Killing Joke zoals we ze kennen: Niet perfect maar hypnotizerend en met een goed gekozen setlist.
De Roma was, op een dertigtal plaatsen na, uitverkocht voor deze 40 jaar oude post-punk band. Niet zo verwonderlijk want ze genieten nog steeds aanzien, ze hebben een heel trouwe aanhang en geven nog steeds puike concerten. Ook de laatste drie, vier albums zijn zeker meer dan de moeite waard. Ze teren dus niet enkel op hun verleden. Frontman Jaz Coleman is nog steeds een rare kwiet. Nu en dan doet hij eens de wereld verbazen met zijn uitspraken of daden.
Voor Turbowolf (de support van de avond) stond er meer volk aan de toog dan in de zaal. Toegegeven het was moeilijk te omschrijven wat dit viertal bracht. De zanger was een Frank Zappa look-a-like die Freddy Mercury allures had. De muziek ging een beetje alle richtingen uit. Harde rock met psychedelica invloeden… Het was niet slecht maar ik werd er koud noch warm van.
Tegen dat Killing Joke eraan mocht beginnen was de zaal wel volgelopen. De theatrale en klassieke instrumentale muziek om de band in te leiden bracht sfeer mee. Vestimentair waren er weinig verrassingen: Coleman had zoals altijd een soort leger-overall aan en zijn gezicht was in wit en zwart geschminkt. Kevin Walker (Geordie) heeft nog altijd een groen kaki hemd en een pet aan. Youth hobbelde rond in zijn kleurrijke outfit. Ferguson was ook nog steeds de drummer van dienst.
Na de muzikale intro werd van wal gestoken met het oude maar onbreekbare “Unspeakable” en het recentere poppier “European Super State”. Die laatste werd voorafgegaan met kritiek op de nakende Brexit. Tussen elk nummer gaf Jaz wat uitleg of commentaar. Soms over de band of met een sneer naar de politici.
De setlist bestond uit heel recente nummers zoals “New Cold War” (heel sterke performance) en “Autonomous Zone”; maar ook maar liefst 4 nummers uit hun debuut als “Wardance”, “Requiem” en “The Wait”. Daarnaast werden hier en daar uit enkele albums nummers geplukt.
Het geluid was niet altijd perfect (gitaar kwam niet altijd goed over en bas dreunde soms) maar op het balkon hadden we er minder last van dan beneden. Jaz was zoals altijd hypnotizerend en vrij goed bij stem. Niet vergeten dat hij bijna zestig is.
Het optreden was niet helemaal perfect (Ferguson konden we op enkele foutjes betrappen) maar wel gedreven en met een goed opgebouwde setlist. Ze waren als een diesel. Ze moesten eerst wat warm draaien.
Ook de lichtshow was mooi om naar te kijken. Toen ze terugkwamen voor de bisronde stonden ze even stil bij de verjaardag van de dood van Paul Raven. Een beetje verrassend vond ik dat ze daarna “Love Like Blood” en niet “The Raven King” speelden. Al moet gezegd worden dat Raven belangrijk is geweest voor ‘Night Time’ waar ze “Love Like Blood” uit speelden. Hier had Coleman wel wat moeite om enkele hoge noten te halen. “The Death and Resurrection Show”, “Wardance” en “Pandemonium” volgden nog en toen ging het doek dicht.
We zagen een band die nog steeds het vuur in zich heeft. Ik heb ze al beter gezien maar ook al slechter. Deze zat ergens tussenin.
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Op de avond dat een of andere rare kwast gekleed in een rood kleed over de daken met een wit paard schuurt en brave kindjes met lekkere dingen verwent, werden de muziekliefhebbers door de Hasseltse Muziekodroom getrakteerd op een stukje onvervalste muziekgeschiedenis waarover sinds 38 jaar menig fan nog steeds niet is uitgepraat: Killing Joke.
