Het Gentse This Can Hurt is ook alweer zeven jaar bezig en ze hebben reeds twee full albums uitgebracht waarvan het laatste op het Britse Glasstone Records (Peter Hook).
Tijdens de pandemie hebben ze aan een derde album gewerkt maar door de onzekere tijden hebben ze de release daarvan ‘on hold’ gezet. In plaats daarvan hebben ze een EP met erop vijf semi-akoestische/gestripte tracks uit hun oeuvre. We moeten ook nog vermelden dat ze in 2021 de fantastische single “Michaela” uitbrachten. Het broeierige dat deze song in zich heeft, doet de adrenaline opborrelen in elke vezel van mijn lichaam.
Daarbij valt op dat ondanks de iets meer gestripte versies de songs niets aan kracht en waarde inboeten. Neem bijvoorbeeld “If You Go” dat hier in de stijl van Portishead of de jonge Hooverphonic een beklijvende versie laat horen gezongen door Marieke Bresseleers. De max.
Ook “Worlds Apart” moet niet onderdoen voor het origineel. “High Tide” is hier trager dan de originele versie maar het kruipt daarvoor niet minder onder de huid. “Diane” werd hier uitgekleed en in een pianojasje gestoken. Het heeft daardoor een andere vibe en klinkt hier meer als een ballad dan een industrial rockend nummer zoals het voorheen was. Ik ben voor beiden te vinden. Het hangt wat af van mijn stemming om te kiezen welke uitvoering ik het best kan pruimen. “Vergeet Me” is een mooie song geworden met een tekst van en ingesproken/gezongen door Nel Mertens.
Onder andere melancholie, hunkering en weemoed zijn de gevoelens die This Can Hurt weet over te brengen naar de luisteraar.
Deze EP is heel geslaagd en de verwachtingen naar hun derde album is nu nog groter geworden.
Dark, gothic, rock, pop
A Darker Shade of Blue EP
This Can Hurt
De Gentse band This Can Hurt brengt in april de EP ‘A Deeper Shade Of Blue’ uit met semi-akoestische versies van songs van hun twee albums (‘When Nothing Matters’ en ‘Worlds Apart’), met een aantal gasten erbij.
Een eerste kennismaking met deze EP is de single “If You Go”. De originele versie zat - vooral dankzij de vocalen - een beetje in het straatje van de metal. Deze herwerkte versie heeft Marieke Bresseleers als gastzangeres, van o.m. Circle Unbroken en Lords Of Acid. Zij trekt meteen het hele laken naar zich toe, maar dat stoort niet, want het levert een ijzersterke song op. Muzikaal zitten we hier wel meer in de sfeer van DeLaVega en Hooverphonic, met dank aan de breed uitgesmeerde productie en arrangementen.
Als het de bedoeling was om met deze aanpak This Can Hurt een stukje toegankelijker te maken en de intrinsieke kwaliteiten van de songs in de verf te zetten, dan is dat alvast op deze single goed geslaagd.
https://www.youtube.com/watch?v=rwlIiL9SZxo
De Gentse band This Can Hurt bracht in 2020 op Glasstone Records het uitstekende “Worlds Apart” uit. Dat kreeg overal goede kritieken. Nu komen ze met deze single af: “Michaela”. Een bom van een nummertje. Het is sfeervol en heeft door de gecontroleerde uitbarstingen genoeg variatie om boeiend te blijven. De intro is met de synth en de neuriënde backings heel sfeervol. Dit komt terug in het refrein. De baslijn komt er bij momenten mooi door. Het nummer is mooi uitgewerkt en klinkt af. Prachtig.
De b-kant “Live With Me” is een herwerking van het gelijknamige Massive Attack nummer. Je herkent de baslijn en zo maar ze hebben het wel qua structuur en vibe in een eigen jasje gestoken. Ditmaal uitgegeven op hun eigen label Lacienda Records.
Verder staat er nog “If You Go” op de planning om als single uit te brengen. Het betreft hier een samenwerking met Marieke Bresseleers. Marieke is een gekende zanglerares, theaterspeelster en is frontvrouw geweest bij de metalband Circle Unbroken en Lords of Acid. Nog iets om naar uit te kijken dus.
Pop/Rock/Wave
Michaela -single-
This Can Hurt
This Can Hurt - Vooruit denken en de boel niet laten slabakken is de boodschap. Als je het goed aanpakt krijg je als mens en muzikant zelfs de kans niet om je te vervelen
JP De Brabander (ex-LoopLizard, ex-DeLaVega), Sven Vande Neste (70’s Tush) en Jack Noise vormen samen This Can Hurt. De band ontstond in 2014 en bracht naast een EP in 2015 ook al een full album op de markt: ‘Nothing Matters’ (2017). Een plaat die binnen de wavescene enorm werd gesmaakt. Het was alleen wachten op de bevestiging. Die komt er nu in de vorm van een gloednieuwe schijf: ‘Worlds Apart’. Met een donkere, weemoedige hoes van een traan van verdriet en pijn wordt al aangegeven hoe de volledige plaat in elkaar steekt.
Op onze website werd aan deze release de nodige aandacht besteed. Er verscheen zelfs niet één maar twee recensies, die u beide hier eens kunt nalezen:
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/74904-worlds-apart.html en http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/75041-worlds-apart.html
Net zoals bij vele bands en artiesten, zorgde de corona crisis ervoor dat veel plannen in het water vielen. Maar ook de leden van This Can Hurt zijn niet bij de pakken blijven zitten. We hadden een warm gesprek - helaas via mail - met hen over de toekomst van This Can Hurt maar ook andere projecten. Meer nog, we kregen zowaar een primeur voorgeschoteld.
