Arsenal - De oudjes blijven beklijven, de nieuwere zijn mooi meegenomen. Arsenal plaveit de weg naar een goed en beter leven!
Arsenal en Vitja Pauwels
Arsenal is er eentje die in onze Belgische sterrenhemel een plaatsje verdient. Een band rond de tandem John Roan - Hendrik Willemyns, 25 jaar bezig, spreekt alle leeftijden aan en probeert zichzelf steeds opnieuw te vernieuwen. Het samenbrengen van verschillende stijlen en culturen in een gevoel van samenhorigheid blijft en staat hoedanook centraal .
Kortom, een versmelting van oud en nieuw in een spannende, broeierige, aanstekelijke groove die iedereen een gelukzalig gevoel geeft…
In die 25 jaar brachten ze twee handvol platen uit, die een warme , kleurrijke touch hebben. Een heerlijk klankenpatroon, balancerend tussen een sprankelende, dynamisch sound met een dansbaarheidsfactor en weemoedige dreampop, die een donkere, dreigende tune durft te hebben. Het gaat dus van een aangenaam zomers gevoel, onthaasten tot een gevoel van exotisme naar een vasthouden in onze dagdagelijkse realiteit.
De eerste tien jaar van hun carrière , het oudere werk dus, is alvast goed in het geheugen gegrift met talrijke goed in het gehoor liggende singles.
Innovatie hebben de twee nooit uit de weg gegaan, het werk van de laatste tien jaar is, buiten de single opnames wat aan ons voorbij gegaan, maar ze verloren nooit die unieke combinatie van synthpop, percussie en exotische invloeden. En het zorgde zelfs voor een bredere context, waarbij hun combinatie de brug sloeg met poprock, indie, afro, etno en world.
Het nieuwe album ‘Okan okundun’, in het voorjaar uitgebracht, bouwt verder op hun ‘Rush of shaking shoulders’ en ‘The rhythm of the band’ en de cinematografische compilatie ‘Jungle hotel’; het omarmt net hun kenmerkend warm, kleurrijk geluid in dynamiek en introspectie. Toegegeven , er valt hier wat meer indie op in een wisselende stemming en tune, door intrigerende, boeiende, aanstekelijke en ingenomen gitaar- en baslijntjes.
Al die jaren hebben de twee gewerkt met gasten. Een onnoemelijke aantal zelfs.
De try-outs, net voor de grote vakantie in de Roma en de zomerfestivals, waren zoals verwacht terug een succes en het kon dan ook niet anders dat enkele clubconcerten volgden. De Vooruit was dan ook moeiteloos tweemaal uitverkocht. En in 2026 wordt het uitkijken naar de Lotto Arena.
Samenhorigheid is het sleutelwoord bij John Roan en Hendrik Willemyns, die nu terug op het podium staat ipv aan de knoppen. Roan is een volleerd entertainer, laveert op het podium, zweept en hitst het publiek op. Willemyns is de techneut, die alles in elkaar knutselt.
Léonie Gysel is de vaste vocaliste , die in haar stem , uitstraling net dat multi-culturele herbergt die Arsenal net zo speciaal, uniek maakt en houdt.
Nu bij deze tour waren Felix mMachtelinckx (Tin Fingers) en Lindy Versyck (Tje) van de partij. Met negen in totaal dus op het podium nu, waarbij de sound een vollere insteek kreeg door de twee gitaristen, de twee percussionisten en niet te vergeten de ondersteunende samenzang van de twee dames .
Arsenal plaatst ons meteen in de juiste stemming en groove. Het twinkelt, het sprankelt en klinkt ontspannen, aangenaam, zomers. “Mendeleev”, de eerste single van het album ‘Okan okunkun’ en “Amplify” uit 2018 openden de set. Het toont Arsenals creativiteit, brede insteek en het vernieuwende gezicht. Zondermeer ok en goed klinken ze, maar je hebt het gevoel dat deze nog wat meer ingeburgerd hoeven te geraken. Maar met een performer als Roan vormt dit geen enkel probleem, om iedereen te prikkelen en in beweging te brengen.
Een eerste echte herkenbaarheid volgde na deze twee met een “Switch” en “Saudade”. Het sterke samenspel, de zangpartijen en de afgewerkte lightshow bieden friste en tillen de nummers naar een hoger niveau. Mooi in z’n totaliteit.
Nog even wat recent materiaal in de spots met een “Moonlight calls”, “Hey ghost” en “Animal”. “Temul “en verderop in de bis het recente “Swim by” laten triphop in z’n beste traditie horen met een Scandinavische, ijzige en een licht swingende inslag. Een hoofdrol is hier weggelegd voor Versyck, die zich profileert als een nieuwe Robyn, Aurora, Sigrid of oldie Robin S …
We grossierden in het rijkelijk gevulde oeuvre van Arsenal met een “Estupendo”, “Lotuk” en “Longee”, die Gysel terecht en overtuigend in de spotlight plaatste met een begeesterende smachtend-zwoele soulfulle zangpartij, wat sterk werd onthaald.
Intussen was het publiek als band goed warm gedraaid, handclaps, handjeszwaaien en de ‘oohooh’ meezingmomenten waren elementen die dit materiaal en de set nog mooier, schoner maakten.
“”Longee” was er al eentje om in te lijsten, de versmelting van “Melvin” en “A volta” was het volgende. Schitterend hoe deze twee songs in een zomerse vibe klonken. Oudje en doorbraaknummer “Mr doorman” kreeg een nieuw kleedje van diepe basstunes, repeterende dreunende (hiphop) ritmes en werd gezongen in een rapstyle.
En tussenin vergaten ze groeisongs als “Black mountain” en “One day at a time” niet. Het meer recente werk sijpelde met mondjesmaat door.
Arsenal is, net als de Engelse voetbalploeg, bijlange nog niet uitgespeeld, integendeel ze shotten nog doeltreffend genoeg om iedereen bij de leest te houden in het brede oeuvre van heerlijk groovende melancholische en dansbare synthpop. De oudjes blijven beklijven, de nieuwere zijn mooi meegenomen.
‘May the force be with u’, Arsenal is nog steeds die band die de weg plaveit naar een goed en beter leven. Verlies hen maar niet uit het oog. Volgend jaar in de Lotto Arena te zien! En een tweede muziekzomer lonkt.
Support was Vitja Pauwels die solo enkele songs voorstelde met een intens, spannend virtuoos gitaarspel van dromerige rootspop, americana, Touareg en knisperende elektronica. Ze ademen een zeker soundtrackgevoel.