Of men over vier decennia nog over Death Valley High, die de support act was, nog zal spreken is een zeer twijfelachtige zaak. De Californische act lijkt qua looks wat op de vergane glorie Gene Loves Jezebel en tapt schaamteloos uit de allergrootste clichés van de glamrock. Ze hebben wel meesterproducer Ulrich Wild (White Zombie en Deftones) kunnen strikken voor hun album ‘CVLT [AS FVK]’, helaas vertaalt dat zich niet in goede songs. Laat staan een origineel geluid, en dat is nou net waarin de hoofdact altijd in heeft uitgeblonken…over tegenstellingen gesproken!
De reden waarom Killing Joke al die jaren is blijven meedraaien , is zonder meer te danken aan het feit dat de Britten nooit twijfelden om te experimenteren, zonder daarbij ooit hun eigen oergeluid te hebben moeten prijs geven. Soms ging dit vrij ver, zo werd er midden jaren 90 met nu-metal geflirt of klonken ze op de onvolprezen ‘Brighter Than A Thousands Suns’ eerder als een bombastische apocalyptische synthpopband.
Met hun laatste studio-album ‘Pylon’ die ontzettend goed aansloeg bij de trouwe fans, werd resoluut gekozen voor een terugkeer naar hun oude punkroots, in Hasselt werd dat na de eerste decibels onmiddellijk overduidelijk. Ook wat de bezetting betreft. Tijdens de begrafenis van bassist Paul Raven die op 46-jarige leeftijd aan een hartstilstand overleed, werd het duidelijk dat de mannen die Killing Joke hadden opgericht (zelfs de meeste trouwe fans kunnen de verschillende line-up’s niet bijhouden), opnieuw bij elkaar moesten komen. Zo geschiedde, en ook in de Muziekodroom waren het zanger Jaz Coleman, gitarist Geordie Walker, bassist Martin ‘Youth’ Glover en drummer Paul Ferguson die in hartje Limburg stonden.
Jaz Coleman was er in 1982 al rotsvast van overtuigd dat de wereld zou vergaan, en ook al lijken zijn onheilspellende woorden van toen niet meer als een goedkope Nostradamus-nepprofetie, is hij in tijden dat Trump aan de macht is, de gedroomde entertainer om zijn buigzame publiek voor een anderhalf uurtje naar diens inferno te leiden. Ooit zal hij toch wel gelijk krijgen, dus laten we gewoon dansen op de laatste stuiptrekkingen van een planeet die zich heeft neergelegd bij zijn eigen ondergang.
“It’s the end of the world and I feel fine” (juist Michael Stipe) en Coleman kan het weten, want bijna al zijn songs gaan er over. De tour zat er met het Belgische optreden op, en hoewel de band een wat vermoeide indruk gaf (de mannen naderen nu eenmaal de grens van 60), werd iedere Killing Joke-fan ontroerd toen hij zag hoe op het einde de leden in elkaars armen vielen. Bijna veertig jaar een punkfenomeen zijn en op handen gedragen worden door de fans, het is een plezier dat niet iedereen wordt gegund.
Een loeiharde klank geleid door een set die een briljante potpourri was waar iedere Killing Joke-fan zich wel kon in vinden. “Love Like Blood” (verguisd door heel wat Killing Joke-fans, desalniettemin één van de beste songs ooit) zette als tweede track de zaal niet onmiddellijk in vuur en vlam, maar dat veranderde eens de intro hoorden van “Eighties” door de Muziekodroom galmde. Het klinkt inderdaad best lullig om in een concertzaal “we’re living in the eighties” in 2016 te staan brullen, maar bij Killing Joke vergeet je dat. Hun geluid is nu eenmaal één van de bouwstenen van de zwarte jaren 80-muziek, en klinkt geen noot gedateerd.
Aan crowdpleasers geen gebrek. Het hypnotiserende “The Wait”, de psychotische meezinger “Unspeakable”, de song waarop de hele moshpit wachtte (“Wardance”), het betoverende “Requiem”, het onverwoestbare “Complications” en zelfs die eerste door John Peel gelanceerde hit (“Turn To Red”). Een voor een werden ze gespeeld, en één voor één met gejuich onthaald. De rimpels en de haaruitval worden meer en meer merkbaar bij Killing Joke, maar de band die zijn naam uit een Monty Phyton-sketch haalde, staat er anno 2016 nog steeds. Dat we dit nog mogen meemaken, niet waar doemdenkertjes?