Voor zij die jullie niet kennen, wie is This Can Hurt? En hoe is alles begonnen?
Eigenlijk is This Can Hurt gestart als studioproject van JP De Brabander (Looplizard/Delavega) en Jack Noise. Het opzet was om muziek zonder limieten te creëren, genre-overschrijdend en vooral weg van de veilige standaard waar veel bands aan vastklampen. Als duo bracht TcH de EP ‘Some Days’ en het debuutalbum ‘Nothing Matters’ uit.
Naarmate de vraag kwam om de band live aan het werk te zien, besloten JP en Jack om muzikanten te zoeken om de band te vervolledigen. Na een paar wissels in de line-up werden Sven en Jo als vaste bandleden aangeworven en werd This Can Hurt een volwaardige live-band.
Het is zeer moeilijk om op jullie muziek een label te kleven, persoonlijk is dat DE reden waarom ik zoveel van de band hou, maar naar promotors en zo toe is dat vaak nodig. Hoe zou je uw muziek zelf omschrijven.
Wij kleven er het label ‘Industrial Postwave’ op, al zijn poppy elementen nooit ver weg. Industrial Post Wave dekt dus eigenlijk ook de lading niet helemaal. En dat is inderdaad vaak het ‘probleem’ om de festival-programmatoren wakker te schudden. België lijkt krampachtig vast te hangen aan één bepaald genre. Zo zijn we te donker voor de commerciële festivals, te hard voor de wave-scene maar niet hard genoeg voor de metalfestivals, en ga zo maar door. In de buurlanden lijkt dat minder een obstakel te zijn, in Duitsland en Nederland staan we op zowel pop-, rock-, als metalfestivals. Misschien hebben de Belgen nog wat tijd nodig ?
Wie is de voornaamste componist binnen de band of is het eerder een bandgebeuren?
De nummers ontstaan op vrij unieke manier (wat had je verwacht... haha). Jack is naast de drummer van de band ook Mr. Soundscape. Stel, er valt een lepel op een houten vloer en dat geluid resoneert op een onverwachte manier, staat Jack altijd klaar met z’n recorder.
JP is de eigenlijke componist. Hij vertrekt vanuit Jack’s soundscapes en schrijft eigenlijk de muziek rond Jack’s geluiden. Van zodra JP met een demoversie van een nieuw nummer op de proppen komt, is het aan Sven om de nummers van zang te voorzien. Vanaf dat moment wordt het nummer verder afgewerkt als band op de repetities, maar veel structurele veranderingen komen daar eigenlijk al niet meer aan te pas.
Hoe waren de reacties op jullie debuut 'Nothing Matters'? Jullie stonden bijvoorbeeld in het voorprogramma van The Difference (die ondertussen ook zijn gestopt). Heeft dat bepaalde deuren geopend naar promotors en zo toe?
‘Nothing Matters’ werd eigenlijk vooral opgepikt in Nederland en Italie. In Nederland stond de single “Mindblower” zelfs wekenlang in de TOP20. Op het thuisfront bleef het eigenlijk zo goed als windstil... Support voor the Difference was in Eeklo, vlak in de buurt van waar wij ook komen, dus het publiek kende ons grotendeels al. Of dat veel meerwaarde heeft gehad op promotioneel vlak betwijfel ik, maar het was alleszins wel een topavond... Ik denk dat we veel meer nieuwe zieltjes hebben weten te winnen op o.m. Autumn Moon Fest in Duitsland of Har Rock Fest in Nederland.
Een dikke twee jaar na de release van hun goed onthaalde debuut ‘Nothing Matters’ is er ‘Worlds Apart’. Ook werd This Can Hurt uitgebreid van een duo tot een kwartet. Dit met het oog op live optredens? Vertel er wat meer over
Klopt, in het begin was JP op het podium naast gitarist ook zanger/frontman van de band, en een band fronten was niet helemaal zijn ding. JP kende Sven als zanger van 70’s Tush, maar had nooit overwogen om hem aan te spreken om This Can Hurt te vervolledigen, want, zo dacht JP, Sven is compleet into seventies Rock ‘n’ Roll... tot hij Sven zag lopen met z’n geschilderd Type O Negative-frakske :-) Jo (bas) was in eerste instantie aanvaard als sessiemuzikant, maar naargelang de band groeide , bleek het plaatje enkel compleet met Jo als vaste bassist. Als alles voor de volle 100% klikt op zowel muzikaal als persoonlijk vlak, dan moet je dat koesteren!
Ik schreef: ''‘Worlds Apart’ is een schijf gedrenkt in een doom/gothic-sfeertje. Waardoor de haren op je armen recht komen van innerlijke angst en vertwijfeling. Deze band heeft anno 2019 duidelijk vele gezichten en toont die allemaal op een even intense en emotionele wijze.'' Dat is nog het meest opvallend. Wat is jullie mening hierover?
Klopt, het album is eigenlijk op heel korte tijd geschreven, op minder dan 3 maand lagen de eerste demoversies op tafel. Dat voel je ook als je naar het album luistert, het is in een ruk geschreven. Naarmate Sven de teksten op de nummers zette, begon er een verhaal te vormen. Uiteindelijk is het een soort van conceptalbum geworden over een jongen die opgroeit in een compleet ontwrichte maatschappij, met alle mentale gevolgen vandien. Muzikaal gaan de nummers met de teksten mee, zowel de tekst als de muziek sleuren je mee in het hoofd van ons personage.
