Vasilis Dokakis is één van de leden van de Griekse artrockband No Clear Mind. ‘Lotus’ is zijn debuutalbum en het is een bijzonder aangenaam album geworden.
Met een minimum aan begeleiding (vooral synths, een beetje drum, een paar strijkersarrangementen, een snuifje saxofoon, …) en vooral met zijn mijmerende, licht filosofische en gefluisterde lyrics houdt Dokakis je aandacht meteen vast. Dokakis zoekt rust en weet die ook over te brengen op de luisteraar. Het is contemplatief, rustgevend, voortkabbelend, …
Het is niet makkelijk om in dit nest de mooiste eieren aan te duiden. Wat ons betreft mag je op bandcamp starten bij het fragiele “Amazing”.
Vasilis Dokakis is de Griekse evenknie van onze Belgische SJ Hoffman. Wie één van zijn albums in huis heeft, kan bijna blind deze vinyl bestellen.
https://vasilisdokakis.bandcamp.com/
The Wamaki's haalden hun bandnaam van de Genkse uitdrukking ‘wa make’, wat zoveel betekent als ‘hoe maak je het’. Genk is ook een smeltkroes aan culturen en dat hebben ze vertaald naar een smelkroes van genres: funk, ska, reggae, freejazz, world, … Ze gooien het op een hoopje en maken er een zomers dansfeest van. Vooral de blazers van deze twaalfkoppige bende krijgen al eens een vrijgeleide om voluit te gaan.
De titels van de songs lijken uit het Zuid-Afrikaans gehaald te zijn: het “Knoppie” van de hysbak is het knopje van de lift, “Bromponie” gaat over een scooter en “Loslyf” zou over een danssletje moeten gaan, als we ten minste het promopraatje mogen geloven. “Muzungu” zou dan gaan over bleekscheten. Die songtitels zijn leuk, maar er zitten nauwelijks lyrics in de songs. Die zouden de dansbaarheid enkel in de weg staan, hoewel je toch ergens zit te wachten op het ‘verhaal’ dat bij de songtitel hoort.
Mij doet het wat denken aan de Skyblasters, Scientist, Proyecto Secreto en zelfs de Skatalites.
‘Hysbak’ is een heel fijne EP, maar een compleet album zou nog leuker zijn.
https://www.youtube.com/watch?v=SpREXGNA-tA
AKI - livestream - Het overweldigende geluid van de stilte
AKI is een jong jazz collectief uit Antwerpen. Onder de naam 'Aki' schrijft drumster Anke Verslype haar eigen muziek en komt ze met verschillende bezettingen naar buiten. Voor de nieuwste ‘EP Niobe’ werkte Anke samen met Marjolein Vernimmen (harp), Ruben De Maesschalck (Bas) en Willem Heylen (gitaar).
Aki is niet aan hun proefstuk toe, op hun vorige EP 'Warme dagen' was er de magie van mondharmonica (dank aan Ruben Van Cauwenberghe), wat een enorme meerwaarde was.
Voor de nieuwste EP 'Noibi' keert het collectief terug naar de basis, met name een wolk van dromerige, zweverige soundscapes, die een intense schoonheid bieden , en diep gevoelig raken op filmische wijze.
De band dompelt je live in een bedwelmend sfeertje, als een voortkabbelend beekje in het bos. Net door die eenvoud ervaar je een gelukzalig gevoel en welbehagen van AKI (****). Op ”Tokio' wordt zelfs lichtjes geflirt met de geluidsnorm.
Het combo vult elkaar aan en houdt van improviseren. De band zit in een soort tent gezellig bij elkaar te musiceren en houdt een soort jamsessie.
Wat een muzikale finesse , eenvoud en schoonheid. Tijdens “Over de Zee” voelen we het overweldigende van de zee aan door zijn woelige baren.
Een fantasieprikkelend klankentapijt dus, beeldrijk ook ; de beelden zijn sober, ingetogen en zo krachtig, net als de muziek. Een verdienste trouwens van Julie Campaert die alles mooi in beeld bracht.
Uit die beelden blijkt dat Aki een heel nauwe band heeft met de natuur, door de typische geluiden tijdens een wandeling, het overweldigende geluid van de stilte… De wondermooie plekjes bieden een hypnotiserend, verslavend effect op je innerlijke ‘IK’
Marjolein Vernimmen: Harp - Willem Heylen: Gitaar - Ruben De Maesschalck: Bas - Anke Verslype: Drums
Camera: Julie Campaert
Organisatie: AKI streaming ‘Niobe’
AKI is een nieuw jong jazz collectief uit Antwerpen. Onder AKI schrijft drumster Anke Verslype haar eigen muziek en brengt deze naar buiten in verschillende bezettingen.
Voor de nieuwste EP ‘Niobe’ werkte Anke haar muziek uit met Marjolein Vernimmen (harp), Ruben De Maesschalck (bas) en Willem Heylen (gitaar). Ze speelden in deze bezetting ook op Jazz Middelheim, september 2020.
Aan de basis van hun muziek staan ongecompliceerde, sobere melodieën, die beduidend openstaan voor improvisatie. Samen creëren ze een unieke sound die warmte en melancholie biedt.
In die jazz zorgt AKI voor een nostalgisch , emotievol aanvoelen, beeldrijk van een filmisch landschap, jazz en minimalisme.
