Ashtoreth zit met z’n muziek in pure duisternis, Zonlicht is nergens te bespeuren binnen de projecten van Peter Verwimp. De donkere ambient klanken doen evenwel geen pijn, maar bieden ruimte van warmte en intimiteit.
‘Pilgrimage To Pleroma’ is het nevenproject van Mechelaar Mattias M. Van Hulle, die we kennen van Pothamus. Zijn sound sluit perfect aan bij Asthtoreth. ‘Pilgrimage To Pleroma/Ashtoreth - UR (split album)’ is uit via Consouling Sounds. De schijf van de twee muzikanten bevat maar twee songs, maar voelt aan als een full album.
‘Pilgrimage To Pleroma’ zijn duistere soundscapes, geïnspireerd op de schoonheid en de grillen van de natuur. Het is een donkere, intensieve trip, die je door de overweldigende sound, verweesd doet achterblijven.
"Apeiron'' is een twintig minuten durende tocht, donkerweg, in je onderbewustzijn door de klanktapijtjes , hard en zacht tegelijk klinkend.
Peter (Ashtoreth) en goede vrienden Stratosphere (Ronald Mariën) - Marko Neumann (Dark Buddha Rising) zijn aanwezig op “Phobos & Deimos” . De beklemmende soundscapes van vroeger werkzijn ook hier aanwezig. “Phobos & Deimos” durft alle geluidsnormen te overschrijden in een intiem en dreigend kader. De vocals, crescendogewijs, huiveren. Ashtoreth zit hier tussen licht en duisternis, weg weliswaar van pijn en smart, maar die innerlijke gevoelens durven omarmen.
Vijftig minuten intensief genot, een confrontatie tussen licht en duisternis. Wat een split album.
Ambient
UR/Pilgrimage To Pleroma
Ashtoreth
Tracklist:
PILGRIMAGE TO PLEROMA - `Apeiron` 20:35
ASHTORETH / MARKO NEUMAN / STRATOSPHERE - `Phobos & Deimos` 29:58
The Pilgrims - Ik leef bij de dag, daar word ik ontspannen van, te ver vooruit kijken doe ik niet
Een brok rock/pop geschiedenis. In de jaren '90 was The Pilgrims een succesvolle Nederlandse formatie die door opzwepende rock muziek de harten sneller deed slaan. Na vier albums en talloze singles, waaronder een top-20 hit als “White man”, optredens op o.a. Paaspop tot Parkpop werd gitarist Persijn getroffen door een herseninfarct. Het werd stil rond de band.
Na circa twintig jaar vond The Pilgrims terug nieuwe energie op de gitaren terug uit de kelder te halen, en stevig te gaan jammen. Voor de fun deden ze in 2017 een succesvolle tournee alsof ze nooit waren weg geweest. Uiteindelijk resulteerde dit in een album '6IX' dat begin maart op de markt kwam. Daaruit blijkt dat The Pilgrims niet doen aan een routineklus afwerken, maar een plaat afleveren waar het spelplezier en enthousiasme gewoon uit de boxen spat, alsof ze nog maar net zijn begonnen. Hoog tijd om bezieler en zanger Reniet Vrieze enkele prangende vragen te stellen over de heroprichting, het verleden en eigenlijk ook de toekomst.
The Pilgrims drukten in de jaren '90 hun stempel op het rock gebeuren in Nederland. Een hele rollercoaster, hoe hebben jullie dat toen beleefd?
Dat was natuurlijk een openbaring, ik was rond de 23 en zo groen als gras, dus dat was een te gekke tijd, en dat bleef het ook tot aan het einde, mijn vriendin en ik kreeg een kleine en nuchter als ik ben, trok ik gewoon de stekker eruit, The Pilgrims bestonden toen 8 jaar, met 4 albums en wat hitjes vond ik het toen welletjes.
De songs van Ottis Redding zijn een bijzonder mooie aanvulling aan deze plaat? Een van de vele invloeden van The Pilgrims veronderstel ik. Wie zijn je grootste invloeden eigenlijk?
haha, dat zijn er heeeeel veel, Bowie, Waits, Hendrix, Muddy Waters, Anthony and the Johnsons, Willy Deville, TC Matic, Nick Cave te veel om op te noemen, ik hou echt van zo’n beetje alle genres van snoeiharde verlaagde rock tot licht klassiek en van de jazz terug naar filmisch.