Hoe waren de algemene reacties trouwens?
We kregen massa’s positieve besprekingen uit allerlei hoeken, maar de grote Belgische kanalen, nationale radio zijn nog wat afwachtend. Vooral in Duitsland en de UK gaat het hard. Door de deal met Glasstone krijgt het album ook in België een tweede kans. Afwachten wat er uit de bus komt nu... Fingers crossed!
Zitten jullie daardoor niet een beetje aan je plafond? Zijn er nog groeimogelijkheden? In welke richting denk je?
Als er geen hokjes zijn, is er ook geen plafond... We kunnen alle richtingen uit, misschien staan er op een volgend album wat meer elektronische nummers, misschien staat het wel vol commerciële songs of wordt het een album geïnspireerd door nineties black metal. De thema’s zullen herkenbaar This Can Hurt blijven, zoveel is zeker, maar we willen zeker niet in herhaling vallen.
Zijn er geplande releases of shows die door deze crisis in het water vallen? Welke?
Veel te veel om goed te zijn.... In eerste instantie alle releaseshows. We hadden releaseshows doorheen Belgie gepland. In Limburg en Mechelen hebben we het album nog kunnen voorstellen, daarna zijn we in lockdown gegaan... Dus dat wordt allemaal najaar 2020 of zoals het er naar uitziet misschien zelfs 2021. Er was ook een minitour in de UK voorzien in augustus (oa Corrosion Fest in Morecombe), NCN Leipzig is nog niet geannuleerd maar dat zit er ook wel aan te komen vrees ik, Eurosjopper Fest in NL was ook een uitgelezen kans om de band voor te stellen aan de bookers en promotoren, maar werd ook gecancelled, te veel om op te noemen eigenlijk... Laat ons hopen dat we ze allemaal naar een latere datum verzet krijgen.
Hoe ga je als band en mens om met zo een corona crisis?
Als band kan is dit het uitgelezen moment om de promo op volle toeren te laten draaien. Veel mensen zitten thuis en hebben tijd om effectief te lezen wat je mailt en de muziek te beluisteren die je doorstuurt. Vooruit denken en de boel niet laten slabakken is de boodschap. Als je het goed aanpakt krijg je als mens / muzikant zelfs de kans niet om je te vervelen. Social media is één groot adresboek, ga op zoek naar nieuwe contacten, schrijf mensen persoonlijk aan, dat werkt beter dan livestreams vanuit je badkamer op facebook.
JP is ondertussen alweer volop in writing-modus gegaan, dus de kans is groot dat na de crisis driekwart van een nieuw album klaarligt. In twee woord: werken dedzju!
We zien de laatste tijd veel filmpjes verschijnen waarbij bands gebruik maken van sociale media om zichzelf 'live' te tonen en zo, bestaan daar voor this can hurt geen mogelijkheden?
Zoals ik juist aangaf, ik denk eerlijk gezegd dat dit niet veel opbrengt. Iedereen streamt tegenwoordig vanuit z’n living. De kwaliteit laat meestal zwaar te wensen over, waardoor de aandacht van de kijker ook snel weg is. Er is zo een overload aan livestreams momenteel en ik heb eerlijk nog niemand horen zeggen dat ze een volledige ‘show’ hebben bekeken. De mogelijkheid is er natuurlijk evengoed voor ons als voor iedereen anders. Maar ik denk dat dit nu net het probleem is... het is er voor iedereen, ook voor een middelmatige Peruaanse neusfluitspeler.
Denk je ook niet dat deze crisis de toekomst van live beleving zou kunnen veranderen? je ziet nu al 'drive-in festivals' verschijnen? Hoe zie je dat zelf
Die kans bestaat, maar we hopen er alleszins niet op. We zien ons nog niet direct op een podium staan op de parking van Wijnegem Shopping Center voor een toeterend publiek. Nu ja, het is afwachten en vooral hopen dat het snel weer een beetje normaal wordt.
Hoe ga je als band (mens) en artiest om met streaming als Spotify? Hoe sta je tegenover bijvoorbeeld bandcamp? Lijkt me een financieel interessanter medium
Optreden is veruit de beste manier om je merch verkocht te krijgen. Bandcamp is dan weer de beste online optie om nog iets aan de verkoop van merch over te houden, maar streamingdiensten als Spotify zijn dan wel weer goed promotioneel, dat wordt door iedereen gebruikt...
Laat ons het zeggen zoals het is, we zijn Metallica niet hé, we hebben meer aan 100 nieuwe luisteraars, dan aan 10 albums te verkopen via één of ander online kanaal.
Wat zijn de toekomstplannen na deze crisis?
Optreden! Veel! Overal! En in ons repetitiekot kruipen om de nieuwe nummers die JP ongetwijfeld zal klaarliggen hebben verder uit te werken tot een nieuw album.
Naast 'This Can Hurt' zijn er ook nog andere projecten waar je mee bezig bent, vertel er gerust wat meer over
Er is zoveel he, Sven zingt naast This Can Hurt ook in 70’s Tush, een jaren ’70 rock ‘n’ roll tribute, er is de internetradio van JP ‘Wit Konijn’, we hebben met enkele van de bandleden Lacienda Records in handen (waar zojuist het nieuwe album van Stereoseat is op uitgebracht), Sven doet daarnaast nog bandbookings voor een 15-tal andere bands met z’n Last Rebel Agency (wat heel binnenkort onder de naam Tres Hombres zal verdergaan, maar dat is nieuws voor binnen enkele weken... haha), ... te veel om op te noemen eigenlijk ?
