The Kids hebben een nieuwe single. Niet onze Kids uit België, maar een bandje met tieners uit Australië. En ze maken ook nog eens punkrock zoals hun Belgische naamgenoten.
Hun single “I Thought My Family Was Rich” is een beetje stereotiep voor tieners die punk beginnen spelen: meer branie dan talent, agressief en in-your-face. Catchy is het niet, rommelig dan weer wel. Niet onaardig, maar er kan best nog wat aan gesleuteld worden. Ze kunnen zeker een voorbeeld nemen aan hun Belgische naamgenoten als ze het net zo lang willen uitzingen.
Het B-kantje is interessanter. Hun cover van “Killing In The Name” van Rage Against The Machine wijst er alvast op dat ze hun inspiratie gaan zoeken in de juiste platenbakken. Ook deze cover is bij momenten rommelig, blijft dicht tegen het origineel aankleven en krijgt pas op het einde nog een eigen gezicht.
Austra – Aanstekelijke, verslavende synthpop
Austra + Pixx
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
2017-04-16
Didier Becu
Artiesten die het wel eens zouden kunnen maken? Wel, reken daar alvast Pixx maar bij. Woorden die eigenlijk vijgen na pasen zijn, want als je 21 bent en getekend wordt door 4AD en ook nog eens deze zomer op Pukkelpop mag spelen, dan heb je in feite al m eer bereikt dan het overgrote deel van de wereld, toch?
Gisteren stond de Britse Hannah Rodgers in het voorprogramma van Austra. Zes weken aan een stuk hebben ze samen getoerd, en hoewel ze elkaar daarvoor niet kenden, zag je duidelijk de vriendschap en het respect dat ontstaan is in deze korte, intense periode.
Hannah weet ook wel van zichzelf dat ze weldra zelf de hoofdact zal worden. Met een plaat als haar debuut ‘The Age Of Anxiety’ is dat niet meer dan normaal. Een act die overigens uitstekend bij Austra past, want net als de Canadese electropopband zorgt ook Pixx voor heerlijke eigentijdse synthpop dat het beste uit de 80s en hedendaagse electro samenvat; Commercieel, maar nooit plat. Kortom, een gedroomde start voor een avondje synthpop en dat op Pasen, zeg nog eens dat de klokken van de AB niet aan jou hebben gedacht!
De meeste bezoekers waren er wat verbaasd over dat Austra niet boven, maar wel in de AB-box stond. Een bewijs dat de Canadese band alsmaar groter wordt, en niet meer dat obscure bandje dat geliefd is bij 80s en minimal wave-fanaten. Austra grijpt nog steeds terug naar de jaren 80, maar zit evengoed op dezelfde golflengten als Lapsley of zelfs, om een Belgische band te citeren, SX.
Dat merkte je ook aan de uitbundigheid van de fans die even goed de klassiekers “Beat and The Pulse” en “Lose It”, als de songs uit hun derde album ‘Future Politics’ gretig meezongen. Net als Hannah van Pixx, had ook zangeres Katie Stelmanis het beste uit haar kleerkast gehaald. Bijna als een godin wandelde de Canadese over de Brusselse bühne, steeds maar bewijzend over wat voor een aangename, indrukwekkende stem ze wel beschikt. Brussel was het eindpunt van de tour, en je zag duidelijk dat de band onder de indruk was van de alsmaar groeiende interesse.
Austra balanceert als geen andere act tussen melancholische new wave pop en kitsch, zowel qua geluid als looks, de kledij van keyboardspeler Ryan Wonsiak en diens balletachtige danspasjes voorop. Austra is overduidelijk niet meer de band die aan beats verslaafde indiehartjes wil veroveren, maar ook dat van de popliefhebber in zijn macht wil. Terecht, want pophits kunnen ze schrijven, en dat werd in de goed gevulde AB meer dan eens bewezen. Een band die veel toegevingen heeft gemaakt, dat is zeker, maar niet aan kwaliteit heeft ingeboet.
OK, Austra is misschien wel de gedroomde band voor wat men hipsters noemt, maar zo lang daar verslavende synthpop uit voortvloeit zul je ons altijd op de voorste rijen zien!
Dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het Canadese Austra van songschrijfster/zangeres Katie Stelmanis heeft twee fijne platen uit, hypnotiserende etherische electropopdance , met ‘Feel it break’, hun debuut dat speels , onbevangen ,opwindend klinkt , en de onlangs verschenen ‘Olympia’ dat volwassener, breder en ingenomener is .
Ze lieten met hun debuut dito optredens een sterke indruk na , en zorgden voor een bedwelmende , bezwerende , dansbare trip , aangevuld met wereldse tribal sounds, beats en percussie , die prikkelden en het geheel kleurden!
De opvolger behoudt deels die aanstekelijke ritmiek op nummers als “Forgive me” , “Painful like” en “Home” , maar bij de andere songs hebben we een veelkleurig gelaagde sfeervolle sound . Ze zijn dromerig , zweverig en de repeterende hypnotiserende ijle elektronica heeft een freefolky ondertoon op z’n Cocorosies , natuurlijk gedragen door de kenmerkende indringende , hoge, klassieke geschoolde (opera) stem van Stelmanis. Minder opzwepende , bedwelmende trance, vibes en dynamiek dus, maar nog steeds die muzikale schoonheid en finesse van een uiterst genietbare, een licht groovende luistertrip, die eerder linkt aan Bat For Lashes, Kate Bush én ja , opnieuw Cocorosie.
Toegegeven , we missen een beetje die push van percussie en tribalritmes van de vorige plaat en ook live legt het combo de klemtoon op die meer sfeervolle sound .
Dat onschuldige , spring-in-t-veld en sprookjesachtige geluid is nu meer verdrongen . De speelsheid heeft plaats gemaakt voor een rijpere Austra !
Het Canadese Austra van songschrijfster/zangeres Katie Stelmanis heeft al twee fijne platen uit, hypnotiserende etherische electropopdance , met ‘Feel it break’, hun debuut dat speels , onbevangen ,opwindend klinkt , en de onlangs verschenen ‘Olympia’ dat volwassener, breder en ingenomener is .
De groep zit zeker niet stil en waren al een paar keer in ons land te zien . Een onuitwisbare indruk lieten ze bij hun debuut na met sterke optredens op Leffingeleuren, waar we de band leerden kennen , en dan verder in het clubcircuit . Een bedwelmende , bezwerende , dansbare trip , aangevuld met wereldse tribal sounds, beats en percussie , die prikkelden en het geheel kleurden!
Juni ll stelden ze het nieuwere werk al voor en die indruk kon je vanavond doortrekken: de set was dromerig , zweverig en de repeterende hypnotiserende ijle elektronica had een freefolky ondertoon op z’n Cocorosies , met de indringende , hoge, klassieke geschoolde (opera) stem van Stelmanis. Op die manier was het een uiterst genietbare trip en werden de dansspieren minder aangesproken; minder opzwepende , bedwelmende trance, vibes en dynamiek dus. Naast deze muzikale leemte was er ook de afwezigheid van twee danseressen , die de temperatuur vroeger deden stijgen .
Het decor was alvast mooi ingericht met allerhande parasollichtjes en op het achterplan werden mooie landschappen geprojecteerd . Het licht was soberder, donkerder en intiemer.
We hadden een licht groovende luistertrip, die eerder linkte aan de set van Bat For Lashes én ja , opnieuw Cocorosie. “Painful like” en “Forgive me”, twee sterke songs van ‘Olympia’ zaten al vroeg in de set , en ergens hoorden we de ritmiek van “Running up that hill” van Kate Bush. We ontdekten muzikale schoonheid en finesse en dan kwam je uit op “Home” en “Reconcile” , die het songschrijverstalent beklemtoonden en ergens een Dead Can Dance sfeertje ademden.
En toch misten we die push van percussie en tribalritmes van vroeger , die live het materiaal wat meer dynamiek en enthousiasme kunnen bezorgen . Het was allemaal wat gewoontjes, vertrouwd en op automatische piloot . Stelmanis was introverter en hitste de menigte niet echt meer op .