Ondertussen hadden we een fijn interview met Anke over deze release hier
Ondertussen werd de EP ook via streaming voorgesteld hier
Voor de EP 'Noibi' keert het collectief terug naar de basis, met name een wolk van dromerige, zweverige soundscapes, die een intense schoonheid bieden , en diep gevoelig raken op filmische wijze. De band dompelt je onder in een bedwelmend sfeertje, als een voortkabbelend beekje in het bos. Net door die eenvoud ervaar je een gelukzalig gevoel en welbehagen. Een fantasieprikkelend, hypnotiserend klankentapijt dus, de titelsong “Niobe” tekent voor dit gevoel .
Net als de mooie, eenvoudige hoes, ademt de plaat volstrekte rust uit o.m. “Ver”, “Lang geleden” , “Tokyo” en “Over Zee” . De harp en bas sluiten dus perfect aan op softe gitaarriedels en drums .
De beelden zijn sober, ingetogen en krachtig, net als de muziek. De stilte is beeldrijk. Uit die beelden blijkt dat AKI een heel nauwe band heeft met de natuur, door de typische geluiden tijdens een wandeling, het overweldigende geluid van de stilte. De wondermooie plekjes bieden een hypnotiserend, verslavend effect op je innerlijke ‘IK’, “Hoog in de lucht” typeert dit alvast .
De muzikanten beheersen sterk hun instrumenten, en zorgen dus voor muzikale finesse bijgevolg.
Tracklist: Niobe 06:20 Ver 04:23 Lang Geleden 06:36 Tokyo 07:43 Over zee 05:19 Hoog in de lucht 03:52
Ter introductie van deze nieuwe schijf van piano wonder Akira Kosemura citeren we even volgende tekst: “Due to the pandemic, Akira Kosemura was forced to suspend the work which he had been developing for the past few years, and this situation made him start producing this piano solo album, as a response to his impulsive desire to create music. In the current situation, these fourteen peaceful piano sketches come as a sunshine filtering through branches of trees.’’
Akira Kosemura is een pianist die het uitzonderlijke talent heeft om zijn piano werk filmisch te maken; het klinkt beeldrijk. Luister maar eens naar ‘Original Motion Picture Soundtrack’. Met deze schijf is dezelfde muzikale weg ingeslagen .
In deze tijden waar mensen op zoek zijn naar rust in hun hoofd, heeft deze wondermooie pianoklank net die rustgevende invloed op je gemoed. Er is geen oorverdovende sound, nee, Akira gaat uiterst intimistisch te werk met “Luceur”, “Asymptote” en “Wavering Heart”. Songs die allen perfect op elkaar aansluiten, puzzelstukken binnen een intens mooi geheel. Even ingetogen zijn “Another place”, “Nothing says the same” en “By Night”. Hij zorgt voor een hypnotiserende kracht in z’n pianospel , dat diep weet te raken … ’88 keys’ beluister je best in z’n geheel. Het leest als een wondermooi gevoelig boek.
Akira Kosemura bewijst, intens, ingetogen, op ’88 Keys’ zijn uitzonderlijk talent. Het is hoedanook een emotievol meesterwerk van een grootmeester.
Tracklist: Lueur 03:00 Asymptote 02:42 Wavering Heart 02:26 Yure 01:44 The Eighth Day 02:39 Komorebi 02:14 Spiral 01:52 Karen 02:39 Hidden Waltz 02:39 Aura 02:13 Reverie 01:24 Another Place 02:38 Nothing Stays The Same 04:11 By Night 01:40
Klassiek piano
88 Keys
Akira Kosemura
AKI - Mijn grote verwachting? Dat we steeds meer mensen kunnen raken met dit project
Als introductie van het project AKI citeren we even de informatie uit het nieuwsbericht dat we ontvingen: ‘’ Aki is een nieuw jong jazz collectief uit Antwerpen. Onder de naam ‘Aki’ schrijft drumster Anke Verslype haar eigen muziek en brengt ze deze naar buiten met verschillende bezettingen. Voor de nieuwste EP Niobe werkte Anke haar muziek uit samen met Marjolein Vernimmen (harp), Ruben De Maesschalck (Bas) en Willem Heylen (gitaar).Ze speelden in deze bezetting ook op Jazz Middelheim in september 2020. Aan de basis van hun muziek staan ongecompliceerde, sobere melodieën waarvan de grenzen worden verlegd tijdens de improvisatie. Samen creëren ze een unieke sound die je laat meevoeren op een stroom van warmte en melancholie. Aki brengt beeldende jazz die je ongelooflijk nostalgisch kan maken en niet zomaar onberoerd laat. Ze laten een midden tussen filmische landschappen, jazz en minimalisme.’
We hadden hierover een fijn gesprek met Anke Verslype. En uiteraard over verleden, heden en toekomst en het onderwerp van het jaar deze coronatijden; ook de definitie van jazz kwam ook aan bod.
Waar staat AKI voor? Stel jullie zelf eens voor?
AKI is een soort collectief van muzikanten, die door hun inbreng aansluiten bij het concept dat ik voor ogen heb. Daardoor verander ik ook bewust soms van bepaald instrument of line up bezetten, omdat het gewoon fijn is om te weten wat we daar allemaal kunnen mee doen of welke richting ik eventueel kan inslaan daarmee. Of ook wie kan ik daar allemaal mee betrekken, is een interessant gegeven. Het is dus gewoon een soort project dat we hebben opgestart, dat enorm veel richtingen kan uitgaan.
