Het was, op de invalswegen naar Sportpaleis, extra druk op deze donderdagavond 7 juni. Dat had in grote mate te maken met twee concerten zowel in Sportpaleis zelf, waar Shakira de zaal liet vol lopen, en in Lotto Arena, waar icoon Bryan Ferry met Metropole Orkest zorgde voor een nostalgie trip van goudwaarde.

Wij zakten af naar Lotto Arena en stelden vast dat Bryan Ferry op zijn 72ste nog steeds in bloedvorm verkeert en zich laat omringen door muzikanten die de magische songs van Roxy Music en Bryan Ferry meerwaarde geven, waardoor deze songs een nieuw leven wordt ingeblazen. Ondanks een weinig verrassende setlist werd dit veel meer dan puur en alleen een leuke nostalgie trip.

Charlie Austen - Een set boordevol soul, Folk en streepjes blues gecombineerd met een hartverwarmende stem en dito uitstraling

Door voornoemde files en dergelijke meer, arriveerden we vrij laat in Lotto Arena. Echter net op tijd om ook nog een stuk van het voorprogramma mee te pikken, en dat hebben we ons zeker niet beklaagd. Charlie Austen stond een beetje bedeesd en vrij eenzaam op dat immense podium. Deze jonge artieste vermengt Folk elementen met een bijzondere soulvolle stem tot aankleding. Charlie Austen had het aanvankelijk niet gemakkelijk om een overvolle Lotto Arena stil te krijgen. Maar slaagt, door middel van die enorm hartverwarmende stem en uitstraling, erin een soort huiskamerconcert atmosfeer te creëren.

https://www.youtube.com/watch?v=2CG417oG9yc

We werden er bij het binnen komen van de zaal er zelf stil van, en bleven gewoon even staan kijken en genieten van zoveel eenvoudige schoonheid die ons in vervoering bracht. Als je in een overvol Lotto Arena een publiek dat duidelijk enkel en alleen maar komt voor de headliner zonder enige moeite uit je hand kunt doen eten? En in diepe ontroering brengt? Dan moet je wel uit het heel goede hout gesneden zijn. En dat is een artieste als Charlie Austen, die ook als bandlid van Lux Lisbon haar sporen heeft verdiend, zeker en vast. Om die reden lijkt Charlie Austen dan ook een artieste om in het oog te houden naar de toekomst. Een toekomst die er, op basis van die sprankelende optreden in Lotto Arena alleen al, meer dan rooskleurig uitziet.

Bryan Ferry - Waardig ouder worden

In het begin van de set schreef ik in mijn notitieboekje: '' ondanks de sublieme instrumentale omlijsting verzandt het concert iets teveel in het afleveren van een routineklus''. Bij de start van het optreden bleek dat inderdaad een beetje het geval. Ook al werd die set ingezet met een aanstekelijke klepper als “The Main Thing”. Maar Bryan is anno 2018 een beetje als een dieselwagen, eens uit de startblokken geschoten is er geen stoppen meer aan. De registers werden gaandeweg inderdaad meer en meer open getrokken met nog meer pareltjes als “Don't Stop the Dance”, “Ladytron”  - waaruit blijkt hoe ver Roxy Music zijn tijd vooruit was in de jaren '70. Ook als is Bryan Ferry zijn stem niet meer wat het ooit geweest is, zijn enorm charismatische uitstraling op het podium is anno 2018 nog steeds stevig overeind gebleven. Die uitstraling waardoor menig vrouwenhart prompt gaat smelten bezorgt je bij songs als “Slave to love” een krop in de keel. Of doet je hart dansen van pure intensiviteit bij het opzwepende “Out of the Blue” - weer een typisch jaren '70 klassieker. Waardig ouder worden, noemen wij zoiets.

Alle registers open bij “In Every Dream Home a Heartache”

Samen met het opengaan van de gordijnen achter podium, werden bij “In Every Dream Home A Heartache” plots alle registers pas echt open gegooid. Een song, die net als op die iconische schijf ‘For Your Pleasure’ op gang wordt getrokken door Bryan Ferry die op een eerder ingetogen wijze de toch wel pakkende tekst langzaam deed opborrelen naar die iconische climax waarbij al die registers, ook instrumentaal werden opengegooid tot een wervelstorm ontstaat, die alles omver blaast.

