoedsrust die donkere gedachten verdrijft.

Olan Monk - AB Flex
BRDCST zet dit jaar het label AD 93 in de kijker met artiesten als James K, Feeo, Lankum-offshoot One Leg One Eye en ook Olan Monk (****). Met een mengeling van shoegaze, witch house en traditionele Ierse muziek tastte Olan Monk de grenzen af. De shoegaze botste op een fluit/cello klank die toegankelijk als experimenteel klonk. Het weet toch een breed publiek aan te spreken. De vocals waren fragiel, doorleefd en een link naar Ian Curtis van Joy Division was niet ver door diezelfde emotionele geladenheid. Een Ierse ontdekking zondermeer.

Lucy Railton - Vanhaerents Art Collection
De celliste Lucy Railton (*****) stelde in Vanhaerents Art Collection haar debuut 'Blue Veil' voor, maar heeft al een pak ervaring binnen de avant-garde en de hedendaagse klassieke scene.
Elke strijker- en tokkelbeweging is uitgekiend. De luisteraar wordt meegezogen in een bevreemdende mooie wereld. We schreven dan ook 'Hemelse klanken dwingen je tot een gemoedsrust’.
We kregen van deze drie acts een mooie totaalbeleving.

James K - AB Flex
De New Yorkse Jamie Krasner is al van haar tienerjaren bezig en heeft intussen haar stempel gedrukt op de underground bewegingen. Onder de naam James K. (*****) stond ze met een heuse live band op het podium van de AB Flex. Met invloeden uit triphop, shoegaze, dream pop en zelfs een vleugje new age is dit een eerste fijne kennismaking van haar muzikale wereld.
Een bedwelmende, aangrijpende sound binnen een sprookjesachtige sfeer hoorden we. Magisch mooi, intiem, dansbaar. Met live band diept James K haar talent als performster nog meer uit. Een veelzijdige, kleurrijke aanpak die boeiend bleef.

Ultan O'Brien w/ Sam Comerford - AB Salon
Intussen waren mensen onder de indruk van de performance van Claire Rousay in de Vanhaerents Art Collection.
Wij maakten de keuze van enkele samenwerkingen in de AB Salon.
Het eerste was Ultan O'Brien w/ Sam Comerford (****). Een samenwerking tussen twee virtuozen in hun vak. De jonge Ierse violist Ultan O'Brien maakt muziek die diep geworteld is in de Ierse tradities, en liet de deur open naar improvisatie. Er waren vele samenwerkingen en vandaag was dit er eentje met Sam Comerford, die wij leerden kennen door zijn project Thunderblender. Zijn sax is gewoonweg meesterlijk en grensverleggend. O'Brien stopt wat humor in zijn speelse vioolspel. Heerlijk genietbaar het samenvloeien van deze instrumenten? Ierse Folklore met een hoek af, ondersteund van een zwevende, zalvende saxklank.

Lord Spikeheart w/ NMR.CC - AB Flex
Spijkerharde metal met een Afrikaans tintje kregen we met Lord Spikeheart w/ NMR.CC (****). Een brute waanzinnige sound. Wat een rollarcoaster over ons heen. In 2020 zorgde het Keniaanse duo Duma reeds voor een onvergetelijk uppercut en in 2022 sloten ze dan ook terecht BRDCST met een knal af.
"Oorverdovend in een donkere walm klonk het, alsof je in een voodoo ritueel was aanbeland en wordt verscheurd. Ongelofelijk duister, luidruchtig, waanzinnig" , schreven we.
Frontman Lord Spikeheart aka Martin Kanja gaat met zijn solo project op ditzelfde elan door, in samenwerking met NMR.CC. Rauwe kost met een Afrikaanse tint.

