Blaudzun – Melancholie het centrale thema
In 2014 wist een artiest ons op Les Nuits Botanique compleet omver te blazen, door z’n sound in een zweem van melancholie en weemoed onder te dompelen en er een groove in te steken. Blaudzun (*****) is de naam, het alter-ego van Nederlandse singer-songwriter Johannes Sigmond. Hij is al sinds 2006 bezig en bracht enkele knappe platen uit. Hij is nu toe aan z’n negende, 'Latter Days'. In een zo goed als uitverkocht Ha Concerts in Gent konden we hem bewonderen. Op het laatste album horen we toegankelijkheid en avontuur met een bevreemdend, donker kantje.
Live is de sound veelzijdiger en wordt deze nog meer uitgepuurd, in een set die melancholie centraal plaatst en er een groove aan toevoegt. Puik werk opnieuw.
Na de intro “The Sun Shines Down On Me” van Daniel Johnston werd meteen de aandachtr gescherpt door sterk drumwerk. Blaudzun zien we in glinsterend donker pak, dito donkere grote bril, het podium opkomen. “Wicked Ball” is eentje die ontploft. De muzikanten zijn goed op elkaar ingespeeld. De nieuwste single “Kayo” zit al vroeg in de set, en klinkt energiek, gedreven. De emoties borrelen op, de sound is hypnotiserend, bedwelmend, weemoedig als broeierig, meespelend, gedragen door z’n kenmerkende vocals en extraverte uitstraling. Telkens houdt hij zijn publiek bij de leest.
Het klinkt spannend door de intieme en explosieve sound , waar de registers durven open getrokken te worden als op “Coma” (ook eentje van de nieuwe plaat).
We waren onder de indruk van het sublieme drumwerk en de beweeglijke gitarist, die naast Blaudzun was opgesteld en dus meermaals de show stal. “Elephants” werd door het dankbare publiek meegezongen. Ook de nieuwere nummers moesten niet onderdoen en gingen erin als zoetenkoek, o.m. het wondermooie, lekkere dansbare “Better Man”. Een rustiger moment volgde met het pakkend mooie “Spark Chaser”.
Uiteraard worden clichés aangehaald in 'ooo en aaa's' meezingen en het bovenhalen van de gsm lichtjes. Ze zorgen voor magische momenten. Het mazakt de show als het geheel bijzonder. Het toont hoe dicht een artiest als Blaudzun na al die jaren nog steeds bij zijn fans staat. En die liefde is wederzijds. Het publiek gaat gretig in op wat hij hen aanbiedt en geniet met volle teugen.
Het intieme “Wolf's Behind the Glass” speelt Blaudzun akoestisch middenin het publiek. Puur, oprecht, broos en breekbaar. Een song als “Dontfuckitup” onderstreept de frustraties van deze tijd, de middenvinger omhoog naar wat mis gaat in onze maatschappij. Die boodschap kregen we wel te verstaan.
Song na song bleef Blaudzun zijn publiek entertainen. Veelzijdigheid troef van intimiteit tot dynamiek. Hij danste letterlijk doorheen de zaal op “Wasteland.
Apotheose in de bis met het prachtige “Hey Now”, solo. Het zorgde voor een kippenvelmoment. Waarna de band inpikte op “'Dreamers”. Mooi overtuigend. Blaudzun sloot af , met wellicht z’n grootste hit “Promises of No man’s land”.
Dit was een uiterst geslaagde avond … Melancholie was het centrale thema, het was in balans een kleine twee uur puur muzikaal genieten van bittere ernst en humor. Klasse!
Setlist: Wicked Ball //Kayo //Bonfire //Coma //Elephants //Better Man //Wingbeat //Spark Chaser //Pin //Wolf's Behind the Glass (acoustic in audience)Faint Of Heart //We Both Know //Heavy Flowers //Prophecy //Dontfuckitup //Summer Song //Wasteland //Real Hero //Too Many Hopes for July (ending with Solar snippet) Encore: Shades //Hey Now (solo) //Dreamers /Promises of No Man's Land
Organisatie: Ha Concerts, Gent
Blaudzun aka Johannes Sigmund is een sing/songwriter die we in het hart dragen . Hij kan het materiaal sober , innemend als volmondig georkestreerd presenteren . Hij zorgt voor knap gearrangeerde songs en geeft er een gevoelige, emotievolle tune aan. Er is een (terechte) link met Arcade Fire , maar hij heeft een eigen invalshoek .
