Explosions in the sky - Nazinderend vuurwerk
Vuurwerk in de Roma! Dat is gevaarlijk. Gelukkig heeft de legendarische art deco-zaal zich goed en lang kunnen voorbereiden op de komst van het Amerikaanse Explosions In The Sky. Corona gooide drie jaar geleden roet in het eten, waardoor de tournee geschrapt werd, maar dat werd op de dag dat de wapens zouden moeten zwijgen, ruimschoots goedgemaakt.
Als opener mocht het mysterieuze TAKH de zaal in een donkere roes onderdompelen. Dit samenwerkingsproject tussen drie Black Heart Rebellen en Annelies Van Dinter (Echo Beatty) heeft de gemeenschappelijke liefde voor doom en mood na acht jaar pas begin 2023 omgezet in studiowerk, zijnde een titelloos debuut (via Consouling). Om maar te zeggen: het kwartet heeft het grotendeels begrepen op live muziek.
Een “gloomy” sound en een stuk meer solide en overweldigend uit de hoek dan voorheen komende in die mysterieus bezwerende en overdonderende sfeer. Dat ook dankzij de uitgesproken ritmische en repetitieve stukken vol onstuimige drums en percussie in combinatie met loodzware gitaardrones. Meer nog: we hoorden nadien in het publiek meermaals woorden als “duivels goed”. Of hoe het kwartet de galmende woorden “Turn my vows to dust” en in volle force majeure donkere wolken samenbundelde voor het onweer van Explosions In The Sky.
Explosions zelf was duidelijk opgetogen om na veel te lange tijd eindelijk het Texaanse stofzand in te mogen ruilen voor stevige Vlaamse klei. Het kwartet rond de zichzelf voortrekkende gitarist Munraf Rayani verraste in het begin van de herfst al met een langverwachte studioplaat en liet tegelijkertijd weten dat de titel daarvan, ‘End’, (en dus ook deze “End-tour”) geen onheilsbericht was aangaande het voortbestaan van de band, maar wel een thematische omkadering waarbij de vier heren de muziek opbouwden rond einde, wederopstanding en een nieuw begin. Iets waarmee je mooi aan de slag kan als je een hybride bouwt tussen instrumentale sfeermuziek, filmmuziek en postrock.
Live vertaalt zich dat natuurlijk vooral in het laatste. In een constante stroom van in elkaar vloeiende vingervlug-arpeggio’s en crescendo’s, van door elkaar kronkelende snaarthema’s van de drie gitaristen en bassist, ondersteund door hoofdwiegende technopercussie of aansporende, tegendraads snijdende drumpartijen. Maar ook in gitaarmelodieën vol liefde en romantiek, die samen de hoogte inklommen en de zaal in opperste extase brachten. Of de band zelf dan, want de vijf heren leken meermaals op een andere planeet te zitten eerder dan op een unicolor uitverlicht theaterpodium.
Om een concreter beeld te geven: vermeng “majestueus” van Mogwai, “gigantisch” van Godspeed en “sferisch” van Sigur met elkaar en je komt in de buurt. En toch past Explosions de eigen wetten van postrockmuziek toe. Door zowel fonkelende tokkelmelodieën als volle distortion-geluidstunnels op het publiek af te vuren. Negentig passionele minuten lang of een negental in elkaar overvloeiende nummers, die netjes uit het hele repertoire van de band geplukt werden. Af en toe legden de leden het snaarinstrument trouwens opzij om extra accenten met floortompercussie of piano-synth te leggen doorheen het lyrische, instrumentale verhaal.
Het kon enkel maar bijdragen tot de vervoering van een afgeladen volle Roma en een uiterst gedistingeerd, maar wel heel erg dankbaar publiek. Stuk voor stuk getuige van een avond die lang zal blijven nazinderen.
Pics homepag @Wim Hermans
Review 2016 Explosions in the sky - Survivors van de post-rock nog lang niet ‘uitgezongen’ (musiczine.net)
Met dank aan Damusic voor de support http://www.damusic.be
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Explosions In The Sky uit Texas zijn één van de belangrijkste pijlers van de postrock. Zichzelf uitvinden in het genre is geen evidentie , maar ze wisten hun sound te verbreden een paar jaar terug met akoestische instrumenten en elektronica , wat nog meer een filmisch concept en een soundtrack gevoel ademde.
Explosions In The Sky brengt op ‘The wilderness’ een toegankelijk, avontuurlijk geluid, filmisch , broeierig, dat het experiment niet schuwt , maar zich blijft richten op atmosferische klanken die de luisteraar langzaam in trance brengen.
De songs zijn wel een stuk korter dan we van de band gewoon zijn. De elektronica , piano , cello sluipen naar binnen, en de Texanen weten ons naar hogere oorden te doen wegdromen. We noteren sfeerschepping in een nevelig decor , opbouwende, dwarrelende klanken door de glooiende, aanwakkerende gitaren en de andere instrumentatie , een aanhoudende spanning, intensiteit te creëren, zonder echt effectief te exploderen .
