Even schrikken toch, een gitaar-noise band die zijn nieuwste album ‘Synthesizer’ doopt. Als dat maar goed komt. Dit is immers een band die wel open staat voor een experimentje, getuige de vele remixen van hun songs die ze op de streaming platformen pleuren.
Maar een mens is snel gerustgesteld, het is maar een titel, van een abrupte koerswijziging is hier hoegenaamd geen sprake, hoewel APTBS wel degelijk dat synthesizer-ding in de sound opneemt en geregeld het geluid van de eighties opzoekt. Check “Fear of Transmission”, dat inzet als een soort Bauhaus meets DAF en dan overgaat in de vertrouwde noise-poel. Het aanstekelijke “You Got Me”, met een riffje die nogal naar DIIV lonkt, is nog zo een fijne uitstap buiten de comfortzone en afsluiter “Comfort Never Comes” graaft ergens in de schemerzone tussen The Cure en Joy Division.
Voor de rest mag de decibelmeter hier als vanouds over de limiet gaan met vertrouwde noise-uitspattingen in schuimbekkende tracks als “Disgust”, “Bad Idea” en “Have You Ever Been In Love”, dit is vintage APTBS met gitaren die door merg en been snijden.
‘Synthesizer’ is nog maar eens een bruisend en snedig album van een band die zichzelf blijft uitdagen zonder de eigen herkomst te verliezen.
A Place To Bury Strangers - Shoegaze in overdrive
Leuke timing, net één dag na het concert van de noise-pop pioniers The Jesus and Mary Chain konden we één hun volgelingen aan het werk zien. Na een intrigerende set van The Jesus & Mary Chain stelden we gisteren vast dat de Reid broertjes het nog wel degelijk in zich hebben, maar stiekem hadden we gehoopt op wat meer geknars, gepiep, feedback en distortion zoals die hoogtij vieren op het geweldige ‘Psychocandy’.
Wel, met de verzengende act van A Place To Bury Strangers hebben we op dat gebied meer dan ons deel gehad. APTBS speelde immers verschroeiend, de gitaar loeide, scheurde, bloedde en sneed door merg en been. Hier gingen alle wijzers hier wel vlotjes in het rood, alsof een decibelbegrenzer nooit bestaan heeft.
Van de experimenteerdrift en elektronica die in hun laatste EP-releases is geslopen, is er live weinig van te merken. De ziedende noise die ze op een podium creëren is nog even genadeloos en hardvochtig als 15 jaar geleden toen ze voor de eerste keer de clubzalen bestormden met hun bijtende cocktail van terreurgitaren, knarsende bassen en mokerdrums. Toch is dit geen gratuit lawaai, het trio heeft immers in al die jaren een indrukwekkende reeks songs bij mekaar geschreven die ook in snoeiharde omstandigheden moeiteloos overeind blijven.
In tegenstelling tot veel collega’s, wijzigt de setlist ook iedere avond waardoor de automatische piloot geen kans krijgt. Deze keer waren “Never Coming Back”, “Deadbeat” (inclusief surfgitaartje) en “In Your Heart” wederom geweldig. Het daverende schip leek wel even te kapseizen toen de band zich nog maar eens waagde aan één van hun stokpaardjes waar ze na al die tijd koppig blijven aan vast houden, meer bepaald de jungle-noise jam waarvoor ze zich halverwege de set midden in het publiek stortten. Dit hadden we hen al eens eerder zien doen, en weer dachten we hetzelfde, misschien wel een leuk en origineel idee, maar dit hoefde niet echt.
Eénmaal terug het podium gingen de noise-poppen alweer snel aan het dansen, en dan vooral met “I Lived My Life To Stand in the Shadow of Your Heart”, de klassieker die inmiddels is uitgegroeid tot dé apotheose van hun legendarische concerten. Wederom mondde de song uit in een bijtende poel van noise, feedback en distortion. Drums, bas en gitaar werden niet meer bespeeld maar gemolesteerd.
Iets anders hadden we dan ook niet verwacht. Dit was A Place To Bury Strangers zoals we hen altijd willen meemaken, loeiend hard, messcherp en meermaals over de rooie.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Onze favoriete noise-shoegazers hebben 3 jaar na hun laatste album “Pinned” terug een teken van leven gegeven, en dat mocht onderhand wel.