Blaudzun staat niet stil , na twee gerespecteerde albums ‘Heavy flowers’ en ‘Promises of no one’s land’. “Flame in my head” , “Elephants” , “Hollow people” en natuurlijk “Promises of no one ’s land” zelf zijn een handvol singles die in het geheugen gebreiteld staan .
Hij is een muzikaal kunstenaar , wikt , weegt en brengt spannend broeierige , innemende songs . Hij ging eerder nog een artistiek geslaagde samenwerking aan met de Utrechtse producer David Douglas in ‘Haty Haty’ .
Hij werkt nu een nieuw concept uit van drie ‘Jupiter’s’ met een aantal bandleden . Binnen het jaar krijgen we drie albums , waarvan de eerste ons nu alvast overtuigt . Zijn basis van popsongs , die je meteen je in beroering brengen , springen er hier niet meteen uit , maar per beluistering wint deze plaat . Zeker de variatie , ze zijn geleest op pakkend pianospel als op een breed instrumentarium ; je komt dan uit op ballads als “Don’t waste the shadow”, de titelsong “Jupiter” als het bredere “Between a kiss and a sorry goodbye” . Er is een voelbare spanning en intensiteit in “Out of mind” , “Echo heartache” en “Rotterdam”. Het geheel wordt gekenmerkt door een zekere directheid en minder subtiliteit en finesse . Hoeft ook niet , het toont de diversiteit van Blaudzun aan , en maakt ons nieuwsgierig voor het volgend materiaal. Blaudzun is een talenrijk , begenadigd sing/songwriter en is met de juiste mensen omringd sterk materiaal af te leveren . Uitkijken naar de andere (drops of) ‘Jupiter’ …
Blaudzun – Pop op z’n ‘Drops of Jupiter’
Blaudzun + Hulder
Vooruit (Balzaal)
Gent
2017-03-26
Didier Becu
Democrazy, al decennia de organisatie bij uitstek die aan jonge bands de kans heeft om zich te tonen aan een groot publiek. De gelukkigen van de avond waren Hulder die hun vette Britpop mochten etaleren voor een volgelopen Vooruit, want jawel die Nederlander met zijn vreemde kapsel is behoorlijk populair in Vlaanderen.
Er is al heel wat inkt gevloeid over de bizarre danspasjes van Nick Benoy. Hoewel de jonge zanger een carrière als danser maar beter schrapt, zie je een kerel aan het werk met goesting en één die vooral gelooft in wat hij doet. Het klinkt simpel en vrij logisch, maar niets is zo erg als een band die schrikt heeft van zichzelf.
Hulder (geen dialect, gewoon een mythisch wezen uit de Scandinavische mythologie, dat denken we toch) heeft daar geen last van. Een set van een zevental songs die iets gemeen hebben: ze klinken verdomme lekker catchy! Van een band die in het zelfde jaar finalist werd van De Nieuwe Lichting, Jonge Wolven en De Beloften hadden we nu ook niet minder verwacht.
Hulder is Britpop maar met een vuil tintje, of hoe Oasis en Led Zeppelin in een Gents collectief worden samengevat! En kijk, als een jonge band het in zijn hoofd haalt om “The Killing Moon” van Echo & The Bunnymen te coveren, kunnen we alleen maar zeggen dat ze een goede smaak hebben. Ga ze maar eens bekijken als je ze ergens op een podium treft, Hulder zou het wel eens kunnen maken.
Na het gitaargeweld van Hulder was het wat wennen aan Blaudzun. Toegegeven, de volle Balzaal was naar Gent afgezakt om de Arnhemse Johannes Sigmond te zien, toch was er een contrast. Spontaniteit week voor een show waarin alles tot in de puntjes uitgekiend was. Toen we een paar uurtjes voor het optreden een gesprek hadden met de Nederlandse ster (want dat is hij!) drukte hij ons op het hart dat hij pop enorm belangrijk vindt, ook al verpakt hij dat op een andere manier. Dat bleek zonder meer op het podium. De meeste songs kwamen uit zijn trilogie ‘Jupiter’ waarvan de eerste twee delen zijn uitgebracht, en het derde op het einde van het jaar moet verschijnen.
Blaudzun wordt vaak omschreven als een singersongwriter, maar dat is hij geenszins. Met een volle band (Blaudzun is terecht trots op zijn nieuwe aanwinst drumster Linda van Leeuwen) en een hele resem instrumenten (van blazers tot een accordeon) is hij niet die eenzame man achter een microfoon.
