We citeren even: Generator, het Brusselse instrumentale gitaarkwartet, brengt met 'Don Quichotte' zijn debuutalbum uit. Het full album toont een band die grenzen aftast, ondanks de klassieke drum-bas-gitaar bezetting. Generator is geen stel jonge veulens en laat zich voelen in een eigenzinnige aanpak, ver van trends en hypes. Koppig tegen de stroom in. Met hun roots in the eighties, schrijft Generator hedendaagse soundtracks. Filmisch, repetitief, dreigend, gedoseerd en bij momenten voorzien van de nodige noise.
Generator grijpt op dit debuut bewust naar de Krautrock uit de jaren '80 maar klinkt helemaal niet gedateerd. Ze doen een frisse wind waaien in het genre.
Dwars van alle regels wordt de plaat ingezet met een bijzonder aanstekelijke “Kim Wexler”.
Het toont een avontuurlijke dansplaat aan, waarbij men grenzen durft te verleggen.
Generator bezorgt ons letterlijk een oorgasme met knetterende songs als “Don Quichotte” “Unkraut” en het prachtige “Varnisch”.
De volledige schijf doet denken aan nachtelijke uitstappen naar obscure pubs en clubs uit die jaren '80 ergens in Berlijn , Londen of New York, kortom, steden die tot de verbeelding spreken. Hun filmische aanpak beklemtoont dit.
Het Krautrock genre lijkt hier zich terug uit te vinden …
Tracklist: Kim Wexler 05:17 Don Quichotte 04:33 Ünkraut 05:19 Varnish 04:49 I did no more 04:21 A Cure For Neil 04:04 Thee German Song 06:21 Untill 07:25
Instrumentaal gitaar
Don Quichotte
Generator
David Eugene Edwards is een enigmatische diepgelovige man, die zijn eigen weg zoekt en als Woven Hand zijn bijbelse teksten over hel en verdoemenis muzikaal laat evolueren tussen folk, country, post-rock, gothic en metal. Iedere nieuwe plaat verkent nieuwe klanken, waarbij de huilende stem van Edwards de enige constante blijft.
Edwards laat even zijn band voor wat het is, en werkte dit jaar samen met Alexander Hacke aan een nieuwe plaat ‘Risha’, wat Arabisch is voor ‘Veer’. Hacke ken je van bij Einstürzende Neubauten, waar hij op veertienjarige leeftijd begon. Later speelde hij ook bij Crime & the City Solution, en toen die een reünie hielden in 2012, speelde Edwards ook mee, dus zo leerden die twee elkaar kennen. Het is er dit jaar van gekomen om samen een plaat te maken, en die klinkt zoals je het mag verwachten: een mix van Woven Hand en Einstürzende Neubauten.
In de Orangerie vertaalde dit zich in de volgende opstelling: Hacke bediende een filterbank, terwijl Edwards de akoestische gitaar of mandoline bespeelde, maar dan wel met veel pedalen voor een elektrische en vervormde klank. Beide heren droegen het hele optreden door een zonnebril, en Edwards zijn typische bandana ontbrak natuurlijk ook niet. Zoals gewoonlijk kregen we geen bindteksten van Edwards, of het zouden de Navajo chants moeten zijn tussen de nummers. Hij liet enkel de muziek spreken. En wat voor muziek: de filterbank van Hacke verving een volledige band, en verspreidde een ruime spectrum van klanken, gaande van industriële elektronica, over Oosterse muziek (“Lily”) naar meer ambient sfeerschepping (in de toepasselijke afsluiter “Breathtaker”), maar altijd heel erg rock ’n roll. Voeg daar bij de oudbijbelse teksten over schuld en boete van Edwards, en je kreeg tonnen sfeer.
Er was een nummer waar het wel erg hard ging, toen Edwards een elektrische gitaar omgorde en Hacke de duivels op zijn filterbank ontbond om uit te komen links van Lou Reed’s ‘Metal Machine music’ en rechts van new wave en industrial uit de eerste helft van de vroege jaren tachtig.
Maar daarna werd het terug vintage Woven Hand met Edwards op een versterkte mandoline. Er zaten twee 16 Horsepower nummers in de set, maar voor de rest kwamen alle nummer uit ‘Risha’.
Edwards blijft relevant, en vindt steeds nieuwe invalshoeken, dit keer new wave en industrial, die hij mengt met folkmuziek die honderdvijftig jaar oud klinkt.
Setlist: Triptych- Teach Us to Pray - Kiowa 5 - Parish Chief-The Tell - Hutterite Mile-(16 Horsepower cover) - Lily - Helios - All in the Palm - Akhal
Bis: Straw foot (16 Horsepower cover) - Breathtaker
Organisatie: Botanique, Brussel
Vier gasten van dezelfde familie leren elkaar kennen in de nineties en richten deze Next Generation op , die diep graaft in de rhythm & blues en de New Orleans/Mississippi-delta blues . Een roots met een jazzy, funky, soulvol, blues, zelfs hiphop/bebop ritmiek.