Het noodlot sloeg helaas toe na tien jaar, hoe gaat het ondertussen met de gezondheid?
Dit is niet helemaal juist, in 2000 heb ik bij Roadrunner getekend, om zo mijn eigen studio te realiseren, in die tijd zaten Persijn en Jasper veel bij me, om songs te schrijven en op te nemen, in 2006 kreeg Persijn een herseninfarct en toen had ik er eigenlijk helemaal geen zin meer in, wel in het schrijven maar niet meer als uitvoerende.
Met mijn gezondheid gaat het goed, ik rook wel, maar dat dan ook het enige, geen drank of frisdranken, ik game wel veel!! hahahah
Als je naar het verleden kijkt, en vergelijkt met nu, wat is de grootste veranderingen tegenover toen? Buiten de opmars van het digitaal tijdperk?
Voor mij alleen de opname technieken, alles kan en gaat nu veel sneller, daardoor ben je veel productiever, persoonlijk vind ik dat fijn omdat ik met het schrijven toch echt een eenling ben.
Hadden jullie bij de heroprichting gedacht dat het dezelfde impact zou hebben als toen? Hoe waren de reacties eigenlijk?
Eerlijk gezegd had ik er helemaal niets van verwacht, maar ik wist niet dat we in de jaren 90 toch een hele goede indruk hadden achtergelaten, mensen zijn zeer enthousiast en zalen zijn zo goed als vol, schiet mij maar lek, ik doe het voor het plezier, ik behoef niet zo nodig op de voorgrond , en bekendheid is voor mij een grijs gebied, ik heb daar niets mee, maar het streelt wel je ego.
Hoe is die heroprichting eigenlijk in zijn werk gegaan, ik heb ergens gelezen dat je kinderen daarop een hoge impact hebben gehad?
Absoluut, het zijn zij die mij hebben aangezet met, hey pap we hebben je nooit live zien spelen!!? nou dat papa nog 1 rondje en dat rondje gaat nu alweer het 3e jaar in.
De schijf '6IX' luid een nieuw tijdperk in. Het lijkt wel alsof jullie nooit zijn weggeweest. Hoe zijn de reacties tot nu toe.
Overweldigend, af en toe denk ik, het mag wel even een graatje minder, maar beter zo dan anders.
Ik vond de bijzondere aanstekelijkheid waarbij enerzijds harten worden geraakt, anderzijds lekker groovy songs je tot dansen aanzetten het grote pluspunt aan de schijf. Wat is jullie mening hierover?
Ik wilde gewoon een diverse plaat, niet 1 sound maar van alles wat, zo kan iedereen een beetje meegenieten.
Hoe beleven jullie dat laatste, Spotify en zo, en hoe gaan jullie hier mee om?
Ik ga er prima mee om, het is wat nu speelt, ik heb er geen moeite mee.
Naast die groovy songs is er eentje dat ons binnen een intieme sfeer en tranen toe bedwingt. “Coffin for my daughter”. Zo een soulsong die recht door je hart klieft. Een song met een onderliggende betekenis?
Jazeker, het gaat over mijn hondje Sarah, nu 2 jaar geleden overleden, ze was echt mijn dochter, volgde mij overal, elke avond het zelfde ritueel, studio afsluiten en filmpje kijken op de bank, een zeer pijnlijke ervaring, voor mij en mijn gezin het was onze eerste hond.
Net dat schipperen tussen dansbaar en intiem is zo indrukwekkend aan deze plaat. Zit daar een bedoeling achter?
Nee, niet echt, ik ben van nature 99% een vrolijk persoon, maar als ik schrijf, zwaar mineur, bij de eerste luister sessie had ik ongeveer 15 songs geschreven, ze zeiden prachtig, maar het komt uit in het voorjaar dan is dit wel erg zwaar! Haha, ik ben geen ego en zei, dan probeer ik wat vrolijks. Van die serie en de zware serie is dit album tot stand gekomen.
Er zit ook een soort verhalen lijn in deze plaat verstopt dacht ik. Vertel er gerust meer over, of zie ik het verkeerd?
Zo zie je maar, iedereen kan zijn ei kwijt, hahaha
Hoe zien jullie de verdere toekomst eigenlijk? Gaan jullie nog verder op tournee?
Ik kijk nooit in de toekomst, touren gaan we zeker.
Zijn er eigenlijk nog verre toekomstplannen? Of zijn jullie daar niet mee bezig?