Het geroezemoes in het begin van de set was een smet, maar gezien het dan wat forser, krachtiger klonk, smolt dit makkelijk weg. Een getalenteerd, interessant sing/songwriter die in kleine zaaltjes z’n dada kan vinden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Arsenal
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8902-arsenal-01-12-2025?Itemid=0
Vitja Pauwels
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8901-vitja-pauwels-01-12-2025?Itemid=0
Organisatie: Democrazy, Gent
Arsenal - 20Y - Dwars door verschillende culturen heen (try-out)
De muziek van Arsenal wordt meteen geassocieerd met een dansfeestje , hand in hand samenhorigheid, dwars door verschillende culturen heen. Die intensiteit is en blijft er, maar in die opwinding steekt de tandem John Roan en Hendrik Willemyns meer diepte. Met wel een dertienkoppige band zetten zij ons een goed anderhalf lang op weg in hun ‘jungle hotel’, met een paar extra haltes, namelijk ‘Oyebo soul’, net twintig jaar jong, en ‘In the rush of shaking shoulders’ van 2018 .
Willemyns staat aan de mengtafel. Hij heeft de voorbije jaren beslist de heuse band te dirigeren en te delegeren vanop afstand en ziet, geniet dat het goed gaat. Telkens opnieuw probeert Arsenal hun warme, zomerse, aanstekelijke, sfeervolle multi-culturele sound te herdefiniëren. Live wensen ze het zonnetje in huis te zijn , op plaat is het breder, diverser en intenser. Ze hebben in hun rijkelijk gevulde carrière een rits tijdloze hits uit, die vanavond, ten dele, mooi verdeeld zijn in de set.
‘Summer starts here , welcome to the jungle’ … in de AB concerten is er een heus jungle tafereel en fever, hier tijdens de try-out in De Zwerver is het decor in de zaal niet ingekleed. Trouwens, de inkleding komt van ‘Jungle Hotel’, een film die Willemyns hielp onderbouwen; een filmconcert zal nog worden voorgesteld.
Arsenal is totnutoe een blijvertje, met een handvol uitverkochte zaal concerten, de paar openlucht in OLT Rivierenhof en de zomerfestivals; zij doen de dagdagelijkse zorgen vergeten en tekenen voor een temperatuurtje hoger.
In volle bezetting was Arsenal hier met dertien man, waaronder Léonie Gysel als vaste vocaliste, de Afrogenius Band, twee backing vocalistes en enkele gastmuzikanten als Felix Machtelinckx en Paulien Mathues.
John Roan is een volleerd entertainer, laveert op het podium, zweept en hitst het publiek op. Léonie en de backing vocalistes dragen hun steentje bij en bieden in zang de nummers een duidelijke meerwaarde.
‘Oyebo soul’, hun debuut , twintig jaar terug, kwam meteen in de spotlight met “A volta”, Amelaka motinga” en “Tigerwoods”. De drie nummers klinken live extravert, gedreven en krijgen door de dubbele percussie , de dans- en zangpartijen een swingend karakter. De sound is aanstekelijk, kleurrijk door die afro/world tint. Arsenal plaatst ons meteen in de juiste stemming en groove.
Nog meer vonken en vuur voelen we op “Saudade”; de handen gaan in de lucht , de heupwieg is er en de danspassen worden gezet. Een feestelijke stemming dus , die achterna gezien, er vooral is met het singlewerk. Want Arsenal laat ook die andere kant meer zien van intensiteit, diepte en diversiteit van het recentere werk als “Amplify” , “Sometimes” en “Whale” van hun in 2018 verschenen album, alsook “Animal” (van het aparte album, ‘The rhythm of the band’ van twee jaar terug) met Felix. Het zijn inderdaad opbouwende songs, die de aandacht behouden, live ietwat krachtiger, extraverter zijn, maar het publiek niet omver blazen in opwinding, dynamiek. Het klinkt wel allemaal fris en enthousiast, de dancepop en solidariteit zijn met elkaar verbonden. “Heavy heart”, de nieuwe single en muzikaal erg gevarieerd, wordt vocaal beheerst door Paulien en Felix .
De factor herkenbaarheid is terug door het psychedelische, bedwelmende , hypnotiserende “Temul”, dat bezwerend , opzwepend klinkt door de percussie en de diverse vocals.
En dan is er de rits hits met een “Longee “, “Black mountain” , “Melvin” en “Estupendo”, die het publiek nauwer samenbrengt; iets minder springen of meezingen maar voldoende om de samenhorigheid aan te scherpen.
Er werd muzikaal wat innerlijke rust aangeboden met enkele sfeervolle, bezwerende nummers als “Afrodisia” , “Bend in the river”, “How come” en “Lovesongs”. Het typeert Arsenal, hier en nu , zwoel onderkoeld, zonder te exploderen, de temperatuur stijgt, maar het kookt niet over . “Lotuk” brengt de handen terug op elkaar, doet het publiek dansen en zorgt dus voor de nodige vibe en ambiance. “Stick and groove” is eerder een onverwachte afsluiter, niet de uitschuiver of de uitwaaierende song bij uitstek, maar eentje die rock en dance dichter bijeen brengt .
Arsenal heeft niet gezorgd voor dat ultieme dansfeestje met uitzinnige taferelen; we hadden een paar meer herkenningspunten verwacht als “Mr doorman”, “Switch”, “One day at a time”, “Not yet free” of “The rise & fall”, maar ze hebben puik materiaal voorgesteld in een jungle sound en afroworld concept door de groove, die staat voor inleving, open-minded, innovatie en een wereld waar het fijn vertoeven is .
Neem gerust een kijkje naar de pics at AB, Brussel @Dieter Boone (van 1 t-m 4 juni 2023)
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4901-arsenal-1-06-2023.html?ltemid=0
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Arsenal - Birdsong - Birdsong by Hendrik Willemyns (Arsenal) - Prachtige ode aan de liefde voor muziek
Arsenal - Birdsong
Naar deze avond keek ik toch al een tijdje uit. De nieuwe speelfilm van Hendrik Willemyns (Arsenal) wordt voorgesteld met live muziekbegeleiding door de heer zelve, vergezeld door Paulien Matheus, ex-winnares van de voice van België.
Om acht uur stipt gingen de gordijnen open en belichtte de projector het grote witte scherm. De eerste ambient muziekdeunen kwamen uit de synth van Hendrik en Paulien begon met een eerste, langer gedicht voor te lezen. Het gedicht overweldigde mij door zijn intensiteit, de opvallende erotiek en vooral over de klassevolle manier waarop Paulien Matheus ze voordroeg.