Joseph Branciforte & Jozef Dumoulin - AB Salon
Ons doel was om erna in de Club SUMAC te zien maar er was geen doorkomen aan. Dus besloten we naar de AB Salon af te zakken voor twee toetsen wizards Joseph Branciforte & Jozef Dumoulin (****), die elk op hun eigen manier hun carrière hebben uitgebouwd. Met hun album 'Iterae' tasten ze de mogelijkheden van de unieke klank van Fender Rhodes verder af. En improvisatie troef. We lazen nog 'Het resultaat is muziek die zweeft tussen strakke, minutieuze klankarchitectuur en een dromerige, bijna vloeibare flow.' Een aanstekelijke klankkleur, die de dansspieren prikkelde.

Nihiloxica - AB Flex
Nihiloxia (****) is het samenzweringsverband van Nilotika Cultural Ensemble - een traditionele percussiegroep uit Kampala - en producers Spooky-J  en PQ . Het zorgt voor een versmelting van Afrikaanse ritme tamtam geluiden en Westerse percussie en drums.
Percussie staat centraal dus. De culturen zijn met elkaar verweven. De tempowissels zijn heerlijk genietbaar, meeslepend, bezwerend en opzwepend. Een uniek project.

Berlinde Deman - AB Salon
Het contrast kon niet groter zijn, we sloten af met een intiem concertje om middernacht met Berlinde Deman (*****).  Ze is de vaste tubiste van Flat Earth Society Orchestra en duikt op in tal van bands en projecten in de jazz-, theater- en klassieke wereld. Met het 16de-eeuws blaasinstrument Serpent, iets in de vorm van een slang, verbluft ze iedereen in de AB Salon.
Met haar debuut 'Plank 9' verkent ze de mogelijkheden van dat instrument tot in de puntjes, en tast de grenzen van de ‘weg der traagheid’ af, ver weg van alle drukte van het dagdagelijkse leven. Een verademing op BRDCST.
De luisteraar in trance brengen was de opdracht, met het flirten in uitersten en  klankexperiment door de best unieke klank van het instrument. Modern traditioneel. Een magisch einde.
Het onderstreepte het geheel van een dagje David Lynch, die grenzen wist te verleggen.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)

BRDCST 2026 - DAG 1 – Een BRDCST in de schaduw van het leven
BRDCST 2026
Ancienne Belgique
Brussel
2026-04-03
Erik Vandamme

BRDCST festival in de AB is er eentje voor wie houdt van avontuur. Je moet het ondergaan en betekent zoveel meer dan enkel puur beleven. Het is sinds 2016 'the place to be' voor wie durft de comfortzone te verlaten, op zoek naar fijne pareltjes.
Het was vooral uitzien naar de vernieuwde AB Salon, en er stonden ook concerten gepland in Vanhaerents Art Collection op zaterdag en zondag. Er ook werd een extra avond toegevoegd met Einstürzende Neubauten op paasmaandag. 
De eerste avond vertoefden we vooral in de Salon en de AB Flex.

Hekla - AB Salon
Het instrument 'Theremin' werd in 1919 uitgevonden door de Rus Leon Théremin. Een unieke klankenwereld werd gecreëerd , met fluisterende ondertonen en diepe baslijnen. 
De uit IJsland afkomstige Hekla (****) brengt , mede door haar klassieke achtergrond, een heel bevreemdende, mooie sound. We worden meegenomen naar een onaardse wereld en inde sound hoorden we een monotone ondertoon , die evenwel niet stoorde. Integendeel zelfs. De experimentele aanpak, deed ons even wegglijden van de realiteit. In het bijna donker zorgde Hekla voor een hypnotiserende trance klankkleur.

Rainy Miller - AB Flex
Het recente album 'Joseph, What Have You Done?' scoorde goed van de uit VK afkomstige Rainy Miller (****). Hij werd geprezen voor z’n mix van avant-garde, R&B en ambient. Live resulteerde dit in een soort poëtische 'rap'. Het hand een rauw als zachtmoedig kantje. Het klonk mooi uitgekiend en gevarieerd. Hij gaat zijn publiek zelfs opzoeken, tot in de tribunes waar hij tussen de aanwezigen neer zit. Rainy Miller neemt zijn publiek letterlijk mee in zijn verhaal. We hadden hier een bevreemdend als beklijvend mooi optreden.

