Cuttermess – Mensen verklaren gek als ik dit zeg, maar als je echt rationeel nadenkt zijn we slaven van de maatschappij. Dat hoor je op het nieuwe album!
Cuttermess bracht in 2020 een heel sterke debuut-EP uit en leek op weg door te gaan breken. In 2024 overleed helaas bandlid en bassist Tijl Geirnaert. Sindsdien eert de band hem in alles wat ze doen.; wat we zelf vaststelden tijdens het optreden op Ow! Zekers in de Casino.
De mooiste eer is en blijft echter niet opgeven … recent kwam de band met een nieuwe plaat ‘Lie/Sense’, waarmee ze in november op het Pluto Fest in Oosterzele stonden.
We hadden na hun optreden een fijne babbel met zanger Kris over beide concerten, de nieuwe plaat, de rollercoaster van het laatste jaar en de toekomstplannen.
Hoe gaat het met jullie?
Merkelijk beter, maar het heeft er een tijd heel slecht uitgezien. Niet alleen recent, ook vroeger toen we regelmatig de line-up zagen veranderen. Daar hebben we ons telkens door geworsteld, maar het hele creatieproces voor 'Lie/Sense' was zo'n opeenvolging van teleurstellingen, dat ikzelf - en ik weet vrij zeker nog enkelen - er op een gegeven moment de passie en motivatie helemaal voor kwijt waren. Het is dankzij onze therapeuten dat Cuttermess nog bestaat. Ik persoonlijk was er echt klaar voor om de handdoek in de ring te gooien. Echter bleven we doorbijten en de optredens, waaronder datgene waar je naar verwijst in Sint-Niklaas maar ook nu op Pluto Fest, wakkeren de motivatie weer aan. Het feit dat de plaat er nu eindelijk digitaal al is en straks ook fysiek, plus de ervaring die Ward binnen brengt, doen ons deugd.
Jullie hebben al heel wat stormen doorstaan, vooral met het overlijden van Tijl.. Hoe overleef je het als band en mens? Want laat ons eerlijk zijn, sommige artiesten zeggen me dat ze hun bandleden vaker zien dan hun eigen familie…
Eerlijk gezegd, Tijl had voor zijn overlijden al aangegeven dat het hem even teveel werd. Zijn privéleven bleek steeds minder combineerbaar met de band. We waren toen volop de nieuwe nummers aan het schrijven en de huidige aan het finetunen en hij zei letterlijk het niet erg te vinden als een tijdelijke vervanger zouden gezocht hebben. In plaats daarvan stelden we hem gerust dat hij alle tijd had om alles op een rijtje te krijgen en dat hij nadien rustig kon inpikken. Het is tenslotte en hobby en die willen we uitoefenen met onze maat. Uiteraard hakte zijn overlijden er enorm in. De hebben maandenlang niks kunnen doen, maar net omdat Tijl wist dat we een album wilden uitbrengen en wetend wat hij ons had gezegd, gaf het ons wel de overtuiging om door te zetten. Elk optreden eren we hem voor het vierde nummer en blijven we doen.
Ik zag jullie voor het eerst live in De Casino en was onder de indruk van die verdomd strakke manier van spelen en de hoge dosis humor... is het een ‘mindset'?
Voor mezelf sprekend is dat een act. Ik ben van nature uit een kalm persoon. Kameraden die mij goed kennen en komen kijken, weigeren te geloven dat ik dat ben die daar staat (lacht). Het is wel iets dat ik bewust zo wil doen en de grappen bereid ik wel grondig voor aangepast per show. Ik vind, als mensen naar jou komen kijken en daar soms zelfs voor betalen, dat er ook iets extra te zien mag zijn. Ik vind dat heel belangrijk. Je mag gerust weten dat ik mij momenteel rotslecht voel, maar je mag die problemen niet meenemen op een podium. Het doet me ergens ook deugd om die frustratie en pijn ergens een plaats te kunnen geven. Het is niet wie ik echt ben, maar het is wel de zanger die ik wil zijn.
Ow Zekers! was een festival rond Lokerse bands, jullie komen niet per se uit Lokeren maar het Waasland dacht ik, wat is de link met Lokeren dan?
Onze gitarist Bram komt uit Gent, onze drummer Dimi uit Antwerpen. De gitarist met het lange haar is van Belsele, bassist Ward De Klinge en ikzelf Stekene. Dus ik begrijp de vraag (grijnst). De link met Lokeren is dat dat de plek is waar we wekelijks repeteren. Meer bepaald in de Ozma Music school https://www.ozma.be/ waar onze Pieter les geeft.
Zowel op Ow Zekers! als op het Pluto Fest gaven jullie , met die absurditeit, eveneens een heel strak en energiek optreden weg. Het zijn allemaal sterke muzikanten…
Absoluut! We kennen allemaal het klappen van de zweep. Ward heeft tonnen ervaring binnen de scene. Pieter is muziekleraar, dat zegt genoeg. Bram heeft dan weer een zeer goede feeling waarmee hij enorm creatieve melodieën combineert. Pieter komt dan weer wat vaker met op het eerste zicht 'gekkere' dingen af, die naar mate we ermee aan de slag vaak verbluffend uitdraaien. Die combinatie werk super voor ons. Dimi is van nature een progressieve drummer, maar hij weet dat perfect te doseren en her en der van die speelse beats te gebruiken zonder dat het wringt.
Naast die humor, zijn de lyrics hard en is het schoppen tegen de schenen. Is het een 'al lachend zegt een zot de waarheid'-manier om het te brengen?