Zou er iets veranderd zijn aan hun sound? Misschien wel, “End Of The Night” lijkt immers in te zetten met een dansbare drumbeat. Het duurt tot de gitaren als sloophamers alle deuren tegelijk komen inbeuken, het moment waarop A Place To Bury Strangers weer volledig zijn eigenste zelve is. Er zit weer flink wat ruis, echo en distortion op.
Een onvervalste Nirvana riff wordt vervolgens met slijpschijven bewerkt op het razende “I Might Have”, de ramen gaan aan diggelen. Op het lichtvoetige “Playing The Part” komt dan heel even een zonnetje tevoorschijn, de decibelmeter mag een tukje doen en een luchtig surfgitaartje komt het mooie weer maken. “In My Hive” gaat ook nog enigszins voorzichtig van start maar wordt met de minuut gevaarlijker en schiet zijn pijlen alsmaar genadelozer af richting trommelvliezen. De gruizige dreampop van “I Need You” mag de deur zachtjes dicht doen. Nou ja, zachtjes, dit is A Place To Bury Strangers.
Knap tussendoortje.
Het laatste album ‘Transfixiation’ werd een beetje lauw onthaald in de pers, de vernieuwing zou er af zijn heet dat dan. Lulkoek, toen Eddy Merckx, Miguel Indurain of Bernard Hinault hun vijfde touroverwinning binnenrijfden was dat ook al lang niet meer verrassend, maar het was wel het zoveelste staaltje van pure klasse. Waarmee we maar willen zeggen, ‘Transfixiation’ is wat ons betreft wederom een gloeiend heet album die al het beste en meest splijtende van A Place To Bury Strangers in zich draagt, én de reden waarom wij vol goesting en met de nodige oorpluggen naar de Kreun trokken.
De Kreun mag dan al dikke betonnen muren hebben, APTBS raasde er los doorheen. We hadden ook niets anders verwacht, hun set was alweer een verschroeiende en decibelvretende aanval op de trommelvliezen, een verpletterende dosis shoegaze die geregeld ontspoorde en ontplofte.
Onder de verzengende noise en de dikke lagen feedback zaten toch maar weer een stel knappe songs verscholen. Dat is nu net de sterkte van APTBS, hoe luid, verbrijzelend en vernietigend hun acte de présence ook mag zijn, altijd blijven de songs overeind, ook al zwemmen die soms in een zee van distortion.
Natuurlijk ging het verscheurende trio wel eens over de schreef, vooral naar het einde van de set toe. Na de vermorzelende kracht van het diep dreunende “Deeper”, één van de sterkhouders van de nieuwe plaat, trok APTBS alle mogelijke registers met veel geweld open in de inmiddels tot klassieker verheven “I Live My Life To Stand In The Shadow Of Your Heart” die wederom uitmondde in een striemende noise eruptie. Als definitieve einde van die terreuraanval kreeg de song nog een extra staartje in de vorm van een minutenlange elektronische kakafonie van zware beats, dwangbuisbassen en vervormde stemmen. De band had zich daarvoor ook nog eens midden in het publiek geposteerd. Best wel interessant, maar dat finale intermezzo duurde ons toch wat te lang, wij hadden liever nog wat extra gitaarherrie gekregen. Moge dit elektronische uitstapje hen hopelijk niet tot gedachten brengen voor de volgende plaat, we zouden zulke exploten liever overlaten aan bandjes als Fuck Buttons die geboren zijn voor dit soort herrie.
Desalniettemin een overweldigend optreden. Wij kunnen ons geen andere shoegaze band voor de geest halen die zo fel en hectisch tekeer gaat als APTBS.
Tevens een goed woordje voor zZz, het Amsterdamse duo die met hun aan Suicide gelinkte sound het publiek op temperatuur had gebracht. Er zaten meermaals dravende eighties tinten en verslavende beats in hun songs, en dat bracht ons perfect in de stemming voor de orkaan die hierop zou volgen …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/a-place-to-bury-strangers-23-04-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/zzz-23-04-2015/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
A Place To Bury Strangers – In één woord Top!
A Place To Bury Strangers – zZz
La Péniche
Lille
Hoogdag in de uitverkochte La Péniche vanavond. De Fransen hebben een goeie smaak, want het bordje complèt mocht al maanden geleden uitgehangen worden. A Place To Bury Stangers is dan ook een grote naam en heeft over de jaren heen een stevige livereputatie opgebouwd. Ze stellen nooit teleur. Ook vanavond niet. Maar daarover later meer.
