Chantal Acda is in Nederland genomineerd voor een Edison. Dat is daar zowat de hoogste muzikale onderscheiding. De Nederlandse brengt in september het nieuwe album ‘The Whale’ uit.
Van dat album was "Heads" eind maart de eerste single. De tweede single is "Make It Work", een track die de teneur en sfeer van het album verder ontplooit, met veel intensiteit en emotie, zwevend tussen hard en zacht ... tussen versterkt en akoestisch. Het is rauwer en meer rockend dan wat we van Chantal Acda gewoon zijn. Acda als de PJ Harvey of Tom Barman van de Lage Landen.
Inhoudelijk is "Make It Work" moeilijk in één onderwerp te vatten, maar ze doet zelf een goede poging in de promotekst: "Soms horen we stemmen, gefluister, echo's. Vaak maken zulke echo's ons bewust van vele ongeziene aanwezigheden die we toch voelen via ons lichaam, afgestemd op wat ons omringt. Maar soms zijn die fluisterstemmen zo aanwezig en duidelijk dat ze ons uitnodigen voor een gesprek. Dit lied gaat over een moment in de tijd en de plaats toen ik zo'n gesprek had.”
Deze tweede single intrigeert en dat is zijn intrinsieke sterkte. Hij heeft een aantal luisterbeurten nodig om door te dringen en te blijven hangen. Vooral geen hapklare, voorgekauwde brok, eerder met een soort textuur die warm en vertrouwd aanvoelt, met dan toch een scherp randje waaraan je je zou kunnen snijden.
make it work https://www.youtube.com/watch?v=F8lrXfJMNJ8&t=185s
Heads Heads
De Amerikaan Bradley Bills is een bezige bij. Hij was al de drummer bij o.m. KMFDM, het Belgisch-Amerikaanse Lords of Acid en My Life With The Thrill Kill Kult en hij zit in Pigface. Zijn soloproject heeft hij Chant gedoopt en daarmee brengt hij op ’Hydra’ een soort van repetitieve basic industrial elektro met primaire, ruwe ritmes en lyrics die de maatschappij op de korrel nemen. Liefhebbers van EBM zullen dit misschien wel kunnen smaken, al zit er bij momenten veel tekst en verhaal in de songs.
Bills schreef de songs zonder een groot concept in gedachten, maar verzameld als album, zit er toch grofweg de rode draad in van de opkomst en val van een demagoog en de verlossing die gebracht wordt door een onverwachte held.
Muzikaal en conceptueel is dit het meest ambitieuze album van Chant tot dusver. Persoonlijk zou ik Chant voor dit album laten vervellen van een eenmansproject naar een met gastbijdrages, zeker als je ziet welke vrienden Bills heeft. Eens halfweg heb je het wel ongeveer gehad met de zang van Bills, hoe goed de muziek ook is. De leukste tracks zijn de single “President God”, het dansbare “Love Sex & Revolution” en “Primetime Annihilation”. Andere, zoals “Uprising” en titeltrack “Hydra” smeken om een donkere, nog dansbaardere EBM-remix.
Dit is voer voor fans van Front 242, Nitzer Ebb, Nine Inch Nails en Marilyn Manson.
Dance/Elektro
Hydra
Chant
De West-Vlaamse metalband Enchantress heeft het voor oldschool heavy metal. Op hun jongste EP ‘Power’ laten ze horen dat de liefhebbers van het genre niet moeten wachten tot dinosauriërs als Iron Maiden of Iced Earth nog eens een album uitbrengen om hun pensioen aan te dikken. Dit genre leeft nog en er zijn genoeg bands met genoeg talent die uit de schaduw mogen treden.
Enchantress heeft op deze EP heel wat sterke muzikale composities, een uitstekende zanger, prima gitaristen en drumster Elizabeth die al dat klassiek gepingel de 2ste eeuw inmept met soms niet voor de hand liggende ritmes en partijen.
Vooral de songopbouw is sterk: klassiek en toch niet cliché, wat een hele prestatie is als je jezelf wil meten met klassiekers die echt iedereen kent. De hooks en breaks zitten waar ze moeten zitten en de goede ideeën worden niet nodeloos uitgemolken. Echt vernieuwend is het uiteraard niet, maar je hoort ook geen geen platte kopieën. De meeste refreinen kan je al bij de eerste luisterbeurt meebrullen. De tracks waarvan ik het meeste onder de indruk ben, zijn titeltrack “Power”, “Architects Of Fear” en “Cradle Of Life”. Als bonus is er een cover van The Beast van de band Randy. Alleen een beetje jammer dat ze stoppen bij zeven tracks. Zes eigen nummers en één cover (“The Beast” van de band Randy) delen we nog net in bij de EP’s. Met één track extra was dit een album.