Ik heb een heel apart wereldbeeld, laat het me zo zeggen. Mensen verklaren me er gek als ik erover begin, maar als je echt rationeel nadenkt zijn we slaven van de maatschappij. We denken dat we vrij zijn, maar zijn dat helemaal niet. Je mag haast niet kiezen wat je doet, overal bedenken ze allerlei regeltjes. Om een voorbeeld te geven: stel dat een bedrijf het zich zou permitteren om hun bedrijfsreglement eenzijdig op te leggen aan mensen. Zouden we dat aanvaarden? Voilà. Als je dan weet dat alle verschillende overheden bedrijven zijn – wat niemand gelooft, maar je dus gewoon checken op de Kruispuntbank voor Belgische Ondernemingen – is het dan nog rationeel logisch dat mensen die regels wél moeten aanvaarden? We worden zo gedrild alsof dat normaal is om volgens de overheidsregels te leven, maar het is net absurd. Als je die mindset hebt kun je niet meer terug. Het 'systeem' zoals ik dat samengevat noem beknot zo de vrijheid van de mensen. Dat is een soort rode draad doorheen mijn teksten. In de lyrics probeer ik met heldere logica zij die het horen willen te laten beseffen dat wij boven die overheid staan en niet andersom. Laat ons verenigen! Als we dat allemaal samen doen, zijn we pas echt vrij. Maar ik snap dat zoiets moeilijk te vatten is. Daarom hoop ik dat de metal- en muziekfans vooral focussen op het samenspel van muziek en zang. Wat klinkt – al zeg ik het zelf – bij ons gewoon vet en het zou spijtig zijn moest iemand afknappen op de boodschap.
De EP ‘Take 'm To The Guillotine’ kreeg vooral goede kritieken door een agressieve mix van thrash en hardcore punk. Een bewust pad veronderstel ik?
Bewust niet echt, we schreven gewoon de nummers die naar boven kwamen. Het was ook een heel andere line-up dan nu. Toen bedacht vooral onze originele drummer de songs en dat was een combinatie van al zijn vorige bands waarin hij voordien gespeeld had. Aan de solo's en hier en daar een riff gaven de andere muzikanten wel een eigen draai en ook qua zang had ik eigenlijk alle vrijheid. Dat was een super diverse combinatie en dat trekken we door in ons nieuw album. Alleen durf ik zeggen dat de nieuwe line-up gewoon meer diverse stijlen en invloeden aankan. Het zijn vooral de gitaristen die nu de muziek schrijven, maar er is meer samenwerking. Elke schakel is even belangrijk.
De nieuwe plaat ‘Lie /sense’ is beetje in dezelfde lijn, maar ik hoor al een meer melodieuze inbreng, ook hier weer een bewust pad?
De melodieuze sterkte is vooral een pluim in het gat van Bram. Hij is enorm melodieus ingesteld. Qua solo’s, ritmegitaar, loopjes... Het beste voorbeeld van melodieuze magie van Bram vind ik de solo van 'Plots'. De ritmegitaar evolueert daar mee met de solo en dat is typisch Bram. Heeft hij op onze single 'Mass Formation' ook al uit zijn snaren geschud. Ikzelf ben ook een eerder melodieuze zanger en de zanglijnen zijn inderdaad een stuk breder uitgewerkt qua bereik. Maar ik moet ook zeggen dat er tegenover die melodie net zozeer extremere metalstijlen mee in de cross-overcombinatie zitten ten opzichte van de EP.
Dat is dus de weg die jullie naar de toekomst toe gaan blijven volgen?
We kunnen dat nog niet direct inschatten, maar de basis is hier wel gelegd ja. Met Ward erbij, gaat er sowieso weer een frisse wind bijkomen, want aan het huidige heeft hij die kans nog niet gehad. Ik ben net zo benieuwd als jij waar hij mee gaat afkomen (lacht)
De nieuwe plaat is een soort ode aan Tijl heb ik ergens gelezen; kun je er meer over vertellen?
We hebben met het idee gespeeld om een nummer specifiek aan Tijl te wijden, maar daar voelde de meerderheid zich niet goed bij. Dus de ode zit hem erin dat het hele album aan hem in opgedragen en met hem in gedachten is opgenomen. De meeste van de nummers heeft hij nog gehoord en live meegespeeld.
De titel heeft ook een aparte betekenis, kun je er wat meer over vertellen?
‘Lie/Sense’ speelt toe op het woord ‘Licentie’: een bewijs dat je ‘iets mag’, zoals een rijbewijs. Dat we dat nodig hebben om te mogen rijden, is in mijn ogen dus weer absurd. Alsof zo een rijbewijs je magische krachten geeft dat je kan rijden. Ik denk dat elke lezer die het verkeer trotseert zal bevestigen dat dat niet persé bewijst dat iemand kan rijden. Integendeel. Maar de overheid liegt ons dat dus wel voor en dringt dat op. Dat idee dat je en licentie of paspoort of document moet aanvragen, is het bewijs dat je niet vrij bent. Als je er met gezond verstand (common sense) over nadenkt… kan je dan niet toegeven dat je belogen bent?
Het is vooral een erg gevarieerde plaat geworden, wil dit zeggen dat jullie ondanks alles nog zoekende zijn naar een sound die echt bij jullie past?
Zoekende? (Denkt na) Nee dat niet nee. We staan voldoende sterk in onze schoenen en vertrouwen op onze creativiteit. Die laten we de vrije loop en het is ergens wel zoeken naar wat werkt, maar het is niet zo dat we totaal radeloos zijn (grinnikt).
Waren er al reacties op de nieuwe plaat?
De plaat is nog maar pas uit, er zijn bijgevolg nog geen reacties. Ik snap wel dat de pers daar wat tijd voor nodig heeft. Dit is pas het derde interview en Musiczine kan nog steeds de eerste zijn die met een publicatie afkomt (knipoogt).
Qua muziekstijl … Wat maakt een band als Cuttermess naar jullie mening uniek?
Live is dat wellicht onze podiumact. Muzikaal vind ik de grote mix aan metalstijlen die wij kunnen combineren onze grootste troef. Ik ken slechts enkele andere bands die zo breed gaan.
Wat zijn de verdere plannen en verwachtingen in 2026?
De plaat verder promoten en ons tiental optredens per jaar proberen boeken. Dat laatste wordt moeilijker. Er vallen steeds meer veneus en organisatoren weg en daar tegenover staat dat er steeds meer bands bijkomen. Uiteraard willen en mogen – zeker, het zou al erg zijn – die allemaal optreden, maar door die beweging (voert met ene hand een dalende en andere een stijgende beweging uit) krijg je minder mogelijkheden en meer 'concurrentie' om het dan zo te noemen. Het is wel veranderd sinds de laatste jaren.