Beginnen doen we met zZz. Deze keer geen voorprogramma om zomaar de avond te vullen. Maar een steengoeie band die dringend eens door meer mensen onder de loep mag genomen worden. Het Nederlands duo gaat al menig jaar mee en zijn ook niet meer van de jongste. De muziek wordt echter nog steeds met heel veel jeugdig enthousiasme gebracht. Een drummer en een keyboard/orgelspeler. Meer is er niet nodig om een denderende rockshow te produceren. Een denderende beat, virtuoos pianospel, een zanger die de microfoon meer in dan vòòr de mond neemt. Het publiek deint mee op de golven van de muziek. Hup Holland Hup, das hetgeen mij in het hoofd springt. Een gevaarlijke band. Rochelend en spuwend (tekenen van een opkomende verkoudheid) maakt de drummer/zanger de keel vrij. Het past bij het geheel. Een memorabel voorprogramma dus.
En na dit fantastisch optreden moet het eigenlijk nog beginnen. Het New Yorkse gezelschap A Place To Bury Strangers is een absolute topper in de hedendaagse musicscene. Ze brengen ten gepaste tijde een geniale nieuwe plaat uit. Luister maar eens naar ‘Transfixiation’.
Live weten ze hun muziek op een overweldigende manier te brengen. Een drietal die een wall of sound weet te creëren alsof er 30 gitaren te horen zijn. De koningen van de effectpedalen. Het geluid is overladen met fuzz, maar is uitgekiend tot in de perfectie. New new-wave, de moderne shoegaze,... Te veel goeie zaken om op te noemen.
Veel rook en 3 projectors kleden het geheel perfect in. De beleving bij de muzikanten is top. De gasgitaar plakt menig maal aan het plafond van La Péniche. Er wordt niet meer met een gitaar gesmeten aan het begin van de show. Maar dat is niet erg. Het concert loopt niet naar een gigantisch orgelpunt, maar blijft van begin tot einde top. Geen vullertjes om het uur rond te maken. Het traditionele einde met veel rook, stroboscoop en feedback overal , blijft behouden. Maar de show houdt daar niet bij op. Wat er nog gebeurt? Ga dat zelf ontdekken. Anders is de verwondering en de verrassing eraf.
Volgende week staan beide bands opnieuw samen, deze keer in De Kreun. Ga dat zien! Je zal het je niet beklagen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/zzz-11-04-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/a-place-to-bury-strangers-11-04-2015/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Omdat we er toch weeral niet van onderuit kunnen gooien we het maar meteen op tafel : The Jesus And Marcy Chain. Voila, ’t is er uit. Zonder hen was A Place To Bury Strangers waarschijnlijk nooit geboren en het zal de band totterdood blijven achtervolgen.
We gaan niet flauw doen, de referenties zijn op songs als “What We Don’t See” en “Love High” weer onmiskenbaar aanwezig, maar wat is ‘Transfixiation’ toch wederom een geweldig verschroeiend album geworden.
Loden baslijnen die de diepste kuilen verkennen, verzengden gitaren die flirten met de pijngrens en onderkoelde vocals die het noodlot tarten.
A Place To Bury Strangers recycleert de eighties op een hoogst frisse manier op “Supermaster” en “Straight” en laat daarna de gitaren uit alle mogelijke bochten vliegen op de ontspoorde herrie van “Love High”. Het versmachtende “Deeper” is een moordsong die zijn naam alle eer aandoet, APTBS sleept zich hier zelfs richting doom-metal, bassen zoeken de donkerste draaikolken van de hel op, gitaren snijden dwars door onze aders heen en dreigende vocals echoën vanuit gure ondergrondse spelonken. “We’ve Come So Far” is een razende klomp briljante gitaarherrie die flirt met krautrock.
Verzengende songs als “I’m So Clean” en “Fill The Void” zijn doordrongen van ziedende shoegaze-punk die door merg en been gaat. De plaat eindigt met een gruizige streep distortion genaamd “I Will Die”, alsof de restanten van MC5 en The Stooges van onder een bulldozer hun laatste woorden er uit schreeuwen.
Een roodgloeiende plaat.
A Place To Bury Strangers zal onder een stortregen van stroboscoop-lichten een gerichte aanval op uw trommelvliezen plegen op 23/04 in De Kreun. See you there.
Binnen de huidige shoegaze revival die nu toch al een tijdje aan de gang is, mogen we APTBS toch als één van de belangrijkste groepen aanzien. Als geen ander laten zij de snerpende gitaren en de wall of sound van een jonge Jesus And The Mary Chain herleven.