Eén of twee tracks extra zou geen overbodige luxe geweest zijn. Ideeën hebben ze genoeg bij Enchantress. In die mate zelfs dat de knappe vondsten elkaar soms voor de voeten lopen en je als luisteraar er goed het kopje moet bijhouden. Maar dat maakt het tegelijk interessant: je ontdekt bij elke luisterbeurt nog iets nieuws.
In 2017 maakte ik middels het album ‘Bounce Back’ kennis met deze Vlaamse zangeres. Het album kon mij bekoren met haar in folk en aanverwante stijlen gedrenkte muziek. Ze stond dus ook op Jazz Middelheim maar je kan haar bezwaarlijk een jazz zangeres noemen. Op Middelheim stond ze samen met de Amerikaanse jazz-gitarist Bill Frisell op het podium. Daarvan is er nu dus een album uitgekomen en dat is zeker en vast de moeite waard. Daarop staan zes songs waarvan de helft van haar laatste album maar dus enkel zang en gitaar. Dat geeft een heel andere dimensie aan de muziek. Het krijgt haast iets sacraals en etherisch. Bill Frisell doet heel mooie dingen op zijn gitaar maar hij dringt zich niet op. Hij eist geen hoofdrol op. De stem blijft bovendrijven en het gitaarwerk is ten dienste van de song en het optreden.
Deze live opname is heel geslaagd en zeker een toevoeging aan haar oeuvre. Chantal Acda blijft een naam om op te volgen.
Dit is het derde album van Chantal Acda en werd geproduceerd door Phil Brown (ondermeer bekend voor zijn werk met Talk Talk, Mark Hollis en Bob Marley). Ze omschrijft haar album als een ode aan contact, verbinding en bewustzijn. Opener “Fighting Back” is een heerlijk meedrijvende popsong met een mooi muzikaal themaatje. Het opzet doet mij wat aan Gotye denken. Een aantal songs zijn eerder singer-songwriter van stijl met telkens een laagje synths of galmende gitaarlijnen op de achtergrond om wat sfeer toe te voegen aan de songs. Suzanne Vega deed dit ook op enkele van haar platen (‘99.9F’, ‘Days of Open Hands’, ...). Net als die laatst genoemde heeft Acda ook een zachte en aangename stem om naar te luisteren. Er is voor elke song veel aandacht aan details besteed waardoor er telkens veel te ontdekken valt. De ene keer komt ze met mooie percussie af (“Bounce Back”), een andere keer zijn het de synths op de achtergrond (“Endless”) of een gitaarriffje (“Our Memories”) die het nummer cachet geven.
Chantal Acda heeft gewoonweg een prachtige en warm klinkende plaat gemaakt. Met oog voor detail, melodie en sfeer. Het is een beetje een luisterplaat geworden die zich langzaam in je systeem nestelt als je er wat tijd voor neemt.
Een heerlijk lentegevoel hadden we met het sfeervolle , wonderschone concert van Natalie Merchant , die hier vanavond enkele songs van haar debuut ‘Tigerlily’ kwam voorstellen, van twintig jaar terug , onder het mom ‘Paradise is there – the new tigerlily recordings’ hoe ze best nu klinken. De ‘day after’ konden we niet genoeg het tegenoverstelde ervaren met die vreselijke terreur in Zaventem en in de Brusselse metro …
Natalie Merchant maakte in een vroeger leven deel uit van de folkypop van 10000 Maniacs die midden de jaren ’80 opvielen met ‘In my tribe’ en ‘Blind man’s zoo’ (remember de singles “What’s the matter here”, “Like the weather”, “Trouble me, …) . Voor de jongere generatie – Tip: beslist eens opzoeken!
Inmiddels gaf de 53 jarige zangeres haar sing/songwriterschap elan met soloplaten als ‘Ophelia’, ‘Motherland’,‘The house carpenter’s daughter’, het imposante gedocumenteerde werkstuk ‘Leave your sleep’ … en haar debuut ‘Tigerlily’ , één voor één sfeervol, emotievol, subtiel in elkaar gestoken materiaal, die grasduinen in de pop, folk, gospel, country, soul, reggae en bluegrass.