De vraag is dus, ook naar de toekomst toe, kijken wat je met het project kunt doen en wat de mogelijkheden zijn, als ik het goed begrijp?
Het is uiteraard wel de bedoeling dat het herkenbaar blijft als AKI. Alleen dat ik onderling experimenteer wat kunnen we er mee doen, wat kunnen we er extra aan toevoegen, en dat het ergens toch hetzelfde blijft. Dat is dus de onderliggende bedoeling van dit project.
De EP doet een deugddoende innerlijke rust over mij neerdalen, zonder te ‘moeilijk’ te gaan klinken, sober en eenvoudig. Maar ook intens mooi. Je mening
Dat is een fijn compliment om te horen. Dat is ook altijd de bedoeling geweest, als ik muziek schrijf is nooit de bedoeling geweest om moeilijk te gaan klinken, het mag gerust toegankelijk zijn. Hoe meer herkenbaar het kan klinken, hoe gemakkelijker voor de luisteraar om de muziek in zich op te nemen. Het mag ook niet te klef gaan klinken uiteraard. Mede door die improvisatie moet er ook heel wat muzikaliteit inzitten. Die dunne lijn bewandelen tussen herkenbaar en experimentele muziek dus.
Ik heb ook gelezen: ‘’ . Niobe is de naam van een vrouw uit de Griekse Mythologie die in een steen veranderde nadat ze de goden tartte. De muziek op deze EP wil hier ook een verhaal vertellen.’’ Kun je eens wat meer toelichten?
Als de mensen naar de muziek luisteren is het de bedoeling dat de mensen zich daar iets kunnen bij voorstellen, ik wil de muziek zeer fantasieprikkelend maken. Ik vind het leuk als het bij mensen op dat vlak iets teweeg kan brengen, en dat probeer ik dus zeker toe te voegen aan de muziek als ik met iets bezig ben binnen dit project. Niet iedereen hoeft een verhaal te horen, maar het zou fijn zijn als het bepaalde beelden zou kunnen opwekken bij mensen als ze naar deze plaat luisteren. Op dat vlak ben ik dus wat gaan opzoeken op de pc en kwam bij dat verhaal terecht van Niobe, wat een heel interessant gegeven was om iets rond te bouwen.
Wat ik ook zo mooi vind , de nummers sluiten op elkaar aan, het lijkt wel alsof je in een sprookjesachtige wereld terecht komt, maar ondanks die rustige omgeving worden we niet in slaap gewiegd. Je mening
We hebben dat met de muzikanten ook uitgewerkt dat die nummers echt bij elkaar horen eigenlijk, dat was de bedoeling, om een verhaal te vertellen in verschillende hoofstukken. Dus ja het klopt dat de songs perfect op elkaar aansluiten, daar is bewust voor gekozen.
De EP kwam uit in lockdown, deze tijden waarin iedereen het moeilijk heeft waren dus eerder inspirerend? Of is dat wat kort door de bocht?
Voor mij wel eigenlijk, Vorig jaar studeerde ik nog en ondertussen werkte ik ook deeltijds en speelde daarnaast in allerlei projecten. Door het feit dat plots alles stopt, dus met die lockdown, had ik plots enorm veel tijd om aan mijn eigen ding te werken. Dat heeft het realisatie proces wel bespoedigd moet ik toegeven. Dus ja op dat vlak, heeft deze periode dus net door tot een soort rust te komen, voor veel inspiratie gezorgd die er anders door het gejaagde bestaan minder snel zou zijn gekomen.
De inbreng van mondharmonica op de vorige EP , is een instrument dat gerust nog meer op de voorgrond had mogen treden , ook op deze EP, naar mijn mening. Het ,is wel uniek binnen het mooie concept ? Waarom nu niet?
Ruben Van Cauwenberghe is een klasgenoot, en top muzikant. De mondharmonica paste perfect bij de vorige EP. Maar bij deze wilde ik toch een andere sound creëren. Die mondharmonica is een specifieke sound waar ik zeker van hou. Ik wil echter steeds iets anders doen, als ik die mondharmonica er aan toevoeg is het weer een beetje hetzelfde, en dat is de bedoeling niet. Wat ook niet wil zeggen dat we Ruben zijn diensten in de toekomst niet weer zouden gebruiken, als het past bij het idee dat ik dan heb of zo. Ruben is een fantastische kerel en ik hoop zeker met hem nog samen te kunnen werken naar de toekomst toe. Het enige jammere is dat we door de lockdown niet hebben kunnen optreden met de vorige EP en die mondharmonica ook niet live kunnen brengen, we hopen dat met deze EP wel te kunnen doen. Maar wie , weet, ooit komt die mondharmonica dus wel terug.
De vraag is eigenlijk al een beetje beantwoord. Hoe zijn jullie op dat toch wel unieke idee binnen jazz gekomen?
Dat is gekomen toen we veel samen speelden en ik op dat idee kwam om dat gewoon te doen eigenlijk. Dat was ook niet per se ‘het moet mondharmonica zijn. Het is eerder toevallig gegroeid. Ik ben eigenlijk steeds op zoek naar muzikanten die collectief bij elkaar passen, om een bepaalde sound te creëren. En bij die vorige EP paste dat dus perfect.