Een van die projecten is 'The Last Rebel Agency'. Zijn er daar toekomstige releases die we in het oog moeten houden?
Bij dezen heb je dus een primeur... Vorige week werd beslist The Last Rebel te laten opgaan in een groter geheel. Ik mag nog niet te veel vertellen, maar hou de naam ‘Tres Hombres’ in je achterhoofd.
Vertel ook eens iets over jullie internet radio Wit Konijn?
Wit Konijn werd zo’n 3 jaar geleden gestart als zot idee van JP en Peter Coussaert met als achterliggend idee eens wat andere muziek op de radio te draaien. Ondertussen is het uitgegroeid tot een leuk alternatief met 18 programma’s in 18 verschillende genres. Soul, New Waven Black Metal, you name it... Er is trouwens tijdens de Coronacrisis een samenwerking met Kinky Star ontstaan... Ook daar zitten we dus niet stil!
Om af te sluiten, waar en hoe kunnen lezers uw merchandiser en zo aankopen. Plaats gerust enkele links
Optredens, bandcamp, via de website, en binnenkort dus in iedere platenzaak ? Geen excuses om “Worlds Apart” niet in je collectie te hebben dus!
http://www.thiscanhurt.com/band
https://thiscanhurt.bandcamp.com
Dank voor dit fijne gesprek, we doen dat - als alles achter de rug is - zeker face to face nog eens over. Veel succes in alles wat jullie doen
Een dikke twee jaar na de release van hun goed onthaalde debuut ‘Nothing Matters’ is er ‘Worlds Apart’. Ook werd This Can Hurt uitgebreid van een duo tot een kwartet. Dit met het oog op live optredens. Naast de twee spilfiguren (Jack Noise die drumt en soundscapes ontwikkelt en gitarist JP Debrabander) werd Sven Vande Neste aangetrokken om de vocals over te nemen en Jo Van Malderghem om de baslijnen vorm te geven.
This Can Hurt maakt muziek die elementen van industrial, rock en wave bevat. In hun muziek zorgen ze er wel altijd voor dat het vrij catchy blijft klinken. Dat zorgde er onder andere voor dat hun single “Mindblower” uit 2017 de Nederlandse top 20 haalde. Als ik ergens hun muziek moet afbakenen met andere bands dan denk ik aan o.a. Muse, NIN en Deftones. Vrij duistere muziek met een melodisch kantje. In vergelijking met hun vorig album zitten er in ‘Worlds Apart’ minder wave-invloeden en meer kenmerken van de alternatieve rock. Dit lijkt mij vooral te komen door een iets andere gitaarsound (meer fuzzy) en het timbre van de nieuwe vocalist. “High Tide” is de eerste single uit het album en bevat alle eerder opgenoemde elementen. Het is een leuke uptempo single. De nummers kan je opdelen in twee categorieën: de uptempo en de trage songs. Bij de uptempo tracks denk ik dan aan “Rivers Run Deep” (dat op sommige momenten wat aan Dinosaur Jr doet denken), “Fate” en met speciale vermelding het indrukwekkende “The Fall Of Mark E Smith”, een eerbetoon aan de verleden jaar overleden zanger van The Fall. Het bevat mooie samenzang in het refrein terwijl de verses aan Mark E Smith doen denken. Tevens een donker (echo’s van The Sisters of Mercy zijn nooit ver weg) en snijdend nummer. Daarnaast staan er ook enkele rustiger nummers tussen zoals “Some Days”, een eerder traditionele ballad waar de nodige emotie in gestoken werd. Niet slecht, maar wel wat voorspelbaar. “For You” vind ik net dat tikkeltje sterker. Het is een song die traag en onconventioneel wordt uitgebouwd maar waar veel in zit. Een sfeer die beklemmend, fragiel en connectloos klinkt. Heel geslaagd. Bij de aanvang van “Diane” krijgen we haast doom te horen. We krijgen hier een lekker vette sound met een mooi opgebouwd refrein.
‘Worlds Apart’ is een meer dan geslaagde opvolger van hun debuut. Ze ontwikkelen zich verder en het is een stapje vooruit dat ze hebben weten te zetten met enkele topnummers zoals “The Fall Of Mark E Smith” en “For You”.
JP De Brabander (ex-LoopLizard, ex-DeLaVega), Sven Vande Neste (70’s Tush) en Jack Noise vormen samen This Can Hurt. De band ontstond in 2014 en bracht naast een EP in 2015 ook al een full album op de markt: ‘Nothing Matters’ (2017). Een plaat die binnen de wavescene enorm werd gesmaakt. Het was alleen wachten op de bevestiging. Die komt er nu in de vorm van een gloednieuwe schijf: ‘Worlds Apart’. Met een donkere, weemoedige hoes van een traan van verdriet en pijn wordt al aangegeven hoe de volledige plaat in elkaar steekt.