Eerder dit jaar hebben ze met de EP ‘Onwards to the wall’ al een niet onaardig visitekaartje afgeleverd, dit hier is hun derde volwaardige album.
Aan de formule is weinig veranderd. De gitaren snijden door merg en been, de decibelmeter gaat geregeld in het rood en de vaak onderkoelde vocals geven het geheel een duister eighties tintje mee. Als volleerde slijpschijven en boormachines slopen de gitaren de nodige muren, maar toch is er steeds een knappe song onder het geweld te vinden, en dat is wat APTBS zo bijzonder maakt. Zo schuilt er behoorlijk wat melodie in krautrock achtige songs als “You are the one” en “Worship”, en op “Dissolved” wordt de massieve geluidsmuur even aan banden gelegd voor een fijn gitaarriedeltje.
Elders wordt dan weer verschroeiend uitgehaald in de haastige brok noise “Why I can’t cry anymore” en in het extreem wilde “Revenge”, die we in al zijn razernij meteen tot onze favoriet van de plaat bombarderen.
A Place To Bury Strangers heeft misschien niet de meest verrassende plaat van het jaar gemaakt, maar de heren staan wel degelijk op scherp en deze ‘Worship’ is een al even logisch als splijtend vervolg op de vorige tijdbom genaamd ‘Exploding Head”.
A Place To Bury Strangers stak meer variatie in hun set, maar gelukkig bleven ze de nadruk leggen op het creëren van immense geluidsmuren, lagen feedback en ruis
A Place To Bury Strangers is een snoeiharde New Yorkse band met invloeden uit de postpunk, de noise en de shoegaze. Gooi Joy Division, Sonic Youth en My Bloody Valentine in de blender en je bekomt ongeveer de sound van APTBS. De groep staat vooral bekend om hun spetterende liveshows, en de grootste tijd van het jaar touren ze dan ook de wereld rond. Ondanks hun overvolle agenda vonden ze dit jaar toch nog de tijd om zowel een EP als een LP uit te brengen. Twee platen die iets meer de nadruk probeerden te leggen op melodie dan op de pure noise die hun eerste twee platen zo kenmerkten.
In de Botanique in Brussel bleven ze echter hun oude handelskenmerken handhaven. Namelijk het produceren van withete noise, met voldoende ruimte voor improvisatie. Zo bewerkte Ackerman in hun cultklassieker “I Lived My Life To Stand In The Shadows Of Your Heart” zijn gitaar met een stroboscooplamp. De traditionele afsluiter was dit keer netjes in het midden van hun show geplaatst. Een goede beslissing, want zo ontplofte de set al vroeg. Andere bommetjes werden gegooid in de vorm van “Ego Death”, “Dead Beat” en “To Fix Your Gash In Your Head”. Hun ouder materiaal werd dus terecht niet vergeten. In het midden van de set plaatsten ze gelukkig enkele rustpunten met “Keep Slipping Away’”, dat enorm aan The Cure deed denken, en ‘Dissolved’ dat weliswaar maar bleekjes voor de dag kwam tussen al dat gitaargeweld. Gelukkig barstte de song halfweg nog open met een sprankelende gitaarrif. Luchtigheid die we niet gewend zijn van de band. Afsluiten deden ze met een langgerekte en psychedelische versie van “Ocean”. De bijhorende lichtshow zorgde ervoor dat je schrik had om elk moment een epileptische aanval te krijgen. Aangenaam was het niet, maar het paste echter wel perfect bij de muziek
Na een uurtje hielden ze het voor bekeken, maar het publiek zorgde voor een absolute rariteit. De band kwam na vijf minuten gejuich terug het podium op en speelden een bisnummer. Onverwacht, want het publiek reageerde tijdens de show nogal lauw op de muziek en APTBS staat er bovendien om bekend om zo goed als nooit een bisnummer te brengen. Daardoor kregen we de misschien wel beste song van hun laatste album ‘Worship’ nog voor de kiezen. “You Are The One” was explosief, catchy en luid. Alles wat je verwacht van een APTBS-nummer dus.
Het is duidelijk dat APTBS zijn horizon wat verruimd heeft. Af en toe moet de noise plaats maken voor een nummer waarin de melodie even belangrijk is als de sound. Helaas blijft de conclusie dat de band beter blijft in het creëren van complete chaos en geluidsmuren dan in het schrijven van popsongs, die op een enkele uitzondering na (“Keep Slipping Away”!!) te weinig diepgang hebben. Gelukkig hebben ze dat zelf ook door, waardoor deze show opnieuw een aaneenrijging was van adrenalinemomenten.