Met dank aan Luminousdash.com
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
Bij Killing Joke is het heilige vuur nog lang niet geluwd. Sedert hun ontvlambare comeback plaat ‘Killing Joke’ uit 2003 spelen zij steevast terug in de top van de hoogste klasse. Ook ‘Hosannas From The Basement Of Hell’ (2006), ‘Absolute Dissent’ (2010) en ‘MMXII’ (2012) waren stuk voor stuk hondsbrutale platen waarop Killing Joke zinderende post-punk liet opboksen tegen een muur van striemende metal-riffs. De nieuwe ‘Pylon’ mag fier dit rijtje vervoegen. Met de droge moordriff, de aardedonkere synths en de psychotische vocals op opener “Autonomous Zone” komt Killing Joke nog eens fijntjes tonen dat zij grondleggers zijn van de zogenaamde industrial, een genre die verder werd groot gemaakt door o.a. Nine Inch Nails, Ministry en The Young Gods. Een song als “Euphoria” lijkt wel het ruigere broertje van de eighties hit “Love Like Blood”, maar dan ontdaan van enig hitpotentieel en daarom zo veel beter. Het laaiende “New Jerusalem” is een dansnummer, eentje waarop zombies dansen nadat die zijn teruggekomen van een moordzuchtige bloederige missie. “I Am The Virus” is een terreuraanval, een splinterbom die recht in het gezicht ontploft, denk aan het fenomenale “Asteroid” uit die fameuze hondsdolle plaat ‘Killing Joke’ uit 2003.
Dit is nu toch al weer de derde plaat waarop Killing Joke in zijn originele bezetting schittert, en dat werpt zo zijn vruchten af, hun geluid is stilaan terug onverwoestbaar geworden. Geordie Walker is een gitarist die het begrip moordriff meermaals in ere herstelt, de ritmesectie Youth (bass) en Paul Ferguson (drums) pompen daarachter die massieve donderklanken en halve gek Jazz Coleman voorziet het hele goedje van bezeten en boosaardige vocals. Gevolg : een solide en krachtige sound waar geen speld is tussen te krijgen.
Wat zijn en blijven we onder de indruk wat Jaz Coleman en de zijnen muzikaal verwezenlijken. De apocalyptische voorspellingen ten spijt is het einde der tijden er tegen 21 december volgens de Maya kalender; de dreigende, donkere spannende gothicmetal/synthwave van deze zanger/egyptoloog/priester kan er ook niet omheen … De eerste drie nummers “Pole shift” - maar liefst negen minuten, zonder één seconde verveling -, “Fema camp” en “Rapture” zijn de ideale soundtrack . De galmende zang , de oerschreeuwen, de snijdende gitaren, de pompende bas , een losgelaten drums en de synths van het vijfde lid Reza Udhin, die een prominente rol innemen. De originele leden Kevin ‘Geordie’ Walker, Martin ‘Youth’ Glover en ‘Big’ Paul Ferguson etaleren hun klasse. Deze nummers barsten letterlijk open! Heerlijk apocalyptisch dus !
Al 33 jaar draaien ze (door) , deze Engelse doemdenkers . Toegegeven , de plaat zakt dan wat ineen, , maar iets verderop worden alle registers nog eens opengetrokken op de (Heilige Onderwereld) Drievuldigheid “Glitch”, “Trance” en “On all hallow’s eve “. Boeiend materiaal door de tempowisselingen en de hard-zachte aanpak, die hun muzikale relikwie voltrekt . Killing Joke is voor niets (een) Killing Joke …
Er is goed en slecht nieuws voor fans van Killing Joke. De Engelse uitvinders van de gothic metal hebben met ‘MMXII’ weliswaar opnieuw een absolute knaller uit, maar tevens zou dit wel eens het laatste wapenfeit ooit kunnen betekenen voor Jaz Coleman en de zijnen. Hun jongste plaat is namelijk volledig opgehangen aan ‘The 2012 Phenomenon’, een reeks metafysische transformaties die zich volgens de Maya kalender op 21 december zullen voltrekken met het definitieve einde van de wereld tot gevolg. Met het deuntje van “We’re gonna party like it’s 2012” in het achterhoofd spoedde ondergetekende zich dus ijlings naar de Gentse Vooruit op zoek naar voortekenen van de aangekondigde apocalyps.