Haha, zelfde verhaal, ik leef bij de dag, daar word ik ontspannen van, te ver vooruit kijken doe ik niet, soms wel achter me, de herinneringen die ik koester omdat ik daar vrolijk of emotioneel door wordt en dat vind ik beide een mooi gevoel.
Bedankt voor dit fijne gesprek, hopelijk wordt de situatie die we nu beleven weer 'normaal' en kunnen we jullie spoedig live zien in ons landje
Een brok rock/pop geschiedenis … In de jaren '90 was The Pilgrims een succesvolle Nederlandse formatie die door opzwepende rock muziek de harten sneller deed slaan. Na vier albums en talloze singles, waaronder een top-20 hit als “White Man”; optredens op o.a. Paaspop en Parkpop werd gitarist Persijn getroffen door een herseninfarct. Het werd toen ook stil rond de band.
Na circa twintig jaar vonden The Pilgrims terug nieuwe energie om de gitaren uit de kelder te halen en stevig te gaan jammen. Voor de fun deden ze in 2017 een succesvolle tournee alsof ze nooit waren weggeweest. Uiteindelijk resulteerde dit in het album '6IX' dat in maart op de markt kwam.
We citeren: ‘6IX’ is opgenomen in de RAW Studio in Zaandijk en bevat 14 nieuwe songs, met twee Otis Redding-covers als bonus-tracks. Het nieuwe album, gemixed door Emile den Tex en gemastered door Peter Brussee, laat een sfeervolle en energieke mix horen van bluegrass, folk, soul en rock, overgoten met de kenmerkende strot van Reniet. De nummers zijn authentiek, puur en gaan over thema’s als internet-seks, dementie, haantjesgedrag en dankbaarheid. De titel verwijst uiteraard naar het zesde album en geeft een knipoog naar de sexy kant van het werk van The Pilgrims'. The Pilgrims zijn terug van nooit weggeweest. Zo blijkt uit die aanstekelijke tracks.
Die aanstekelijkheid en groovy lijnen waarop je onmogelijk kan stilzitten komen al boven drijven bij “Happy”. In die zelfde lijn blijft de band verder werken. Rock en soul verbinden zodat je uit de bol kan gaan op de dansvloer, alsof het weer de jaren '90 is, maar met beide voeten stevig in het heden. En toch varieert The Pilgrims opvallend op deze plaat. Er zitten enkele pakkende songs in, waar de soulvolle vocale aankleding je niets meer of minder dan een kippenvelmoment bezorgt. Want ondanks de energieke riffs en drumpartijen, is het net die bijzonder veelzijdige stem van Renit, die na al die jaren nog steeds zeer goed bij stem blijkt te zijn, dat ons het meest over de streep trekt. Luister maar naar het intieme en wondermooie pareltje “Coffin For My Daughter” dat ons tot tranen brengt. Soul met een grote S. Zoals alleen de groten op aarde dat plegen te doen, waartoe The Pelgrims zeker behoren. Een andere emotionele rollercoaster, waar de vocale inbreng de haren op je armen doen recht komen , is 'Wild'. The Pilgrims slagen er bovendien in niet te verzanden in een kleffe aankleding, tijdens die emotioneel beladen songs, maar eerder je een ferme krop in de keel te bezorgen.
De twee Otis Redding-songs voegen wellicht niets meer of minder toe aan het origineel, maar klinken even energiek als Otis Redding , en meer hebben we niet nodig om over de streep te worden getrokken. Dat wilden we ook nog even meegeven, om af te sluiten. Plots krijgen we weer die aanstekelijke en groovy kant te horen bij “Sugar” en “Motorway”. De aanhoorder wordt dus over de hele lijn van het ene naar het andere hoogtepunt gedreven, tot en met de parel van een afsluiter “(Sittin' On) The Dock Of The Bay”.
The Pilgrims hebben na al die jaren geen routineklus afgewerkt, maar brengen een knappe soul/rockschijf uit alsof ze nu pas zijn begonnen. De ervaring in het vak is natuurlijk een voordeel dat ze knap uitspelen. Maar het is net die spontaniteit, dat spelplezier - zowel in de pakkende songs als deze boordevol aanstekelijke refreinen - dat ons het meest over de streep trekt. The Pilgrims zijn terug onder ons, alsof ze nooit zijn weggeweest.