Een band die uiterst goed op elkaar is ingespeeld. Net iets te, want hoewel je de Nederlanders op geen fout kan betrappen, lijkt alles net iets te ingestudeerd. Maar wat wil je van een artiest die in eigen land, en nu ook in Duitsland, het mooie weer in de hitparade maakt? Muziek zonder gevaar, zo lang het haar maar goed zit.
Niet dat Johannes Sigmond zich hier ook maar iets moet van aantrekken, want sinds “Promises Of No Man’s Land” grijsgedraaid werd op de radio, eet het publiek nog steeds uit zijn hand. Bij het minste verzoek gaan de handjes in lucht, en Blaudzun is het soort artiest die daar met volle teugen van geniet en iedere spot van de zaal gebruikt om in de belangstelling te staan, zelfs al moet hij daarvoor een rondje in de concertzaal rennen. Laat ons duidelijk zijn, Blaudzun doet wat hij zegt, hij maakt popliedjes en wie daar op zoek was kreeg ze twee uur lang.
Met daznk aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Democrazy, Gent
In een uitverkocht AB kwam zondag één van de Nederlandse exponenten die hier bij ons op handen wordt gedragen, de amicale multi-instrumentalist Johannes Sigmond aka Blaudzun. Hij ziet er misschien een beetje excentriek uit met zijn aparte, rare kapsel en z’n enorme bril maar geen probleem, hij is een prima muzikant en performer.
Blaudzun heeft zich de laatste jaren sterk opgewerkt van achtergrondzanger tot de eigen band nu. Hij leende z’n naam aan een Deens wielrenner uit de jaren 70 , is al bezig van 2006 , en bracht een paar niet opgemerkte platen uit .
‘Heavy Flowers’ betekende de definitieve doorbraak en de single “Flame on my head” gaf na jaren de verdiende respons, ook in ons landje! Het vervolgverhaal ‘Promises of no man’s land’, dito single, kon rekenen op een even grote belangstelling! Heel wat leden vervoegen hem ( 7 tot 8 man!). De nummers zijn groots, de muziek bombastisch . Arcade Fire als referentie is dan ook niet vreemd.
De sound was bijgevolg perfect uitgebalanceerd, niet langdradig of uitgesponnen maar uiterst genietbaar en herkenbaar , gedragen door de heldere, indringende stem van Johannes. We kunnen het maar niet genoeg herhalen wat een uitstekend zanger en muzikant hij wel is .
Vooral de nummers “Flame on my head” en “Promises of no man’s land” bracht het publiek in extase.
De rake gevatte opmerkingen tussen de nummers in, maakten hem een echt sympathiek man. Hij verwees naar al het goede dat in Vlaanderen wordt gemaakt, trouwens zijn laatste videoclip werd door Vlamingen in elkaar gebokst. Ook solo moest hij niet onderdoen, wat begeestering gaf. Plots stond hij te midden de AB , enkel met gitaar, zonder micro; het was muisstil en gevoeligheid, emotie domineerde …
We hoorden de verschillende invalshoeken van Blaudzun, in variatie en soberheid . Zelf zorgde hij voor een bepalende push , wat het concert sterkte en ons doet besluiten hoe geslaagd dit anderhalf uur durend concert wel was . We kunnen maar hopen dat hij de komende jaren even intens kan ontroeren.
Het voorprogramma, was één van StuBru’s Nieuwe Lichting, Amongster van Thomas Oosterlynck; we kregen elektro, fonkelende elektrische, melancholische akoestische gitaren, wat synths , beats en drumloops. Een apart trippopsfeertje dus door de van-alles-aanpak. Ergens schuilde hier die andere beloftevolle band uit Gent ooit Headphone. Die indiepop werd gesmaakt door het talrijke publiek. Een song als “Bright Life” kreeg de handen op elkaar. Een kort aangenaam , overtuigend optreden!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/amongster-30-11-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/blaudzun-30-11-2014/
Organisatie : Live Nation
De Nederlander Blaudzun aka Johannes Sigmond heeft nog maar goed z’n doorbraak ‘Heavy flowers’ verwerkt of we krijgen al een vervolgverhaal . De sing/songschrijver heeft een voltallige band achter zich en wordt intussen al enorm gerespecteerd . “Flame in my head” en “Elephants” waren al twee overtuigende singles die Blaudzun brachten in de richting van 16 Horsepower, Grant Lee Buffalo en Arcade Fire .