Ligt het , wat metal betreft, ook niet aan het feit dat er minder doorgroei van jongeren is binnen die scene? Ik zie erdoor steeds minder publiek opdagen op festivals die vroeger bijna uitverkocht waren soms
De sociale media wellicht? En de prijzen? Alles wordt een pak duurder. Ik redeneer maar wat, eigenlijk heb ik niet direct een idee hoe dat komt. Er is veel keuze wat tijdsbesteding betreft, zeker?
Wat is jouw persoonlijke motivatie om ondanks die drempel toch door te gaan?
De passie voor metal! We doen dit enorm graag, daarvoor gaan we ervoor. Zelfs al gaat alles mis (lacht).
Wat zijn de realistische ambities van de band, is er een soort doel dat je voor ogen hebt?
Alcatraz moet zeker lukken, aangezien de organisatie Belgische bands echt de kans geeft om zich te tonen. Dat is voor 2026 niet gelukt omdat we de plaat te laat af hadden. Maar met die nieuwe plaat onder de arm? Ze gaan niet anders kunnen in 2027! We zouden ook heel graag in Duitsland spelen. Dat is een heel apart publiek dat er echt volledig en compleet voor gaat. Je moet daar als zanger je hand maar eens opsteken en het publiek doet mee. Hier is dat minder, wat oké is, ieder doet z'n ding, maar daar? Iedereen gaat uit de bol en met onze muziek zou dat vonken geven.
En de niet realistische ambitie?
Dan gaan we op tour rond de wereld met Metallica in ONS voorprogramma (lacht).Ze moeten hun plek kennen.
We zullen het houden bij realistisch dan … ? Dank voor de fijne babbel, dank voor alles wat jullie doen in de nabije toekomst
We staan altijd een beetje sceptisch tegenover artiesten die door bepaalde media naar voor worden geschoven als de nieuwste wereldsterren. In UK wordt de 19 jarige rapper SCUTI alvast een gouden toekomst voorspeld. Met haar debuut single “Skoowup” gooide SCUTI zeer hoge ogen. Maar omdat we het met eigen ogen en oren moeten zien, horen en vooral voelen wachten we even het debuut af. We gaven ‘This is Skoo’ enkele luisterbeurten, en stellen vast dat de voorspellingen niet zo ver gezocht zijn.
SCUTI breng namelijk hip hop met een boodschap, en daar houden we wel van. Er zit enorm veel gevoel in de song “Huh”, waarmee SCUTI op een heel gedreven wijze deze plaat opent. . HipHop vanuit het hart dus, en dat is ook de opvallende tendens bij de daarop volgende songs “You Know”, “No Makeup” en “Weekend”. Eén voor één songs waarbij het buikgevoel hoog ligt. Dat is bovendien de rode draad .
Het is altijd leuk om te zien en horen hoe een jonge artieste van amper twintig jaar meerdere elementen uit de hiphop zo perfect bij elkaar puzzelt dat je er ofwel stil van wordt, of je een rillingen over je rug voelt lopen, die normaal eerder voorkomt bij de oudere of meer ervaren hiphop/rapacts.
SCUTI straalt enorm veel charisma en zelfverzekerdheid uit binnen haar zeer persoonlijke songs. En is om die reden een verfrissende artiest binnen de nieuwere strekking. Want laat ons eerlijk zijn, we zien door het bos de bomen niet meer. En SCUTI slaagt er toch in, net door die eerlijkheid , oprechtheid, een brug te slaan naar verleden, heden en toekomst van het genre. Dat blijkt ook uit de wondermooie afsluiters “Chasing Cheques” en “Lucky”.
Besluit: De ambitieuze artieste SCUTI laat er geen gras over groeien en drukt nu reeds haar stempel op de scene . Of de hype overdreven is of niet? We laten het in het midden, de luisteraar heeft altijd het laatste woord, maar met dit debuut brengt ze dus wel degelijk dat soort hip hop vanuit het buikgevoel, vanuit de basis waar het genre is ontstaan. En dat trekt ons nog het meest over de streep. Daarom voorspellen we SCUTI een gouden toekomst, op voorwaarde dat ze gewoon zichzelf blijft en zich niet laat ompraten door de zogenaamde slimme marketing die haar in een bepaalde richting wil pushen.
In het oog te houden deze jonge hip hop parel.
Tracklist: Huh 02:37 - You Know 02:25 - No Makeup 02:12 - Weekend 03:30 - Chasing Cheques 02:29 - Lucky 02:33
Opwarmer van dienst was Whorses, een viermanscollectief uit Kortrijk aangevoerd door de enthousiasmerende Harry Descamps, zoon van Dick (Ugly Papas, Id!ots,...) en zelf ook gekend van The Lumbers en Gèsman. Whorses viel moeilijk te situeren: noiserock, dat zeker, maar voorts hoorde ik ook krautrock, sludge en zelfs dreampop invloeden. Niet alle keuzes waren even gelukkig maar dankzij die gedurfde variatie bleef het ten minste boeien tot het einde met als constante de immer splijtende gitaren. Harry Descamps bleek een bijzonder gedreven frontman, geboren om op een podium te staan. De passie voor zijn muziek straalde van hem af al bleef het moeilijk om voor een ‘leeg gat’ te spelen. De opkomst was niet bijster groot en de aanwezigen hadden zich dan nog zo ver mogelijk teruggetrokken. Nochtans waren de reacties behoorlijk uitbundig maar de schroom om wat dichter bij het podium te komen was weer onoverkomelijk. Nadat enkele pogingen om het volk dichter te lokken mislukten sprong Descamps dan maar zelf van het podium, met wat feedback als gevolg, om zo de afstand wat te overbruggen. Dat getuigde van een juiste instelling en de nodige dosis lef die de set nog een extra impuls gaf. Whorses, een naam om te onthouden.