Het betreft hier een heruitgave van de in 1995 uitgebrachte plaat via eMpTy Records. De band is afkomstig uit Portland, Oregon en bestaat al sinds 1990. Hun naam haalden ze uit een horror B-movie (met name Satan’s Sadists) uit de jaren ‘60. Ze treden op met zwarte capes (zoals die van vampieren).
Natuurlijk gaat het ook om de muziek. Muzikaal zitten ze wat in hetzelfde straatje als The Sonics, The Ventures en The Kingsmen om maar enkele te noemen. Deze re-issue is dus hun debuut uit 1995 en bevat 15 aangename surfrocktracks. Iets minder variatie dan we van bv Los Venturas gewoon zijn maar wel goed gemaakt. Dit is puurdere surfrock. Echt voor de liefhebbers en puristen van het genre.
Wie op zoek was naar een exemplaar van dit album zal blij zijn, want die is nu gelukkig terug verkrijgbaar op vinyl en cd.
Grim is een Belgisch trio dat klassieke muziek ‘vertaalt’ naar filmische postrock. Over die door de band naar voor geschoven genre-aanduiding valt misschien wel te discussiëren, maar je hebt als luisteraar toch al een idee van de richting waar dit naartoe gaat. Grim brengt de nummers instrumentaal, met gitaar, drum en een Fender Rhodes (iets tussen een piano en een synthesizer).
In 2003 brachten ze hun eerste album uit, ‘Take Your Seat’, gewijd aan de Gymnopédies en Gnossiennes van Erik Satie. In 2006 volgde het album ‘White Light’ met bewerkingen van ‘Für Alina’ en ‘Spiegel im Spiegel’ van Arvo Pärts. Het derde album, ‘Requiem’, is gebaseerd op de ‘Préludes en Marche Funèbre’ (Dodenmars) van Frédéric Chopin.
Voor wie zijn Chopin-klassiekers kent: Grim neemt een aanloop naar de ‘Marche Funèbre’ met de ‘Preludes 3, 4 en 20’, elk samengevat in of eerder opgewerkt tot tracks van 4 tot 5 minuten. De van muzikale melancholie overlopende ‘Marche Funèbre’ is het mooist en breedst uitgewerkt, in bijna 8 minuten. Daarna volgen nog de opnieuw kortere ‘Preludes 7 en 9’.
Het helpt dat je de originelen kent, maar het hoeft absoluut niet om hiervan te kunnen genieten. De gekozen werken van Chopin zijn op zich meer toegankelijk voor de leek dan de misschien complexere stukken van Erik Satie of Arvo Pärts, maar de ‘vertaling’ naar cinematografische postrock door de drie bandleden zorgt voor een soort van universele gelijkschakeling.
Grim creëert op ‘Requiem’ zijn eigen donkere, weemoedige en tussen postrock, blues en jazz laverende universum met Chopin’s werk als losse leidraad.
‘Requiem’ is knap uitgewerkt en minutieus opgenomen. Grim is van internationale klasse. Verplichte kost voor liefhebbers van instrumentale postrock en van filmmuziek.
Vikingmetalbands zijn niet nieuw. Amon Amarth, Ensiferum en Tyr zijn gevestigde namen. Vorig jaar nog kwam From North als nieuwkomer op de proppen. Het Zweedse Grimner is geen nieuwkomer, maar is hier nog zo goed als onbekend. Eerder dit jaar stonden ze nog op het Durbuy Rock Festival. Het nieuwe album zal hen vast ook in Vlaanderen een pak nieuwe fans opleveren.
De albumtitel ‘Vanadrottning’ verwijst naar een godin uit de Noorse mythologie en die mythologie komt uiteraard een paar keer aan bod in de nummers, net als de klassieke viking- en folkthema’s. De lyrics zijn evenwel in het Zweeds. Dat zorgt wat extra authenticiteit, maar komt bij de gemiddelde Vlaming de begrijpbaarheid uiteraard niet ten goede.
Grimner leunt muzikaal hard op folkmetal en gebruikt ook de geijkte folk-instrumenten. Grimner geeft zijn folkmetal wel een agressief en dynamisch kantje, wat leidt tot tracks die soms liggen te broeien van opwinding.
Muzikaal volgt Grimner het straatje van Heidevolk, Eluveite, Månegarm en Korpiklaani. Erik Grawsiö van Månegarm zingt overigens mee op de single “Fafnersbane”.