Een live set van Killing Joke is niet zomaar een optreden, op hun live albums heeft de groep het dan ook steevast over zogenaamde gatherings. Op zulke avonden loop je gezworen vrienden en oude bekenden tegen het lijf die tussen pot en pint straffe verhalen opdiepen uit de jongste 33 jaar, want zolang draaien deze Engelse doemdenkers intussen al mee. Niet toevallig werden de registers geopend met “Requiem”, de spacy begrafenismars die in ’80 op de nietsvermoedende wereld werd losgelaten. Het geluid zat meteen raak en vogelverschrikker-van-dienst Coleman voelde zich in zijn onafscheidelijke overall duidelijk in zijn nopjes, maar echt vonken deed het optreden bij aanvang nog niet. Ook tijdens “European Super State” en oudjes “Sun Goes Down”, “Chop Chop” en “Wardance” etaleerden originele leden Kevin ‘Geordie’ Walker (gitaar), Martin ‘Youth’ Glover (bas) en ‘Big’ Paul Ferguson (drums) hun klasse, maar leek de groep een tikkeltje te routineus om ons echt van onze sokken te blazen.
Geduld wordt meestal beloond, want met het funky B-kantje “Change” zetten de Engelse veteranen zich eindelijk in pole positie. Eindelijk kreeg het publiek ook een trits nummers uit ‘MMXII’ geserveerd, waarop de achterdochtige doemdenker in Coleman zich lustig in de afgrond van de maatschappij stort.
Zijn makkers willen het niet met zoveel woorden gezegd hebben, maar op dat jongste album lijkt de elektronische inbreng van het vijfde onofficiële groepslid Reza Udhin voor een frisse wind te hebben gezorgd. In een tweede leven naast Killing Joke is Udhin trouwens frontman van het elektro-industrial gezelschap Inertia. Tijdens de dreigende atmosferische sleper “Primobile” was de handtekening van deze kleurrijke hanenkam alvast onmiskenbaar. Ook de intro van het gebalde “FEMA Camp” lijkt bedacht door Udhin, al moesten zijn synths het al vrij snel afleggen tegen de betonnen gitaarmuur die door Geordie met achteloos gemak werd opgetrokken.
Niet dat we daar donderdagavond veel boodschap aan hadden, maar de door het Amerikaanse Federal Emergency Management Agency opgerichte FEMA kampen zouden trouwens wel degelijk bestaan om staatsvijanden en terroristen op veilige afstand te houden.
In het opus magnum van de nieuwe plaat, “Pole Shift”, doet Coleman het relaas over de repolarisatie (zuidpool wordt noordpool, en omgekeerd) die zich tijdens de aangekondigde apocalyps op 21 december zou voltrekken. En ja, voor wie niet vies is van een beetje fatalisme en over genoeg fantasie beschikt kon zich wel wat inbeelden bij de onheilspellende Morse codes en de opeenvolging van hard-zacht, traag-snel en ingehouden-brutaal. Als een volleerd hogepriester maakte Coleman vervolgens een diepe knieval bij de kaarsen die voor de drums als een soort relikwie stonden opgesteld: gewoon even op adem komen, of toch maar hopen dat het vuur van de beschaving nog even blijft branden?
We houden het op een stilte voor de storm, want daarna ging het hek helemaal van de dam. De Vooruit was bijlange niet tot aan de nok gevuld, maar tijdens een geweldig “Asteroid” bleken toch genoeg dapperen bereid om een pogo feestje in te zetten. De groep genoot zichtbaar met volle teugen, en gooide er meteen ook het aan bijna 3 miljard massaal consumerende Chinezen en Indiërs opgedragen “The Great Cull” achteraan. Na de dubbele Grand cru “The Wait” en “Pssyche”, trouwens twee persoonlijke favorieten van John Peel uit de begindagen van Killing Joke, gunde de groep zichzelf en het publiek een welverdiende adempauze.