Opnieuw krijgen we op ‘Promises of no one’s land’ een reeks knap gearrangeerde songs, waarbij “Hollow people” en de titelsong al meteen het uitgansbord vormen . Zijn songs zijn mooi uitgewerkt , bouwen op en krijgen een volle , rijkelijke en ‘een alles en nog wat’ instrumentatie .
Blaudzun heeft de kunst prachtige nummers te schrijven en zorgt voor stevige gefundeerde, beklijvende, bloedstollende pop die blijft hangen . Naar het einde toe , o.m. op “Halcyon “en “Wingbeat” komt de donkere toon wat meer bovendrijven .
Moeiteloos loodst hij ons opnieuw door de plaat heen met z’n gevoelige emotievolle zang. Sterk gewoonweg wat deze Johannes verwezenlijkt!
Blaudzun, de naam zegt waarschijnlijk nog niet iedereen iets, maar velen onder ons zullen zijn muziek herkennen als ze die horen. Tijd dus om de man eens te gaan bekijken. In de MaZ in Brugge wordt hij voorafgegaan door Flying Horseman. Deze bonte groep brengt iets wat tussen ‘Woven Hand’ en ‘Gravenhurst’ ligt… Vaak aangenaam aan het oor, af en toe wat zwaar, steeds melancholisch. “Als dit spek naar je bek is, binnenkort komt er een EP”, zo vertelde frontman Bert Dockx.
Blaudzun laat even op zich wachten. Om iets over 22u komt hij samen met zijn gevolg het podium op; met kop en schouders steekt hij er bovenuit. Hun set gaat behoorlijk stevig van start en met de tweede track “Solar”, in Vlaanderen een veel gedraaid nummer, scoren ze meteen. De set gaat alle kanten uit. Eens stevig, dan weer intiem. Zeker wanneer zanger Johannes zich, gewapend met niks dan een ukelele, in het publiek waagt en ons moeiteloos het zwijgen oplegt met een porseleinen versie van “Wolfs behind the glass”. Het wordt echter geen enkel moment agressief en het publiek is dan ook aan de bühne gekluisterd, al heeft dat misschien ook een klein beetje met de meer dan bevallige violiste te maken ... Een bijzonder man, Johannes Sigmond, maar wat een muzikant. Gezegend met een stem die meer dan eens aan Tracy Chapman doet denken en songs die rechtstreeks uit de hemel lijken te zijn neergedaald, palmt hij samen met zijn ijzersterke (het mag gezegd) muzikanten alles in wat op zijn weg komt.
Het is dan ook allesbehalve een verrassing dat de zaal op het einde van de set unaniem naar meer vraagt. En of we meer krijgen! Eén van de jongste toehoorders wordt uit de zaal geplukt, een shaker in zijn hand geduwd, prompt gepromoveerd tot extra percussionist voor afsluiter “Elephants” en mag het kleinood zelfs meenemen naar huis. Zeker weten dat hier een slagwerkertje ontstaan is…
Blaudzun bewijst met de vingers in de neus dat hij niet enkel letterlijk een grote meneer is. Als dit niet genieten was, dan weet ik het ook niet meer …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/flying-horseman-13-10-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/blaudzun-13-10-2012/
Organisatie: Cactus Club, Brugge
De Nederlander Blaudzun aka Johannes Sigmond spitst zich naar ons landje toe en heeft een nieuwe plaat ‘Heavy Flowers’ uit . Een groots artiest in wording, eerder verscheen al (semi-akoestisch) werk, maar kreeg hier praktisch geen airplay. ‘Heavy Flowers’ van de sing/songwriter, documentairemaker en wielerfanaat is een overtuigende plaat . We waren onder de indruk, gezien hij hier 16 Horsepower, Grant Lee Buffalo en Clannad op één lijn brengt door z’n innemende, opbouwende, broeierige songs, een emotievolle zang en z’n songteksten.
Ofwel brengt hij materiaal op sobere , ingehouden wijze als “Monday” en “Another ghost rocket”. Ofwel kreeg hij de hulp van een heuse band , die afgewogen rijkelijker gearrangeerde songs spelen met folky poptunes , waarbij ze naar een climax gaan door het bredere instrumentarium, alsof een Arcade Fire naast jou stond , met een ‘alles en nog wat ‘ instrumentenkeuze: banjo, mandoline, lapsteel, toetsen , ukelele, viool , accordeon en blazers . De single “Flame on my head” is er eentje die in het geheugen gegrift staat . “Le chant des cigales” en “Sunday punch” zijn de twee opzwepende tracks; we noteren een zwierige “Elephants” en de titelsong leunt het nauwst aan het mysterieuze en mystieke van Woven Hand door de onheilspellende tokkels , de dwarrelende synths en de accordeon.