Hierna begon de speelfilm zelf. De film in sé gaat over een jonge vrouw die in Tokio droomt van een carrière in de muziekwereld. Na stimulans van haar gezin, beslist ze deel te nemen aan een talentenjacht. Langzaamaan komt in de film tot uiting dat ze weldegelijk erg getalenteerd is en hier ook om gewaardeerd wordt. Maar om haar muziekopleiding bij een hoogaangeschreven producer te kunnen financieren (en zo verder te geraken), moet ze jammergenoeg de donkere kanten van de muziekweereld bewandelen. Prostitutie maakt hier jammergenoeg ook onderdeel van uit.
De essentiële boodschap van Willemyns’ concertfilm, gaat voor mij vooral over hoe diep de liefde voor muziek kan gaan. Die liefde kan zo intens zijn, dat iemand hier weldegelijk alles voor over heeft.
De film vond ik inhoudelijk straf van verhaallijn, heel sterk en natuurlijk geacteerd, met krachtige visualisaties en vooral: de live muziekbegeleiding van Hendrik en Paulien was weldegelijk een grote meerwaarde. Ook droeg Paulien af en toe poëzie op: deze gedichten werden geschreven door bevriende artiesten van Willemyns, maar dan vanuit het standpunt van een prostituee. Deze gedichten vormden later mede de inspiratiebron voor Hendrik voor de inhoud en opnames van de film en werden ook gebundeld in het boek ‘Room of imaginary creatures’: te koop bij iedere voorstelling, voorzien van prachtige illustraties en bijkomende teksten, verhalen, etc.
Deze avond was een prachtige ode aan de liefde voor muziek. Ik heb er vollop van genoten!
Organisatie: CC Sint-Niklaas ism De Casino, Sint-Niklaas
Op 8 december staat Arsenal in de Lotto Arena en dit concert werd gebruikt als een try-out. Dit alles ging door in de nieuwe zaal Départ, Kortrijk. Een goede zaal, qua geluid en logistiek, zou blijken. Dit jaar brachten ze na vier stille jaren een nieuwe plaat (‘In The Rush of Shaking Shoulders’ dat werd opgenomen in Nigeria) uit. Daarop spelen een aantal Afrikaanse muzikanten mee waardoor er Zuiderse ritmes in de muziek steken. Nu, dat hebben ze al altijd wat in hun muziek gehad.
Naast de twee oerleden (Willemyns en Roan) en vaste vocaliste Leonie Gysel telden we nog maar liefst negen muzikanten op het podium. De drummer werd bijgestaan door twee Afrikaanse percussionisten. Er waren twee vrouwelijke backings en nog een rits van muzikanten.
Er werd gestart met “Long Sun Long Shadow” uit hun laatste album om daarna over te gaan naar “Switch”. De setlist was heel goed opgebouwd met nummers uit elk album. Ook de hits passeerden de revue en mijn god ze hebben er toch al een hoop bij elkaar: “Saudade pt. 2”, “Whale”, “Longee”, “Black Mountain”, “Estupendo” en “Melvin”.
De band speelde op hoog niveau en de meegekomen muzikanten zorgden voor de aanstekelijke dansritmes. Zangeres Leonie Gysel is een rasartieste en entertainer net als de zanger. Ook de twee backings mochten elk hun moment van glorie beleven en ze deden dit meer dan behoorlijk. Beiden hebben een stem waarmee ze gemakkelijk ook hoofdzangeres kunnen zijn.
Hier waren stuk voor stuk topmuzikanten aan het werk en dat is ook één van de redenen waarom Arsenal de afgelopen twintig jaar aan de top van de Belgische muziekwereld staat. Elk optreden is af en een klein of groot feestje.
Na “Melvin” was het publiek hun honger nog niet gestild en ze kwamen terug voor een bisronde met “Either”, “Mr Doorman”, “Stick and Groove” en “Lotuk”. De positieve vibes bleven nog even nazinderen toen ze reeds van het podium waren.
Een fantastisch optreden waar niets op aan te merken was. Gedompeld in een warm bad van klanken, sfeer en liefde keerden we gelukzalig terug naar huis.
Foto Arsenal @Lokerse Feesten 2018
Organisatie: Wilde Westen
Arsenal – Natuurgeweld en Koning Winter even opzij!
Arsenal
Ancienne Belgique
Brussel
2017-12-10
Véronique Govaert
Terwijl buiten de wind & hoosbuien je om de oren gieren & héle ladingen paraplu's het begeven onder al dat natuurgeweld waan je je binnen op een Afro party. Waar we net nog weg waaiden op de kerstmarkt, staan we nu te chillaxen op wat lijkt een indoor Polé Polé festival en dat allemaal op nauwelijks 250 meter afstand van mekaar.
Edaoto & The Afrogenius, Nigeriaanse import, brengen er de sfeer in & dat vinden wij helemaal prima. Met z'n vieren brengen ze enkele nummers in die typische African sound, de fans op de eerste rijen raken al helemaal in de mood, maar het is duidelijk dat we vooral wachten op de main act van vanavond ...
Vier avonden op rij voor een uitverkocht AB spelen, dat op zich is al een prestatie. Met z'n tienen staat Arsenal op het podium, John Roan geflankeerd door drie backings, die ook wel front komen, dat zullen we gauw genoeg merken. Hendrik Willemyns staat hoog achter de knoppen & verder nog twee gitaristen, een toetsenist, een drummer en laten we vooral de percussionist niet uit het oog, of vooral het oor verliezen. Met het nieuwe “Low sun - Long shadow” zit het gelijk goed als opener, gevolgd door “Not yet free” en “Black Mountain”. John bespeelt zijn publiek handig en dat loont want, die laatsten hebben er duidelijk zin in. De dansmoves lijken één golvende beweging net als trouwens het instant levende achtergrondschilderij, wie inspireert hier wie ? Waar de Arsenal producers voor hun muziek de inspiratie uit Nigeria haalden, kwam de kunstige bezieling uit het land van de rijzende zon (juist Japan).
Van bij het eerste nummer zagen we een intrigerende achtergrond op het podium, wat een à-la-minute of beter nog een à-la-seconde performance van de Japanse videoartieste Akiko Nakayama bleek te zijn. Gedurende het ganse optreden begeleidde zij de band met een samenhang van bewegende kleurelementen door het spelen met zandkorrels, water en kleurstoffen. Deze composities werden continu geprojecteerd en gaven een uniek combinatie op & met de tonen van de muziek. Haar en/of onze fantasie is eindeloos & het spelen met de kleuren en componenten toonde ons achtereenvolgens een feeërieke sterrenhemel, kolkende lava, deinende zeestromingen, bewegende grondlagen, nooit eerder gezien eencelligen, enfin je volgt me wel, het was uit-de-kunst wat & hoe ze het deed !