Het bruiste meer naar het einde ; de opwinding, de grooves , de vibes en de beats kregen we met “Lose it” en “Beat & the pulse”, een sterke finalereeks, die trouwens de doorbraak betekenden van het kwartet. Een frisse opsmuk dus, die sterk werd onthaald en de zaal in beweging bracht .
Ook toen in de bis “Spellwork” werd ingezet, konden we lekker heupwiegen; met het etherisch klankenspectrum van “Hurt me now” werd de set na nog geen uur overtuigend besloten.
Dat onschuldige , spring-in-t-veld en sprookjesachtige geluid is nu meer verdrongen . De speelsheid heeft plaats gemaakt voor een rijpere Austra !
Neem gerust een kijkje naar de pics
Crime - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4272
Austra - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4271
Organisatie: Botanique , Brussel
De Canadese band Austra gaf een voorproefje van haar tweede album ‘Olympia’ in Gent. Op 18 juni wordt het album van de groep gereleased. In 2011 brachten zij met ‘Feel it Break’ een erg sterk debuutalbum. Zangeres Katie Stelmanis en haar kompanen bewezen dat de band nog steeds frisse en zweverige nummers maken, die ons aan Bat for Lashes of Cocorosie doen denken. Na het optreden zijn we echter benieuwd of ook het nieuwe album van de grond zal raken.
Stelmanis trapte af met enkele nummers van die nieuwe plaat. In “Drunk” was een stevige bas te horen en haalde de zangeres onmiddellijk haar klok van een stem boven. Dat elan werd doorgetrokken in “Painful Like”. Beide nummers hadden een zekere dansbaarheidsfactor in zich, al leek “Painful Like” soms wat chaotisch gebracht en leunde het hele nummer wat te veel op de baslijn. De frontzangeres stond qua stem trouwens in schril contrast met de niet onknappe tweelingzusjes Sari en Romy Lightman. De twee hebben waarschijnlijk dezelfde choreograaf als Kenji Minogue en zingen stukken minder sterk dan Stelmanis. Op het gebied van podiumprésence had de hele groep nog wat te leren. Over smaken valt uiteraard te twisten, maar misschien is het toch aangewezen om in de toekomst meer op elkaar afgestemde kledij uit te kiezen. Gelukkig werd het zestal tijdens de act niet meegenomen door de ‘fashion police’ of Jani ‘Wat hebben jullie nu toch aan?’ Kazaltzis, want muzikaal zat het geheel redelijk snor.
Na enkele nieuwe nummers was het ‘time to play some old stuff”. Met ‘The Future” bewees Stelmanis alweer de kracht van haar opleiding als operazangeres. Het deuntje eronder klonk goed en bewees dat de instrumentale stukken op zich konden staan. “The Choke” bevatte iets meer dissonantie. Het hoogtepunt zou dansbaar moeten zijn, maar bleek het niet echt. “Home”, de voortrekker van ‘Olympia’ bracht meer schwung en klonk vreemd genoeg iets minder slordig dan de nummers van Austra’s debuutalbum. De band bewees dat ze goed gewerkt hebben in de afgelopen twee jaar. Op “Forgive Me” en “Sleep” was niet veel aan te merken. De nummers toonden niet altijd genoeg karakter om op te vallen en klonken nogal repetitief. In “Vogue” zette de zangeres haar keel nog eens helemaal open en toonde ze aan dat Austra toch vooral Stelmanis is. Met “Lesbians” kreeg het publiek opnieuw wat vrolijkere muziek met wat vaart erin.
Het volgende nummer werd griezelachtig ingezet, maar enige mogelijke angst werd weggenomen door de heerlijk hoge zangtoontjes van “Lose It”. Het publiek klapte opgewekt mee. Ook “Beat and the Pulse” was erg meeslepend en had wel degelijk iets grotesk in zich. Katie Stelmanis profileerde zich als een soort zingende ijskoningin. Dat gold eveneens voor “Spellwork”, dat net als “The Villain” als bisnummer dienst deed. Het publiek zweefde helemaal mee met deze vertrouwde klanken.