Het samenspel is ook wondermooi, te horen op ‘Lang geleden’ waar de instrumenten elkaar magisch aanvullen. Waar hebben jullie elkaar gevonden eigenlijk? Je mening
De meeste ken ik gewoon van op het conservatorium. Marjolein zat bijvoorbeeld in de klassieke richting. Ruben en Willem zaten één of twee jaar voor mij. Ik ga gewoon bewust op zoek naar mensen waarvan ik weet, als we gaan samen zitten , gebeurt er daadwerkelijk iets. Dat is voor mij heel belangrijk. Ik denk daarom bewust ook lang na over de mensen die ik ga vragen, omdat ik op zoek ben naar muzikanten die niet zomaar top muzikanten zijn maar binnen wat ik voor ogen heb , eens samengebracht, inderdaad een magie kunnen doen ontstaan zoals je zegt.
De mooie, en sobere hoes sluit perfect aan op de filmische muziek die me doet denken aan weidse landschappen in de natuur of zoiets. Uw zus heeft die hoes gemaakt? Vertel er wat meer over
Soetkin, mijn zus is een fantastische schilder. Je kan haar werken ook zeker opzoeken ;) , - https://www.instagram.com/soetkinverslype/ - op 18 december loopt er ook een expositie met haar werken in Borgerhout. Voor onze vorige hoes hebben we een schilderij gekozen die ze al had gemaakt en ik vond het dan ook logisch dat zij het ontwerp voor de nieuwe hoes zou maken. Ik had haar wat gestuurd in de richting die me leuk leek en voor de rest heb ik haar volledig haar ding laten doen. Haar stijl en kleuren die ze gebruikt, passen perfect bij de muziek vind ik. Hoe dat komt, geen idee, misschien omdat we zussen zijn :) .
Waarom jazz? En wat is volgens u Jazz in deze tijden? Heb je daar een definitie voor ?
Dat is inderdaad een moeilijke vraag. Voor mij is jazz gewoon een perfecte manier waarop ik heel veel vrijheid kan creëren voor mezelf en mijn instrument. Dit kan ook bij andere muziekstijlen, als je daar echt in zit, maar bij jazz gaat me dit gewoon gemakkelijker af. Gewoon die typische improvisatie rond jazz zorgt ervoor dat deze stijl me aanspreekt om die vrijheid waarvan sprake is tot het oneindige te creëren. Zoals een song bijvoorbeeld de ene keer anders kan klinken dan de andere keer, vind ik zeer tof aan de jazz stijl. Dat is ook soms moeilijk, omdat je vaak de neiging krijgt als alles is opgenomen, het plots helemaal anders te gaan doen.
Wat zijn voor jullie de algemene verwachtingen van deze EP die uitkomt?
Ik hoop vooral dat er een publiek voor is, dat er mensen zijn die er mee in aanraking komen. Nu er geen concerten zijn, is het een beetje moeilijker om een publiek te bereiken. Maar ik hoop toch een publiek te vinden voor deze nieuwe EP. Ik hoop dat er nieuwe mensen en muziekliefhebbers ons leren kennen, dat is mijn grote verwachting van deze nieuwe EP. En uiteraard hopelijk in de zomer kunnen spelen, en ons daadwerkelijk tonen aan datzelfde publiek. Nu hebben we enkel op Jazz Middelheim gespeeld in September vorig jaar. En nog een concert in Gent, we hebben dus maar twee keer kunnen spelen. Dus ja.
Live optreden zit er voorlopig nog niet in, zijn er plannen om deze EP ergens via streaming voor te stellen?
We gaan zelf iets doen op tien april rond streaming, om toch iets te kunnen doen rond de release. We gaan, wat dat betreft, het vooral dus zelf wat organiseren en zo, en zien wel wat eruit komt. Maar ja die streaming komt er dus.
Wat is je mening over streaming eigenlijk? Ik heb de laatste maanden bijna elke week er één gevolgd; deze van Sound of Ghent en Flagey zijn zeer geslaagd, het vervangt echter nooit een live concert. Je mening
Het is wel tof dat veel groepen op die manier toch kunnen spelen. En zich tonen aan een publiek thuis, het is beter dan totaal niets. Je hebt er die er echt iets moois van maken, dat is uiteraard heel fijn om te zien. Nu is er wellicht een overaanbod, maar dat is dan ook weer normaal want er is gewoon geen ander perspectief op het moment. Door dat mensen op die manier kunnen blijven kijken, blijft de interesse ook voor de band en de muziek. Dus het is goed dat het er is, het vervangt geen echt optreden uiteraard.
Mis je dan niet de interactie met het publiek?
Dat wel. Ik vind het heel moeilijk als de camera dichtbij komt. Dan ben je bewust van jezelf, en dat is net zo leuk aan een optreden doen , voor een publiek dat je niet echt bewust bent van jezelf. En de ontlading van het applaus en je publiek te zien, is toch ook bijzonder. Met een camera is dat toch heel anders uiteraard.
In deze tijden lijkt netwerken (sociale media en ook die streaming) belangrijk, heeft het dan nog nut om iets op plaat uit te brengen? En waarom?