Onderwijl krijgen we een combinatie van gekende nummers & nieuwer werk, het herbronnen heeft de band duidelijk geen windeieren gelegd. De match tussen nummers als “Estupendo”, het Portugees getinte “Saudade” & het nieuwere werk als “Whale” en later “Amplify” gaan mooi hand in hand. Joan zweept de héle bende op in zijn gezapige Gentse accent, jaja, 'wreed wijs' & als Leonie je aankijkt met haar karbonkels van ogen dan kan je niet anders dan mee te gaan in de ambiance. De percussionist overtuigt de laatste twijfelaars en de AB wordt één grote danstempel.
En dan hadden we “Melvin” nog niet gehad, we zingen het woord voor woord mee & laten dan de eer aan John om het op zijn eigenste wijze lekker uit te spinnen, zalig genieten is dit. Hierna komen nog de bis nummers en met “Lotuk” wordt het vierluik afgesloten.
Deze show was op alle vlak af, de exotische ritmische beats in combinatie met de 'Alive painting' van Akiko gaven ons een warm & voldaan gevoel. Niemand bleef op zijn honger zitten, de performance was vocaal & muzikaal hoogstaand & dat was ook te merken aan de appreciatie van het publiek.
Vol goede moed waren we klaar om de storm buiten weer te gaan trotseren, maar kijk . . . die was inmiddels al weer gaan liggen.
Neem gerust een kijkje naar de pics van één van de shows
http://www.musiczine.net/nl/fotos/arsenal-11-12-2017/
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Ons Arsenal heeft dit jaar iets te vieren … Inderdaad 15 kaarsjes worden letterlijk uitgeblazen en dat deden ze met reeks AB concerten , die in z’n totaliteit een vol Sportpaleis aankonden . Op dit afsluitend concert heette John Roan iedereen hartelijk welkom, en konden alle remmen losgemaakt worden!
In optimale stemming dus en we hielden er een wauw–gevoel aan over . Kan ook niet anders als je hun warme , zomerse, sfeervolle, aanstekelijke multi–culturele sound, die alle kanten opgaat, hoort .
En Arsenal onderga je ! Iedereen gaat ervoor. Een enthousiaste bende van wel 8 op het podium die een zelden gezien tropical feestje speelt . In het bijna twee uur durend concert waren er geen mindere, zwakke momenten te noteren . Ze bezorgen je een onvergetelijke , ontspannende avond .
En de decoratie siert de sound . Het was alsof ze op een open plek in een bos stonden met warempel echte bomen op het podium. Kosten noch moeite werden gespaard om het feestje compleet geslaagd te maken.
De uitverkochte AB werd omgedoopt tot een regelrechte dampende discotheek. Iedereen kon heupwiegen, dansen en mee zingen op hun songs , gezien zij al een pak hits op hun palmares hebben. We blijven maar verbaasd van wat ze doen en hoe ze het boeiend en muzikaal aantrekkelijk houden , ondanks de variaties in muziekstijl en de wisselende bezetting op het podium. Een verdienste voor de tandem Roan - Willemyns.
Eén van de weerkerende gasten is Baloji (ex Starflam), die het rappen nog niet is verleerd . Integendeel hij hitst de menigte mee op. De gekte bleef duren.
Een andere opvallende genodigde was de Deense zangeres en elektronica-artieste Lydmor ('moeder van het geluid'), die eerder op de avond, in haar eentje, als opwarmer, al enkele nummers uit haar volgende week te verschijnen cd 'Y' had voorgesteld. Jenny Rossander, zoals de chanteuse eigenlijk heet, kronkelde als een slang over het podium en manifesteerde zich daarna als een bosnimf van een andere planeet.
De finale stond in het teken van het lang uitgesponnen maar nooit vervelende “Melvin”. Het publiek was inmiddels helemaal door het dolle heen en bleef nog een hele tijd "Turn it up now baby, turn it up on me" zingen, nadat Arsenal al van het podium was .
Een avondje 'pure ambiance' dus, de ultieme extase, van een groep die er blijft in slagen populair, poppy als energiek, dansbaar als vernieuwend te klinken. Arsenal fascineert, boeit en blijft één van de opwindendste live acts . "Ik hoop dat jullie er over vijftien jaar wéér bij zijn", zei Roan tot slot. Hier was er eensgezindheid alvast. Dat komt helemaal in orde. Tot in 2030.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lydmor-31-05-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/arsenal-31-05-2015/
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Arsenal en Aaron Perrino
OLT Rivierenhof
Deurne
2014-09- 04
Je houdt er altijd wel een goed gevoel aan over als je naar een gig van Arsenal gaat … Al zo’n tien jaar staat de tandem Roan – Willemyns , met de sympathieke zangeres Léonie Gysel, garant voor een warme , zomerse, sfeervolle, aanstekelijke multi–culturele sound, die alle kanten opgaat.
Een handvol platen hebben ze uit, die evenwichtig , feelgood , luchtig als relaxt, melancholiek , nazomers zijn . Met het verschijnen van ‘Furu’ kon je hen tijdens de zomer wel ergens aan het werk zien . In welke vorm zij met gastvocalisten aanwezig zijn , komen smileys op de gezichten, kunnen de beentjes worden gestrekt en is er een samenhorigheidsgevoel. Arsenal brengt je ongetwijfeld moeiteloos in een feeststemming.
Kortom , ze bezorgen je een onvergetelijke, ontspannende avond.
Drie maal traden ze aan in een uitverkocht Rivierenhof en het pittoreske decor brengt je in optimale stemming, ideaal om de festivalzomer uit te wuiven en de herfst te begroeten , surplus even na te mijmeren van de voorbije periode . Heerlijk zoiets!
Kleurschakeringen van de seizoenen vloeien in elkaar over op de opener “Temul” van de nieuwe plaat, met de Deense schone Lydmor ; een spannende, groovende , filmische dreiging bij valavond zit verweven in de sound, bepaald door de keys en de percussie . Onze lieftallige deerne ging nog meer extravert te werk, ging vocaal diep en dweepte de massa op . Terecht stond zij hier in de spotlight.
Dan trokken John Roan – Léonie Gysel de boel op gang . “The coming” helpt je op weg als sfeermaker, en dan kan het Arsenal feestje definitief beginnen , een goed uur lang met die lekkere exotische, pompende beats’n’grooves , danspasjes , lachende gezichten en handjes zwaaien . De temperatuur steeg op de daaropvolgende songs “Black mountain” en “Estupendo” , wat mooi meegenomen was . Het publiek wist hen sterk te onthalen.
Een glansrol opnieuw aan het adres van onze Deense op “Evaporate”, die heel beweeglijk op de stage bezig was, en het partygevoel onderhield . Haar zinderende verschijning smeulde nog even na.