Het was meteen het startsein voor een wervelende finale. Tijdens het al even indrukwekkend “If there is something” kriebelde het al om recht te springen van onze stoel. Bij “To the Strand” was er uiteindelijk geen houden meer aan en stonden prompt alle die hard fans vooraan het podium. Bij “Avalon” zat bijna niemand, ook niet in de tribunes, nog op de stoeltjes. We zagen koppels met elkaar dansen alsof ze de Lotto Arena voor zich alleen hadden. Fans de tekst meezingen uit volle borst, of gewoon in stilte genieten van zoveel innerlijke schoonheid. 

https://www.youtube.com/watch?v=dAIR2a3bbdA

'A Whaling Saxofoon'

Dat de instrumentale omlijsting een meerwaarde vormde binnen het geheel? Daarover bestaat geen enkele discussie. Bryan Ferry laat zich omringen door klasse instrumentalisten. Waaronder de gitaar virtuoos en oudgediende Chris Spedding, die ons meerdere keren met verstomming sloeg. Daarbovenop waren we meermaals onder de indruk van de verdovende baslijnen van Jerry Meehan of drum salvo's van Luke Bullen. Uiteraard zorgt de inbreng van dat orkest voor die extra pit om elke song naar een nog meer onaards niveau te doen opstijgen. Maar ondanks al die virtuositeit is het de saxofonist Jorja Chalmers die de gouden medaille in de wacht sleept. Haar inbreng, sensuele danspassen maar vooral de indrukwekkende saxofoon klanken die ze uit dat instrument tovert, lieten een meer dan diepe indruk op ons achter.

Toen Bryan iedereen nog eens voorstelde, kregen elk van de bandleden een welverdiend applaus. Maar Jorja kreeg eerder een oorverdovend applaus dat de Lotto Arena op zijn grondvesten deed daveren - bij wijze van spreken. Om maar te zeggen, we waren dus duidelijk niet alleen met deze mening. Haar inbreng binnen het geheel was, zonder afbreuk te doen aan de andere muzikanten, dan ook meer dan indrukwekkend te noemen.

https://www.youtube.com/watch?v=YmvDvDurXj4

Finale naar een ultieme climax

Sluitstukken “Love is the drug”, “Let's Stick together” en “Virginia Plain” deden het dak er uiteindelijk compleet af gaan. Als kers op de taart werd daar “Jealous Guy” aan toegevoegd, een song die je in tranen en met de krop in de keel achterlaat, om deze avond met een knal af te sluiten. Naast de virtuositeit van Bryan en zijn instrumentalisten, was het bij deze laatste song backing vocalist Hannah Khemoh die de haren op onze armen compleet deed recht komen.

Kortom. Een indrukwekkend einde van deze avond, die traag op gang kwam maar uitmondde in een verschroeiende finale

https://www.youtube.com/watch?v=ePszGjvFfWI

Besluit

Bryan Ferry bracht geen setlist naar voor met verrassende songs, maar eentje waarbij we - als fan van het eerste uur - op het puntje van onze stoel zaten te genieten van begin tot einde. Na tien songs op een gezapige wijze, werden de registers pas echt compleet open getrokken toen die gordijnen open gingen. Vanaf dat moment kwam er geen einde aan de mokerslagen en kippenvelmomenten. Bryan is niet meer zo goed bij stem als vele jaren geleden, dat is ook niet zo verwonderlijk gezien zijn leeftijd.

Echter straalt hij nog steeds dat natuurlijk charisma uit waardoor je prompt overslag gaat en gewillig uit zijn hand eet. De muzikanten van dienst, dat iconische orkest op de achtergrond en die verschroeiende finale nadat die gordijnen compleet open gingen, zorgden ervoor dat de fans van het eerste en het laatste uur het optreden  nog lang zal verheugen.

Ook wij dansten, zongen uit volle borst en pinkten zelfs menig traan weg bij zoveel innerlijk genot.

Setlist

The Main Thing // Don't Stop the Dance //Ladytron //Out of the Blue //Oh Yeah //A Waste Land / Windswept //Bête Noire //Zamba //Stronger Through the Years //Slave to Love //Bitter-Sweet //In Every Dream Home a Heartache //If There Is Something //Re-Make/Re-Model //Do the Strand //More Than This//Avalon //Love Is the Drug //Virginia Plain //Let's Stick Together //Jealous Guy