Voor mij persoonlijk, ik wilde dat wel . We hebben er echt naar toe gewerkt om iets te realiseren, het is ook een kleine editie. Ik was eigenlijk heel blij toen ik die eerder deze week in mijn handen kreeg. Het is toch een ander gevoel dan beluisteren via spotify als je zo iets in handen kunt houden, het is bijvoorbeeld ook in om iets op cassette uit te brengen, dat fysieke spreekt nog steeds veel mensen aan. Ik denk dat er altijd een publiek zal voor zijn, die dus dat fysieke verkiezen boven via iPod of zo naar muziek luisteren of zo.
Kopen jonge mensen nog platen eigenlijk?
Het jonge publiek dat ik ken wel, maar ik zit ook in de muziekwereld en ben omgeven door mensen die daar ook iets mee te maken hebben. Maar er is ook nog een jong ander publiek, zeker.
Om nog even op coronatijden terug te komen, hoe denk je persoonlijk dat de cultuur en muziek deze crisis zullen overleven?
Ik heb niet het gevoel dat ze het niet gaan overleven. Het zal voor veel mensen in de sector moeilijk zijn, dat wel. Maar vanaf het terug kan , zal er gewoon terug publiek zijn om te gaan kijken, omdat de behoefte naar cultuur beleving er gewoon altijd is geweest en altijd blijft terug komen. Het zal natuurlijk voor veel mensen die het nu financieel moeilijk hebben, niet evident zijn om een ticket te gaan kopen voor een optreden, maar ik zie het niet verdwijnen of zo. We kunnen die lijn doortrekken, dat is niet alleen voor de cultuur sector. Iedereen zit in hetzelfde schuitje. Je hebt er die er wellicht wat beter uitkomen dan anderen, maar iedereen heeft het lastig en zodra alles weer kan, denk ik dat het wel goed komt.. omdat de behoefte tot beleving dus te groot is en blijft.
Wat zijn, in zoverre het kan, de verdere plannen voor dit jaar?
Optreden zodra het kan/mag uiteraard. En zodra deze EP is uitgebracht me toeleggen op een full album schrijven. Ik wilde daarom ook niet lang wachten om deze EP uit te brengen, je moet eerst het ene weg werken om aan het volgende te kunnen beginnen. En die ideeën voor een volgende stap liggen te broeden.
Wat zijn je ambities verder? Is er een soort ‘doel’ dat je voor ogen hebt of ben je daar niet mee bezig?
Ik denk meer op korte termijn eigenlijk. Zoals de volgende stap dat full album. Ik ben niet zo bezig met ‘dit wil ik bereikt hebben binnen tien jaar’ of zo. Ik hoop uiteraard dat ik altijd muziek ga kunnen blijven maken op een bepaald niveau. Dat is eigenlijk wel mijn voornaamste ambitie. En op die manier steeds meer publiek kunnen bereiken, en meer kunnen creëren. Maar het eerst doel is dus nu aan dat album werken, en zien wat we verder kunnen doen.
Rock Werchter of Sportpaleis uitverkopen? Dat is misschien wat ver gezocht, het is je gegund natuurlijk. Moest je bijvoorbeeld de gelegenheid krijgen om daar op te treden. Zou je dan bij wijze van spreken je ziel verkopen ? Een commerciële plaat uit brengen om dat doel te kunnen bereiken?
Ik zou niet nee zeggen moest ik daar kunnen optreden. Wat een commerciële plaat uitbrengen betreft? Als dat past bij mijn idee om muziek te creëren, waarom niet. Je weet nooit hoe het evolueert in het leven. Kortom, dromen is goed, maar ik vind het gewoon goed om op het moment naar iets toe te werken en daarop voort te borduren. Daarom ook eerder dat korte termijn denken. Je moet ook eerst zien hoe dat album (of nu die EP) wordt ontvangen, voor je die eventuele volgende stap zet. De voornaamste droom is en blijft gewoon muziek kunnen blijven maken, kunnen blijven optreden.
Je had het eerder ook over de interesse om beelden op te wekken, nu we toch over ambities bezig zijn ? geen interesse om muziek te maken voor serie of films?
Dat zou wel leuk zijn, zeker interesse daar ik een film liefhebber ben. Dus als die gelegenheid me wordt aangeboden, zeker. Welke soort films en series heb ik geen idee van, maar de interesse is er zeker. Ik heb wel eens voor animatie film drums gemaakt, vond ik wel leuk om te doen. Dus ja..
Bedankt voor dit fijne gesprek, hopelijk zien we je spoedig live. Ik ga die streaming zeker volgen, en er een verslag over schrijven
'True Mothers' is een Japanse film die deel uitmaakte van de officiële selectie voor Cannes. We citeren: ''Satoko en haar man hebben het goed, maar het lukt niet om zwanger te worden. Ze besluiten om voor adoptie in aanmerking te komen. Zo worden ze de ouders van Asato, een jongentje geboren uit een onstuimige puberliefde. Jaren later komt hun gezinsgeluk onder spanning te staan als een onbekende jonge vrouw zich aandient en beweert Asato's echte moeder te zijn. Satoko gaat de confrontatie met deze Hikari aan. Wie is ze en wat is er destijds gebeurd?''