Altijd al een zwak gehad voor deze getalenteerde en ambitieuze songschrijfster , die maatschappijkritisch is en het opneemt voor bos – natuur en dier. Eerst was ze met haar band en strijkersensemble te zien voor een innemend , gevoelig , dromerig , maar evenzeer mystiek concert. De sobere en weelderige arrangementen waren pakkend , konden aanzwellen en bogen nergens naar enig bombast om . Uiterst beheerst kregen we een achttal nummers , waaronder “Vain & careless”, “River” (van haar debuut) en de neofolky van “Maggy & Milly & Molly & May” … Haar fluwelen stem dwarrelde rond de song heen . Bewogen ging ze op in deze nummers en charmeerde op de acapella van “The equestrian”, waar ze tekstuele hulp kreeg van haar band … ‘Brussels was so quiet’ …Muisstil …
Het podium was versierd met een bloementuil, waar af en toe een bloempje uit werd geplukt en aan de eerste rijen werd gegeven . “The worst thing” had een lichte flamenco inslag en een eerste danspasje volgde . “Man in the wilderness” was zwierig door accordeon en na die ingetogenheid dartelde zij over het podium; meer swing , dynamiek op cabaret wijze; er zat zelfs ergens een ‘french touch’ van honderd jaar terug in … .
Met haar band hadden we een meer directe , extraverte aanpak en verhalen kwamen naar boven tussen de nummers in o.m. opvallend van toen haar dochter klein was, haar impressies van het mooie gebouw en de intolerantie, haat , discriminatie van een Donald Trump . “Carnival” en “Texas” werden hier naar een hoger niveau gebracht . Het refrein van “Motherland” werd zelfs lichtjes geneuried.
Het laatste deel van het concert kreeg terug een bredere omlijsting; “The beloved wife”, “Life is sweet” waren hartverwarmend en zorgden voor een samenhorigheid, die sterk aanleunde bij haar folky verleden van 10000 Maniacs .
Een uiterst sfeervol , aangenaam concert van drama en schoonheid, van ingenomenheid en extravertie wisselden af . We werden letterlijk onder de ‘thank you’s’ bedolven en uitgewuifd met een pracht van “Kind & Generous” .
Opnieuw werden we door deze lady ingepalmd. Zij is iemand die haar publiek perfect aanvoelt , een artieste , performster op haar unieke manier … met een lach en een traan ...
Organisatie Live Nation ism Botanique, Brussel
De sing/songwritster Natalie Merchant is er eentje die we koesteren. Ze maakte in een vroeger leven deel uit van de folkypop van 10000 Maniacs die midden de jaren ’80 opvielen met ‘In my tribe’ en ‘Blind man’s zoo’ (remember de singles “What’s the matter here”, “Like the weather”, “Trouble me, …) . Ze heeft eigenlijk nog maar een handvol soloplaten uit in die tussentijd waarvan naast ‘Tigerlily’, ‘Ophelia’ en ‘Motherland’, zij de laatste jaren zich bezighield met uitmuntende covers van veelal stokoude folknummers onder ‘The house carpenter’s daughter’ en het al bijna vijf jaar geleden verschenen ‘Leave your sleep’; hier componeerde ze de muziek bij een bloemlezing Amerikaanse en Britse gedichten . Hoogdravende en hoogwaardige projecten, naast het eigen werk van een getalenteerde en ambitieuze songschrijfster , die de tijd neemt te werken aan de nummers .
Na toch wel dertien jaar is er terug een eigen plaat van sfeervolle , innemende , emotievolle pop, sober en geraffineerd uitgewerkt, die door strijkers, blazers en, piano en haar unieke altstem extra gevoelig klinken .
De eerste songs “Ladybird”, “Maggie said” en “Texas” passen perfect in dit plaatje . Een bluegrass geluidje sluimert altijd wel in haar materiaal . “Black sheep” en “The end” behoren tot de donkerste kant en met “Lulu” heeft ze een enorm sterke song uit .
Laat je alvast opnieuw meeslepen in de unieke leef - en muziekwereld die dame Merchant aan de dag legt!
Met ‘Tempest Roar’ zijn The Dyeing Merchants uit Victoria aan hun derde album toe. Ze eren de DIY ethiek en namen hun album op in de Fifty Fifty Arts Collective, een non-profit organisatie die door vrijwilligers gerund wordt en een platform voorziet voor onafhankelijke artiesten.
