Iets later dan gepland arriveer ik in de l’Aéronef en al meteen begint Jeromes Dream*** met spelen. Ik ken deze 3-koppige screamo-band uit Connecticut (V.S.) al langere tijd en ben fan van hun werk. Niet onbelangrijk is om te vermelden dat we van een klein geluk mogen spreken om deze band live aan het werk te kunnen zien. Ze hebben al een vrij turbulent verleden achter zich.
Jeromes Dream startte oorspronkelijk in 1997 en was toen één van de weinige screamo-bands in de lokale scene. Meerdere bands zijn daarom ook beïnvloed geweest door Jeromes Dream’s sound. Ze brachten verschillende split-ep’s uit met o.a. “Orchid, The Book of Dead Names” en “Amalgamation”. Na de release van hun tweede langspeler ‘Presents’ hield de band het voor bekeken. Gelukkig kwam de band opnieuw tezamen in 2018 en brachten ze na een fundraise-campagne hun laatste full ‘Untitled’ uit. Die laatste plaat werd door niemand minder dan Jack Shirley (Atomic Garden Studios) gemixt en werd middelmatig onthaald.
Hun optreden was vrij goed, maar ik vond dat de vocals niet krachtig genoeg over kwamen. Ik weet dat Nick Antonopoulos (zanger/gitarist) normaal gezien altijd in het publiek staat en zonder microfoon screamt. Want hij schijnt een hekel te hebben aan het podium. Net daarom was het voor mij een verrassing dat hij vanavond wel op het podium stond, met microfoon, geheel de show met zijn rug gekeerd naar het publiek. Misschien had hij al moeilijkheden met zijn stem? Wat maakt het uit… in ieder geval kwamen de nummers wel goed tot hun recht en leek de menigte te genieten. Algemeen gezien miste ik live die extra power, voelde ik de kwaadheid van in hun lyrics te weinig tot bij ons komen en werd het optreden op den duur ietwat monotoon. Ik had er toch meer van verwacht, maar vond hen een meer dan geschikt voorprogramma voor Daughters.
Daughters*****, de enige woorden waarmee ik hun optreden kan beschrijven zijn: What the F***! Daughters bracht van begin tot einde een keiharde, agressieve set. Alexis Marshall (zanger) gaf alles wat hij kon en gaf zich compleet over aan het gebeuren. Hij zong niet alleen steengoed, maar hij likte ook aan de microfoon, sleepte hem over de grond, smeet ermee in ’t rond, draaide de kabel rond zijn hals,… Het klinkt misschien allemaal nogal als makkelijk leedvermaak.
Maar dit deed hij duidelijk als het gevolg van de muziek. De band was in topvorm en leken zo vlotjes op elkaar ingespeeld. Nummer na nummer viel mij op hoe goed de drums, de gitaren, synths wel niet werden gespeeld. Ik was heel benieuwd of ze de nummers van hun laatste plaat (‘You Won’t Get What You Want’) live ook even intens konden brengen, want op dat album beuken ze al zo hard. En ik moet zeggen: live kwam alles nòg destructiever over. Zo bleek ook het publiek te reageren. Het ging er wild aan toe: er waren vele sing-a-longs en er werd ook gecrowdsurft.
Tijdens bepaalde nummers kwam Alexis ook het podium af en liep hij verdwaasd door het publiek. Hierdoor creëerde hij een dynamiek waarin iedereen betrokken werd. Soms moest ik ook denken aan de sfeer die vaak heerst bij een optreden van Gruppo Di Pawlowski (zijproject Mauro Pawlowski). Ik denk dat Alexis en Mauro het goed met elkaar zouden kunnen vinden.
De hoogtepunten van hun set waren voor mij persoonlijk “The Dead Singer”(toppunt van chaotisch gitaarspel met een knipoog naar Kabul Golf Club - RIP Lorent Pevée), “The Lords Song” (vanwege de geniale intro) en “Satan in the Wait” (vanwege de destructieve sfeer dat het gehele nummer met zich teweegbrengt).
Persoonlijk vind ik het wat jammer dat ze geen nummer van de plaat ‘Hell Songs’ gespeeld hebben, maar dit is dan ook maar het enige punt van ‘kritiek’ die ik kan vinden (na lang zoeken en uiterst persoonlijk).
Dit optreden, op deze avond, van deze band, was voor mij het beste optreden dat ik in jaren zag. Het is een onmogelijke opgave om in woorden te gieten hoe goed deze band live wel niet is. Vijf sterren geef ik niet snel. Maar de heren van Daughters verdienen ze zonder twijfel allemaal. Alles zat gewoon zo goed.