De film is gebaseerd op de roman van Mizuki Tsujimora. Regisseur Naomi Kawase maakte er een ontroerend verhaal van over familie en moederschap.
https://www.youtube.com/watch?v=rKzHHHF9YAE
Akira Kosemura giet deze gevoelens in sprankelende mooie songs die in de lijn liggen van de film zelf. Om die ontroering in muziek te vangen, blijft Akira een intense lijn uittekenen, die dicht bij gevoelens liggen van vreugde, pijn, vertwijfeling en geladenheid. Elementen die deze film een mooi meesterwerk maken, zijn dus ook in de muziek te vinden. Elke song sluit perfect aan op de vorige, waardoor je deze plaat in zijn geheel dient te beluisteren om echt te voelen waar het ‘em om gaat. Het tempo gaat nergens echt de hoogte in, ook al is de spanning vaak te snijden.
De soundtrack voelt de nauwe verbondenheid aan , die speelt bij een adoptie. De strijd tussen liefde voor een kind dat eigenlijk het jouwe niet is, en de unieke band met een moeder wordt ook muzikaal uit de doeken gedaan; zonder een oordeel te vellen, of een standpunt hierover in te nemen. Puur muzikaal weet Akira Kosemura perfect elke gevoelige snaar te raken, door je mee te voeren naar de wereld uit een moeder’s oogpunt.
Net zoals bij de film kom je ook bij het beluisteren van deze soundtrack in een emotionele rollercoaster terecht. Akira brengt de muziek op een zodanig intens , zachtmoedige wijze dat emoties worden aangesproken. Dit is het soort muziek die volstrekte rust brengt; je wordt dus diep geraakt door prachtige soundscapes, je pink teen traan weg, en je kunt een glimlach op je lippen niet onderdrukken; vreugde en verdriet zijn nauw aan elkaar verbonden. Akira brengt het dus op een bijzondere wijze naar voor.
De grote sterkte van deze soundtrack is dat Akira Kosemura erin slaagt beelden op te roepen in je onderbewustzijn; de muziek is zo visueel dat je wordt meegevoerd naar het verhaal van deze film.
Tracklist: True Mothers - Main Title Theme 02:09 The Doubt 03:14 After Diagnosis 01:28 Satoko And Kiyokazu I 01:43 Hikari I 01:14 To The Forest 01:17 First Time 01:26 Hikari II 01:22 Go On Board 01:07 Our Home 02:54 First Cry 01:37 Satoko And Kiyokazu II 01:28 True Mothers - Theme Variation 01:52 Hikari III 01:11 Island Song 01:37 Asato's Memory 01:30 See The Light Of Day 02:10 Please Don't Ever Forget About Me 01:12 True Mothers 05:16
Het vierde album van Manolis Aggelakis is uiterst veelzijdig. Van cinematografische soundscapes naar instrumentale, atmosferische jazz via ambient, noise, drone en bijzonder experimentele blues.
Op titel- en openingstrack “The Stone We Had In Our Mouth”, “Where People Go Without Their Names” en “While, Far From Beyond, The Most Intimate Life Of Mine If I Were A Stranger” doet Aggelakis wat denken aan Jane Weaver’s Fenella: donkere en desolate soundscapes die niet zouden misstaan als een bevreemdende soundtrack bij een al net zo experimentele film. Ze lijken ook wat op de atmosferische soundscapes (“Morphe”)die Suura gebruikte op hun ‘Luwte’. De Griek werkt veelal met laagjes van vervormde gitaren en komt hier af en toe in de buurt van de intro’s en outro’s die experimentele black metalbands componeren. Bij Consouling Sounds zal Aggelakis zeker een paar gelijkgestemde zielen vinden.
Op “No, It Is Not A Wing” gaat hij aan de slag met een warme, bluesy gitaar, maar blijft hij mijlenver weg van wat een klassieke blues-song is. Hij speelt met het geluid, voegt kleine dingetjes toe en komt uit bij desolate, experimentele jazz. De twee overige tracks liggen opnieuw meer in de lijn van het eerder vermelde trio songs. Die vreemde en lange songtitels komen overigens uit gedichten van Tasos Livaditis.
Ambient/Jazz
The Stone We Had In Our Mouth
Manolis Aggelakis
SDM/Inner Ear Records
https://manolisaggelakis.bandcamp.com/album/the-stone-we-had-in-our-mouth
Nick Hakim is een uit New York afkomstige muzikant die soul, jazz en R&B verbindt tot een magisch geheel. Met zijn debuut 'Green Twins' drukte hij in 2017 zijn stempel op dat genre. In de recensies werd hij vergeleken met Marvin Gaye, Chet Baker tot Portishead en d'Angelo. Maar vooral beschikt Nick Hakim over een eigen smoel. De man is ook niet bang om op avontuur te trekken in deze muziekstijlen, om hier grenzen te verleggen. Dat wordt op de nieuwste schijf 'Will this make me good' nog maar eens in de verf gezet.
Dat wordt al direct duidelijk met “All these changes”. Zwevend, zeemzoetig maar niet klef klinkend, voelt de stem van Nick aan als een warm deken terwijl instrumentaal over weemoedige wateren wordt gevaren.
Maar daar houdt het niet mee op, en dat maakt deze artiest en de plaat een zo bijzondere parel. Want telkens zet hij je heel bewust op het verkeerde been, doet je naar adem happen of trekt alle registers open , waardoor een storm opsteekt bij heldere hemel.
Dat de man niet vies is van experimenteren en buiten de lijntjes kleuren van soul/r&b , bewijst hij met “Wtmmg” , een wat bevreemdende, psychedelische song die een hypnotiserende werking heeft op je gemoed.