Na een intro waarbij de spanning te snijden is zijn we vertrokken voor een donker allegaartje van uiteenlopend allooi. “Hourglass” bevat drumwerk vergelijkbaar met wat new wavebands deden in de jaren ’80. Door middel van die opzwepende klanken ontstonden menig wave-feestjes. Maar feestelijk gaat het er niet aan toe bij This Can Hurt. Het gaat over verdriet, pijn, woede tot vertwijfeling. Zo is “The Fall Of Mark E Smith” niet alleen een ode aan de frontman van The Fall maar ook een protest tegen corruptie. Die boosheid komt wel geregeld terug op deze schijf en wordt vaak gebracht op een kille tot verschroeiende wijze, waardoor duisternis plots heel dansbaar wordt. Want inderdaad verbindt deze band eveneens new wave- met industrial-klanken die op de dansspieren werken. Als er toch een verandering is vergeleken met die eerste plaat, dan door de inbreng van nieuw bloed en een vocale inbreng waardoor grenzen nog meer worden verlegd en doordat de band flirt met verschroeiende industrial-metal. Zo kan een nog ruimer publiek aan wave/industrial-fans worden aangesproken. Soms horen we zelfs flarden Nine Inch Nails de revue passeren. Soms gaat de band eerder mysterieus tewerk, zoals bij “Some Days”. Die weemoedigheid, binnen dansbare omgeving die je doet zweven over de dansvloer, keert eveneens vaak terug. Zoals op die parel van een song “Diane”, waar de stem van Sven emoties van pijn, woede of angst bevat. Hij schreeuwt letterlijk zijn onmacht uit
‘Worlds Apart’ is een schijf gedrenkt in een doom/gothic-sfeertje. Waardoor de haren op je armen recht komen van innerlijke angst en vertwijfeling. Deze band heeft anno 2019 duidelijk vele gezichten en toont die allemaal op een even intensieve en emotionele wijze. Walmen boordevol intensieve weemoedigheid tot donkere melancholie maar ook stevig uitpakkende waardoor daken eraf vliegen. Dat is de rode draad op deze schijf.
This Can Hurt heeft duidelijk zijn eigen grens verlegd, en brengt DE perfecte industrial/wave/gothic-schijf uit die liefhebbers van al die stijlen met elkaar verbindt.
Tracklist: Intro, Hourglass, Worlds Apart, Fate, High Tide, Rivers Run Deep, Illusion, The Fall Of Mark E Smith, Some Days, Diane, Versus, For You.
This Can Hurt is eigenlijk een duo in de studio en een kwartet op het podium. Dit debuut was eigenlijk verleden jaar al verschenen maar door een zware val van één van de bandleden moest men de promotie en de activiteiten errond stilleggen. Nu een jaar later is men terug op volle sterkte om hun debuut wereldkundig te maken.
Muzikaal kunnen we spreken van alternatieve rock met daar doorheen wat elementen van industrial, wave, dub, stoner…
Jack Noise (drums en samples) kwam af met soundscapes en samen met Ray M. (zang, gitaren, bas en synths) werkten ze die uit tot songs. Ray M. deed de productie van het album. Hij staat beter bekend in het muziekmilieu als JP, de vroege man achter De La Vega. Uit die samenwerking werden 11 tracks weerhouden die we terugvinden op ‘When Nothing Matters’.
De songs klinken fris, melodieus en rock/poppy. De gitaren en de synths vormen een mooi geheel in de songs. Het uptempo nummer “Colder” is daar een mooi voorbeeld van en zou een geschikte single kunnen zijn. Vergelijken met bestaande bands is niet zo makkelijk maar het zou ergens tussen de meer gitaargerichte muziek van Depeche Mode, een poppy versie van Nine Inch Nails en dergelijke meer moeten liggen. Ook de zang kan mij bekoren. Met nummers zoals “Bleed” en “Change” moeten ze live wel gensters kunnen slaan. Iets meer ingetogen nummers zoals “Danka” of “Codex” vullen de setlist mooi aan en geven diepgang aan het album.
Een heel aardig debuut dat goed klinkt en nu en dan wat adrenaline losweekt tijdens het beluisteren.
Donkere avond in de AB met op het programma het overdonderend en toch wondermooie Hurts. Dit maal geen overvolle zaal zoals 2 jaar geleden, maar minstens even veel enthousiasme. Hurts kwam, zag en liet het publiek met een brede glimlach achter.
Donker opkomend indie bandje Miamigo mocht de avond openen. Om nog geen jaar bezig te zijn stond deze band er al behoorlijk, al miste er soms wat meer enthousiasme aan de performance. “What I want”, een nummer uit hun eerste EP, was bij uitstek het meest swingende anthem van de avond. “Potluck” had dan weer wat meer Boyband allures. Goed optreden, al hadden wij een andere support act voor Hurts gekozen.
… ‘Manchester represent’! En dat werd meteen duidelijk wanneer Hurts het podium betrad. Twee geklede mannen, strakke kapsels en witte rozen. Alles was aanwezig om ons met het Manchester gevoel te overstijgen. De Engelse band werd meteen toegejuicht door een zeer sterk gevarieerd publiek bestaande uit gillende tienermeisjes, verliefde koppels en brede mannen met baarden.
Hurts heeft fans. Fans die elke zin van ieder nummer luidkeels meezongen. De vibe zat meteen goed in de Ancienne Belgique en dat beloonde. Het bombastische achtergrondkoor was razend enthousiast en dat kon ook gezegd worden van de overige muzikanten die op een verhoog gesteld werden achter Adam en Theo.
Theo Hutchcraft is een frontman om ‘U’ tegen te zeggen. Met gemak palmde hij de zaal in en ieder meisje, iedere vrouw bezweek voor zijn charmes. Boventonen, bastonen, alles wist deze frontman met zijn stem te bereiken. Dit ook zonder enige moeite.