Moest Daughters er ooit (opnieuw) mee stoppen, zou dat een groot verlies zijn in de muziekwereld. Ik zou gaan rouwen. Zonder twijfel.
Wat een show was me dit niet. Zeker één die mij nog lang zal bij blijven.
Setlist: The Reason They Hate Us - The Lords Song - Satan in the Wait - The Dead Singer - Our Queens - Long Road, No Turns - Less Sex - The Hit - The Virgin - Guest House - Daughter - Ocean Song
Pics homepag @Davy De Schrooder
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in Trix, Antwerpen, 4 oktober 2019 ll
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/trix-antwerpen/daughters-04-10-2019.html
Organisatie: Aéronef, Lille
Hoezeer kan een mens opgaan in zijn act ? Weinigen die het meer uitgesproken doen dan Alexis Marshall, de maniakale frontman van Daughters. Tot bloedens doe gooit hij al zijn frustraties er uit. Marshall is een attractie op zich, woest, agressief en frontaal. Hij gaat tekeer en predikt als een jonge Nick Cave ten tijde van The Birthday Party, toen die nog stijf stond van de drugs. Waarmee we niet willen suggereren dat Marshall een addict is, die kerel is gewoon zo gek menen wij, de waanzin nabij.
Marshall lijkt voortdurend een gevecht aan te gaan met zichzelf en vooral met zijn microfoon. Het ding wordt gegeseld en compleet misbruikt, het lijkt wel of Marshall het letterlijk wil opvreten. In zijn razernij wordt hij geruggesteund door een geweldige band. Daughters klinken verschroeiend hard, gemeen, apocalyptisch en gevaarlijk. Noem het noise rock of industrial hardcore voor ons part, je zal de sound van Daughters toch nooit echt kunnen omschrijven, want dit is iets uniek. Het beukt er hard in en laat je niet meer los. Alsof The Jesus Lizard en Swans het in de boksring opnemen tegen Converge en Unsane, waarbij alles is toegelaten. Feit is dat dit de meest frontale noise-band is die we het laatste jaar mochten aanschouwen. Het geweldige album ‘You Won’t Get What You Want’, zonder meer één van de beste platen van 2018, gaf het al aan, dit is geen wandelingetje in het park, wel een mokerslag pal op uw bakkes.
De band weet ook maar al te goed dat het laatste album hun pièce de resistance geworden is. Het staat dan ook centraal vanavond en wordt er quasi helemaal doorgejaagd. En dit met een ongeziene bezetenheid en furie. “The Reason They Hate Me” barst open als een overrijpe steenpuist, “Satan In The Wait” broeit en brandt uitzinnig, “Less Sex” is Nine Inch Nails in het gekkenhuis en afsluiter “Ocean Song” is een genadeloze bloedzuiger die zich in onze hersenpan vastbijt om nooit meer los te laten.
Een vol uur worden we werkelijk overrompeld door de striemende en zinderende furiositeit van Daughters. Dit is één van de meest waanzinnige bands die we ooit aan het werk zagen.
Organisatie: Botanique, Brussel
De opvolger van ‘If you leave’ , ‘Not to disappear’ ligt in het verlengde , is een heerlijke atmosferische rit , die een broeierige intense spanning , donkerte, op gedreven , ingetogen en subtiele wijze samenbrengt. De emotie en klankkleur wordt verwezenlijkt door etherische , ruimtelijke klanktapijten, ergens tussen Sigur Ros , The xx, Joy Formidable en het onderkende Geraldine Fibbers in .
We zijn geraakt van dit materiaal, dat breekbaar, dromerig , explosief klinkt mét dat allesbepalend donker randje door het zinderend, scherp gitaargetokkel met z’n galmeffects, gedoseerde feedback , de diepe bas , de zalvende keys en de opbouwende, aanzwellende drums en tromgeroffel , gedragen door die indringende , ontroerende, melancholische, getormenteerde zang van Elena Tonra
Opener “New ways” brengt je meteen in die muzikale leefwereld . De songs grijpen bij het nekvel. Check iets verder “Doing the right thing” , “No care” , “Fossa” en zeerzeker “How”, die het paradepaardje vormt op de plaat , door de intense opbouw en de verrassende wendingen waar emotie , gevoeligheid en onrust , dreiging schuilt. Ergens dwarrelt hier een Polly Harvey …
Wat zijn we in zijn totaliteit onder de indruk van die plaat - Daughter onderscheidde zich door de wisselende stemmingen van zachte , minimale instrumentatie en intimiteit naar een forsere opbouw en de extraverte, hardere , strakkere aanpak. Een wondere, betoverende én grimmige leefwereld creëren ze , filmisch bezwerend zelfs in momenten . Ze schipperen tussen zacht en hard , dat net niet ontploft , maar je weet te hypnotiseren, te bedwelmen door de trippende melodie, de indie folk, de woelige donkere soundscapes en effects .