The Dyeing Merchants brengen aanstekelijke nummers, bruisend van energie, waar je niet op stil kan blijven zitten. Ze vallen moeilijk onder een bepaald genre te classificeren, maar brengen indie rock met experimentele invloeden. Met z’n doorrookte stem brengt Jzero Schuurman bezieling terwijl de gitaar en drum een verfijnde dialoog voeren. Hun muziek past in het intieme kader van een donkere kroeg, waar de lokroep van de nacht (en overmatig ethylalcoholgebruik) menig zielen beroerd. The Dyeing Merchants zijn het levende bewijs dat eenvoud siert.
Op hun website http://thedyeingmerchants.com/ kan je terecht voor een voorsmaakje. Hun Facebookpagina http://www.facebook.com/pages/The-Dyeing-Merchants/ houdt je op de hoogte van aankomende optredens.
Natalie Merchant maakte in een vroeger leven deel uit van de folkypop van 10000 Maniacs die midden de jaren ’80 opvielen met ‘In my tribe’ en ‘Blind man’s zoo’ (remember de singles “What’s the matter here”, “Like the weather”, “Trouble me, …). Inmiddels gaf de 47 jarige zangeres haar sing/songwriterschap elan met soloplaten als ‘Tigerlily’, ‘Ophelia’, ‘Motherland, en ‘The house carpenter’s daughter’, één voor één sfeervol, emotievol, subtiel in elkaar gestoken materiaal, die grasduinen in de folk, country, soul, reggae en bluegrass.
Zeven jaar na die laatste cd komt de getalenteerde en ambitieuze songschrijfster opnieuw in de spotlights met ‘Leave your sleep’, een imposant gedocumenteerd werkstuk en hymne aan talrijke Britse en Amerikaanse dichters. Een cd, ‘A selection from the album’ met 16 songs, en zo was hij bedoeld, een dubbelaar met maar liefst 26 nummers.
De lady vertelde dat het uitgangspunt eerst was wat slaapliedjes voor haar jonge dochter te schrijven en zocht inspiratie over ‘de Kindertijd’. Ze deed opzoekingwerk via het internet, schuimde bibliotheken af, dook de archieven in en geraakte gefascineerd in werken van bekende en onbekende Britse en Amerikaanse dichters en dichteressen van de (Victoriaanse) jaren 1800 tot nu. De bijlagen in de cd spreken voor zich en zijn meer dan de moeite waard eens door te nemen.
Er werkten wel 130 muzikanten mee aan de plaat, van een heus symfonisch orkest tot pure eenvoud en soberheid. Zo hielpen o.a. de gospel zangers The Fairfield Four, de Ierse folkies Lúnasa, het NYse Hazmat Modine, het experimenterende jazzensemble Martin Medeski & Wood, de band van Winston Marsalis en The Klezmatics mee. Een veelheid aan genres, klankkleur en timbres horen we. Een verbluffend luisterwerkstuk die zeker niet aan je neus mag voorbijgaan.
De songs wisselen van gevoel, zwaarte en intensiteit en zijn afhankelijk of ze sober werden begeleid of door orkestraties gedragen. Sommige nummers deden denken aan de muzikale diversiteit die Michelle Shocked aan de dag legde.
Laat je alvast meeslepen in de unieke leef - en muziekwereld die dame Merchant aan de dag legde!
Natalie Merchant maakte in een vroeger leven deel uit van de folkypop van 10000 Maniacs die midden de jaren ’80 opvielen met ‘In my tribe’ en ‘Blind man’s zoo’ (remember de singles “What’s the matter here”, “Like the weather”, “Trouble me, …). Inmiddels gaf de 47 jarige zangeres haar sing/songwriterschap elan met soloplaten als ‘Tigerlily’, ‘Ophelia’, ‘Motherland, en ‘The house carpenter’s daughter’, één voor één sfeervol, emotievol, subtiel in elkaar gestoken materiaal, die grasduinen in de folk, country, soul, reggae en bluegrass. Zeven jaar na die laatste cd komt de getalenteerde en ambitieuze songschrijfster opnieuw in de spotlights met ‘Leave your sleep’, een imposant gedocumenteerd werkstuk en hymne aan talrijke Britse en Amerikaanse dichters. Een cd met 16 songs, en zo was hij bedoeld, een dubbelaar met maar liefst 26 nummers.