The Cutthroat Brothers, met als uitvalsbasis Tacoma, Washington (stad waar ook The Sonics vandaan komen), worden wel eens de Sweeney Todds van de punk genoemd. Nu is Sweeney Todd mij eigenlijk niet bekend maar wat opzoekingswerk leerde me dat Todd ‘the demon barber of Fleet Street’ is, een filmpersonage gecreëerd door Tim Burton. Dat terwijl onze broertjes in het echte leven beiden kapper zijn die ook al eens roekeloos durven omgaan met het scheermes als ik zo hun, met bloed bespatte, shirts bekijk.
The Cutthroat Brothers traden aan in de meest elementaire opstelling: gitaar en drums. Ik hou er zeker van hoewel het zijn beperkingen kent. Jason Cutthroat, die er met zijn priemende ogen veel gevaarlijker uitzag dan hij klonk, ging echter nog een stapje verder door enkel slide gitaar te spelen. Dat terwijl zijn dreinerige stem ook al niet bijster expressief was waardoor ik in het begin wat om mijn honger bleef zitten. Dit klonk me toch wat te mager maar gaandeweg wisten de twee, die ons voortdurend bedankten of uitnodigden om samen bier te drinken, mijn hart toch voor zich te winnen. Daar zorgde in de eerste plaats Donny Paycheck voor, een bijzonder explosieve drummer die niet voor niets vele jaren de vellen roerde bij Zeke, de punkrockband uit Seattle waarmee hij maar liefst elf albums opnam. Verder raakte ik ook steeds meer geïntrigeerd door hun muziek: een mix van no nonsense rock-‘n-roll en uitgebeende glamrock met af en toe een scheut grunge.
Zelfs de stem bleef niet langer een obstakel vormen. In enkele trage nummers klonk Jason zelfs als een aan lager wal geraakte Elvis en daar kon ik alleen maar blij van worden. De Brothers kwamen steeds beter op dreef (daar kon zelfs een stroompanne waarbij de lichten uitvielen niets aan veranderen) en ze hadden er zo te zien tijdens dit laatste optreden van hun tour ongelofelijk veel zin in. Dat werkte natuurlijk erg aanstekelijk maar ook de nummers zelf leken steeds beter te worden. Zo had “Candy Cane” wel een hit uit een ver verleden kunnen zijn. Helemaal op het einde lieten ze die korte, strakke songs voor wat ze waren om wat te experimenteren door The Gun Club aan Bo Diddley te koppelen. Uiteindelijk werden we finaal gevloerd door een moordende versie van “I wanna be your dog” (The Stooges) waarin de gitaar van Jason Cutthroat dan toch plots gruizig kon klinken, wat eigenlijk al veel eerder had gemogen.
Een prijs voor originaliteit zullen ze nooit winnen en de groep die de tegenwoordig zieltogende garagerock weer op de kaart zal zetten zijn ze ook al niet maar voor een avondje pretentieloze rock-n-roll waarbij het met een pintje in de knuist goed shaken was waren we bij deze kappers wel aan het juiste adres.
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Thank You For Today, zo heet de nieuwe plaat van Death Cab For Cutie en zo was ook het algemene gevoel toen iedereen De Roma verliet. Death Cab For Cutie bracht namelijk iets minder dan twee uur hun melancholische en dromerige wereld tot leven voor een uitverkochte zaal. Zoals gewoonlijk werd er een perfecte mix gebracht tussen hoop en wanhoop, liefde en verdriet en intensiteit en melancholie. Een gigantisch strakke set waarbij de band er duidelijk zin in had.
Voor we Ben Gibbard en de zijnen konden aanschouwen, kwamen eerst The Beths het podium opgedraven. De groep uit Nieuw-Zeeland konden we al eens zien in een klein café in Brussel, maar nu mochten ze op een groot podium hun kunnen tonen. En dat kunnen werd heel goed bevonden door de reeds goed gevulde zaal. Een bemoedigend applaus volgde na het einde van hun set. Die bracht een leuke afwisseling tussen aanstekelijke indie rock liedjes en zachte dreampop songs. The Beths weten alles wel meteen in je hoofd te laten nestelen, en laat dat net hun sterkte zijn.
Death Cab For Cutie had duidelijk goed geluisterd naar het voorprogramma, en ging op hetzelfde aanstekelijke elan verder. Eerst werden er twee nummers van de recente plaat voorgesteld. Daardoor viel al meteen op dat de band tegenwoordig meer focust op een diversiteit aan sounds. Glijdende gitaren, zachte synths en natuurlijk de uitgesproken stem van Gibbard gaven ons van bij het begin bemoedigende schouderklopjes. Het was alsof we even op een wolk aan het zweven waren en we op ons gemak naar de hemel konden turen.
Lang duurde dit gevoel niet, want Death Cab For Cutie ging er rats op om ook eens hard uit de hoek te komen. “Long Division” ging iets sneller te werk en tijdens het refrein werden de gitaren ook iets strakker bovengehaald. Dit was trouwens niet de enige keer, ook bij “Crooked Teeth” en “Black Sun” toonde de groep dat ze gitaren konden laten gieren. Nergens was het weliswaar te veel, en hierdoor kon DCFC een goed evenwicht vinden tussen hard en zacht. Dat was nodig, want zo dook er nergens verveling op.
De nieuwe nummers lijken ook live heel goed tot zijn recht te komen. De sterke muzikaliteit bij de muzikanten draagt hier natuurlijk aan bij. Een intense drumlijn, strakke gitaarlijnen of speelse synths, alles zorgde voor een boeiend geheel. De band had er duidelijk ook zin in en bewoog gelukkig mee op ieder nummer dat de revue passeerde. Gibbard zelf gooide zo nu en dan eens zijn gitaar in de lucht, en danste heel goed op de melodie die de band serveerde. Ook de andere bandleden konden zich behelpen met af en toe eens een dansje te placeren. Hierdoor werd het publiek nog meer meegezogen in de performance die de band hiermee neerzette.