 Carme López- AB Salon
Het instrument doedelzak wordt al te vaak geassocieerd met een folkloristische gebeurtenis. Verschillende muzikanten wisten dit uit te spitten om dit instrument in een ander kader onder te brengen.
Ook de Galicische artieste Carme López (*****) onderzoekt de mogelijkheden ervan, en voegt er zelfs elektronica aan toe, met een dosis experiment en –experimenteerdrift, in een intiem kader. Carme López tast die grenzen af van dit instrument en laat de sound alle richtingen uitgaan. Een bijzondere klankenwereld dus met dit instrument!

Kukuruz Quartet - AB Flex
Componist, pianist en zanger Julius Eastman (1940 - 1990) verwierf vooral bekendheid in de experimentele muziekscene van de jaren zeventig en tachtig. Eastman's geestesgenoten waren o.a. John Cage, Morton Feldman en Petr Kotik. Door zijn vroegtijdig overlijden, ging zijn invloed een beetje verloren.
Het Zwitserse Kukuruz Quartet (****) brengt ze echter terug tot leven. Dit viertal bevindt zich tussen jazz klassieke muziek en pure improvisatie. De muzikanten aan hun piano met de rug naar het publiek, tekenden voor een verbluffend piano recital, met een dosis experiment. Ze weten elkaar aan te porren en hebben het publiek mee in het verhaal.
Naar het einde van de set kwamen de vier vooraan staan, met een soort mini- metronoom  waarmee ze op ritmische wijze het publiek lichtjes deden heupwiegen.
Kukuruz Quartet nam daarna weer plaats aan hun piano, en speelden overtuigend verder op speels improviserende wijze.
Een mooiere ode kon Eastman zich niet dromen. Knap staaltje dus!

Silvia Tarozzi - AB Salon
Voor haar optreden werd gevraagd aan het publiek om zeker te blijven zitten tot het einde. De Italiaanse componiste en violiste Sylvia Tarozzi (*****) verkent op eigenzinnige wijze de klankkleur en neemt haar publiek hier graag erin mee. De kracht van de stilte klonk maar zelden zo luid, eens Sylvia haar talent als een improviserend en experimenterend artieste onderstreepte. Het bijzondere aparte vioolspel viool dito klankkleur was inets unieks. Ze heeft ook een warme stem en gaat speels te werk, met zelfs een ritmische meezingmoment. Grenzen worden afgetast en het publiek weet het sterk te appreciëren!

Keeley Forsyth - AB Flex
Een van de meest beklijvende optredens op BRDCST 2025 was voor Keeley Forsyth (*****). "Met spots half gericht op haarzelve en op de twee muzikanten die je in het donker haast niet zag staan, verblufte Keeley ons door bariton stem, het klonk als tranen die als regendruppels op onze ziel neerdwarrelden", schreven we.
Het was een heel speciale show, zelf zei ze erover: "A distillation of that which is essential: only voice and keys" , gebaseerd op de novel van de gevierde Franse auteur Jean-Baptiste Del Amo, die een specially commissioned tekst schreef in een narratief spoken word bij deze voorstelling.
Die spoken words huiverden en de griezelige piano en cello klank vervolledigden dit aanvoelen. De teksten die Keeley op haast sacrale wijze predikte, waren niet steeds niet verstaanbaar, maar haar bijzondere stem en uitstraling ondersteunden de dreigende toon. Geen muzikale evidentie maar het onderstreept BRDCST in de schaduw van het leven. Een apart zen gevoel dus.