Na talrijke nevenactiviteiten in vijftien jaar vonden de muzikanten elkaar opnieuw , en krijgen we met de cd een lekkere, aangename brassband, die spelplezier beleeft . De uptempo’s worden afgewisseld met een sfeervoller geluid . De grooves , clapping hands zorgen voor een ontspannend sfeertje, met ergens een G Love of Kitty, Daisy & Lewis op het achterplan in het genre. En op de blazers is zelfs de volgende generatie te horen van de vier .
Info https://www.facebook.com/nextgenerationbelgium
Blues Pills, horen wij u al luidop denken. OK, er is iets van, maar Smoking General is iets minder heavy en is niet zo doortrokken van die moddervette zompige rock. Hoewel zangeres Sarah, een kloeke madam met dito stembereik (natuurlijk nog geen Beth Ditto, die is in alle opzichten hors catégorie), hier een aardig muiltje staat te zingen, mocht het van ons nog net iets heviger. Giet nog een extra geut chilipeper in haar strot en je komt bij Lisa Kekaula van de geweldige Bellrays terecht, en dan kan het helemaal niet meer stuk.
Twee bandleden hebben een verleden in het stoner/hardrock combo Gootch, niet verwonderlijk dus dat Smoking General bij vlagen lekker door rockt en dat ‘Lost and Found’ een stel potige gitaarriffs en solo’s in huis heeft. Een set sterke songs ook zoals het stevig wegrollende “Pushing And Shoving”, de kloek rockende titelsong en “One Bottle”, een knap rustpuntje die met succes de slijmbalvrees, die eigen is aan de zogenaamde rockballads, vakkundig weet te omzeilen.
U kan Smoking General boeken op Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken., en vraag The Bellrays als support act, …of misschien toch maar omgekeerd.
Opnieuw een fijne plaat uit de Rookie Records-stal en dit keer komt die van Genepool! Wie luistert naar de catchy, puntige poppunkcomposities op ‘Komplex’, denkt ongetwijfeld dat we met een zoveelste nieuwe fijne formatie uit Groot-Brittanie te maken hebben maar niks is minder waar.
Genepool betreft een zestal uit het Duitse Köln dat al sinds 2000 bestaat en met ‘Komplex’ aan haar zesde album toe is. De heren hebben in die periode alleszins geleerd hoe een swingende rocksong te schrijven die al na een handvol luisterbeurten vertrouwd in de oren klinken. Op catchy tracks als “Submissions”, “Giants”, “Rope” “Is Enough” en “Anschlag Bei nacht” vermengt Genepool hun postpunk met een flinke scheut indie, elektro en new wave.
Deze fijne mix wordt daarbij versterkt door uitmuntende vocalen en door gerichte keyboards en blitse elektronische geluiden.
Een verrassend sterk album dus dat je zelf kan ontdekken via http://genepool-music.net/.
We moeten het nageven: Johan Quinten en zijn Funtime Records-label hebben een neus voor het detecteren van talentvolle rockbands… Na het succes van The Rocket is er nu het vijftal van Generation 84 dat met ‘Regardless Of What Is Right’ een fantastisch eerste full album op de wereld loslaat. Op het schijfje brengt de formatie 12 venijnige, gevarieerde tracks waarbij snelle, melodieuze skatepunk gecombineerd wordt met indierock en een lekkere portie posthardcore. Het muzikale vakmanschap van Generation 84 komt duidelijk naar voren maar wat de band echt naar een hoger niveau tilt, is de vocale prestatie van Teun Van Aerschot. In het genre hoorden we maar zelden een even indrukwekkende, gepassioneerde strot als van die gozer... Zet die man wat ons betreft op hetzelfde niveau als een Zoli of een Serj Tankian! Z’n stem zorgt namelijk voor dat de intensiteit en emotie van tracks “Death Tolls – Sell Papers”, “Tilting The Hourglass” en “Devotion” afdruipt. Surf snel naar http://www.generation84.com/ , u had deze heren al ontdekt moeten hebben.
Als we het woord Mindy horen of uitspreken, wordt al onvoorwaardelijk aan de Mega Mindy explosie gedacht. Foei! En als we General ergens zien staan, dan denken we aan Admiral Freebee, wat alvast een betere link is voor deze beloftevolle Antwerpse band.
De groep onder Johan Verckist heeft een brede muzikale smaak op deze door Pascal Deweze geproducete debuutplaat. Snedige, potige, doorleefde rock’n’roll, met bluesy/countryuitstapjes (luister maar naar “Max Harris”, “Frequently obscene” en “Abusive fire”) en dromerige indiepop, waarin zelfs een vleugje Absynthe Minded en Das Pop terug horen is, zoals op “Superfuck fried big bang, “Cruise control” en “Bad rumours”.
Kortom, General Mindy is een groep die van alle markten thuis is en op die manier een erg afwisselend plaatje uit heeft gebracht, waarvan de single “Prozac Candy” als uitgangsbord fungeert. Het geheel klinkt fris, luchtig, groovy, aanstekelijk en sfeervol!
Info op http://www.generalmindy.be
Nederlands 
Français 