Death Cab For Cutie is niets zonder zijn uitmuntend pianogeluid en bij “What Sarah Said” kroop Gibbard voor het eerst achter zijn piano. Wat we kregen was een hemelse opbouw naar iets episch. Dit was trouwens niet de enige keer, ook klassieker “I Will Possess Your Heart” wist weer heel wat grootsheid boven te halen. Wat een intro, wat een nummer, wat een muzikaliteit. Er werd lang opgebouwd en de groepsleden durfden het ook aan om er af en toe nog extra dreiging aan toe te voegen, straf.
Het was niet enkel intensiteit dat de klok sloeg, ook aanstekelijke nummers zoals “You Are A Tourist” en “Soul Meets Body” waarbij het publiek de stembanden kon smeren, kregen we op ons bord. Gelukzalige muziek kan dus ook, en dat toont aan dat de band van alle markten thuis is. Zo ook van marketing, want ze gaven aan dat ze het voorprogramma verplicht hadden om hun merch aan te doen om zo viraal te gaan. En zelf deden ze ook hun best, want in de bisronde verscheen iedereen met een t-shirt van The Beths. Bands die elkaar steunen, zo hebben we het graag.
Death Cab For Cutie kwam dus niet enkel muzikaal goed uit de hoek, ze wonnen ook sympathiepunten bij iedereen. Zo kon iedereen met een warm hart naar huis gaan nadat de tonen van “Transatlanticism” nog eens goed De Roma deden daveren. Het epische gitaarwerk is toch iets wat de band goed afgaat. Maar ook het melancholische en het dansbare kan de band verrassend brengen. Muzikaal gaat er nooit iets fout, en ook in de opbouw en nummerkeuze had Death Cab For Cutie alles mooi uitgedacht. Een sterke band die nog maar eens bewijst waarom ze één van de indiegrootheden zijn.
Setlist: I Dreamt We Spoke Again - Summer Years - The Ghosts of Beverly Drive - Long Division - Title And Registration - Gold Rush - Crooked Teeth – Photobooth - No Sunlight - What Sarah Said - 60 & Punk - I Will Possess Your Heart - Autumn Love - Black Love - Expo 86 - Northern Lights - You Are A Tourist – Cath - Soul Meets Body - Marching Bands Of Manhattan - I Will Follow You Into The Dark - When We Drive - Tiny Vessels – Transatlanticism
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-roma-antwerpen/death-cab-for-cutie-03-02-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-roma-antwerpen/the-beths-03-02-2019
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Coldcut - 30 Y Anniversary Show - Een staaltje sounds , beats & visuals
Coldcut
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-09-27
Johan Meurisse
Coldcut viert z’n dertigste verjaardag en hield het uiterst intiem met een beats ‘n’pieces/dancehall feestje in de kleine AB Club . Met Ninja Tune lanceerden ze één van de meest innoverende dance labels . Ze stonden in voor een staaltje song and sampling, knip-en plakwerk , die door prachtige visuals werden omgeven. Anderhalf uur lang werden we in een een oud-modern ‘soundandvision’ van een muzikaal melkwegstelstel gedropt. Vanavond geen keur aan gasten op de stage , die soms mee op tour trekken met deze elektronicapioniers. Ze waren enkel te zien enkel op de videowalls .
Een heerlijk genietbare trip dus van het duo , dat speelplezier beleefde aan hun booths . Een MC, beeldkunstenaar en de echtgenote van een van de twee vulden het Coldcut concept aan.
Coldcut is het Britse duo Jonathan Moore en Matt Black, die baanbrekend werk leverden in de hiphop, dance en elektronica, o.m. ’80 remix werk voor Blondie, Eric B & Rakim, Yazz en soulzangeres Lisa Stansfield. Ze ontwikkelden een eigen stijl -‘laptopmusic’ genaamd, een mengelmoes van hiphop, ‘80’s dance, funk, triphop, breakbeats, dub, drum’n’bass, poprock, beats en een pak geluidscollages , voorzien van samples en scratches. Een intrigerende variërende sound, die groovy, aanstekelijk, dansbaar en boeiend, avontuurlijk klinkt met een dosis experiment. Technisch hoogstaand wat Coldcut door de jaren zo uniek maakte. Hun ‘more beats and pieces’ biedt een ongelofelijk arsenaal aan geluiden en samples, als van een The Art Of Noise, Herbie Hancock, filmsoundtracks of stukjes Jungle Book. ‘What’s that noise?’ (’89) , ‘Let us play’ (’97) en ‘Sound mirrors’ (’06) , tien jaar terug, zijn hoogstandjes.
Coldcut liet zich nu opnieuw horen met de vorig jaar verschenen EP ‘Only heaven’ en het onlangs uitgebrachte ‘Outside the echo chamber’ , de perfecte samenwerking tussen Coldcut en Adrian Sherwood van het ‘On U sound’ label ; een grote oude liefde tussen de twee dat grime , dancehall , reggae en world samenbrengt en het zeer aanstekelijk, verslavend maakt. “Robbery” en “Kajra mohobbat wala” zijn twee zoethouders die hier vanavond het hotte clubsfeertje ondersteunden.
… En daar is Coldcut sterk in . De dansspieren werden geprikkeld , het publiek genoot , heupwiegde en zette enkele pasjes . De respons was warm . Hun materiaal klonk steviger door de slepende, pompende , groovy beats, zonder dat er afbreuk was aan hun ‘mixmax’ van stijlen. Op het scherm zagen we collages , projecties, tekenfilmfragmenten, cartoons, figuren, slogans en ‘all time artists’ o.m. een knipoog naar James Brown. Deze collages en projecties waren afgestemd op die kakofonie van Coldcut. Een duidelijk meerwaarde . Indrukwekkend.
Muzikaal injecteerden ze ook heel wat world , ragga en Indiase elementen , die het lounge aspect en ‘loslaten van deze werkelijkheid’ benadrukten .
Een handvol classics als “Walk a mile in my shoes” , “True skool” , “Come back to earth” , “Atomic moog”, “Timber” of “een Paid in full” (Eric B & Rakim) werden door de mallemolen gehaald .
Coldcut stond voor een specifieke cultuur , een muzikale visie en jarenlange ervaring, zonder diepgang te verliezen . Nieuwe liefhebbers zagen we niet meteen , maar de oude generatie was op de afspraak en genoot van deze bonte verrijkende muzikale mix !
Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel
Benjamin Gibbard van Death Cab for Cutie heeft wel een aantal breuken te verwerken. Zo verliet medesongschrijver Chris Walla de band, en kwam Gibbard’s huwelijk met de actrice Zooey Deschanel ten einde. Die ken je misschien van de sitcom ‘New Girl’, die onlangs nog op 2BE draaide, een verknipte versie van ‘Friends’. Veel materiaal om nummers over te schrijven dus, en dat kreeg zijn beslag op Death Cab’s achtste album ‘Kintsugi’. Kintsugi is een Japanse kunstvorm waarin gebroken aardewerk met goudkleurige lak terug aan mekaar gelijmd wordt zodat de breuken versieringen worden. Een heel toepasselijke titel dus.
Wij hadden Death Cab enkel nog maar in openlucht gezien, de laatste keer op het Best Kept Secret festival in Tilburg, en een paar jaar terug ook nog in het Rivierenhof, maar nu keken we uit om de band eens in een clubsetting uitgebreid aan het werk te zien.
De opwarmer van het concert was “No room in frame” uit ‘Kintsugi’, een nummer dat over die breuken gaat, en dat het vooral van zijn tekst moest hebben. Met “Crooked teeth” kwam het concert pas goed op gang: stevige gitaarrock met veel ruimte voor de zang van Gibbard, en een killerrefrein, in de traditie van REM en The Byrds.
Met “Black Sun” bewees DCFC dat ze op hun laatste album terug in vorm zijn, en dit na het toch mindere ‘Codes and Keys’. “The new year” spatte uit de boxen, een mission statement gebouwd met gitaaruitbarstingen, en ook het nieuwe “The ghost of beverly drive” stond als een huis.
“Title and registration”, het tweelingbroertje, zowel tekstueel als muzikaal, van The Postal Service ‘The district sleeps alone tonight’, dreef op de stilte tussen de noten, wat in andere nummers van Death Cab ook een grote sterkte van de composities is. Onvermijdelijk zat er vanavond ook een minder sterk stuk in het concert, met nummers die niet bleven plakken uit ‘Codes and keys’. De drive kwam er weer in met het vrolijke en springerige “No sunlight”. Dat Gibbard een rake observator is, bewees hij met “You’ve haunted me all my life”, een lillende brok ontroering in de vorm van een liefdesverklaring. De vele jonge meisjes in de zaal waren ongetwijfeld aan het wegsmelten.
We konden al concluderen dat ‘Kintsugi’ dus al op zijn minst drie parels aan het oeuvre van Death Cab toevoegde, met dit prachtig nummer , “Black sun” en “The Ghost of Beverly drive”. Meer ontroering kwam er in “What Sarah said”, waarin Gibbard de gitaar ruilde voor de piano, en een smachtende balad neerzette waarin elke noot en elke stilte juist was.
Hierna liet Gibbard de band vertrekken, en bracht hij solo op gitaar, singer-songwriter-gewijs, “I will follow you into the dark”. Het beste moest toen nog komen, een hypnotische baslijn zette het epische “I will possess your heart in”, net zoals in Jane’s addiction’s “Three days” groeide het refrein uit tot een langgerekt mantra waarin de muziek aanzwol en weer wegstierf. Nog meer smachtende dynamiek kwam er met “Cath”, wellicht dankzij zijn onconventionele structuur en ritme, een indie-klassieker. Herkenningsapplaus op alle banken kwam er in “Soul meets body” dat stevig meegezongen werd, waarna de reguliere set besloten werd met het stevig rockende “Bixby Canyon bridge”.
De bisronde werd door Gibbard solo ingezet, met het verstilde, naar Nils Frahm neigende piano-niemendalletje “Passenger seat”, waarin de stiltes opnieuw even belangrijk waren als de noten die gespeeld werden. Daarna zakte de bis wat in mekaar, met het oude “Title track”, vreemd toch dat zoveel bands dit doen in hun bissen.
De band raapte de draad nadien weer op met de krautrock van “Doors unlocked and open” en eindigde met een magistraal “Transatlanticism”, een orgelpunt dat je kan vergelijken met The National’s “Mr November” of “Terrible Love”, alleen duikt Gibbard niet het publiek in.
Slotsom: Death Cab for Cutie staan er terug, hun nieuwe album heeft weer een aantal indieclassics aan hun ruime repertoire toegevoegd, alleen heeft deze band zijn sterkste albums in het verleden liggen, en hebben ze niet zoals The National of andere heel grote groepen een opbouwende lijn door hun hele carrière kunnen trekken.
Maar bon, iedere Alpenrit heeft naast zijn beklimmingen ook zijn afdalingen.
Setlist : No room in frame – Crooked teeth – Live here – Black sun – New Year – Beverly drive – Title and registration – Little wanderer – Codes and keys –No sunlight – President – You haunted me – What Sarah said –I will follow you into the dark – I will possess your heart – Everything’s a ceiling – Tourist – Cath –Soul meets body –Bixby Canyon bridge
Bis: Passenger seat – Title track – Doors unlocked – Transatlanticism
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Deze Australiërs zijn al een tijdje bezig en hebben met deze nieuwe ‘Free your mind’ een toegankelijke electropopplaat uit . Niet dat hun vorige platen daar ook niet onder de situeren waren , maar de revival naar de 90s Eurohouse, discokitsch en ‘80s wave komt hier toch sterk in de picture .
De electrotechneuten doen bands als OMD, New Order, Ladytron , Yazoo, Erasure en Pet Shop Boys opborrelen.
In het eerste deel hebben we uiterst genietbare dansgrooves op “We are explorers”, “Let me show your love”, “Footsteps” en de titelsong , daarna zakt het duidelijk in, boeit het minder en hebben we een beetje teveel van hetzelfde zonder dat het nog écht raakt en triggert; bijgevolg, hun electropop onderscheidt zich onvoldoende …
Papercuts zijn 4 brave jonge kerels uit de buurt van San Francisco en zo klinken ook hun indie popnummers: verfijnd, sfeervol, een tikkeltje psychedelisch, maar altijd extreem melodieus. Poses waren aan deze heren duidelijk niet besteed en toen ze schuchter op het donkere podium van de Witloof Bar plaatsnamen leek het erop of ze er niet gerust in waren of ze in een concertzaal, dan wel in een darkroom beland waren.