Daughter is groter geworden, duidelijk gegroeid. Een ‘hear-feel-see’ band!
Het talent van het Britse Daughter , onder de openhartige uitstraling van Elena Tonra, werd op korte tijd beloond met een uitverkocht concert in de AB, Brussel. De opvolger van ‘If you leave’ is nog maar net klaar , ‘Not to disappear’ ligt in het verlengde , een heerlijke atmosferische rit , die een broeierige intense spanning , donkerte, op gedreven , ingetogen en subtiele wijze samenbrengt. De emotie en klankkleur wordt verwezenlijkt door etherische , ruimtelijke klanktapijten, ergens tussen Sigur Ros , The xx, Joy Formidable en het onderkende Geraldine Fibbers in .
We waren vanavond onder de indruk van het live concert . Wat werden we geraakt van dit materiaal, dat breekbaar, dromerig , explosief klonk mét dat allesbepalend donker randje door het zinderend, scherp gitaargetokkel met z’n galmeffects, gedoseerde feedback , de diepe bas , de zalvende keys en de opbouwende, aanzwellende drums en tromgeroffel , gedragen door die indringende , ontroerende, melancholische, getormenteerde zang.
We kregen meteen kippenvel en de aandacht was gescherpt op de eerste drie songs, die deze muzikale elementen letterlijk samenbalden en vastknepen. “How” was een prachtopener, “Tomorrow” en “Numbers” , iets gematigder in de aanpak, boden diezelfde onrust en dreiging. Alle registers werden opgezet . Wat een overdonderende start , klasse en live overstijgend!
De bekoorlijke glimlach van de lieflijke zangeres deed ons smelten . Het dromerig gevoel sijpelde meer en meer door op “Amsterdam” en “Alone with you” , waar de finesse , subtiliteit doordrong ; de aanvullende backing vocals waren een meerwaarde, en de keys/pianoloops kregen ademruimte …
Met een “Human”, “Shallows”, “Home” , middenin de set, onderscheidde Daughter zich door de wisselende stemmingen van zachte , minimale instrumentatie en intimiteit naar een forsere opbouw en de extraverte, hardere , strakkere aanpak. Een wondere, betoverende én grimmige leefwereld creëerden ze , filmisch bezwerend zelfs in momenten . Ze schipperden tussen zacht en hard , dat net niet ontploft , maar je weet te hypnotiseren, te bedwelmen door de trippende melodie, de indie folk, de woelige donkere soundscapes en effects . “Smother”, “Youth” en het nieuwe “Fossa” , die de set besloot, waren allesomvattend , bereikten een climax hierin en waren absolute hoogtepunten . Tussenin hadden we nog het directe “No care”, dwarrelend , hectisch als in de begindagen van PJ Harvey.
De sterke respons ontroerde het kwartet , die speelsheid uitstraalt , achteloosheid uit de mouw schudt , maar erg doordacht te werk ging . Na zo’n helse trip bracht het innemende “Made of stone”, als toemaatje, de nodige rust . Mooi toch!
Daughter is niet zomaar het kleine zusje van … ‘who-ever’; ze is gegroeid en krijgt terecht een plaatsje op de Rock Werchter affiche. Een must- see!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/daughter-10-02-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/john-joseph-brill-10-02-2016/
Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel
Hoe verklaar je een uitverkochte grote zaal in de Ancienne Belgique voor een groep die je (jammer genoeg) nauwelijks hoort op de radio en amper drie jaar geleden nog nummertjes in elkaar zat te knutselen op een veel te klein slaapkamertje? Omdat, wat ze bij de NMBS over de stiptheid van hun treinen ook mogen beweren, kwaliteit gelukkig nog steeds komt bovendrijven in een oceaan van onvoorziene omstandigheden tiens.