De gathering eindigde uiteindelijk zoals ie begonnen was, namelijk in begrafenisstemming met een eerbetoon aan alle broeders en zusters die de Killing Joke familie de jongste decennia ontvallen zijn. Spijtig genoeg ging het aan hen opgedragen “On All Hallow’s Eve” wat de mist in. Ook het enige Killing Joke nummer dat je ooit op Radio Nostalgie te horen krijgt, “Love Like Blood”, paste niet echt in de bisronde en tekende voor de enige echte misser van de avond. Met het machtige slotakkoord “Pandemonium” zetten Coleman & co gelukkig tijdig orde op zaken.
Nam Killing Joke nu voorlopig of voorgoed afscheid van België? Met een bom van een nieuwe plaat en een live reputatie die ondanks de gekende kunstjes ons nog steeds op stang weet te jagen komt de apocalyps misschien wel wat te vroeg. Bij leven en welzijn, graag dus afspraak op 22 december voor een nieuwe gathering.
Eerder zagen we The Icarus Line uit Californië. Eén van hun nummers, “Up against the wall mxtchafuckers”, was meteen ook de attitude van zanger Joe Cardamone , die het publiek maar stijfjes vond op hun kronkelende en hinkstapspringende rock’n’roll, die rauw, hard, scherp, scheurend, ontregeld en ontketend kon zijn.
Cardamone’s vocals zijn vervormd en schreeuwerig en met z’n band versmolt de sound van Iggy, MC 5, Nick Cave’s Birthday Party, Black Flag ,The Cramps en Frank Tovey.
‘Take it or leave it’ leek het credo wel . De muzikale razernij smaakte , maar degradeerde zichzelf tot een soundcheck, en tot slot enige hoffelijkheid was hier op z’n plaats …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/killing-joke-05-05-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-icarus-line-05-05-2012/
Organisatie: New-Wave Classix (Amusez-Vous)
Met een nagelnieuwe cd ‘Absolute Dissent’ op zak is Killing Joke terug op tournee. Het ding is nog maar net uit en toch bleek het Franse publiek de plaat al door en door te kennen. De fans hadden blijkbaar hun huiswerk gemaakt, ze hadden goed naar dat fameuze album geluisterd en onthaalden de potige nieuwe songs op enthousiast gejuich.
Killing Joke heeft inderdaad weer een almachtig werk afgeleverd en putte er tot onze grote vreugde veelvuldig uit. Tussenin werd er ook flink gegrepen uit dat schitterende debuut ‘Killing Joke’ uit 1980. Wat moest een mens nog meer hebben om van een geweldig concert te spreken? Een waanzinnig “Madness” misschien of een finale stroomstoot “Pandemonium” als finale bijvoorbeeld? Jawel, Killing Joke was vanavond gul met de hoogtepunten.
De heren waren al hard en bezwerend aan hun set begonnen met onder andere killers van songs als ‘Wardance’, “In excelsis”, “European super state” (prachtige nieuweling, en meteen ook publiekslieveling) en “Bloodsport” om dan met een openbarstend en verpletterend “Requiem” in overdrive te schakelen.
Vanaf dan schoot de vlam er zowaar nog meer in met ondermeer een oppermachtig ”The great cull”, een uiterst explosief “Asteroid” en de pompende klassieker “The wait”.
De combinatie van de beste oude songs met de gloeiende nieuwe pronkstukken zorgde voor een knallende set. Killing Joke slaagde er met glans in om het hele optreden lang een stevige spanningsboog aan te houden en de theatrale podiumact van de prettig gestoorde Jaz Coleman was een perfecte aanvulling voor het droge muzikale geweld van zijn uiterst strak spelende band. Coleman was overigens bijzonder goed bij stem. Hij zong, brieste en brulde met volle overgave terwijl hij voortdurend met een dreigende blik de zaal in staarde. Het zou best wel eens kunnen dat die gast op een andere planeet is geboren.
Een kanjer van een optreden.