Vrolijk , zwoel, gezwind speelde Arsenal verder met het loungy “Longee” , “High venus” en “Not yet free”. Het gitaarspel drong zich meer op naast de lekker in het gehoor liggende beats. De happy feelings gingen naar een finale op “Personne ne bouge” met Baloji als gastvocalist, “Saudade” en een prachtige uitgesponnen “Melvin , waar het refrein van “You spin me round” van Death or Alive te horen was.
In de bis konden we wat op adem komen , rockte Arsenal samen met Aaron Perrino op diens meesterlijke “Like an criminal” en het emotievolle “Buy in late”, te vinden op een vroeger Arsenal album ‘Outsides’. “Woe is me” baande op sfeervolle wijze een weg naar de ultieme extase van “One day at a time” en “Lotuk”.
Arsenal fascineert, boeit , roept het beeld op van gekoelde cocktails, en blijft één van de opwindendenste live acts , die we maar al te graag koesteren!
Aaron Perrino uit Boston, sing/songwriter van de (vroegere) rockbands The Sheila Divine en Dear Leader , hielp al mee op de platen van Arsenal . Met The Sheila Divine bracht hij twee pareltjes van platen uit , ‘New Parade’ en ‘Where have my countrymen gone’, melodieus subtiel opgebouwde, gevoelige rock . "Automatic buffalo" en “Countrymen” , de titelsong, ontbraken niet in de handvol solo gespeelde breekbare songs , geleest op z’n intense gitaarspel en zijn helder indringende, lichthese vocals …
Organisatie: OLT Rivierenhof , Deurne (ism Arenberg, Antwerpen)
Arsenal - Ze zijn al zo’n goede tien jaar bezig , de tandem rond Hendrik Willemyns – John Roan , die steevast beroep doen op de zachte indringende vocals van Léonie Gysel en een resem gastvocalisten .
‘Furu’ is het vijfde album dat opnieuw een prachtige verwevenheid biedt van dance en rock. Arsenal zorgt voor een warme zomerse, sfeervolle, aanstekelijke multi –culturele sound, die alle kanten opgaat van dansbaar, groovy, scherp , venijnig , dwingend , onheilspellend , gevoelig en innemend . ‘Furu’ is een op Japan geïnspireerde plaat , waarbij verder nog een fictiefilm + de voorstelling ‘Dance dance dance’ , waar muziek en film versmelten, op het appèl staan . En de gastvocalisten kennen we deels al, Johnny Whitney en Shawn Smith zijn hier terug van de partij , maar met Lydmor, een op aka Karin Dreijer Andersson (The Knife) geleeste zangeres en Donesome, indie/rapper uit de VS, heeft Arsenal twee sterke troeven. Songs als “Temul (lie) down” en “Not yet free” (waar btw ook Gavin Friday een handje toesteekt) klinken al meteen veelbelovend en overtuigen sterk . We hebben hier altijd wel een andere muzikale invalshoek en toch altijd een beetje dezelfde formule.
En why not? Het werkt nog steeds aanstekelijk goed en er is sprake van een broeierige popgroove , die ergens ook Faithless en Gorillaz doet opborrelen .
Arsenal scoort verder erg goed met “The rider” (met Shawn Smith hier) en “Black mountain (Beautiful love)”, verderop de plaat. Tussenin een reeks loungy sfeervolle en broeierige opbouwende popdance als “Lovesongs (propaganda)” , “Sharp teeth” (met Tim Bruzon - Wave Machines) , “Woe-Is-Me” en “Evaporate” .
We noteren dus voldoende afwisseling in hun gekende stijl , waarbij de groep onderhuids die exotische, dromerige, dansbare pop, en de mengelmoes van zwoele, opzwepende beats naar een hoger niveau tilt . “This is your home” sluit op stijlvolle wijze de plaat .
Live voldoende opwinding met zonnige cocktails, die de zomer kleuren!
Arsenal deed vanavond in De Kreun een try-out naar aanleiding van hun nieuwe vijfde plaat, ‘Furu’, en hun grote concert in april, de Lotto Arena. Die nieuwe plaat komt er drie jaar na de vorige, ‘Lokemo’, en afgaande op de set vanavond, met toch wel 5 nieuwe nummers in de set tussen al de crowdpleasers, zal dit een meer gitaargerichte plaat worden. ‘Furu’ kan zowel Japans, Noors als Surinaams zijn en betekent respectievelijk, ‘uit de hemel vallen’, een soort spar of den, of ‘veel’ of ‘vol’. We gokken dat deze plaat naar het Japans verwijst.
Veel oefenen was er precies niet nodig, Arsenal stond er als een huis vanavond, ze zijn klaar voor de Lotto-Arena, Rock Werchter en het Cactusfestival. Toch bleef dit een echt cluboptreden, met de bandleden dicht bij elkaar, wat voor een intieme en gemoedelijke sfeer zorgde. We vragen ons wel af of de Lotto-arena niet een beetje meer spektakel nodig zal hebben met een uitgebreidere lichtshow of projecties, want de Lotto Arena blijft toch een betonnen basketbalzaal.
Als we dan toch enig puntjes van kritiek op de set mochten hebben vanavond: het eerste deel van de set, met de meeste nieuwe nummers in, was wel heel gitaargericht, en dus minder dansbaar dan wat je van Arsenal gewoon bent: bij wijlen klonken ze als een echte rockgroep, de funk ontbrak soms een beetje. Ook de stem van frontvrouw Leonie Gysel zat soms wel heel erg naar achter gemixt, dat is geen probleem voor de nieuwe backingzangeres Charlotte, maar voor een echte frontvrouw die Leonie toch wel is, had ze soms een te veel ondersteunende rol vanavond. Anders geen kritiek, Arsenal heeft toch wel een indrukwekkende lijst van meezingers en dansers, gaande van de kosmische italo-disco van “One day at a time”, de gitaarriff van “Switch”, waar het lekker op hoofdbangen was; “High Venus”, met zijn refreintje “Nothing lasts forever” met zijn hoogmeezinggehalte, het stuiterende “Lotuk”, met Joan Roan in de rol van Shawn Smith, terwijl Leonie en Charlotte met de vele ‘oohs’, ‘eehs’ en ‘ahs’ peper in dit nummer brachten. Absolute toppers vanavond waren het Braziliaans gezongen “Saudade”, de nieuwe single “Black mountain (Beautiful love”, het vrolijke “Estupendo” en de voor de bissen opgespaarde “Longee”, mijn favoriet, en het door iedereen meegezongen “Melvin”.