Hoewel ze al meer dan 10 jaar aan de muzikale weg timmeren blijft Papercuts nog een nobele onbekende, al mag daar op basis van hun optreden in de Botanique toch wel eens verandering in gaan komen. Tijdens “Future Primitive” en “Do What You Will” overbrugde het viertal met veel gemak 40 jaar zalige popmuziek tussen The Byrds en Grizzly Bear. Op “John Brown” zocht de ijle zang van Jason Robert Quever wanhopig naar een uitgang onder de lage gewelven en naar het einde toe van de te korte set bewees “Do You Really Wanna Know” van het nieuwe album ‘Fading Parade’ live alle potentie in huis te hebben om doorbraaksingle te worden. De talrijke muziekliefhebbers die vorig jaar zo verknocht waren aan Avi Buffalo worden bij deze warm aanbevolen om deze zomer ook eens Papercuts in de boomgaard te laten weerklinken.
Organisatie: Botanique, Brussel
Het uit Melbourne afkomstige trio Cut Copy komt aandraven met een pak zweverige, aanstekelijke, zomerse electropopnummers, die ze op sterke wijze combineren met een vleugje disco en house. Een paar tracks krijgen zelfs een krachtiger rockgroove mee en/of worden de pedaaleffects eens stevig ingedrukt (zoals op “Unforgettable season” en “So haunted”).
Het trio zweert aan de ‘80’s electro, verwerken LCD Soundsystem, Daft Punk en Air en doen vocaal als qua sound soms ook denken aan Daan. Een paar instrumentaaltjes zetten steeds aan tot overtuigende songs. Luister maar eens naar “Lights & music”, “Hearts on fire”, “Strangers in the wind” en “Nobody lost, nobody found”.
Cut Copy klinkt misschien gerecycleerd, maar ze slaagden in een overtuigende plaat door aan de songs een handige hedendaagse draai aan te geven.
We hebben er (te) lang op moeten wachten maar bijna vier jaar na de split dook er nog eens een Soledad Brother op in België. Zanger-gitarist Johnny Walker kwam zijn nieuwe groep voorstellen in 't Manuscript, dat na The War On Drugs opnieuw met een fantastische groep kon uitpakken. De verwachtingen waren hooggespannen want de Soledad Brothers, die ik maar liefst tien keer aan het werk zag (en ik heb me nooit één seconde verveeld tijdens die optredens), waren een tijdlang één van de beste livebands die men op deze planeet kon vinden.
Rauwe blues hoeft geen bas, dat wisten mannen als Hound Dog Taylor al, en deze keer koos Walker resoluut voor twee gitaren en drums. Na een korte vingeroefening op de snaren werd de set geopend met de Diddley-Dixon klassieker "Diddy-wah-diddy", meteen gevolgd door opnieuw een cover : "Sugar never tasted so good" (te vinden op de eerste White Stripes-plaat) dat opgefleurd werd met een washboard. Maar daarna hoorden we vooral nieuwe nummers, de meeste stevig verankerd in zompige blues met veel slidegitaren. Maar de prangende vraag bleef natuurlijk: "Zijn ze even goed als de Soledad Brothers?". Het klonk in ieder geval toch anders. Die swingende souplesse van vroeger is er nu wel uit. De sound is wat harder en hoekiger en gitarist Brad Meinerding dreigde zich zelfs een paar keer vast te rijden in al te klassieke bluessolo's. Maar meestal liet hij zijn gitaar heerlijk laag brommen en klonk hij schitterend. Een bijzonder spaakzame Johnny Walker deed er alles aan om het publiek voor zich te winnen en daar slaagde hij uiteindelijk ook in. Hij maakte het zich wel niet erg makkelijk door slechts drie, en dan nog flink herwerkte, "Soledad"-songs te spelen. Iemand riep "Jon Spencer" maar wat we hoorden was toch veel beter en eerlijker dan wat die de laatste tijd uitspookt.
Hoewel we een stevig en gedreven optreden zagen waar weinig op aan te merken valt bleef er toch een zweem van heimwee naar de Soledad Brothers hangen. Misschien is het een kwestie van wennen en de kans bestaat dat we nog dit jaar de gelegenheid daarvoor krijgen want er zijn reeds plannen voor een nieuwe tour.
Organisatie: De Zwerver, Leffinge
Het Amerikaanse viertal Death Cab For Cutie tekent voor één van de meest onwaarschijnlijke succesverhalen uit de kroniek van de indierock. Na drie puike maar in Europa verder weinig opgemerkte albums treedt de groep in 2003 via de grote poort binnen in de emopop arena met het intussen klassieke ‘Transatlanticism’. Bij het verschijnen van opvolger ‘Plans’ wordt de groep massaal omhelsd door een breed poppubliek, maar verliest tegelijkertijd wat aan street credibility bij de fans van het eerste uur wegens een te gladde afwerking van hun integere popsongs. Dit voorjaar revancheerde DCFC zich na een lange rustperiode met het intrigerende ‘Narrow Stairs’, zonder meer het meest gevarieerde album van de groep en een ernstige kandidaat voor de top 10 van diverse eindejaarslijstjes. Na een geslaagde doortocht langs het Openluchttheater deze zomer ging DCFC afgelopen weekend de uitdaging aan om hun breekbare pop ook in de Hallen van Schaarbeek te laten weerklinken.