Austra in Gent was dus soms prachtig dromerig. Jammer genoeg werd het publiek daarbij af en toe in slaap gewiegd. De perfectie van Stelmanis’ stem is misschien een vergiftigd geschenk wat dat betreft, aangezien de nummers hierdoor wel erg gelijkaardig zijn aan hun studioversies. Enkele songs –zoals “Home” – die op ‘Olympia’ zullen uitkomen zijn zeker de moeite, al is het af en toe wennen. Op dit moment zullen wij op 18 juni nog niet onmiddellijk naar de winkel stormen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/austra-11-06-2013/
Organisatie: Democrazy, Gent
30 november 1995, zo lang was het geleden dat ik nog in de Vaartkapoen geweest was. Toen waren we naar Molenbeek afgezakt voor de roze boa van Shirley Manson, die toen met Garbage net haar debuut uit had. Zeventien jaar later was het opnieuw een vrouw die ons naar de Vk* bracht, de Canadese Katie Stelmanis en haar band Austra. Voor ons was het voorprogramma vanavond Spanje-Italie, en dus waren we net op tijd in de volgepakte Vk* voor zestig minuten Austra.
Live is de band van Stelmanis een zestal, met een heel eigen podiumpresence: Stelmanis en de ravissante tweelingzusjes Sari en Romy Lightman vooraan, verkleed als middeleeuwse elfjes, de rest van de band achteraan in electro-hipsters outfits, met de hotpants van keyboardspeler Ryan Wonsiak als ultiem fashion statement. Visueel veel raakpunten dus met een band als Coco Rosie.
Austra heeft een heel eigen geluid dat op hun debuut ‘Feel it break’ over de hele lijn doorgetrokken wordt, waardoor op plaat de nummers soms weinig van mekaar lijken te verschillen. Live tilt Austra dit geluid echter naar een hoger niveau, en klinkt alles veel levendiger en creeert die eenheid in de songs een totaalervaring, bijna alsof je ondergedompeld wordt in een DJ-set. Stelmanis zong ooit opera, en kan dus aardig met haar stem uitpakken, maar doseert perfect, terwijl de zusjes Lightman vocaal invallen en ondersteuning geven, zoals bijvoorbeeld in het passioneel gezongen “Lose it”. Stel je Florence Welch voor die bij The Knife speelt, en je komt aardig in de buurt. Veel dynamiek op het podium ook, de drie meisjes hadden een hele choreografie in mekaar gestoken, het deed denken aan een Bollywood-musical, vooral door de Oosters geïnspireerde kleedjes, de handbewegingen en de tollende derwisj-draaien. De rest van de band speelt electronica zoals enkel Amerikaanse bands dat doen, onbevangen, veel speelplezier, met gebruik van naieve beats waardoor het net spannend wordt, en bas en drum-effecten die voor variatie zorgen.
Een maand geleden zagen we Yacht (op de DFA-label night tijdens Les Nuits), op min of meer dezelfde manier electronica aanpakken. Naast die Hot Chip electronica,klinkt Austra ook heel jaren tachtig, gothic en new wave zijn grote inspiratie-bronnen. Hoogtepunt van de set was het electriserende “Beat and the pulse’, met zijn kletterende Laurent Garnier-beats, dat vast en zekere door 2 Many Djs in hun sets zou opgenomen worden. Het publiek ging dan ook compleet loos op dit prijsbeest. Een enthousiast publiek kon Austra dan ook gemakkelijk terugroepen om nog 2 maal te bissen, onder meer met een nieuw nummer.
Austra gaf je vanavond het gevoel dat je deel uitmaakte van iets speciaals, je werd meeegezogen en ondergedompeld in het vreemde, maar zinderende universum van deze Canadezen, een live-concert dat aanvoelde als een DJ-set door de band die Austra met het publiek wist te leggen.
Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek
Eerder waren we al bijzonder onder de indruk van Austra toen ze optrad op Leffingeleuren . Samen met EMA was zij één van de revelerende acts op die bewuste zaterdag . Inderdaad , dit was een optreden in ons geheugen gegrift … We hoorden een spannende, broeierige, hypnotiserende, dansbare set door synths, drumbeats en repeterende opzwepende basses … Maw een opwindende, bruisende gig dus! De songschrijfster/zangeres Katie Stelmanis plaatst zich muzikaal als vocaal naast een Fever Ray (The Knife), Loreena McKennitt, en met haar danspasjes, heupwieg en draaiende handjes komt ook Natacha Atlas ( ex Transglobal underground) aandraven, en ze voegt er opera vocalen aan toe . Ze wordt geflankeerd door twee dansende, bijna even ijl zingende engelen .
Een magisch, broeierig sfeertje wordt gecreëerd in de nokvolle Charlatan . De debuutcd ‘Feel it break’ werd in de spotlights geplaatst . Langzaam hotsten we mee in die bezwerende, bedwelmende trance , waarbij het tempo subtiel opgeschroefd werd met songs als “Lose it” en “The choke”; en met de singles “Beat and the pulse” , “Sparkle” en “The future” had de beloftevolle Austra het publiek volledig in haar greep. De etherische zang en de dansvibes van electrowaves, wereldse tribal sounds en beats prikkelden en kleurden!
Een paar weken terug werden we ook al in zo’n web gebracht door het NYse Gang Gang Dance en vanavond moest het Canadese Austra niet onderdoen om een prikkelende, hitsende spacejam te ontwikkelen … Een restant en kenmerk van de ‘90s Transglobal Underground en Zion Train.
De aanstekelijke live gaf hun debuut ‘Feel it break’ nog meer elegantie en durfde te exploderen en te knallen . ‘Positev energy’ kwam vrij en zorgde voor een bezwerende, meeslepende, overtuigende set!
Wat een aangenaam, leuk , ontspannend , dansbaar feestje hier! Austra dragen we vanaf nu nauw aan het hart. Benieuwd hoe zij zich verder zullen ontplooien . Al tweemaal schoten ze alvast raak met hun gigs !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/austra-09-12-2011/
Organisatie: Democrazy, Gent (ism Toutpartout)
We keken er naar uit en we moeten er eerlijkheidshalve meteen aan toevoegen: we zagen Gilmour-Waters en co nooit live aan het werk, al hield de PULSE-dvd ons ’s nachts al wel eens lang wakker. Fans dus van Pink Floyd, ontegensprekelijk. En we wilden ‘ze’ nog eens zien en horen. In de vorm van The Australian Pink Floyd Show in Vorst, al hebben we het in se niet voor tribute bands. Maar hiervoor maakten we graag een uitzondering.
Net als de originele bandleden doen de Australiërs on stage niet veel meer dan hun muziek spelen. En dat doen ze verdomd goed. Niet moeilijk, want al meer dan twintig jaar imiteren ze de legendarische psychedelisch-symfonische Britse grootmeesters van de rock. Zelfs David Gilmour zag hen ooit goedkeurend aan het werk en nodigde hen zelfs uit op zijn vijftigste verjaardag. Voorwaar een compliment.
Ze zijn muzikaal dus goed, al zaten ze een beetje te strak gepakt in hun setting en trok de zang bij momenten wat verkeerd. Een geluk dat de driekoppige backing vocals toen de zaak overnamen en rechtrokken.
Het concert was aangekondigd als de ‘Greatest Hits’ en dat was niet helemaal het geval. Een aantal minder gekende nummers werden erin geduwd, ook al omdat de Aussies per se uit vier legendarische elpees (’Dark Side of the Moon’, ‘Wish You Were Here’, ‘The Wall’ en ‘Animals’) wilden selecteren. Lovenswaardig, maar dat deed de titel van de tour onrecht aan. Uiteindelijk misten we bijvoorbeeld “Mother” en “Money”, om er maar twee te noemen.
En ‘Money makes the world go round’. Het is big business geworden natuurlijk, die Australian Pink Floyd Show. Hun tourzak steekt vol met een ongelooflijke show, groot varken incluis. Het is ook niet elke ‘coverband’ gegeven om Vorst te vullen, maar werk wordt soms routine. The Aussies deden hun job in Brussel, we misten begeestering.