Pics homepag Xavier Marquis)
Organisatie: Botanique, Brussel
Een allesverwoestende trip kregen we te horen van het NY –se A Place To Bury Stangers . Hier werden onze trommelvliezen als vanouds nog eens goed getest, sie op het trio die grijpt naar de ‘90’s ‘Wall of Noise’ van My Bloody Valentine en Swervedriver, elementen neemt van de dreunende neurotische synthi van Suicide , de wave rock van Jesus & Mary Chain en de noisepop van Sonic Youth. En om de hoek piepen dan nog bands als Ride, Curve en is er wat psychedelica van Hawkwind en Spacemen 3 te horen. Een aanstekelijke mix waarbij de pedaaleffects gretig worden ingedrukt en de fuzz, feedback, distortion, wahwah galm en noisegolven ons om de oren vliegen. De gitaar en bas verkenden alle uithoeken van de zaal en kregen het hard te verduren, gezien twee gitaren van Oliver Ackermann er aan moesten geloven … snaren kapot en een gitaararm minder … Een stofzuigersound , shoegaze in de meest pure , rauwe vorm , hoewel ze op ‘Exploding head’ wat beheerster durfden te klinken. De nieuwe EP ‘Onwards to the wall’ houdt het midden tussen de twee en doet ons reikhalzend uitkijken naar de nieuwe cd ‘Worship’.
Ze waren nog mee op tour met MGMT , maar de mensen die hun leuke tunes wouden horen, hadden eerst nog een zware beproeving te doorstaan met deze A Place To Bury Strangers .
In een mistig decor , dimmend licht , stroboscoops en enkele verbleekte beelden op een videowall , presenteerden ze hun ‘total sonic annihalation’, die onderhuids wat popmelodieën vertoont , zoals op “To fix the gash in your head” , “I know I’ll see you” en het nieuwe “So far away” en “Onwards to the wall” , die sterk de stempel van Joy Division kenmerkte .
De communicatie werd tot een minimum herleid , maar dat zijn we intussen gewoon van deze gasten .
‘Snoeihard en pokkeluid’ schreef de redactie eerder en zo blijven ze klinken . Doorheen de noise zijn er sterke momenten , een wervelwind van donkere en wilde gitaarerupties en loden bastonen onder weinig verstaanbare duistere vocals. Kijk, Jesus & Mary Chain heeft na hun “Never understand” ruim twintig jaar later z’n opvolger onder deze A Place To Bury Strangers.
“Ego death” nagelde ons meteen aan de grond en na reeks bliksemflitsen , woeste golven en vulkaanuitbarstingen, werd afwisselend geput uit de 2 cd’s en de onlangs verschenen EP. We kwamen in het slot terecht in de apocalyps door de pijngrensoverschrijdende gitaarherrie van “I lived my life to stand in the shadow of yr heart” en “Oceans” . Indrukwekkende, verbluffende geluidsterreur die deed terugdenken wat My Bloody Valentine een paar jaar terug uitvoerde op Pukkelpop .
Verdwaasd werden we minuten lang achtergelaten met een onophoudelijk gedonder en bliksem, stroboscoops en piepende sounds , met een link aan Sunn O))) en aan Sugar van Bob Mould (remember het optreden in de Vooruit tientallen jaren terug!) . Intussen was de helft de zaal uit om het aan de toog met een pint door te spoelen .
… Shoegaze zonder geluidsdemper , het werd er letterlijk ingeramd; live biedt hun lawine van fuzz en feedback iets speciaals en daar hielden we van .
Support was Maze , een winnaar van Westtalent . Het trio speelde rauw grommende noiserock , die Vandal X en Kapitan Korsakov deed opwaaien . De schelle , hoog uithalende en schreeuwende vocals boden dat ‘ietsje’ meer; een verdiende support van het aparte APTBS …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/a-place-to-bury-strangers-05-05-2012/
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Het trio A Place To Bury Strangers meende waarschijnlijk dat een vorm van ‘je m’en foutisme’ bij hun muziek hoort en legde dan ook de volgens hen nodige dosis arrogantie aan de dag door hun communicatie met het publiek volledig tot nul te herleiden. Geen woord kregen we, geen simpele hello of thank you. Gewoon opkomen, amper een uurtje spelen, en zonder commentaar terug weg, geen bis of wat dan ook. U mag het arrogant vinden, zij vinden het ongetwijfeld cool, want ze hebben het vroeger hun grote voorbeelden Jesus And The Mary Chain ook zien doen en die waren extremely cool, niet ?