Los van de performance, de ijzersterke lichtshow en de impressionante podiumopstelling, werd het optreden van Hurts een reeks vol hits. Zowel werk van het nieuw album ‘Surrender’ als van de oudere albums ‘Exile’ en ‘Happiness’ werd voor het publiek gespeeld. Dan kom je uit op die hartenbrekers als het recente “Some kind of heaven” , de oudere “Miracle”, “Blind”, “Somebody to die for” en de doorbraaknummers “Wonderful life”, “Better than love” en “Stay” , die bewust op het einde werden gehouden …
Het publiek beaamde dat het goed was en verliet met een brede glimlach de Ancienne Belgique.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hurts-17-02-2016/hurts-15/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/miamio-17-02-2016/miamio-8/
Organisatie: Live Nation
Voorprogramma Pegasus bestaat uit vier jonge energiekelingen afkomstig van het Zwitserse Biel. Hoewel ze gekleed in een kostuum het podium opkruipen, verraden hun sneakers en wilde haren hun jeugdigheid en frivoliteit die ze in hun muziek en performance duidelijk niet proberen te verbergen. Ze brengen catchy, meezingbare muziek die een groot deel van het publiek spontaan meekrijgt. In de mix overheersen vooral de zang en de basdrum, wat het geheel zeer ritmisch, complexloos en dus zeer dansbaar maakt. Zanger Noah Veraguth is een charismatische zanger die zeker van zijn stuk is en dit ook toont in de omgang met zijn publiek. Hij speelt handig in op de Belgische meertaligheid, die hem als Zwitser niet vreemd is, en spreekt het publiek zowel in het Frans als in het Engels aan. Een fijne opwarmer die doet verlangen naar een geweldig hoofdprogramma.
Hurts is oorspronkelijk een Engels synthpop duo, bestaande uit zanger Theo Hutchcraft en synthspeler Adam Anderson. Met twee platen op hun naam, ‘Happiness’ (2010) en ‘Hurts’ (2013), toeren ze momenteel door Europa. Hiervoor wordt het duo vergezeld door een extra synthspeler, een bassist en een drummer. Voor de uitgesponnen intro van opener “Mercy”, zien we eerst Theo en Adam verschijnen. Theo verschijnt een beetje mysterieus met een kap over zijn hoofd en Adam heeft voor de eerste twee nummers een elektrische gitaar vast met verlichting die op de muziek mee pulseert. Zodra de andere muzikanten aan bod komen, valt de onconventionele podiumindeling op met de drummer en de bassist helemaal links in een hoekje geplaatst. De tweede synthspeler staat dan weer helemaal rechts achteraan. De nadruk ligt duidelijk op het duo Theo en Adam.
Het poppy “Miracle” pakt uit met een spectaculair lichtspektakel in de vorm van een dubbele X waar iedereen even van moet wegkijken, maar wel indruk maakt. Na “Silver Lining” zet Hurts het nummer “Wonderful Life” in waarin zanger Theo in het refrein dezelfde intensiteit behoudt als tijdens de strofes terwijl de rest van de muzikanten het geheel naar een hoger niveau tillen, wat een interessante dynamiek aan het nummer geeft. Het publiek reageert enthousiast en neemt de zang van het laatste refrein voor zijn rekening. Dit trekt Theo voort door het publiek de “ee’s” en o”o’s” van “Blind” te laten inzetten. Tot groot jolijt van verschillende groepjes tienermeisjes die het nummer maar al te graag meeschreeuwen. Het mooi opgebouwde “Evelyn” neemt het publiek mee naar een hoogtepunt waarna het publiek het nummer neerlegt door zachtjes de outro mee te zingen.
Tijdens “Cupid”, dat af en toe aan Depeche Mode doet denken, krijgt Theo de zaal mee door zelf op en neer te springen op de dreunende instrumentale refreinen. Dit is het meest actieve dat we de zanger te zien krijgen, de rest van de tijd staat de hij namelijk Liam Gallagher-gewijs zeer rustig en nonchalant op het podium.
Hurts plaatst vervolgens een rustpunt in de set met “The Crow”, hun interpretatie van een ballad. Dit zetten ze nog even voort door een versie van 3Blood, Tears And Gold3 neer te zetten met enkel gitaar en zang. De stilte doorbreken ze door “Exile” in te zetten, de titelsong van hun laatste album. De sfeer van het nummer doet denken aan “Angel” van Massive Attack dat in de zaal gespeeld werd vlak voor ze het podium opkwamen. Toeval of een knipoog naar één van hun inspiratiebronnen? Het nummer bouwt op van begin tot einde en brengt het publiek terug naar een hoger energieniveau, klaar voor het laatste deel van de set. “Sandman” zet in met een geweldige hip-hop beat die wat variatie brengt maar het refrein valt weer terug in de succesformule van de band: stilte voor de storm. Vervolgens worden alle registers opengetrokken en worden de nummers zo meezingbaar mogelijk. Een formule die werkt om een zaal fans volledig mee te krijgen. Zo ook bij het dansbare “Sunday” waar het publiek het meest enthousiast op reageert en zelfs de zittende toeschouwers voor rechtspringen.
De drie laatste nummers voor de bisronde – “Stay”, “Illuminated” en “The Road” - baseren zich ook op de succesformule van de band van zeer rustige strofes en grootse refreinen. De zanger gaf “Illuminated” een leuk sfeertje door aan iedereen te vragen om het lichtje van hun telefoon aan te steken. “The Road” ontaardt in chaos en laat het publiek verweesd achter.