The Bug vs  Ghost Dubs - AB Club
Een indrukwekkende totaalbeleving om de eerste avond af te sluiten met The Bug vs Ghost Dubs (****). Dit is het veelzijdige project rond Kevin Martin a.k.a. The Bug en dubmeister Michael Fiedler die iedereen in 2024 verraste met zijn debuut 'Damaged'. Met 'Implosion' maakte The Bug vs Ghost Dubs één van de beste platen van het voorbije jaar. "Een donker feest, met opzwepende beats richting de Hel'' schreven we. In navolging van wat we al meemaakten met Keeley Forsyth, ging dit gezelschap nog een stapje verder naar de demonen uit ons onderbewustzijn. Een afsluiter die nazinderde.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)

Old School Thrash Fest 2026 - Belgische thrash metal underground is meer dan springlevend!
Old School Thrash Fest 2026
DVG Club
Kortrijk
2026-03-28
Erik Vandamme

In een goed volgelopen DVG Club in Kortrijk kregen we een fijn topmenu, 'Old School Thrash Fest' met drie Belgische pareltjes, die nog te weinig waardering krijgen binnen onze contreien. Sanity's Rage, Dead Serious en Objector speelden elk op hun manier een sterk overtuigende set. De Belgische thrash metal underground is meer dan springlevend, dat was duidelijk achterna!

Neem nu Sanity's Rage (****)  die al sinds 2002bezig zijn, met een technische perfectie, rauwe aankleding en een boom van een zanger die met bulderende stem zijn publiek voortdurend aanport. "Als een bende losgeslagen bulldozers denderden ze over iedereen heen. Mokerslagen ten top", schreven we over hun optreden in diezelfde DVG Club eind 2025. Ook nu weer leek de pletwals maar niet te stoppen. De aanstekelijke riffs, de verpulverende vocalen en het oorverdovende drumwerk daverden. Sanity's Rage kreeg de handen moeiteloos op elkaar, met deze technisch hoogstaande thrash metal.

Na tweeëndertig jaar afwezigheid, direct de deuren instampend en zaaltjes in vuur en vlam zetten, met zelfs een plaatsje op de affiche van Alcatraz Metal Fest, zonder een nieuwe plaat uit te brengen. Dead Serious (*****) slaagde met brio in hun opzet. De band bewees ons op hun try-out in eigen huis - Zele - dat het vuur nog steeds brandt.
Lees gerust.
Ze zijn nu één van de aangenaamste nieuwe verrassingen binnen het metal wereldje. In de DVG Club haalden ze wederom verpulverend uit. Ze zijn p elkaar goed ingespeeld, het zorgt voor het nodige vuurwerk. Het publiek wordt getriggerd, maar is iets minder uitzinnig als op de try-out eind vorig jaar, met rondvliegende bad eendjes en andere attributen. Maar het publiek smulde van hun snedige stevige aanpak.
Jan Schepens ging met zijn gitaar op de schouders van een imposante fan zitten en liet zich rond dragen in het publiek. Het werd enthousiast onthaald.
Over een typisch ‘old school thrash metal’ feestje gesproken … Dead Serious bracht heden en verleden samen, en zet hun rit doodleuk verder. Klasse!

Het gemis van een moshpit vulde Objector (*****) dan weer aan. We volgen de band al van het prille begin (even meegeven, het was nu al de tiende keer dat ik hen live zag). Nog nooit heeft Objector ons ontgoocheld. Integendeel zelfs!
Ze zijn één van de meest onderschatte metalbands in ons landje. De gitaren klieven, de drumsalvo’s vliegen om de oren en de charismatische frontman heeft een ongelofelijke sterke stem. Grotere bands binnen die thrash metal scene kunnen er nog van leren.
Objector gaat tekeer als een ongeleid projectiel. Een niet te stoppen sneltrein.

Objector zorgt voor nogal wat moshpits met zelfs een wall of death.
Objector tekende voor een boeiende, duivelse avond in die pure thrash metal. Een knaller dus!

Met dank aan Musika.be

Organisatie: DVG Club, Kortrijk