DCFC’s nieuwe single “No Sunlight” wordt momenteel grijs gedraaid op StuBru en Radio 1, maar dat bleek niet voldoende om de Hallen volledig te laten vollopen voor het Amerikaanse viertal. De set werd op gang getrokken door een aantal oudere songs, waarbij vooral “The New Year” uit ‘Transatlanticism’ op herkenningsapplaus werd onthaald. Met de ogen dicht verschilden de virtuoze live uitvoeringen nauwelijks van de studioversies, waardoor de groep aanvankelijk toch wat bezieling miste. Bovendien beschikt het viertal in de persoon van de studentikoze Ben Gibbard niet echt over een podiumbeest als frontman, maar het moet gezegd zijn, wat een prachtige stem heeft die kerel! Bij sommige nummers zoals hun grootste radiohit “Soul Meets Body” deden Gibbard’s vocals zelfs heel even denken aan de virtuoze stembanden van Yes icoon Jon Anderson.
Het duurde even vooraleer het nieuwe werk aan bod kwam, maar met “No Sunlight” en “Grapevine Fires” werden meteen twee prijsnummers uit ‘Narrow Stairs’ geserveerd. Gibbard schakelde over op akoestische gitaar voor de zeemzoete meezinger “I Will Follow You in the Dark” uit ‘Plans’, meteen goed voor het kampvuurmoment van de avond. De groep gunde de tienerhartjes op de eerste rij echter geen tweede pleziertje en vervolgde onmiddellijk met de single “I Will Possess Your Heart”, met voorsprong het meest monumentale nummer uit de DCFC catalogus. Op gang getrokken door de strakke ritmesectie Nickolas Harmer (bas) en Michael Schorr (drums) en vervolgens ingekleurd door gitaarecho’s en een spaarzaam pianoriedeltje werd de dreigende sfeer in de schijnbaar eindeloze intro van het nummer meesterlijk opgebouwd. Het nummer leek bevrijdend te werken voor de tot dan toe wat te perfect klinkende groep, want nummers zoals “Cath”, “Long Division” en het oudje “The Sound of Settling” kreeg nu wel het live gevoel mee en getuigden van zichtbaar spelplezier. De remmen werden zowaar volledig los gegooid tijdens “Bixby Canyon Bridge”, de epische opener van ‘Narrow Stairs’ en een waardige afsluiter van de set.
Gibbard & co plezierden tijdens de bisronde vooreerst de die-hard fans van het eerste uur met “Champagne From a Paper Cup” uit hun debuut ‘Something About Airplanes’ (’98). Na een bloedmooie versie van “Title and Registration” gokte ondergetekende op het titelnummer uit ‘Transatlanticism’ als finale encore. De gebeden werden verhoord, alleen spijtig dat ik geen geld had ingezet…
DCFC maakte afgelopen zaterdag een moeilijke evenwichtsoefening tussen virtuositeit en spontaniteit. Toegegeven, de Hallen van Schaarbeek kunnen onvoldoende instaan voor de intieme sfeer waarin Death Cab’s breekbare emopop het best tot zijn recht komt, maar uiteindelijk slaagde de groep er toch in om de juiste harmonie te vinden tussen perfectie en bezieling.
Fotoshoots: zie live foto's
Organisatie: Live Nation
De zomer was even ver te zoeken in Antwerpen (Deurne), maar gelukkig bleef het droog toen we dinsdag afzakten naar het Openluchttheater Rivierenhof. OLT biedt heel de zomer concerten aan van bands die nog een gaatje hebben tussen de festivals.
Het amfitheater in het park was zogoed als uitverkocht voor Death Cab for Cutie, wat mij wel verwonderde. DCFC draait al een jaar of tien mee in het Amerikaanse indie-circuit; en de opkomst bewees dat ze ook in België een cult-aanhang opgebouwd hebben. Hoewel Death Cab ook op Pukkelpop niet zou misstaan, waren ze hier zoveel beter gecast; hun muziek heeft tijd nodig om open te bloeien en vraagt om een aandachtig publiek. Pas dan valt ook de emotionele diepgang die zanger Ben Gibbard in zijn teksten oplegt.
We kregen dus een uitgebreide, opbouwende set, met zowel nummers uit de nieuwe CD ‘Narrow Stairs’ (2008), als ouder werk uit ‘Plans’ (2005) en ‘Transatlanticism’ (2003).
DCFC vloog er enthousiast in met “Bixby Canyon bridge”, en “The New Year” en hield dit tempo aan in de eerste vier, vijf nummers. Toen werd wat gas teruggenomen, en volgden meer poppy nummers waar de keyboards een belangrijke rol kregen.
Het was pas bij “Soul meets body”, dat het publiek volledig los kwam, maar van dan af werd het een heel sterk concert. Tim Gibbard bracht dan het akoestische “I will follow you into the dark”, waarna een traag opbouwend “ I will possess your heart” het eerste hoogtepunt van de avond was. Grappig ook hoe de prominente baslijn mij aan Jane’s Addiction van “Three days” deed denken. “Cath” & “Styrofoam plates” (geen guest appearance van het voorprogramma) kregen het publiek nog meer op de hand, dat met een staande ovatie reageerde.
Een uitgebreide bisronde dus, waar een magistraal “Transatlanticism”, met een piano aanslag een eind maakte aan een heel overtuigend optreden. DCFC heeft er een fan bij.
Styrofoam deed het voorprogramma van de Europese tournee van DCFC. De band rond Arne Van Peteghem was uitgebreid met een zangeres en een drummer. Hun korte set (30 minuten) wist minder te overtuigen dan hun vorige werk, omdat live de vroegere experimentele aanpak (laptop en samenwerking met rappers) verwisseld was voor een meer poppy uitvoering.
Setlist
“Bixby Canyon Bridge”, “The New Year”, “Why You’d Want to Live Here”, “Crooked Teeth”, “Photobooth”, “Long Division”, “Grapevine Fires”, “A Movie Script Ending”, “Company Calls”, “Title Track”, “Soul Meets Body”, “I Will Follow You into the Dark”, “I Will Possess Your Heart”, “Cath . . . “, “Styrofoam Plates’, “Expo ‘86”, “The Sound of Settling”
bis: “Your Bruise”, “Title and Registration”, “No Sunlight”, “Tiny Vessels”, “Transatlanticism”
Organisatie: OLT, Deurne ism Arenberg, Antwerpen
Nederlands 
Français 