Een bisronde krijgen ze in de vorm van “Better Than Love”, waar een groot deel van het publiek op zat te wachten. De geluidsman heeft het volume duidelijk wat de hoogte in geduwd voor wat extra impact en ook de indrukwekkende lichtshow ondersteunt deze poppy meezinger. Een laatste keer bouwt Hurts op van een vrolijk, klein walsje naar een eclectisch einde met “Help”. Hierna neemt de band afscheid en gooien ze, vooral voor de vrouwelijke fans, nog wat bloemen in het publiek.
Hurts gebruikt enkele vaste formules voor hun nummers. Ze bouwen ofwel stilaan op naar het einde toe met eventueel nog een korte herneming, ofwel halen ze telkens alles uit de kast bij het refrein. Dit werkt zeker bij de fans maar ook niet-fans moeten toegeven dat zoiets live impact heeft en Hurts kan net genoeg variatie maken om er een interessante show van te maken.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Pegasus -
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4319
Hurts - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4318
Organisatie: Live Nation
Een paar jaar terug wist het Britse Hurts door te breken met twee venijnig popsongs “Wonderful life” en “Better than love” , voorbeelden van synthpop en onderkoelde electropop, niet vies van een vleugje bombast en kitsch.
Meteen werd de link gelegd en zijn ze onmiskenbaar verbonden aan de ‘new romantics’, ‘the youngsters’ na de eerste wavegolf begin jaren ‘80. En dit zijn invloeden van The Human League, Spandau Ballet, A flock of seagulls, Haircut 100 en Heaven 17, maar vooral meer ABC en de Pet Shop Boys.
De tweede plaat van het duo ligt in het verlengde van ‘Happiness’, maar de stijl, de melodramatiek , de emotie, de orkestraties , de bombast, de kitsch en de integere, indringende getormenteerde zang refereren aan Ultravox, Murry Head, Gazebo en Army of lovers in hun sfeervolle synthpop. Tja we halen hier een pak namen voor de geest bij een bandje als Hurts. En ongelofelijk, in een handvol songs doet de band nog denken aan werk van Muse en Depeche Mode . Song als “Miracle” en het ingenomen “Help!” zijn sterk, maar algemeen raken de nummers minder dan hun debuut . Soms een beetje teveel van hetzelfde , wat afdoet aan hun meer afwisselend debuut. Goed , maar niet meer dan dat ! …
Eén van de opkomende bandjes is het Engelse duo Hurts, die de sfeer van synthpop en onderkoelde electropop ademen met een vleugje bombast en kitsch. Op die manier zijn ze onmiskenbaar verbonden aan de ‘new romantics’, ‘the youngsters’ na de eerste wavegolf begin jaren ‘80. Invloeden van The Human League, Spandau Ballet, A flock of seagulls, Haircut 100 en Heaven 17, maar vooral ABC en de Pet Shop Boys halen we voor de geest. Stijlvol en – vast klinkt de muziek op hun debuut ‘Happiness’, die eigenlijk bol staat van weemoedige, donkere muziek, en af en toe een lichtpuntje biedt in een hoopvolle tunnel …
De zwaar georkestreerde partijen en de melodramatiek neigt naar een musicalfestijn ten tijde van Ultravox, Murry Head, Gazebo en Army of lovers, want beelden van getormenteerde ballerina’s flitsen ons voorbij. … Typische eighties en lagen bombast ...
De diep, indringende zang van Theo Hutchcraft kan niet omheen Pet Shop Boy Neil Tennant, Brandon Flowers (The Killers) en (ex) Take That-er Robbie Williams.
Het duo slaagde er al in twee venijnige pakkende popsongs te schrijven, het sfeervol innemende “Wonderful life” en het emotievol dansbare “Better than love”. Centraal staat hun onderkoeld materiaal door de logge, slepende, soms diep dreunende elektronicabeats, de opbouwende gevoelige pianopartijen en pittige ‘discotheka’ muziek. Er valt nog goeds te rapen als “Silver lining, “Blood & tears” en “Devotion (confide in me)” met Kylie.
De cd in één1 stuk beluisteren kom je al gauw met woorden als melig, glamour en glitter, jawel, maar eentje met finesse, subtiliteit, schoonheid, uitermate gedistingeerd, en met een donker, elegant randje; het zorgt ervoor dat het soms ietwat teveel van hetzelfde wordt!
De ‘Hurts’ songs zijn de groepsnaam niet vreemd en zijn voor de enen heerlijk wegdromende muziek, voor de anderen gaat het over het randje van de goede smaak.
Eén van de opkomende bandjes is het Engelse duo Hurts, die de sfeer van synthpop en onderkoelde electropop ademen met een vleugje bombast en kitsch. Op die manier zijn ze onmiskenbaar verbonden aan de ‘new romantics’, ‘the youngsters’ na de eerste wavegolf begin jaren ‘80. Invloeden van The Human League, Spandau Ballet, A flock of seagulls, Haircut 100 en Heaven 17, maar vooral ABC en de Pet Shop Boys halen we voor de geest.
Stijlvol en – vast klinkt de muziek op hun debuut ‘Happiness’, die eigenlijk bol staat van weemoedige, donkere muziek, en af en toe een lichtpuntje biedt in een hoopvolle tunnel …
De zwaar georkestreerde partijen en de melodramatiek neigt naar een musicalfestijn ten tijde van Ultravox, Murry Head, Gazebo en Army of lovers, want beelden van getormenteerde ballerina’s flitsen ons voorbij.
De zang van Theo Hutchcraft kan niet omheen Pet Shop Boy Neil Tennant, Brandon Flowers (The Killers) en (ex) Take That-er Robbie Williams.