Organisatie: Aéronef, Lille
Na het onvolprezen debuutalbum en het daaropvolgend ‘What’s this for’ uit begin jaren tachtig waren wij Killing Joke nagenoeg volledig uit het oog verloren (ook de koerswijziging met ‘Night time’ uit ‘85 met daarop het hitje “Love like blood” kon ons weinig bekoren) tot zij in 2003 terug aan het front kwamen met de splinterbom ‘Killing Joke’ en drie jaar later met het al even machtige ‘Hosannas from the basements of hell’ (die titel alleen al !). Wij waren weer helemaal wakker geschud en lieten die twee albums gewillig keer op keer als een allesvernietigende pletwals over ons heen gaan.
Op vandaag zijn wij dan ook geweldig opgewonden met ‘Absolute Dissent’ die de lijn van de bulldozerrock van zijn twee voorgangers volop doortrekt en hier en daar zelfs nog een tandje bij steekt.
Dichter bij metal zijn ze nooit geweest, maar het blijft onmiskenbaar Killing Joke. De band creëert een zware volumineuze sound, een geluidsmuur van gortige gitaarriffs en mokerslagen van drums. Daarbovenop schreeuwt een razende Jaz Coleman zijn vocals er met ware doodsverachting uit. Het is des duivels, maar de songs blijven telkens overeind en blijven de melodie in zich houden.
Moordsongs, met Coleman als vrijwillige killer van dienst, zijn “Absolute dissent”, “The great cull”, “In excelsis”, “Depthcharge” en “Endgame” (waarin Coleman nogal naar Lemmy neigt). De totale verpulvering komt er met “This world hell”, een uiterst rauwe lap agressie die uw hersenen met volle geweld uit uw hoofd komt rukken.
Toch mogen de vocals al iets melodieuzer en worden ook de synths bovengehaald op het fraaie eighties klinkende “European super state” die het venijn in zich heeft wat “Love like blood” bijvoorbeeld mistte. Ook een pompend “The raven king” werkt zich na een rustige aanvangsfase naar een ware bruisende climax toe.
Afsluiter “Ghost of ladbroke grove” begeeft zich zelfs op dub gebied en ontpopt zich zonder uit te schuiven tot een bijtende knoert van een song.
‘Absolute Dissent’ is een ronduit schitterend en vooral verpletterend weerzien met deze culthelden en een meer dan waardige opvolger voor de twee onvergetelijke klassiekers ‘Killing Joke’ uit 2003 en ‘Hosannas from the basements of hell’ uit 2006.
Het gaat (nog steeds) slecht met de wereld, dus gaat het (nog steeds) goed met Killing Joke. Reeds drie decennia lang voorspellen Jaz Coleman & co de definitieve ondergang van de beschaving, maar wie het ietwat occulte imago van de groep weet te doorgronden zal er evenzeer een goed verscholen dosis zwartgallige humor aantreffen. Toegegeven, de Engelse postpunk groep heeft lang geteerd op het cult succes verworven met hun eerste twee albums, maar na een trits ronduit inspiratieloze platen is Killing Joke de jongste jaren toe aan een onwaarschijnlijke comeback. Sinds ‘Killing Joke’ (2003) en vooral met de brutale mokerslag ‘Hosannas From The Basements Of Hell’ (2006) vinden Coleman en de zijnen moeiteloos aansluiting bij hun legendarische beginjaren en wordt hun unieke symbiose van postpunk, metal and industrial openlijk geprezen door beroemde collega’s als Dave Grohl, Billy Corgan en Jimmy Page. De plotse teraardebestelling van brother Paul Raven, naast meesterbassist tevens Coleman’s boezemvriend, leek heel even het einde van deze heropstanding te betekenen. In werkelijkheid bleek echter het tegendeel: de vier originele groepsleden bezworen hun jarenlange vetes, trokken samen de studio in en kwamen daar onlangs terug buiten met ‘Absolute Dissent’ onder de arm. Bijna dag op dag twee jaar na hun vorige doortocht in de AB gaven de heren van Killing Joke opnieuw acte de présence in Brussel om deze nieuwe splinterbom live uit te testen.