Snoeihard en pokkeluid ramde APTBS hun noise en shoegaze vanaf een quasi onbelicht en in rook gehuld podium door de zaal. Enkel een zuinige schijnwerper richtte een dreigend wit, geel of rood licht de zaal in.
Nu goed, deze opzet paste eigenlijk wel bij hun sound, een wervelwind van donkere en wilde gitaarerupties en loden bastonen onder weinig verstaanbare duistere vocals. Voor wie een beetje vertrouwd was met ‘Exploding head’, het pas verschenen nieuwe album, waren er wel wat herkenbare momenten en sterke songs doorheen de noise te bespeuren. De plaat werd er dan ook bijna volledig doorgeramd via een onophoudelijke geluidsmuur met een duurtijd van 50 minuten en dat was het. Net als op het album werd er afgesloten met “I lived my life to stand in the shadow of your heart” dat uitmondde in een pijngrensoverschrijdende gitaarherrie.
Een wel heel kort concertje, niet onvergetelijk maar zeker ook niet slecht, want dit soort lawaai hadden we eigenlijk ook wel verwacht na het beluisteren van ‘Exploding head’, en wij houden nogal van dat plaatje. Wie geen oorbescherming mee had zit nu volgens ons met onherstelbare schade.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Alles komt terug. Zo ook de shoegaze, u weet wel, het stofzuigergeluid geboren eind jaren tachtig / begin jaren negentig bij bands als Jesus and The Mary Chain, My Bloody Valentine, Ride en Swervedriver. De hedendaagse volgelingen heten BRMC, Amusement Parks On Fire of recenter The Big Pink en deze A Place To Bury Strangers. ‘Exploding heads’ is een hechte en verduiveld sterke plaat. Onder een wall van noise, feedback en distortion zitten uiterst knappe songs verdoken.
De stofzuigers schieten venijnig snel uit de startblokken met “It is nothing”, hiermee is de toon gezet voor een snerpend en stevig album. In “In your heart” is een eighties gitaar geslopen, precies afkomstig van een verdwaalde Bauhaus plaat. “Lost feeling” is een geweldige brok noise en shoegaze, een soort Jesus and The Mary Chain in overdrive. “Deadbeat” opent misleidend met een B 52’s gitaarloopje en gaat dan onherroepelijk aan het scheuren. Het knappe voortrollende “Keep slipping away” had van The Stone Roses kunnen zijn en op het machtige “Ego death” wordt het pad van Jesus And The Mary Chain wel heel nadrukkelijk gevolgd, maar ’t is een duivelse song. “Smile when you smile” begeeft zich ergens tussen Britpop en stonerrock met een gevaarlijk psychedelisch randje, de macho’s van Monster Magnet zouden ook zoiets uit hun mouw durven schudden. Vanaf “Everything always goes wrong” zit A Place To Bury Strangers weer volop in de eighties, alsof Joy Division en Sisters of Mercy hier door de shoegaze mangel worden gedraaid en “Exploding head” is zelfs gebouwd op een Cure basloopje. Het moordende sluitstuk “I lived my life to live in the shadow of your heart” vat alles nog eens goed samen, de song zet furieus en gedreven aan en eindigt in een overweldigende partij noise.
Splijtende plaat. En nu even onze oren laten uitspuiten.
Het uit NY afkomstige trio A Place To Bury Strangers grijpen terug naar de ‘90’s ‘Wall of Noise’ van My Bloody Valentine en Swervedriver, nemen elementen van de dreunende neurotische synthi van Suicide , de wave rock van J & Mary Chain en de noisepop van Sonic Youth. Een aanstekelijke mix waarbij de pedaaleffecten gretig worden ingedrukt en de fuzz, distortion, wahwah galm en noisegolven ons om de oren vliegen. De klemtoon komt op een stofzuigersound met enkele uitschieters: “Missing you”, “Don’t think lover”, “The falling sun”, “Another step away”, “My weakness”, “Ocean” en “Never going down”. En toch vinden we in hun ‘total sonic annihalation’ popmelodieën terug, zoals op “To fix the gash in your head”, “I know I’ll see you”, “Get on” en de single “Breathe”. Of zoals op het eind met het uiterst sfeervolle “Sunbeam”. Jesus & Mary Chain heeft na hun “Never understand” twintig jaar later z’n opvolger onder deze Bury Strangers.
Nederlands 
Français 