Het duo slaagde er al in twee venijnige pakkende popsongs te schrijven, het sfeervol innemende “Wonderful life” en het emotievol dansbare “Better than love”. Wat ervoor zorgde dat de ticketverkoop snel liep en het concert was uitverkocht. En met nog maar 1 plaat uit staan ze volgend jaar in de AB …
De heren waren netjes gecoiffeerd en stijlvol gekleed. We zagen een rits elektronica- apparatuur, een piano, drums, een stokstijf staande backing vocalist, die de dramatiek beklemtoonde, én Hutchcraft, in het begin van elke song netjes de knopen van z’n kostumm aan het dichtdoen en dan de handen gekruist, die over een diep indringende fluwelen stem beschikte.
Op Pukkelpop wisten ze ons nog niet meteen te raken, maar na vanavond kunnen we terecht zeggen dat het duo, live met vijf, er goed vanaf kwam en variatie trachtte te brengen in hun onderkoeld materiaal door de logge, slepende, soms diep dreunende elektronicabeats, de opbouwende gevoelige pianopartijen en pittige ‘discotheka’ muziek. Melig, glamour, glitter, jawel, maar eentje met finesse, subtiliteit, schoonheid, uitermate gedistingeerd, en met een donker, elegant randje. De eerste songs “Unspoken” en “Silver lining” waren de aanzet en vormden het toonbeeld, na een klassieke ‘ouverture’.
De rijen jonge dames vooraan hadden hier hun eerste schoolbal; ze hadden een aangepaste avondkledij of outfit aan voor deze Hurts gelegenheid. De huidige single “Wonderful life”, al vroeg in de set, werd warm onthaald, en kreeg naar het eind enkele krachtige exploderende beats. Plaats kwam vrij voor enkele ‘lovehurts’ hartbrekende songs waaronder het ingetogen “Blood, tears, & gold” en “Evelyn”, die aardig wat fijne geluidjes kregen en de glamourpastiche benadrukten. Op “Sunday” ging het er zwierig en dynamisch aan toe, wat ze herhaalden met de doorbraaksingle “Better than love”, die door de intrigerende beats en de flashy stroboscoops aanstekelijk inwerkte op de dansspieren. Tussen de twee songs hoorden we eerder verlatingssongs als het huiveringwekkende “Stay” en “Verona”, waarbij de backing vocalist klassiek hoog uithaalde, en het meeslepende “Devotion”, waarbij rozen werden uitgedeeld. Typische eighties en lagen bombast. “Confide in me”, op plaat met Kylie, en “Illuminated” droegen een mindere last op de schouders.
Op de tunes van 007 James Bond verlieten de heren één voor één de stage. Ze zullen evenveel fans als haters hebben … voor de enen heerlijk wegdromende synthpopsongs, voor de anderen gaat het over het randje van de goede smaak … Ondanks het knipogende plagiaat, was het duidelijk dat Hurts hip is en voor ‘Hurt’ songs stond …
Support was Grand Stereo, die zowel roots in Glasgow als in Brussel heeft. Het kwintet debuteert met vloeiende melodieuze poprock overgoten van een vleugje elektronica. Goed onderbouwde songs, die misschien niet direct verrassen; maar we hoorden een band, die live wel standvastig klonk en over twee vocalisten beschikte, die elkaar mooi aanvulden.
Organisatie: Botanique, Brussel
Voor een vette moderne thrash-plaat kan je zeker terecht bij het van de Verenigde Staten afkomstige Hurtlocker. De in 2000 opgerichte band is met ‘Embrace The Fall’ toe aan zijn tweede langspeler. De band zelf beweert dat ze scherper staan dan ooit en zijn ervan overtuigd dat hun werk inslaat als een bom.
Dit klinkt misschien erg zelfverzekerd, maar van zodra de plaat door mijn boksen knalde, wist ik dat ze er alle reden toe hebben. “I Am Napalm” pleegt namelijk meteen een aanslag op alles wat niet metal-resistent is. Dat er zeer stevige thrash geserveerd wordt kan al deels verwacht worden door de titel te bekijken.
Toch beperkt de band zich niet tot pure thrash, maar verwerken ze geregeld elementen uit andere genres. Hiervan zijn de blast beats en het diepe gegrom binnen de nummers enkele voorbeelden. Maar ik meen ook hier en daar wat Nu-Metal invloeden te herkennen. Laat ik hier meteen toevoegen dat dit niet noodzakelijk negatief is. “Outside Are The Dogs” bijvoorbeeld is een stevig en beukend nummer, waarbij ik aan het oudere werk van Slipknot moest denken. Hoewel ik niet zo’n fan ben van laatstgenoemde band, weet Hurtlocker de invloeden goed in het nummer te verwerken.
Door het algemeen hoge niveau van het album is het moeilijk er een hoogtepunt uit te halen. ‘Embrace The Fall’ beukt van bij het begin tot het einde, zonder ook maar één rustpunt in te lassen. Alles is bijzonder strak ingespeeld en voorzien van een uitstekende productie. De genadeloze agressie die op dit album te horen is, geeft de indruk dat de teksten die op ons los gelaten worden klinken alsof ze uit het hart van Grant Belcher gerukt werden.
Wie met heel wat opgekropte agressie zit, mag ‘Embrace The Fall’ blindelings aanschaffen. Na het horen van dit album is de kans groot dat deze agressie op een gezonde manier geuit werd! Dat deze heren reeds op de planken stonden met bands als Obituary, King Diamond, Agnostic Front, Anthrax, … is niet meer dan terecht. Hou ze in de gaten!
Nederlands 
Français 