Nick Hakim is bovendien een man die van enorm veel markten thuis is, want bij “Bouncing” laat hij zich weer van zijn meest gevoelige kant zien, een warme song die door je hart snijdt zonder pijn te doen maar daardoor worden wel gevoelige snaren diep geraakt. Hakim voegt ook elektronische klanken toe aan de soul en r&b , waardoor je in een vreemd landschap terecht komt, Zoals bij “Let it out”, een korte parel die aan je ribben kleeft, of het wondermooie “Qadir'”. Hakim zingt zijn pijn en frustratie uit , zonder die door je strot te rammen maar hij weet te raken, waardoor tranen opwellen in je ogen. Het is trouwens een persoonlijke song over een veel te vroeg gestorven vriend; prompt haal je ook jouw vrienden voor de geest die te vroeg zijn heen gegaan. En dat is de grote sterkte van Nick op deze plaat; je wordt over de hele lijn persoonlijk geraakt door zijn verhaal, of hij dat nu op een intieme, broze wijze doet of de teugels loslaat. De intensiteit is telkens even groot. Prachtig.
De man is trouwens een meester in je op het verkeerde been zetten. Op de songs kan hij iets toevoegen, dat je pas ontdekt na verschillende luisterbeurten. Een gegeven dat deze artiest en de plaat een bijzondere parel maakt.
Koesteren en knuffelen willen we zeker bij de aangrijpende songs “Gods dirty work” en “Crumpy”. Nick Hakim veroordeelt en beoordeelt niet, hij geeft een mening zonder te stampen en te duwen , maar je voelt wel die rilling door je lijf lopen waardoor je die heilige huisjes wel degelijk wil omver stampen. Zeer opmerkelijk, maar ook goed gevonden.
Besluit: Nick Hakim is een tovenaar die je op 'Will this make me good' meeneemt naar zijn wereld, in woede uitbarst op een ingetogen wijze of je tot tranen toe bedwingt als het gaat over gevoelige onderwerpen. Meteen doet hij ook je eigen leven uit de doeken, waardoor je diezelfde kwaadheid voelt opborrelen maar ook tot een zekere rust wordt gebracht, door de hypnotiserende werking van de songs op de plaat. Dat wordt nog maar eens in de verf gezet op “Seeing double” en de mooie afsluiter “Whoo”. Het zorgt ervoor dat dit een plaat is om te koesteren, een spiegel van je-zijn en je leven , op een bijzonder intense en vreemd aanvoelende wijze.
Tracklist: 1. All These Changes 2. Wtmmg 3. Bouncing 4. Let It Out 5. Qadir 6. All These Instruments 7. Drum Thing 8. Vincent Tyler 9. Crumpy 10. Gods Dirty Work 11. Seeing Double 12. Whoo
In de jaren '80 was Shakin' Stevens (***) zonder meer een fenomeen die de ene hit na de andere scoorde. De man - ondertussen ook 70 - begon zijn carrière als frontman van de band Shakin' Stevens and the Sunsets, een door de rock-'n-roll uit de jaren vijftig beïnvloede band. In december 1969 werd de band uitgenodigd om in het voorprogramma van de Rolling Stones te verzorgen. Het leverde de band een platencontract op, het grote succes bleef echter uit. Stevens verliet de band na zeven jaar intens toeren. Zijn solo carrière kreeg echter een heel andere vlucht. Shakin' Stevens deed auditie voor de rol van Elvis in de musical 'Elvis!'. Wat meteen de start van een heel succesvolle solo carrière betekende. Met een nieuw platencontract op zak scoorde Shakin' Stevens in 1980 zijn eerste hit met “Hot Dog”. Dankzij “This Ole House” - eigenlijk een cover van Rosemary Cloony die daar een hit mee scoorde in de jaren '50 - ging de bal pas echt aan het rollen. De rest is geschiedenis.
Shakin' Stevens is voor een gehele generatie tot op heden een begrip gebleven. Het zorgde echter niet voor een uitverkochte Roma in Borgerhout. De zaal zat echter wel goed gevuld met fans die waren gekomen voor een langgerekte nostalgie trip, iets wat ze ook voorgeschoteld kregen. Al ging het er voor mij iets te gezapig aan toe, wat avontuurlijker en minder angstvallig binnen de lijntjes kleuren had gemogen.
Na een wat trage start leek de motor toch aan te slaan. Shakin' Stevens straalt gelukkig nog het nodige charisma uit om zijn publiek uit zijn hand te doen eten. Want vrij snel stonden mensen vooraan te dansen, en gingen anderen - achteraan - over tot een leuke slow. Om maar te zeggen, het publiek smulde wel van wat ze aangereikt kregen. Naast de hits waren daar ook enkel geslaagde tot minder geslaagde covers bij zoals “Have you ever seen the rain” van Creedence Clearwater Revival. De man laat zich bovendien omringen door puike muzikanten. Zo kregen we dikwijls koude rillingen door de meesterlijke blazers klanken en piano pareltjes.
Het zorgde voor een sfeer die wel werkte op de dansspieren, want naarmate de set vorderde stond zowat iedereen mee te deinen op de verschillende hits. Zo een moment dat er meer had mogen inzitten was echter het vrij ingetogen en wondermooie “Suffer Little Children”. Een song die mede door confronterende beelden je een krop in de keel bezorgt. Stevens die zich ontpopt tot een crooner met een rock-'n-roll hart? Dat sprak ons dan weer wel aan. Na de pauze ging het dak er enkele keren compleet af, en zagen we een goedlachse, charmante klasbak die zijn publiek omarmde. Nee, van enige routineklus was duidelijk geen sprake. En dat verdient toch een extra pluim op de man zijn hoed.