De lady vertelde dat het uitgangspunt eerst was wat slaapliedjes voor haar jonge dochter te schrijven en zocht inspiratie over ‘de Kindertijd’. Ze deed opzoekingwerk via het internet, schuimde bibliotheken af, dook de archieven in en geraakte gefascineerd in werken van bekende en onbekende Britse en Amerikaanse dichters en dichteressen van de (Victoriaanse) jaren 1800 tot nu. De bijlagen in de cd spreken voor zich en zijn meer dan de moeite waard eens door te nemen.
Er werkten wel 130 muzikanten mee aan de plaat, van een heus symfonisch orkest tot pure eenvoud en soberheid. Zo hielpen o.a. de gospel zangers The Fairfield Four, de Ierse folkies Lúnasa, het NYse Hazmat Modine, het experimenterende jazzensemble Martin Medeski & Wood, de band van Winston Marsalis en The Klezmatics mee. Een veelheid aan genres, klankkleur en timbres horen we. Een verbluffend luisterwerkstuk die zeker niet aan je neus mag voorbijgaan.
En live … kwam ze het nieuwe materiaal voorstellen met een sobere begeleiding van twee gitaristen (waaronder haar rechterhand Erik Della Penna) en een celliste. Ontdaan van alle franjes viel het me op waar de huidige lichting folky vrouwelijke sing/songwriters de mosterd vandaan haalden.
We kregen na elk nummer een gefundeerde uitleg van de geportretteerde schrijvers met hun dichtbundels en kindercartoons en ze stoffeerde het in slides op een groot scherm. In een uitverkochte AB Flex was iedereen letterlijk aan haar lippen gekluisterd om de levenswandel en de bundels van de schrijvers te horen.
En het was ook negen jaar geleden dat ze nog op een Belgisch podium te zien was. Meer dan ooit was het een happy en aangrijpend weerzien en ze werd dan ook na elke song terecht warm onthaald!
Ruim anderhalf uur grossierde ze in de selectie songs van ‘Leave your sleep’ en stelde ze er enkele voor die de cd nét niet haalden, waaronder de intieme opener “Vain & careless”, die ons terugbracht naar de begindagen van Robert Johnson en Leadbelly, bepaald door akoestisch gitaargetokkel, een verloren gewaande cello en gedragen door haar indringende vocals. Op het dromerige, broze “No one marries me” en de op British geënte folk “The sleepy giant” zette ze enkele tapdanspasjes vooraan het podium. Of ze imponeerde met de jazzyfolkblues van het lieflijk verleidelijke “The janitor’s boy” (van Nathalia Crane).
Boeiend en leuk waren de verhalen van Mother Goose “The man & the wilderness” en Edward Lear’s “Calico pie”. Deze laatste kreeg een zwierige countryswing. Kippenvel bezorgde ze ons van Lydia Huntley Sigourney’s “Indian names”, die door cello werd bepaald en de aanvaarding van de verlieservaring van een kind op het aangrijpende “Spring and fall to a young child” (Gerard Manley Hopkins). Net als Merchant moesten we even diep ademhalen. Ze barstte zelfs in tranen uit! Wat een intens emotioneel moment.
Het sprookjesachtige, feeërieke “The equestrienne” had een helende werking, bood wat luchtigheid en werd uitgeroepen tot single van de cd.
En op die manier wisselde zij de songs mooi af van gevoel, zwaarte en intensiteit. Sommige nummers deden denken aan de muzikale diversiteit die Michelle Shocked aan de dag legde. De kinderparty van “The land of Nod” sloot het stevige pakket af.
Ze speelde nog een uitgebreide bis over haar soloplaten heen. Een pleidooi om Moeder Natuur te vrijwaren van alle ecologische rampen, “Motherland”, “Break your heart” en “Carnival” vulden het muzikaal in; “Cowboy romance” zong ze in duet en op “Tell yourself” gaf ze het publiek de ruimte het refrein zachtjes mee te zingen en te neuriën. Tot slot konden we haar uitwuiven met “Kind & generous” en een acapella versie van Vera Lynn’s klassieker “From the time we say goodbye”.
In deze sobere vorm bleven de songs duidelijk overeind. Met een boek vol kennis ging ze met haar begeleiding ruim twee uur gepassioneerd te werk …Een aandachtig publiek werd moeiteloos ingepalmd … met een lach en een traan. Dit optreden zinderde na …
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