Ook de kiwi-knipoogjes van Down Under vielen niet bij iedereen in de smaak. Even in de kleine pauze voor ‘Wish you were here’ de deuntjes van ‘Neighbours’, ‘Suns and Daughters’ en Men at Work spelen, kon er nog mee door. De kangoeroe die in plaats van de originele ‘man on the flying bed’ constant doorheen het concert huppelde, kon op den duur op minder bijval rekenen, al was die in het eerste deel op de visuals de discjockey van dienst en haalde telkens een nieuwe plaat uit de kast, wat steeds op applaus onthaald werd.
Want fans waren het wel in Vorst. De gemiddelde leeftijd schatten, daar wagen we ons niet aan, maar het was aangrijpend hoe grijzende en al helemaal grijs-en-kale mannen uit luide borst de bijwijlen filosofische songteksten meebrulden. Mooi.
De visual projecties, waarin geprobeerd werd dezelfde atmosfeer van de Floyds te hercreëren, waren fijn en bijwijlen goed gekozen, al bleven het allemaal computeranimaties. Ook gaven ze daar hun eigen(tijdsere) interpretatie van “Brain Damage” door ‘recentere politici’ op te voeren. De afsluitende beelden van de originele bandleden - door de tijd heen - duwde de melancholie bij de fans nog even wat steviger door de strot.
We blijven achteraf bij ons idee over coverbands, maar waren blij het gezien en bovenal gehoord te hebben, vooral het tweede deel waar veel meer schwung in stak met als top of the evening het gevoel dat “Comfortably Numb”, hun hoogtepunt en meteen afsluiter, teweeg bracht. Dat was alvast overweldigend. “Run like hell” als bis was dan weer naar af. Het varken (en gelukkig geen kangoeroe) ten spijt.
Organisatie: Live Nation
Omdat de originele Floyd wellicht nooit meer zal optreden (één groepslid is onlangs naar de eeuwige filistijnen vertrokken en de rest lusten elkaar rauw) moeten we het stellen met een covergroep, maar wat voor één ! Een bende toegewijde Australiërs hebben zich sedert ’88 al op het repertoire van Pink Floyd gestort met als resultaat dat ze de songs beter onder de knie hebben dan Floyd zelf. Ze zijn ook verstandig genoeg geweest om de zwakke Pink Floyd periode, met name alles wat zich heeft afgespeeld na ‘The Wall’, links te laten liggen.
The Australian Pink Floyd Show heeft met het integraal vertolken van ‘The Wall’ ook niet bepaald voor de meest makkelijke opdracht gekozen, want het gaat hier niet alleen om één van de beste Floyd albums, maar ook om één van de meest grillige (met uitzondering van ‘Umma Gumma’ dan). Doch, het moet gezegd, hun interpretatie van dit legendarische album was ronduit indrukwekkend. Alles klopte, het instrumentarium, de imposante sound, het theatrale schouwspel, de gitaarsolo’s en de animaties. Deze laatste waren een creatieve aussie-bewerking van de originele filmprent en werden op een groot scherm achter de groep geprojecteerd. Dit zorgde voor een verbluffend schouwspel.
’The Wall’ was goed voor een totaalspektakel van twee uur en was in alle opzichten overtuigend, sterk en bijzonder geloofwaardig. Alsof het nog eens duidelijk moest gesteld worden hoe geweldig dit album wel is.
En daarna was het nog niet gedaan. Als bis speelden de Australiërs ook nog eens een foutloze uitvoering van de ultieme Pink Floyd song “Shine on your crazy diamonds”, wondermooi, net als “Wish you were here”. Drie dames zorgden voor adembenemende backing vocals en brachten tevens een mooie hulde aan overleden Floyd keyboard speler Rik Wright.
Aan de koppige Pink Floyd fans die het vertikken om deze band te gaan aanschouwen omdat het niet ‘the real thing’ is: dichter bij het origineel zal je nooit meer komen.
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