Arsenal wint dit jaar wellicht niet de Premier League, ondanks de duizend matchen van Wenger, maar voor de Arena’s en de festivals zijn ze wel klaar.
Setlist: Temul - Not yet free - High venus - One day at a time – Switch - Sharp teeth – Golden - Saudade 1&2 - The coming – Lovesongs – Estupendo – Lotuk - Black mountain – Longee – Melvin
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/arsenal-28-03-2014/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Voor een try-out van Arsenal trokken wij naar De Kreun in Kortrijk. Dat Arsenal nog steeds een populaire band is, bewees de hele rij mensen die buiten stonden te wachten om binnen te kunnen. Voor een tjokvolle en uitverkochte zaal openden ze zeer verrassend met “Melvin” gevolgd door “Estupendo”. Deze ijzersterke songs zorgden ervoor dat iedereen al van in het begin mee was. Wij hadden toen al in de mot dat het wel eens een erg zwoel feestje kon worden.
Naast de gekende hits serveerden ze ons ook materiaal uit ‘Lokemo’, hun eerder verschenen 4de album. De nieuwe plaat is iets ruiger en minder zomers dan hun voorhangers maar bevat genoeg variatie om van een behoorlijk geslaagd album te kunnen spreken.
Nieuwe nummers als “Satellites” werd al snel afgewisseld met de gekende en smaakvolle
“ Saudade” en “ Mr Doorman”.
Eerste gastzanger van de avond was Johnny Whitney (The Blood Brothers) die tijdens “High Venus “ de zangpartijen voor zijn rekening nam. Een erg melodieus up tempo nummer waarbij de schreeuwerige zangstijl voor een ruiger geluid zorgde dan dat we van Arsenal gewoon zijn. Even later mocht hij een tweede keer komen aandraven, al was dit een iets minder geslaagd. Het hyper kinetische ‘ge-jump’ en het soms valse geschreeuw viel niet echt mee. Ergens halverwege verscheen Shawn Smith, de Seattle-based rock zanger die vroeger al meedeed tijdens ‘Lotuk’.
We hielden van het fijne samenspel en de tics tussen John Roan en Leonie Gysel, die maar al te graag het publiek ophitsten. Leonie bewees op het wondermooie “Longee” over welke prachtige sensuele stem ze beschikt!
Na iets meer dan een uur hielden ze er mee op. We hoorden een brede waaier aan muziekstijlen, wat resulteerde in een gevarieerde set, waarbij de zuiderse tunes nog steeds de bovenhand hebben. Met een heerlijk zomers gevoel op deze gure, kille herfstdag konden we naar huis
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Moet Arsenal nog worden voorgesteld? De band van de tandem Hendrik Willemyns – John Roan zijn terug, en herdefiniëren hun warme, zomers, sfeervolle, aanstekelijke multi - culturele sound geluid en brêve, iets scherper, venijniger, dwingender en onheilspellender. Live zijn ze het zonnetje in huis en staan in voor lekkere koele en zwoele cocktails, caipirinha, enz … ‘Summertime music’ dus van een opwindende band, die ons anderhalf uur deed afdwalen van de realiteit. Vijf uitverkochte concerten, wie doet het hen na …
Moeiteloos graait de band in de bak van exotische, dromerige, dansbare pop, een mengelmoes van zwoele, opzwepende beats, Braziliaanse klanken en variërende zangpartijen, de combinatie Roan – Gysel is er hier eentje om van te snoepen. Snoepgoed inderdaad, grootse songs als “Melvin”, “Estupendo” en “Loungee”, zaten al vroeg in de set en zorgden voor Faithless taferelen in de AB van heupwiegende, dansende en hand klappende mensen, die de refreinen meezongen … dampend … vonken en vuur ...
Het nieuwe album ‘Lokemo’ kwam in de spotlights en twee gastzangers mochten het Arsenal avontuur en feestje elan en kleur geven. Johnny Whitney, de hyperkineut van The Blood Brothers deelde vocaal z’n ervaring uit de hardcore/punkscène op “High Venus” en de titelsong “Lokemo”, die een meer rockkleedje toegestopt kregen. Mélanie Pain (van het Franse coverende Nouvelle Vague) nam het ingetogen dromerige “Fear of heights” voor haar rekening, een aangename verfrissing binnen het opzwepende Arsenal aanbod.
We genoten van de broeierige “Pacific”, “The coming” en “One day at the time”. Tussenin zaten nog enkele ophitsende knallers als “Saudade”, “Lotuk” en “Personne ne bouge”, die rock en dance dicht bijeen brachten.
“Tonight it’s our club, here” dweepte Roan de massa op en hij gooide er met Willemyns, Gysel en de ganse crew krachtige en pompende versies van “Switch” en “Mr Doorman” tegenaan. “Glitter & Gold” van het recente ‘Lokemo’, kreeg door Whitney opnieuw een rockende groove.
Uitzinnig werd Arsenal onthaald en ze werden op handen gedragen. Ze speelden nog een reprise van “Melvin” en “Lotuk, die nog frisser en enthousiaster klonken …
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ism Playout! Music)
Ze zijn zeldzaam, maar ze bestaan: concerten waar de performers zowaar nog gelukkiger zijn/lijken dan hun al extatische fans. Blij dat we er nog een keer zo eentje mochten bijwonen: de opener van de reeks van vijf AB-concerten van Arsenal van het duo Hendrik Willemyns - John Roan. ‘Wreed de max !’ (sic).
Een grappig-fijne Mélanie Pain (Nouvelle Vague, maar nu solo) had de broeierige meute al aan het zingen gekregen als voorgift op Arsenal. En ze zou later in de set nog terugkeren voor een meer dan geslaagde stand-in. Maar toen de hoofdact – tegen een skyline verwijzend naar hun heel recente album ‘Lokemo’, maar ook vermeld in “Mr Doorman” van hun eerste cd – het podium opzwierde, was het meteen duidelijk: dit zou een zwoel feestje worden.
“Nog vóór de nieuwe single en nog vóór de nieuwe plaat hebben jullie de kaarten al gekocht. Respect (met de vette Gentse R) man!”, bulderde frontman John Roan en onmiddellijk gooide het zestal de beuk erin met “Melvin”, hun al immens gedraaide voorproever van de nieuwe cd. Stemvast ook -wat in vorige concerten van Arsenal niet altijd het geval was - en bulkend van bijna arrogante energie – wat hij wél altijd is – leidde Roan het lichtrijke concert stevig en gedreven.