Wat van bij het begin van de set opviel was hoe knap en ingenieus de songs van debuutalbum ‘If You Leave’ in elkaar staken. Ondanks hun prille bestaan leek het Britse Daughter er nu al in geslaagd om de gulden middenweg te vinden tussen kleppers als The National en The XX. Een compliment dat nochtans de doodstraf zou moeten verdienen voor wie er wildweg mee in het rond strooit. Afwisselend ingetogen, dan weer breed uitwaaiende, ijle gitaar soundscapes die de bedwelmende stem van frontvrouw Elena Tonra nooit nodeloos overstemden. De roffelende of stuwende ritmesectie die harmonieus aangevuld werd met subtiele synth akkoorden. En dit alles met een emotionele diepgang waarvoor in onze eigen contreien een geschikte voedingsbodem lijkt te ontbreken.
De band leek behoorlijk onder de indruk van de publieke belangstelling die bij momenten uitzinnig was. De frêle chanteuse kon haar gegiechel tussen de nummers door nauwelijks onderdrukken en excuseerde zich zelfs voor alweer een ‘depressed song’. En hoewel nummers als “Still”, “Smother” en “Winter” inderdaad behoorlijk melancholisch van inslag waren, nooit stond Daughter als een bende treurwilgen langzaam worteltje te schieten. De zinderende climax van publiekslieveling “Youth” was zo krachtig om de allerlaatste bladeren van de populieren te jagen.
Omdat ze blijkbaar niet meer songs in petto hadden bracht Daughter als bis nog een eigen versie van Daft Punk’s “Get Lucky”. Meteen de meest originele én geslaagde cover van het jaar wat ons betreft, waarin de zwoele, sexy discofunk van Nile Rodgers ingeruild werd voor een onderkoelde smeekbede op zwevende, apocalyptische postrock echo’s.
Begin dit jaar kwamen ze als veelbelovend jong talent al aan de deur piepen op het Eurosonic Festival in Groningen maar wat we die avond in Brussel zagen was een grandioze doortocht voor wellicht het grootste publiek in hun prille maar veelbelovende carrier.
Wij zijn alvast overtuigd, nu de rest van de wereld nog.
Zeker niet vrolijker klonk het Broken Twin in het voorprogramma. Spaarzame piano aanslagen en langzaam aanzwellende strijkers die onvermijdelijk deden denken aan dat populair groepje uit Ijsland vormden de niet al te bijster originele ruggengraat van dit duo afkomstig uit de bossen rond het Deense Aarhus. Op hun beste nummers evenaarde Broken Twin het treurigste van Portishead. Helaas waren die momenten te schaars om te blijven tot het eind van de set. In een ver ‘Duyster de setting moet deze ingetogen muziek zeker beter tot haar recht komen.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
We horen voldoende wisselende stemmingen van zachte , minimale instrumentatie en intimiteit naar een forsere opbouw en een meer extraverte, harde(re) aanpak .
Hun materiaal zit met finesse in elkaar en de snaren worden zalvend en strak aangeraakt . Een broeierige spanning en klankkleur wordt verwezenlijkt door een Sigur Ros strijkstok, keys , percussie en drumbeats; effects die elan geven aan de song ‘an sich’ en het publiek moeiteloos in die aparte unieke sfeer van hen brengt. Check nummers als “Winter”, “Smother” , “Youth” en “Shallows” maar eens.
Een wondere, betoverende én grimmige leefwereld creëren ze, zelfs filmisch bezwerend met momenten . Puike songs, die schipperen tussen zacht en hard en net niet ontploften en je weten te hypnotiseren, bedwelmen door de trippende melodie, de indie folk, de woelige donkere soundscapes en effects .
We hebben alle vertrouwen in het groeiend karakter van Daughter . Deze band heeft talent en gaat goed doordacht te werk en krijgt na drie jaar die verdiende doorbraak .
Het zag er aan te komen . Net als The xx is het Britse trio (live met vier) Daughter uit Londen afkomstig . Wisten ze vorig jaar al nieuwsgierigheid op te wekken met de EP’s ‘His young heart’ en ‘The wild youth’, dan is er nu het pas verschenen debuut ‘If you leave’ .
Op Pukkelpop hadden we hen reeds aangestipt als een ontdekking, gezien de beloftevolle band rond Elena Tonra ons uitnodigde op een heerlijk spannende rit van eerlijk intens broeierig, soms breekbaar, subtiel uitgekiend indiemateriaal, én die houdt van een donker randje , zinderend, scherp gitaargetokkel , opbouwende, aanzwellende drums en tromgeroffel, galmeffects en gedoseerde feedback, gedragen door haar etherisch dromerige, indringende , ontroerende, getormenteerde zang, die ergens hangt tussen Beth Orton, Florence Welch , Ritzy Bryan van The Joy Formidable en Romy Madley-Croft van The xx.