Ism Snoozecontrol http://www.snoozecontrol.be

Organisatie: Greenhouse Talent

Vooraf  - De 69-jarige Bryan Ferry heeft het rocken nog niet verleerd. Omringd met een fantastische band (die uiteraard voor de helft uit prachtige vrouwen bestaat) palmde hij moeiteloos het Koninklijk Circus in. Een wervelende lichtshow maakt het spektakel af, niets is aan het toeval overgelaten. We vragen ons alleen of hoe lang de stem van de gentleman het nog zal houden. Anderhalf uur was meer dan genoeg voor de man met het sjaaltje om. Volgend maand nog eens in de AB. Wie al kaartjes heeft mag zich alvast verheugen op mooie ‘Best Of…’

Toen we eindelijk het balkon in het Koninklijk Circus betraden was Stef Kamil Carlens op zijn eentje zijn eigen ding aan het doen. Met gitaarklanken die hij uit ‘Wish You Were Here’ had geplukt of met een xylofoon en een klokkenspel breide hij een muziektapijt waar het publiek met wisselend enthousiasme op reageerde. Achter ons zaten jongelui te ginnegappen en beneden het balkon werd er (uit beleefdheid?) geapplaudisseerd. Waarom dan Stef als voorprogramma van Bryan? Hij sloot zijn set zelf af met de mededeling dat het voor hem een grote eer was om vóór zijn held op te treden. En dat was de meesten in de zaal ook in de headliner zagen.

Bryan Ferry - De oude rocker (NB. geboren enkele maanden na het einde van WO II) kwam strak in het pak het podium op. Hij voelt zich nog altijd kiplekker, bijgestaan door zijn fantastische band. Ze vlogen er meteen in met een medley van oud en minder oud werk: “Re-make/Re-model” van de eerste Roxy Music- schijf vloeide naadloos over in “Kiss and Tell” uit de late eighties. Een eerste herkenningsapplaus kwam er toen etherische klanken uitmondden in “Slave to love”. Voor het eerst maken we kennis met de sax en de hoge hakken van Jorja Chalmers. Ladykiller Ferry had slechtere keuzes kunnen maken om Andy McKay uit de oude Roxy te vervangen! Ze had het oude werk goed ingestudeerd: met “Ladytron” en “If There Is Something” stal ze opnieuw de show. De frontman liet zijn solisten graag schitteren en speelde langs de zijlijn mee op zijn Nord synthesizer.

De bij momenten nogal hese Ferry bracht een doorleefde versie van “Don’t Think Twice It’s All Right” (Dylan). We mochten aanschuiven bij het haardvuur met Ferry op mondharmonica. In “Stronger Through The Years” kwam de bassist op het voorplan met zijn heerlijke slap-techniek . De Deense gitarist Quist – aka Jacob Quistgaard – kan even legendarisch worden als Phil Manzanera! Met zijn gitaarsolo’s is hij één van de steunpilaren van deze band. Hij speelde ook mee op het nieuwste solo-album ‘Avonmore’ waaruit we “Loop de Li” hoorden. Een nummer dat zeker al op Radio1 te horen was.
Een schitterende instrumental is de slottrack van ‘Avalon’ (uit 1982) “Tara”. De tenorsax van de bevallige Jorja (geboren in hetzelfde jaar) galmde betoverend door het Circus. Veel te lang geleden dat we deze compositie van McKay nog hoorden! In een nieuw kostuum loodste de frontman ons naar de finale met zijn greatest hits: eerst “Take A Chance With Me” gevolgd door “More Than This”; opgedragen aan zijn grootvader die in Vlaamse velden sneuvelde in 1918. Met hese stem bracht Ferry een ingetogen versie. Een passend eresaluut aan de zoveelste gesneuvelde.
Daarna kwam “Avalon” met Bobbie Gordon die op het einde met die fantastische hoge noten de kristallen glazen kon doen springen. Via  Casanova (what’s in a name nietwaar) denderden we met “Love Is The Drug” en een stomende “Let‘s Stick Together” naar het einde van een heuglijke avond. Jerry Hall hoefde het podium niet meer op te komen want de vrouw achter de cimbalen en troms had présence genoeg in huis: Cherisse Ofosu Osei  zat headbangend de drums te bespelen.  Zonder de show te willen stelen, trok ze toch onze aandacht. Een ritmische steunpilaar voor de band.

Met “Jealous Guy” (Lennon) en “Editions Of You” als finale toegift gingen de generatiegenoten van Ferry uit hun dak. Hij bedankte hen met een revérence als een musketier en dankbaar konden ze naar huis om er nog eens van te dromen. Ondergetekende herbeleefde lang vervlogen hoogdagen…

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/stef-kamil-carlens-17-11-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bryan-ferry-17-11-2014/
Organisatie: Greenhouse Talent