Blaudzun loodst ons moeiteloos door heen die bloedstollende pop van ‘Heavy Flowers’, die uitermate gevarieerd klinkt binnen het genre.
De Nederlander Blaudzun aka Johannes Sigmond , overtuigt sterk met ‘Heavy flowers’ . Een handvol Nederlandse artiesten weten me nu écht te ontroeren , en daar behoort deze sing/songwriter, documentairemaker en wielerfanaat zeker bij , want hij schrijft klassesongs. Hij had eerder al twee platen uit en toerde vooral in eigen land met z’n broer en af en toe met band .
Een groots artiest in wording , die in ons landje amper heeft opgetreden (onlangs nog in de Vooruit café). Hij wenst hier ervaring op te doen, en in het najaar zal hij een heuse clubtour in ons landje ondernemen, o.m. Muziekodroom , AB; 4ad, Cactus, de Roma en Stuk . We waren alvast sterk onder de indruk, hij brengt 16 Horsepower, Grant Lee Buffalo en Clannad op één lijn door de innemende, opbouwende, broeierige songs, de emotievolle zang en de songteksten.
In de (vernieuwde) Nijdrop kwam hij met een heuse band aantreden , met zeven waren ze in totaal . De jonge Nand Baert lookalike (remember van Pool tot Evenaar) bracht op sober ingehouden wijze de songs , met een afgewogen rol voor de andere bandleden, of ze werden rijkelijker gearrangeerd met folky poptunes , waarbij ze naar een climax gingen door het bredere instrumentarium , alsof een Arcade Fire naast jou stond , met een ‘alles en nog wat ‘ instrumentenkeuze: banjo, mandoline, lapsteel, toetsen , ukelele, viool , accordeon en blazers . Ruim anderhalf uur behield hij de aandacht van het publiek en werd hij warm onthaald . Het deed Blaudzun en z’n band erg veel deugd .
Meteen werd van wal gestoken met die puike doorbraaksingle “Flame on my head”, die het sing/songwriterschap onderstreept . Een sterk op elkaar ingespeelde band speelde dan een broeierige “Who took the wheel” , en “We both know” explodeerde ergens halverwege . Drie knallers!
Ook in z’n stem stak hij voldoende afwisseling zoals op “Chant des Cigales” en “Wolf’s behind the glass” die eindigde op het getokkel op de ukelele . De titelsong “Heavy flowers” had dan veel mee van het donkere, mysterieuze en mystieke van Wovenhand door de onheilspellende tokkels en de dwarrelende synths en accordeon . “Sunday punch” en “Jezebell” en een semi-akoestische “Street corner” raakten diep. “Quiet German girls” en “Sunshine parade” klonken zwierig, dweepten met dubbele percussie en zetten aan tot handclaps . Een folky “Elephants” sloot de set af .
Blaudzun loodste ons moeiteloos door heen die bloedstollende pop. Hier werden ‘parels’ van nummers gespeeld. Majestueus, onthutsend en overrompelend!
De band won aan charisma en werd het podium op geroepen en speelde nog een paar sfeervolle songs o.m. de nieuwe single “Solar”, “Monday” en “Another ghost rocket”.
Een ‘wauw’ gevoel hielden we hier aan over . Hij komt deze zomer nog naar Festival Dranouter en in het najaar moet je deze man zeker checken in het clubcircuit die daar stond als een troubadour in een versleten ‘death to the pixies’ shirt, een zwart vestje en een amicale band als muzikaal vangnet .
Love Like Birds is het alter ego van de jonge sing/songschrijfster Elke De Mey, die net op StuBru de vi.be on air in de wacht sleepte . Haar intimistische, dromerige , breekbare songs ontroerden zowel solo als met de beperkte toevoeging van contrabas , drumtics en allerhande tierlantijntjes en geluidjes . Heerlijk eerlijk materiaal , zowel van de EP als nummers die nog moeten verschijnen. Muzikaal en vocaal sterk gerespecteerd! De elegant gevoelige single “Heavy heart” werd op het einde gehouden .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/blaudzun-24-05-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/love-like-birds-24-05-2012/
Organisatie: Nijdrop, Opwijk
Nederlands 
Français 
