De southern retro blues/soulrock van de uit Athens afkomstige Alabama Shakes , rond zangeres Brittany Howard, straalt enorm veel emotie uit . “Hold on” van het debuut ‘Boys & Girls’ uit 2012, betekende de definitieve doorbraak. De forse dame kan gitaarspelen , heeft charisma en kan vocaal alles aan flarden doen scheuren … Met een gospel verleden in het achterhoofd, heeft ze een stem als een klok, indringend, ruig, helder en zuiver, de kapstok voor de doorleefde broeierige sound van het gezelschap .
Een amalgaan aan stijlen, garagerock , funk , gospel , americana, horen we in het materiaal, wat een reeks afwisselende songs oplevert , die stevig uit de hoek kunnen komen , of intens, pakkend, puur zijn . “The greatest” , “Shoegaze” en de single “Don’t wanna fight” zijn de extraverte , de gevoeligheid is het sterkst bij “Gimme all your love”, “This feeling” en “Guess who”. De afsluitende twee, “Gemini” en “Over my head” raken door de intense spanning en opbouw .
Verder hebben we nog een reeks aangename songs, doorleefd , compact, die toch voldoende ruimte bieden aan de instrumentatie en door Brittany’s vocals elan krijgen .
Een boeiende , straffe plaat , een bevestiging van hun debuut !
Alabama Shakes was voor de zomer opeens erg hot met het succes van single “Hold On”. Nu dompelen ze een uitverkochte AB onder in een mix van Southern rock, Gospel en Rock ‘n roll waarbij ze gretig aantonen meer dan een ‘one trick pony‘ te zijn.
Het is an sich toch wel een gedurfde move om je hits helemaal voorin in je set te stoppen. Meer dan een korte prelude met “Goin’ to The Party” is er niet nodig om onmiddellijk keet te schoppen met “Hang Loose” en “Hold On”, de gekendste prijsbeesten. Het blijkt echter een goede tactiek te zijn waarmee Alabama Shakes de singles van zich afschudt om een kleine twintig nummers lang zijn eigen smoel te laten zien. En die smoel is absoluut niet slecht voor een groep die slechts één plaat (en een EP-tje) uit heeft.
Frontvrouw Brittany Howard - hét uithangbord van de groep - kwijt zich muzikaal voorbeeldig van haar taak. Als een predikante begeestert ze ieder nummer waarin ze vaak de dynamiek en emoties opzoekt. In haar beste momenten ontbindt ze met een rauwe stem als een ware Janis Joplin al haar duivels. Dat leidt tot hoogtepunten als “Alway Alright”, het gestaag kwader wordende “Worryin’ Blues” en “You ain’t Alone” waarin ze de zaal muisstil krijgt op haar stem en het knetterende gezoem van een versterker na.
Het publiek hangt haar aan de lippen en tijdens de rustige soulvolle nummers waarin ze een zachtere kant van zichzelf laat zien – “Heartbreaker” en “Boys & Girls”- worden de praters in de zaal zelf een aantal keren zelfregulerend ge-shhhhhhh-t.
Alabama Shakes echter afdoen als een synoniem voor Brittany Howard is de rest van de band te weinig eer aandoen. Met sobere begeleiding en efficiënte uitschieters kleuren ze de songs op de juiste manier bij want de Alabama Shakes zijn op hun best als ze stevig rocken! De uitgesponnen intro van “Rise To The Sun” was geweldig en ook de manier waarop ze “Be Mine” naar het opgefokte einde bliezen. En wat te denken van de onvervalste rock ’n roll die af en toe de set binnensloop zoals in afsluiter “Heavy Chevy”.
Een bis kan er vanaf waarbij vooral het laatste nummer “Heat Lightning” de kers op de taart mag zetten. Of om het met Brittany Howard zelf te zeggen: “Beer, chocolate & gorgeous men, this place is a dream.” Aanstekelijk optreden van een band met veel potentieel!
Voorprogramma Dylan Leblanc beschikte ook over een niet onaardige stem maar zijn binnenmondse articulatie vergalt het een beetje. Desondanks hoorden we toch een mooie cover van Al Green’s “Let’s Stay Together”.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dylan-leblanc-09-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/alabama-shakes-09-11-2012/
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
De laatste tijd is er heel wat te doen om dit groepje. Beetje eigenaardig toch dat een band wiens sound volledig op het verleden is geënt zo op handen wordt gedragen door een nieuwe generatie. Langs de andere kant is het ook niet echt verwonderlijk dat dit hoge toppen scheert in een tijd waarin The Black Keys en Jack White echt ‘hot’ zijn.
Alles draait om boegbeeld Britanny Howard, een forse dame met het sex appeal van een baviaan met hangbuik, maar met een stem die barst van de soul. Qua omvang haalt ze het nog net niet van Beth Ditto, qua stem overklast ze die ruimschoots.
De songs op ‘Boys and girls’ worden stuk voor stuk naar een hoger niveau getild door die indrukwekkende keel. Howard meent het met die songs en steekt er een pak leven en emoties in. Met de bezetenheid van een Janis Joplin in volle glorie zet ze haar tanden in de aangrijpende sleper “You ain’t alone” of draait ze haar ruigste stembanden in gang op “I ain’t the same”. Ook de werkelijk fantastische single “Hold On” heeft zich in ons, en waarschijnlijk ook in uw, hoofd genesteld, zonder meer één van de songs van het jaar.
‘Boys and girls’ is een fijne van soul doordrongen retro plaat die gespaard blijft van enige vorm van overproductie of marketinggestuurde hitpotentie. Nu maar hopen dat de hype en de groeiende populariteit hen niet richting gladde en oppervlakkige mainstream plaatjes loodst.
Nederlands 
Français 