Rustpunten zijn “Logic of a dream” , “Losing the light” en het afsluitende “Landing cliffs”.
Een gloed in atmosfeer, schoonheid en melodie. Explosions in the sky staat weer definitief aan de top van het genre!
Explosions In The Sky kunnen op vandaag nog steeds gelden als één van de belangrijkste pioniers van de post-rock. Hun meesterwerk ‘The Earth Is Not A Cold Dead Place” uit 2003 is een mijlpaal in het genre en staat bij ons hoog aangeschreven in ons uiterst selectieve lijstje van Classic Albums.
Om te blijven boeien in een genre die zich uit in voornamelijk lange instrumentale nummers, gelaagde songstructuren en gitaarsalvo’s die naar de sterren reiken is het belangrijk dat men naar vernieuwing blijft zoeken. Explosions In The Sky heeft het met de nieuwe plaat ‘The Wilderness’ gedaan via een avontuurlijker geluid dat het experiment niet schuwt maar zich blijft richten op atmosferische klanken die de luisteraar langzaam in trance brengen. De songs op ‘The Wilderness’ zijn wel een stuk korter dan we van de band gewoon zijn en er is wat elektronica naar binnen geslopen, maar de Texanen weten ons nog steeds richting hogere oorden te doen wegdromen.
Om die hogere oorden te bereiken duurde het in de AB ook al niet te lang. “The Wilderness” zorgde al meteen voor de nodige sfeerschepping en “Catastrophe and The Cure” en “The Birth And Death Of The Day” brachten de extatische gitaarklanken van vroeger naar boven. Een bekoorlijk lichtspel zorgde voor nog wat extra atmosfeer, bij momenten leek het alsof de band achter een nevelig lichtgordijn stond te spelen.
De nieuwe songs bleken perfect te werken omdat die gedurende de set uitgewaaierd werden over een stel klassiekers, zo creëerde men een aangename symbiose tussen de aangrijpende soundscapes van het nieuwe album en het originele gloedvolle postrock-geluid van wonderlijke platen als ‘The Earth Is Not A Cold Dead Place’, ‘Suddenly I Miss Everyone’ en ‘Those Who Tell The Truth Shall Die, Those Who Tell The Truth Shall Live Forever’. Een nieuwe song als “Disintegration Anxiety” had zich bijvoorbeeld netjes genesteld als ideale overgang tussen de twee magistrale krakers “Your Hand In Mine” en “The Only Moment We Were Alone”, wat op het einde van de set zorgde voor een uitmuntend trio.
Als geen ander zijn Explosions In The Sky meesters in het opeenstapelen van glooiende en aanwakkerende gitaren om dan ten gepaste tijde fel uit te barsten. Misschien hadden er van die uitbarstingen iets meer mogen zijn, maar dit is dan zowat de enige detailkritiek die wij konden bedenken bij een concert die zich onderscheidde in atmosfeer, schoonheid, melodie en een gloed van wonderlijke gitaren.
Tot slot nog dit : Op tijd komen was een must vanavond, want als opwarmer van dienst kregen we één van de best bewaarde geheimen van de Belgische rock, The Germans, een eigenwijze band die hun prachtplaatje ‘Are Animals Different’ (eigenlijk één song) hier een overtuigende en bezwerende live vertolking meegaf. Hun geluid is zo apart en divers dat het in geen woorden te omschrijven valt en juist daarom volstrekt uniek is. Ware het niet dat we de plaat al hadden, we zouden ze direct gekocht hebben.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/explosions-in-the-sky-07-06-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-germans-07-06-2016/
Organisatie: Toutpartout + Ancienne Belgique, Brussel
Vanavond hebben we onze post rock tour 2011 vervolmaakt. Waarmee we willen zeggen dat we de drie groten van het genre in één jaartje hebben gezien. Begin dit jaar Godspeed You Black Emperor en in maart Mogwai. Met Explosions In The Sky was ons lijstje dus volledig.
De fijne concertzaal van de Kreun was tot de nok volgelopen voor deze post rockers. De dag voordien hadden ze reeds in Hasselt aangetreden en eerder op het jaar was de AB ook al eens volledig uitverkocht. Er is dus duidelijk wel een publiek voor dit soort aangrijpende en meeslepende rock. Veel zal ook te maken hebben met de alweer uitmuntende nieuwe plaat ‘Take care, take care, take care’ die hier vanavond met kracht, gevoel en finesse werd voorgesteld tussen het al even sterke oudere materiaal.
Explosions In The Sky is een groep van weinig woorden, in hun songs wordt geen letter gezongen, maar ook tussenin de songs richtten ze géén enkel woord tot het publiek. De muziek moest dan maar voor zichzelf spreken, en deed dit ook. Het was een lange trip met verstilde momenten, gloeiende uitbarstingen en openbarstende gitaren.