Nadat zijn makkers het oudje “Tomorrow’s World” hadden ingezet sloop mad man Jaz Coleman als laatste de set op.’s Mans karakteristieke podium act oogt na al die jaren nog steeds even fascinerend als grappig: gevangen in een nauwe overal, geschminkt als een apache op oorlogspad en voortbewegend als een zombie achtervolgd door zijn eigen schaduw. Humor lijkt dan weer wat veraf wanneer nummers vanop ‘Absolute Dissent’ worden afgevuurd. Het titelnummer van dit nieuwe album en “In Exelsis” mogen dan al wat gepolijster en minder orkestraal klinken dan op Joke’s vorige album, alle vertrouwde ingrediënten waarmee Killing Joke met de vingers in de neus menig industrial bandje naar huis speelt blijven aanwezig: de schorre grafstem van Coleman, de knetterende gitaarmuur van Kevin ‘Geordie’ Walker, de dwingende bas van Martin ‘Youth’ Glover en de mokerslagen van big Paul Ferguson. Samen met een goed verscholen vijfde groepslid die de wall of sound nog wat verder aandikte met synthpartijen, lijkt deze bezetting de sterkste ooit in het bestaan van de groep.
De passage van Killing Joke in de AB was pas het tweede optreden van hun jongste tour ter promotie van het daags voordien verschenen ‘Absolute Dissent’, dus was het zowel voor groep als publiek wat wennen aan het nieuwe materiaal. Op de nieuwe single “European Super State” viel de tweede stem van Youth nog wat dunnetjes uit naast de rauwe apocalyptische schreeuw van Coleman, maar goed, van een eminente producer en studiorat mag je nu eenmaal geen vocale hoogstandjes verwachten. Bij het brutale “This World Hell” en het atmosferische “The Ghost Of Ladbroke Grove” klopte het plaatje dan weer wel als een bus en kunnen we gerust van twee prille klassiekers spreken.
Het overwegend 40 something publiek kreeg maar weinig tijd om te bekomen van al dat nieuwe geweld, want tussendoor kreeg het ook een pak onverslijtbare 80ies classics geserveerd. We zouden uren kunnen uitwijden over hoe groot het gat in uw platencollectie wel niet is indien ‘Killing Joke’ (1980) en ‘What’s THIS for…!’ (1981) er nog geen stekje hebben bemachtigd, maar dat is voor een andere gelegenheid. Het moet volstaan om te stellen dat “Wardance”, “Requiem”, “Bloodsport”, “The Wait”, “The Fall Of Because” en “Madness” met hun 30 lentes gerust tot het cultureel erfgoed van de eerste postpunk generatie behoren en live nog steeds tot diep in de onderbuik doordringen. Op de tonen van het onweerstaanbare discopunk anthem “Pssyche”, met de immer coole Geordie in rol van prominente spelverdeler, nam de groep een eerste keer afscheid van Brussel.
Een korte bisronde werd ingezet met het opzwepende “Complications”, gevolgd door de traditionele Egyptische intro van het slepende “Pandemonium” dat Killing Joke in de jaren ’90 eindelijk nog eens een one-way ticket richting Apocalyps opleverde. Het betekende helaas ook het slotakkoord van Coleman & co, want tegenwoordig gaan de schuivers van de AB na halfelf onherroepelijk naar beneden. De klok van Armageddon blijft echter onverstoord verder tikken, en als we dan toch moeten kiezen, dan liefst met Killing Joke’s brutale trancemetal als begeleidende soundtrack.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Elk einde is een nieuw begin. Althans, dat moeten Jaz Coleman en zijn voormalige Killing Joke kornuiten vorig jaar hebben gedacht op de begrafenis van hun voormalige bassist Paul Raven. Samen met Raven werden ook een aantal oude vetes en meningsverschillen begraven, bandleden van het eerste uur Paul Ferguson (drums) en Martin ‘Youth’ Glover (bas) keerden terug op het oude nest, en als eerbetoon aan hun overleden makker werden prompt plannen gesmeed voor een tournee voorafgaand aan de komende release van een nieuw album in de originele bezetting. Een korte concertenreeks brengt de groep langs 11 steden tussen Tokyo en New York, waarbij telkens twee avonden op rij volgens de ‘rewind’ formule een aantal van hun klassieke albums integraal worden voorgesteld. Het is dan ook een understatement van formaat om te stellen dat ondergetekende reeds maanden reikhalzend uit keek naar de set die afgelopen maandagavond op het programma stond. Want geef toe, wanneer op één avond met ‘Killing Joke’ en ‘What’s THIS for…!’ twee van de meest invloedrijke albums van de 80ies de revue passeren lijkt een muzikaal orgasme wel heel erg dichtbij…