Besluit: Shakin' Stevens had er duidelijk zin, is op zijn 70ste nog altijd heel goed bij stem en straalt op zijn de vitaliteit uit van een jonge rock wolf in het vak. Ook dit siert hem. Maar helaas trapte Shakin' Stevens en zijn gevolg telkens opnieuw iets te nadrukkelijk in diezelfde val om angstvallig binnen die lijntjes te blijven kleuren. Waardoor we niet compleet overtuigd, maar toch nagenietende van deze gezapige nostalgie trip naar de jaren '80, met een dubbel gevoel vanbinnen de zaal verlieten. Het publiek had daar echter duidelijk geen boodschap aan want danste van begin tot einde mee op de rits hits die ze aangeboden kregen, of brulden hun keel schor op de teksten. En wie zijn wij om dat publiek tegen te spreken?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-roma-antwerpen/shakin-stevens-08-02-2019
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Gisteren zakten we af naar het Sportpaleis voor de langverwachte kick-off van Shakira’s ‘El Dorado’ tournee. Het concert dat Shakira vorig jaar in november nog uitstelde door stemproblemen, vervult alle verwachtingen. De doorwinterde wereldster zorgde voor het feest waar iedereen op aan het wachten was. ‘El Dorado’ is al het elfde album op haar palmares. De monsterhits waarmee de Colombiaanse zangeres sinds haar dertiende de wereld mee bekoort, volgen elkaar in zo’n hoog tempo op dat haar show gedragen wordt door fantastische meezingers!
De verwachtingen liggen natuurlijk extreem hoog. Wanneer Shakira niet helemaal stemvast de spits afbijt met “Estoy Aqui”, houdt het publiek haar hart vast. De haarscherpe ballade die volgt bewijst echter het grote talent van de zangeres. De massa is bedeesd, als uit het veld geslagen door de verschijning van de latina. Maar daar komt al snel verandering in wanneer “Me Enamoré” door de zaal giert. Het feest begint. De confetti knalt.
Het publiek kan onmogelijk stilzitten op onder andere “Waka Waka” – het WK-lied en nog steeds één van haar grootste hits, “Chantaje”, “La Bicicleta” en zo gaat het maar door. Shakira huppelt vrolijk alle hoeken van het podium af. Haar knotsgekke moves doen haar sterke stem niet minder klinken. Meer confetti, meer vuurwerk en meer feest is de lijfspreuk van de avond.
Het is verbazingwekkend hoe veelzijdig Shakira is. Ze brengt pop rock, electropop, reggaeton, latin pop en dance en dat telkens met die heel eigen, typische stem van haar. Hier en daar is zelfs een flard reggae te horen en ook Oosterse invloeden zitten verweven in haar show wanneer ze gaat buikdansen. De afwisseling zorgt voor een onophoudelijke resem verrassingen. Het publiek dat haar komt bewonderen is al even gevarieerd; jong en oud swingt ongegeneerd mee!
De show krijgt een extra dimensie door de deuren die ze opent naar haar persoonlijk leven. Heel even kunnen we een glimp opvangen van haar twee zoontjes wanneer ze de foto op haar gitaar op groot scherm projecteert; een trotse mama glundert. Haar liefdevolle bindteksten maken haar weer even meisje, waarna ze met uitdagende heupwiegen de sterke en verleidelijke vrouw in haar naar boven haalt. Als Unicef Goodwill Ambassador en oprichtster van de Pies Descalzos Foundation kaart ze in een bindfilmpje het probleem aan van een wereldwijd tekort aan onderwijs bij jonge kinderen. Dit toont weer eens een andere kant van de wereldster.
Shakira geniet en geniet en geniet. Wanneer ze door de menigte loopt naar de b-stage verder in de zaal, omarmt, high-fivet en handkust ze. Het leuke aan deze show is dat Shakira heel echt is. Met een welgemeende glimlach is dit haar thuis: op het podium. Ze draagt hier geen masker.
Shakira moet je eens live gezien hebben: de heuse show wordt namelijk met pracht neergezet. Noch verveling, noch twijfel viel te bespeuren bij de opgezweepte massa fans. Het optreden wordt gekenmerkt door pure klasse van een ontegensprekelijke wereldster met bakken ervaring.
Met dank aan Dansende Beren www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/shakira-07-06-2018/
Organisatie: Live Nation
Het Amerikaanse koppel Indra Dunis – Aaron Coyes is toe aan de tweede cd , de opvolger van ‘936’, ‘Lucifer’ . Een gegoochel van dubspace en psychedelische trips , die lang uitgesponnen kunnen zijn door lome , rustige voortkabbelende , repetitieve wiegende klanken. Een caleidoscoop hypnotische, dromerige sound door de orgelklanken, de gitaarpartijen, percussie en een dromerige zang .
Peaking Lights roept referenties op met een Animal Collective , die ook graag experimenteert, en het geheel goed beheerst en in bedwang houdt . Talrijke muzikale uitstapjes naar o.m. dub en reggae horen we. De zes songs , de twee instrumentals terzijde, zijn alvast het ontdekken waard …
Nederlands 
Français 