Zijn sidekick Leonie Gysel ontpopte zich evenzeer tot een entertainer pur sang, ook al omdat er een prettig hoekje af is bij de zwarte zangeres die constant en humorvol oogcontact zocht met individuen in het publiek. Nochtans prutste ze – zeker in het begin – nogal naarstig aan haar transmitter en leek het geluid haar niet optimaal te staan. Niet dat daar iets van te horen was, al haalde ze – bij wijze van verontschuldiging – meermaals haar schouders op terwijl een ze een pruillipje trok of haar tong uitstak. Dat ze bij het nieuwe “Satellites” moest spieken naar de tekst die op de grond gekleefd was, stoorde niemand. Of was haast niemand opgevallen. Leonie is een show in de show, een ongepland struikelmoment over een luidspreker op “Loungee” incluis. Een dirigent met haar linkerhand ook, waarmee de visbewegingen het publiek lieten meevaren.
Klinkt Arsenal op plaat eerder gepolijst en gemaakt, live zijn ze een superfeestband ! Ze duwden hun oude, zwoelere nummers gemeten in het lijstje nieuwe ‘Lokemo’-ritmes. Of is het omgekeerd? De mix was in elk geval perfect. En vooral de goesting droop er af.
Minder geslaagd – en naar onze mening (en die van vele anderen ook) geen meerwaarde - was het opvoeren van Johnny Whitney (The Blood Brothers) die net als Mélanie Pain gastperformers zijn op hun nieuwe album. Het opgefokte Duracelkonijn mocht front ’man’ spelen op “High Venus” en “Lokemo” en leidde de aandacht van het feestje volledig af.
Nadat de originele Arsenalbezetters “Saudade” en “Pacific” (met een heel sterke bassline) weer voor hun rekening namen en de sfeer er weer helemaal in brachten, mocht Mélanie Pain de enige slow van de avond “Fear of Heights”, heel gevoelig inzingen. Dàt was een meerwaarde.
Met een knappe gitaarintro roldebolde het verder met “The Coming” waar Roan zelf ook weer naar de snaren greep, net als op “Loungee” eerder. En de AB danste lekker door tot ze “One day at a time” als hun laatste nummer aankondigden. “Ach, ge kent dat, dan applaudisseren jullie en dan komen we terug”, glimlachte Roan.
En zo geschiedde. “Switch” schalde door de zaal en op een sublieme manier lieten ze het publiek met handgeklap tegen een zwart-wit lichtspel “Mr Doorman” op gang trekken. Het laatste bisnummer (“Glitter and Gold”) gaven ze jammer genoeg weer weg aan de overspannen springveer Whitney.
Maar ze kwamen terug, zoals gepland, met “Melvin” voor een laatste streep adrenaline. Laatste streep? Het publiek had er nog massa’s over en – zo bleek – ook de band had er nog zwaar zin in, al was het vooral Gysel die Roan on stage hield. “Dees is er fucking over”, glunderde hij en ze waren weg voor nog een rondje “Lotuk”.
Wat een inzet van het reeksje concerten in de Ancienne Belgique. En van de zomerfestivals, want ze sluiten straks Rock Werchter af op vrijdag 1 juli na Kings of Leon. Een gewaagde zet van de Schuur? Denk het niet. Als de zomer mee wil dan, wordt dit een waardige tropische muziekstorm.
Setlist
1. Integral 2. Melvin 3. Satellites 4. Estupendo 5. Loungee 6. High Venus 7. Lokemo 8. Saudade 9. Pacific 10.Fear of Heights 11.The Coming 12. Lotuk 13. Personne ne bouge 14. One day at a time
Bis 1: 15. Switch 16. Mr Doorman 17. Glitter and Gold
Bis 2: 18. Melvin
Bis 3: 19. Lotuk
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ism Playout! Music)
Het vierde album, van de tandem Hendrik Willemyns – John Roan, van Arsenal is er terug eentje om van te snoepen. Ze herdefiniëren hun geluid zonder de zomerse eigenheid te verliezen, en geven steeds verrassende wendingen. Hun warme zomerse, sfeervolle, aanstekelijke multi –culterele sound durft iets scherper, venijniger, dwingender en onheilspellender te zijn.
Ze deden (opnieuw) beroep op enkele gastzangers als Johnny Whitney (die z’n ervaring uit de hardcore/punk laat horen), die de songs “Glitter & Gold” en de titelsong een bepalende push geeft. Voor een donkere Arsenal tintje zorgt zangeres Mélanie Pain van Nouvelle Vague, die “Fear of heights” linkt aan The XX, door het spaarzame arrangement van meeslepende gitaarakkoorden en haar indringende stem … Ook het afsluitende “Sunn drumms” is meer dan moeite, met de hiphippers van Depotax, die het nummer doen huiveren en het een broeierige spanning bieden. Nieuw zijn de soundscapes tussen de nummers, die als rustpunten fungeren en de volgende song inleiden …
Natuurlijk graait de band moeiteloos in de bak van exotische, dromerige, dansbare pop, een mengelmoes van zwoele, opzwepende beats, Braziliaanse klanken en variërende zangpartijen die de Arsenal sound naar een hoger niveau tillen, “One day at the time”, “High venus” en de single “Melvin”.
Ze zullen live terug meer dan voldoende instaan voor opwindende live acts, zonnige cocktails, en kleuren je zomer. Prosit!
Als we even terug kijken in ons muzikaal kalendertje is Arsenal wel de band die we al het meest aan het werk zagen. Op een klein festivalletje, een grote wei of in een gezellige zaal, overal zorgde deze band al voor een apart gevoel. Je wist wat je te wachten stond en toch wil je er altijd opnieuw bij zijn. Raar misschien, maar Arsenal lijkt de juiste microbe in m’n venen.
Bij Arsenal is het meer dan duidelijk dat muziek cultuur is. Een geluid dat internationaal klinkt, ietwat afro/Brasil/pop. Met deze basis en een handvol exotische gastmuzikanten trok Arsenal nog een laatste keer naar de Belgische concertzalen om een zomers voorjaar in te luiden. Afsluiter van hun ‘Lotuk’ tournee was het intieme kader van de Gentse Vooruit. Al snel gaf zangeres Leonie Gysel haar visitekaartje af door haar hemels zangwerk bij het nummer "Switch". De handen gingen voor de eerste maal heen en weer bij "Shu qi ni de tou fa" dat gebracht werd door de Chinees Chi Zang. "Longee" en "Lotuk" gingen erin als zoete broodjes, de zaal ontplofte. Alles wat het duo Gysel - Roan ook maar zei of deed, het werd op applaus onthaald.
Een man die ook op applaus kon rekenen, in mindere mate weliswaar, was Mike Ladd; hij verzorgde samen met Balthazar al het voorprogramma. Mike Ladd, een gerespecteerd hiphopproducer joeg het tempo de hoogte in bij "Turn me Loose".