In november was het publiek al wild rond deze band , die optrad in de pittoreske Witloof Bar . Opnieuw afspraak vanavond in de Bota, de Orangerie deze keer, die zelfs te klein bleek! En ze hebben muzikaal veel te bieden .
Gedurende een klein anderhalf uur werd hun ganse catalogue voorgesteld . Daughter ging diep en zorgde voor voldoende wisselende stemmingen van zachte , minimale instrumentatie en intimiteit naar een meer extraverte, harde aanpak . Hun materiaal zat met finesse in elkaar en de snaren werden zalvend en strak aangeraakt . Een broeierige spanning en klankkleur werd verwezenlijkt door een Sigur Ros strijkstok, keys , percussie en drumbeats; effects die elan geven aan de song ‘an sich’ en het publiek moeiteloos in die aparte unieke sfeer van hen brengt. De eerste drie songs “Winter” , “Love” en “Amsterdam” lieten niks aan het toeval over . Daughter werd telkens sterk onthaald , ondanks de onwennige, schuchtere positie en licht gegiechel van onze Elena tussenin, die de vaart, spanning en intensiteit wat deden afnemen; een storende factor waaraan kan gewerkt worden.
Muzikaal werden alle kwaliteiten, troeven bovengehaald en namen ze alle kansen om het publiek te overtuigen . Het afwisselende materiaal werd goed verdeeld : de intense “Landfill”, middenin de set , “Candles” en “Smother”, die af en toe durfden te exploderen , de rauwere, directe aanpak van “Lifeforms” en de sferische ijle “Still” en “Human”, die minimaal sterk overeind bleven .
Een wondere, betoverende én grimmige leefwereld creëerden ze, zelfs filmisch bezwerend met momenten . Onze Chemical Brothers mogen na Beth Orton wel eens bij haar aankloppen als ze bij hun een nieuwe plaat een sfeervolle ,maar evenzeer onrustige song willen toevoegen.
Veel schoonheid noteerden we en voor wie nog niet voldoende meegevoerd werd in dit unieke beleven, was de eindrun meer dan geslaagd met “Shallow”, “Youth” en “Home”, drie puike songs, die een aanhoudende spanning hadden , schipperden tussen zacht en hard en net niet ontploften en je wisten te hypnotiseren, bedwelmen door de trippende melodie, de indie folk, de woelige donkere soundscapes en effects .
Een verdienstelijk concert! We hebben alle vertrouwen in het groeiend karakter en de lives van Daughter . Deze band heeft talent en ging goed doordacht te werk en krijgt na drie jaar die verdiende doorbraak .
Ook de support Bear’s Den wist al heel enthousiastelingen naar zich toe te trekken met hun ingetogen en broeierig indiefolkend materiaal . De songs zaten goed in elkaar en hadden een goede opbouw; ze durfden te variëren in hun akoestisch en elektrisch gitaarspel, banjo en drums . Ook de meerstemmige zangpartijen gaven emotie, kracht en warmte. Knappe melodieën en elegante stemmenpracht . Talentrijke band die raakt!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/daughter-04-04-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/bears-den-04-04-2013/
Organisatie: Botanique, Brussel
Het Schotse kwartet Sons & Daughters debuteerde in 2004 met ‘Love the cup’, nogal snel gevolgd door het debuut ‘The repulsiopn box’. Een opwindende, dynamische sound, die live in dezelfde lijn lag. Het 2 vrouw – 2 man gezelschap speelt een combinatie van gitaarrock, rock’n’roll,doordrongen van wave en gedragen door de snedig, felle vocals van Adele Bethel, die nagenoeg alle songs vocaal op zich neemt. Scott Paterson neemt een juist gepaste rol in met backing vocals.
Meer en meer klinkt het kwartet als een subtielere The Kills, met hun uptempo, bedreven rockende sound, pakkende refreintjes, gitaarlijntjes en handclaps. Hun twaalf songs zijn allen even bruisend, één voor één single-opnames, en hebben zelfs een meezinggehalte. Het meest poppy klinken “Flags” en “Iodine”.
Kijk, ‘This Gift’ is een geschenk want het is een lekker overtuigende tweede full cd geworden.
Nederlands 
Français 
