Het is nu al een slordige 20 jaar geleden dat Mark Knopfler de stekker uit Dire Straits trok. Dat was toen ook geen minuut te vroeg, want de band was zo mega en bombastisch geworden dat het niet meer gezond was.
Knopfler keerde terug naar de essentie en de roots van de muziek, wat zich vertaalde in een handvol soundtracks en een pak soloplaten waarin hij vooral zijn goesting deed, ver weg van alle gangbare trends.
Zijn laatste soloplaat ‘Privateering’ is wat dat betreft een mooi staaltje pure muziek, een plaat waarop een bedreven singer/songwriter zich ingraaft in een wereld van Keltische bronnen en geregeld ook flirt met die goede ouwe vriend de blues.

De folky en bluesy geest van ‘Privateering’ was ook het opzet voor zijn passage in een zo goed als uitverkocht Sportpaleis. Het was een sobere terugkeer naar de roots zonder een imposante podiumopstelling, flashy lichtshow of allerhande mega uitspattingen. De muziek stond op de eerste plaats, en als die goed genoeg is dan hoeft die geen spektakelshow als omkleding. Misschien kwamen de op nostalgie uit zijnde Dire Straits fans hier wat bedrogen uit omdat Knopfler en zijn bandleden zich beperkten tot amper vier Dire Straits songs waarvan er dan nog twee een beetje overbodig klonken (een eerder ongeïnspireerd “Romeo and Juliette” en in de bisronde “So Far Away”, sowieso al één van de zwakste Dire Straits nummers). 
Het was vooral het minder gekende waarmee de band uitblonk. Het sierde Knopfler dat hij in alle bescheidenheid gewoon een resem knappe songs bracht die, volledig ontdaan van enige vorm van bombast, overliepen van muzikaal meesterschap. Hij mag dan al miljoenen platen verkocht hebben, van sterallures was hier hoegenaamd geen sprake (voor Knopfler geen rood wc papier of geen nieuwe bril na elke kakbeurt). Hier stond geen ego op het podium, wel een fraaie gitarist begeleid door een schare rasmuzikanten. Knopfler’s geniaal gitaarwerk was uiteraard te bewonderen, maar het stelde zich niet boven het vakmanschap van zijn muzikanten. Het gezelschap klonk als een hechte band waarin iedereen van even groot belang was.
Vooral de folky instrumenten als fiddle, dwarsfluit en zelfs een doedelzak schitterden. Een Keltische ondertoon werd prachtig benadrukt in “Privateering”, “Father and Son”, “Hauled Away”, “Piper to the end” en het briljante en lange “Marbletown” dat zich kroonde tot hoogtepunt van de avond, hoewel de song verstoord werd door een bende idioten in het publiek die meenden te moeten in de handjes klappen tijdens de meest intieme momenten. Dit soort concertgangers zouden ze moeten ze verbannen (naar een concert van One Direction bijvoorbeeld).
In de heerlijke bluessongs “Corned Beef City”, “I used to could” en “Gator Blood” was eens te meer te merken dat J.J. Cale nog steeds één van Knopfler’s grote voorbeelden is. Knopfler en de zijnen speelden hun blues in die typische laid back stijl waarvoor wij de grootmeester J.J. Cale altijd al bewonderd hebben.
Tijdens het Zuiders klinkende en luchtige “Postcards from Paraguay” nam Knopfler de tijd om zijn voortreffelijke band voor te stellen. De song die in zijn oorspronkelijke zomerse vorm te bewonderen is op ‘Shangri-La’ kreeg hier een feelgood folky bewerking waarmee de ervaren muzikanten nog eens in de schijnwerpers werden gezet.
Wat betreft de Dire Straits momenten, het onvermijdelijke “Sultans of Swing” was fenomenaal maar de staande ovatie was nog uitbundiger na het werkelijk sublieme “Telegraph Road”, waarin het gitaarvernuft van Knopfler in al zijn glorie werd tentoongesteld zonder dat de man zich liet verleiden tot allerlei ‘kijk eens wat ik allemaal kan’ uitspattingen.
Maar mocht Knopfler het Dire Straits blik volledig dichtgelaten hebben, dan nog spraken we hier van een subliem concert, sierlijk in al zijn eenvoud.

Oh ja, als u in het Sportpaleis meer show wil zien in plaats van goede muziek, ga dan kijken naar dat verwaand nest Beyoncé, die al meer faam heeft verworven met haar gouden kont en gefotoshopte bikini lijn dan met haar muzikale capaciteiten. En check dan al gauw even de kleur van het wc papier.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/mark-knopfler-12-05-2013-3/

Organisatie: Live Nation