De nummers die er een beetje bovenuit steken, zijn “Fafnersbane”, “Dödens Dans” en “En Fallen Jätte”.
De Canadese Claire Boucher is al enkele jaren bezig en wist hier echt door te breken met ‘Visions’. De electro chick , blogger darling en partynimf brengt lekker, goed verteerbare aanstekelijke synthpop , synthpop die zowel warmte als koude blaast, onder haar hemels, dromerig kinderstemmetje.
Hipster music , dames met gekleurd haar en neuspiercings zijn zeerzeker niet vreemd als je haar optredens bekijkt .
De kunstzinnige pop wordt op deze eenvoudigweg verdergezet . Veelzijdige , catchy electropop , waarin verschillende stijlen elkaar kruisen in aangename beats , orkestrale passages en dus sfeervol kunnen rocken. “California” , “Flesh without blood” en “Belly of the beat” zetten in de toon in het genre . Verder op de plaat dwaalt het af naar een onschuldig concept. Wat snedige world hippop met Aristophanes (“Scream”) en een knallend directer geluid worden toegevoegd met Janelle Monae op “Venus fly”.
Het maakt niet uit of die beats nu zalvend, fris, pompend zijn , ze geven een zekere onschuld , en zorgen voor een onthaastingsgevoel in stresserende momenten .
Grimes kwam nog optreden met een grote strik in het haar, een Aziatische ‘Minnie Mouse’ outfit en continue vreemde bewegingen. Tja, dit is een beeld dat perfect past bij haar synthpop. Ze wordt door een jong publiekje enorm erkend. Dames , doe kortgerockt je dancing shoes maar aan op die aangename groovy synth ’luister’ pop.
Grimes stond, sinds haar passage in de Rotonde van de Botanique, niet meer op een Belgisch podium. Reden te meer om nieuwsgierig te zijn naar wat de opvolger van ‘Visions’ ‘Art Angels’ ons live te bieden heeft.
HANA, de support act van de avond, maakt Amerikaanse pop die voor één keer echt goed klinkt. Niet enkel Grimes is fan, ook Lana Del Rey liet ooit in een interview vallen dat ze de catchy muziek die HANA maakt enorm apprecieert. De support act was zo waardevol, dat HANA nadien nog een plekje op het podium kreeg tijdens de show van Grimes zelf. En terecht!
Grimes - Een zeer specifiek publiek is wat je kon treffen in een overvolle AB. Hipsters met gekleurd haar en neuspiercings langs alle kanten. En meteen konden we de link leggen wanneer Claire Boucher het podium opwandelde. Een grote strik in het haar, een Aziatische ‘Minnie Mouse’ outfit en continue vreemde bewegingen. Jazeker, 100% hipster.
Bij opener “Laughing and not being normal” kwamen er twee danseressen het podium opgewandeld. Meteen werd duidelijk dat het optreden niet per se draaide rond muzikale hoogtepunten, maar vooral rond show. Heel veel dansen en springen, minder synths en drumpads, en nog minder gitaar. Het geheel van lichtshow, spannende beats en tonnen energie spatte zo hard van het podium dat geen enkel ander gebrek ons stoorde.
Als we het dan toch even over de muzikale kant van het verhaal kunnen hebben, mogen we eerlijk zijn dat nummers als “Flesh Without Blood”, “Realiti” en “Scream” op Grimes’ laatste plaat al goede popsongs waren, en live verbazingwekkend meer tot uiting kwamen.
Grimes zette in het geheel een ongelofelijk straffe show neer, een optreden om ‘u’ tegen te zeggen. En vooral eentje om niet snel te vergeten!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/grimes-03-03-2016/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De Canadese Claire Boucher is al enkele jaren bezig en krijgt nu de verdiende airplay met ‘Visions’ ; de electro chick , blogger darling en partynimf forceert een doorbraak naar Europa, en als we ‘t goed bijhouden via de catalogue is ze al toe aan de vierde cd .
We hebben hier synthpop die zowel warmte als koude blaast, onder haar hemels, dromerig kinderstemmetje.
Goed verteerbare aanstekelijke synthpop , met drumritmes en pianoloops en uitstapjes ambient, dubstep en r&b, melodieus verpakt. “Genesis” , “Oblivion”, “Symphonica IX” en “Skin” zijn de tofste opnames en weten te raken .
Haar kunstzinnige pop verdient het door een breder publiek ontdekt te worden .
Nederlands 
Français 