De bandleden gingen zelf nogal op in hun muziek, aan hun mimiek te zien kon je stellen dat ze zich volledig lieten meedrijven in de indrukwekkende soundtrip die ze op het podium wisten neer te zetten. En ook wij gingen gewillig mee, wij surften als het ware op de golven die soms heel lichtjes om ons heen walsten om ons daarna via een geweldige storm brutaal over kop te doen gaan.
De hoofdrol leek duidelijk weggelegd voor het bezwerende samenspel tussen drie gitaren. Geen strijkers dus en een minimum aan elektronica, daarin onderscheidde Explosions In The Sky zich van die andere twee post rock grootheden. Minder avontuurlijk dan Godspeed en niet zo almachtig als Mogwai, maar even innemend en begeesterend.
Weinig adempauzes werden ons gegund, de ene song was nog niet volledig beëindigd toen een ander blik alweer werd opengetrokken. Daardoor werd het één lange adembenemende trip van anderhalf uur. Na de slotnoot kwam er geen bis meer, en dat was ook niet nodig, Explosions In The Sky hadden hun punt gemaakt.
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Explosions In The Sky stal z’n naam niet op deze ‘nine – nine – o/nine’. Ze lieten het aan onze verbeelding over of de wereld nu op deze avond zou vergaan. De instrumentale, filmische postrock van de Texanen gaat al een paar platen mee. Het kwartet trok op tournee zonder een nieuwe plaat in het verschiet. Trouwens, ‘All of a sudden I miss everyone’ dateert al van 2007! Op de daaropvolgende tour leek het einde nabij, want de zenuwslopende agenda liet sporen na … Wisselende optredens qua dynamiek, enthousiasme en intensiteit!
De band kan in ons landje rekenen op een horde ‘die-hard’ fans, die net als de band trouw zweren aan de (aanstekelijke, licht verteerbare) postrock ‘pur-sang’, zonder elektronisch vernuft en vocodervocals. Het kwartet was dan ook verwonderd van de massale belangstelling op deze feerijke, idyllische plaats in het Rivierenhof.
Anderhalf uur dompelden ze ons onder in hun broeierige, aanzwellende en uitwaaierende gitaren, distortion, pedaaleffects, gitaarstormen, repetitieve, dreunende bastunes en bezwerende, opzwepende percussie. Een frisse, hard-zacht aanpak met forse uitspattingen op regelmatige basis. Een vertrouwd concept weliswaar, maar de bezinning had de batterij terug opgeladen. Ze kozen voor een rauwe en subtiele melancholische sound, die net de routine kon omzeilen en een vinnig optreden bood! Ze lieten de vervlogen pianotunes zelfs achterwege.
Sfeer creëren, daar ging het ‘em finaal om bij het sympathieke kwartet; tot het EITS –decor behoorden de trance, het lichtjes heen en weer bewegen met hun instrumenten en door de knieën zijgen.
De nummers werden aan elkaar geregen. We hoorden alvast de sobere, slepende, snedige en krachtige elegantie van “Six days at the bottom of the ocean”, “First breath after coma”, “Your hand is mine” en “The only moment we wore alone” (op het eind) uit het bepalende en ongenaakbare ‘The earth is not a cold place …’, wat hier en daar op een kreet van herkenning werd onthaald door de fans van het eerste uur. En regelmatig waren er de explosies, de donderslagen en de verbeten felle partijen ( o.a. door dubbele percussie) van stukken “Birth & death of the day” en “great death”. Zalvend werkten de sfeervolle tussenstukjes.
Explosions In The Sky slorpten hun publiek op in een adembenemende emotionele droomtrip.
Een puike live prestatie van een band die het spelplezier terugvond en enthousiast, schuchter met de woorden “Thanks for your time, you’re very kind listening to us” besloot. Overduidelijk tijdens deze gig was dat zij dé pleitbezorgers zijn van de ‘oer’postrock!
Ook de breekbare americana/countrypop van het Limburgse Krakow werd smaakvol ontvangen. Het kwintet, onder de afwisselende vocale tandem Piet de Pessemier (gitaar) – Niné Cipoletti (toetsen/piano), balanceerde ergens tussen de slowcore van Low, de country van Sparklehorse en het dromerige Young’s ‘Harvest’. Het ging van het aanstekelijke “Far-away look” (titelsong van de tweede cd) naar het intieme “What a woman” … verstilde pracht, puur, echt en vol tederheid, dat af toe forser en krachtiger klonk zoals op het afsluitende rauwe “Dinosaur”. Een verdiende respons van het publiek dat ook de leden van Explosions ontroerde …
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne ism Arenberg, Antwerpen
Nederlands 
Français 