Frontman Jaz Coleman, die alleen al omwille van de overdadige eyeliner veel weg had van een vogelverschrikker aan de vooravond van Halloween, begroette het AB publiek met samengevouwen handen en slenterde voorzichtig naar het midden van het podium als betrof het een hogepriester die het altaar opzocht voor wat een occulte misviering zou worden. Dit alles bleek de perfecte inleider voor de resonerende synth intro van “Requiem” (niet toevallig ‘hymne aan de doden’), het onnavolgbare openingsnummer uit het titelloze Killing Joke debuut (’80). Wat volgde uit dit album was bepaald indrukwekkend te noemen: de opzwepende drive van het onverslijtbare “Wardance”, de pastorale pracht van “Tomorrow’s World”, de strakke punkwave van “Complications” en de unieke crossover van metal en funk in het instrumentale “Bloodsport”. Gitarist Kevin ‘Geordie’ Walker kneep deze vroege 80ies klassiekers nonchalant en met schijnbaar gemak uit zijn gitaar, maar het was vooral de bezwerende grafstem van Coleman die de originele Killing Joke sound hier deed herleven.
Op het tweede Killing Joke album ‘What’s THIS for…!’ (’81) bleek het groepsgeluid duidelijk geëvolueerd; de ritmesectie kreeg een meer prominente rol toebedeeld waardoor de nummers meer repetitief en hypnotiserend gingen klinken. Live bleek nog maar eens waarom het meer dan stevige openingsnummer “The Fall of Because” door velen als prototype voor de latere industrial metal van Ministry, Prong, NIN en Young Gods wordt beschouwd. De tribal drums van Ferguson op “Tension” en “Follow the Leaders” drongen diep door tot in de onderbuik, maar even goed werd het publiek meegesleurd door Coleman’s panische angstgevoelens tijdens “Unspeakable”, “Madness” en “Who Told You How?”. Als een vreemde eend in de bijt tussen al dit klassiek werk uit de begindagen van Killing Joke dook plots “Eighties” in de setlist op, een bijna vergeten single uit ’84 wiens memorabele baslijn een decennium later ongevraagd werd geleend door Nirvana’s Chris Novoselic voor de wereldhit “Come as You Are”.
Persoonlijke favoriet “The Wait” uit het debuutalbum werd opgespaard tot het einde van Killing Joke’s flashback naar de gitzwarte 80ies, dus moest de groep echt wel een verdomd goede reden vinden om aan hun meer dan geslaagde eerste avond in de AB een bisronde te breien. De plots heel serene Coleman vond die ook tijdens wat hij aankondigde als ‘a moment of reflection’ voor zijn overleden vriend en strijdmakker Paul Raven. Verrassing alom toen de groep vervolgens als eerbetoon aan Raven “Love Like Blood” inzette, zondermeer hun grootste commercieel succes dat de laatste jaren echter angstvallig uit de setlist werd geweerd. Met “Change”, het meer dan puike B-kantje van “Requiem”, goten Coleman & co het laatste restje olie op het muzikale hellevuur.
Het nog lichtjes nasmeulend publiek werd bij het aanfloepen van de zaallichten ietwat brutaal uit Killing Joke’s teletijdsmachine geslingerd. Door hun onvoorwaardelijke inzet tijdens dit soort trips tussen hemel en hel dwingt de groep na drie decennia duidelijk nog steeds tonnen respect af. We kunnen onze nieuwsgierigheid naar het volgende muzikale inferno op het komende album nauwelijks in bedwang houden!
Organisatie: AB, Brussel
Nederlands 
Français 
