Temples is de zoveelste opkomende naam in de nieuwe lichting psychedelische retro rockbandjes. De heren springen er wel degelijk bovenuit omdat ze niet alleen aan een retro sound gewerkt hebben, maar daarbij niet vergeten zijn er een portie sterke en prompte songs aan toe te voegen die met beide voeten stevig in het heden staan. Bij een verwant groepje als Tame Impala raakt de song wel eens zoek in een poel van retro geluiden, iets waar men zich bij Temples niet heeft aan laten vangen.
Temples brouwt overwegend opgewekte songs met hitpotentie, maar ook met klauwen. Verantwoordelijk hiervoor is vocalist/gitarist en bovendien ook nog eens producer James Bagshaw, een frontman die, totaal in de geest van zijn muziek, voorzien is van een imposante haardos waar een kloeke kerkuil zijn hele huishouden in kwijt zou kunnen. Al snel is duidelijk dat Bagshaw de drijvende kracht is achter Temples, de songschrijver die de lijnen uitzet en zijn overigens helder spelende bandleden vooruit stuurt.

De indrukwekkende debuutplaat ‘Sun Structures’ die in februari is verschenen, is de reden waarom de Orangerie zo goed als volgelopen is. De plaat wordt hier met klasse, frisheid en een geweldige flow aan het Belgische publiek voorgesteld. De sound en songs lijken te zijn ontstaan aan de zonnige Californische westkust, waar bijvoorbeeld ook gasten als The Allah La’s hun voelsprieten hebben uitgezet, maar Temples hebben er een typische Britse vibe aan toegevoegd, en dat houdt het spannend.
De frisse retro gitaartjes laten zich nog voorzichtig gelden in openers “Colours To Life” en “Prisms”, maar met de broeiende en dreigende hoogtepunten “Sun Structures” en “A Question isn’t answered” wordt er al meteen met scherp geschoten, Temples is hier op dreef als een zonnige versie van The Black Angels die ontdaan zijn van al hun demonen.
Een onbevangen orgeltje is mee bepalend voor de verfrissende sound, in het levendige “Mesmerise” en het kloeke b-kantje “Ankh” is dat dingetje zo nadrukkelijk aanwezig dat we er spontaan vrolijk van worden.
Om het niet te luchtig te houden, haalt James Bagshaw geregeld nog het nodige venijn uit zijn gitaar en zo geeft hij een  bezwerende tint aan een bruisend “Sand Dance”, wat helaas ook al het einde inluidt van dit voortreffelijke concertje. Na amper een uur zet Temples er een punt achter met als ultieme bis de montere klepper “Shelter Song” , een hit als je ’t ons vraagt.

De hype is nog maar eens gerechtvaardigd, Temples is een bruisend retro bandje met kilo’s potentieel, bedrijvige songs en een uiterst kwieke live sound.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/temples-31-03-2014/

Organisatie: Botanique, Brussel