Tot tweemaal toe konden we heen en weer wiegen op het aanstekelijke "Estupendo". Tijd dan voor Baloji, de vroegere frontman van Starflam, die "Personne ne bouge" naar een immens hoger niveau tilde. Tussendoor was er een gepaste intimiteit om dan te komen waar het zowat mee begon bij het grote publiek, "Mr. Doorman" en "A volta". Dat zijn de nummer die we eerst linkten aan deze band. Als kers op de taart kregen we nog "The Coming" gepresenteerd door de enige echte halve Gentenaar Gabriel Rios. Met een stukje "Don't you want me" van Felix zette John Roan zijn glansprestatie als zanger en entertainer nog kracht bij.
Nog eens "A Volta" en we hadden dan al bijna 90 minuten dans-en luistergenot achter de rug.
Arsenal, warme band van exotische vibes en pop met een vleugje hiphop en house.
Organisatie: Democrazy ism Vooruit Gent
Het Belgische Arsenal, onder de musical brains van Hendrik Willemyns – John Roan, namen de tijd om te werken aan de opvolger van ‘Outsides’. De derde ‘Lotuk’ behoudt de aanstekelijke en catchy groove van vroeger werk, maar klinkt door de pak mooie stemmen verrassend, breder en sfeervoller. Een bijzonder rijke ervaring aan hun materiaal, die hun multi-culturele sound van pop, elektronica, funk, hiphop, rock en wereldse, zuiderse (afro) beats naar een hogere dimensie brengt. “Estupendo”, “Not a man”, “Turn me loose” (met Mike Ladd), “Selvagem”, “Egun” en de titelsong (met Shawn Smith) zijn alvast de smaakmakers die inwerken op de dansspieren. Een hoofdrol is hier weggelegd voor de Braziliaanse zanger Mario Vitalino dos Santos en Leonie Gysel, die met haar backing vocals de songs nog meer warmte en uitstraling biedt. De band klinkt innemend en dromerig op “Who we are” (zang van Cortney Tidwell) en de instrumentale extra sluiter “Sandness”. De broeierige, opbouwende “Diggin a hole” (door John Garcia) en “The letter” (door Grant Hart) klinken sfeervol en maken van ‘Lotuk’ een fascinerende, boeiende, variërende plaat.
De groep balanceert moeiteloos van exotische, dansbare pop naar een meer directe aanpak. Het duo kreeg een pak artiesten op de been voor hun nummers en zullen live terug meer dan voldoende instaan voor opwindende live acts en zonnige cocktails!
Het was al van jááren Pukkelpop geleden dat ik Arsenal aan het werk heb kunnen zien, toen ze doorbraken met “Mr Doorman”. Een band met een multi-culturele sound en met potentieel werd toen gezegd, en … wat dus bevestigd werd!
Eerder met klamme handjes, maar met grote verwachtingen keek ik na die periode van zes jaar sterk uit naar het clubconcert van Arsenal in de MaZ. En de nerveuze gedachte werd snel ontkracht door de anderhalf uur durende stomende, zwoele, zuiderse set van het gezelschap, vijf sterke muzikanten (waaronder elektronicatechneut Hendrik Willemyns), John Roan en vaste backing vocaliste Leonie Gysel. Slotsom was een kleurrijke set van strak gespeelde oude en nieuwe exotische songs, van een goed op elkaar afgestemde band, gedragen door de perfecte duo zang/rap van Roan en Gysel.
Ze begonnen met het stevige "Turn me loose", meteen gevolgd door hun nieuw single "Estupendo", die de temperatuur in de zaal deed stijgen. De frisse pop van "Switch", "The Coming" en het prachtige “Lotuk”, titelsong van hun nieuwe CD btw , hielden een mediterraan klimaat aan. "Longee" creëerde een broeierig, dampend sfeertje en bracht Leonie Gysel in een glansrol. De pulserende beats op "Either", "Selvagem" en "Personne ne bouge” (heel leuke Frans liedje) werkten aanstekelijk op de dansspieren en zorgden voor uitbundige reacties. En op die manier bereikten ze hun doel om de zaal op zijn kop te zetten met het meezingbare "Saudade". Het rustige"How Come" beëindigde de set en was welgekomen na die opzwepende, ophitsende songs.
De bis zetten ze in met "Who we are" waarna iedereen kon meezingen en -rappen met "Mr. Doorman". "A Volta" was de kers op de taart op die unieke, zonnige cocktail van de band. Een laaiend enthousiast publiek schreeuwde om meer en de groep kwam voor een derde keer terug en speelde een nog meer stomende versie van “Estupendo”, wat zeker nu in m’n geheugen gegrift staat!
In deze donkere periode van het jaar kon de organisatie van de Cactus Club geen betere band programmeren dan Arsenal om het zomerse gevoel even te doen oplaaien. Een Fijne zet om één van Belgisch beste sfeerbands nu te programmeren!
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Nog meer van hetzelfde? Dat was de vraag die centraal stond bij de derde worp van John Roan en Hendrik Willemyns. Het antwoord is net iets complexer dan een eenvoudige ‘ja’. Laten we de fans in ieder geval gerust stellen, wie de vorige twee albums van het duo kon smaken, moet ‘Lotuk’ gewoon kopen. Want Arsenal blijft de garantie op zomerse muziek die de éne keer heerlijk complexloos is, een andere keer zalig intiem blijft en langs je ruggengraat tot in je trommelvlies kruipt. Het belangrijkste verschil? ‘Lotuk’ durft nog verder te gaan dan zijn twee voorgangers.
Opener “Estupendo” springt vrolijk op en neer als een dolgelukkige peuter. Ook “Not a man” gaat er probleemloos in. En wat met “Lotuk”, die heerlijke single met de vocals van Shawn Smith (ken je misschien van Brad), die als een preutse maagd pas na een aantal luisterbeurten echt alles prijs geeft.
Maar het kan ook intens intiem. En daar gaat Arsenal nog verder dan vroeger. Op “Who we are” (één van onze persoonlijke favorieten) stelt de nachtegalenstem van Cortney Tidwell wel enkele heel existentiële vragen (Arsenal ontdekte de zangeres van het Amerikaanse, jonge groepje Office tijdens een bezoek aan een platenwinkel in LA.). En de zuiver instrumentale afsluiter “Sandness” ontroert door een zorgvuldig opgebouwd geluidenlandschap.
Als u het nog niet begrepen zou hebben, Arsenal is met deze derde plaat weer een stap verder in hun muzikale ontdekking en heeft met ‘Lotuk’ een perfect uitgebalanceerd album gemaakt. Groots!
Nederlands 
Français 
