The Breath Of Life is één van de kroonjuwelen van de Belgische postpunk-scene. Na hun ‘Best Of’-album dat vorig jaar uitgebracht werd, komt deze Waalse band nu met een EP.
‘Echoes of Time’ overspande de 39 jaar van de carrière van The Breath Of Life. Dat ze dat op 39 jaar doen en niet op 40 toont dat deze band zich nog altijd niet wil plooien naar de gewoontes en ‘plichten’ van de maatschappij en commercie.
Toen die verzamelaar uitkwam, werd eveneens bekendgemaakt dat album nummer 11 er aan zat te komen. Maar toen kreeg zangeres Isabelle gezondheidsproblemen en ging de hele band on hold. Op het einde van 2024 kwam er gelukkig positief nieuws: Isabelle was opnieuw klaar voor het podium en voor de studio.
Misschien om de fans alvast gerust te stellen is er nu de EP ‘Slowly Crashing’. Met een auto is het moeilijk om ‘traag’ te crashen, maar mentaal crashen, daar kan wel wat tijd over gaan en het is over dergelijke demonen dat de titeltrack lijkt te gaan. Muzikaal is dit The Breath Of Life ten top: engelachtige vocalen, pulserende bas en het typische gitaargeluid van deze band. Een beetje dreamwave als contrast met “Down We Go”, de vorige single.
Als extraatjes krijgen we nog een interessante cover van labelgenoten Psy’Aviah (“The Part You Can’t See”) en twee remixen door de band Kezdown. Dat ze covers naar hun hand kunnen zetten, hoorden we al eerder bij The Breath Of Life. De remixen zijn leuk: die van “Slowly Crashing” is een beetje anders dan het origineel, maar misschien niet zo anders dat je de band of het nummer niet meer herkent. “Down We Go” had al een electro/dance-vibe in het origineel en dat stukje wordt hier uitvergroot tot een springerige ‘90’s club/Eurodance-versie.
https://alfamatrix.bandcamp.com/album/slowly-crashing-ep
A Slice Of Life bracht in 2022 het fijne album ‘Tabula Rasa’ uit dat zowat overal lovende kritieken oogste. Dat album hebben ze gepromoot met een pak concerten en voor ze aan een volgend album beginnen, is er nu een interessante remix.
“What Doesn’t Kill Me” was misschien niet het nummer van dat album dat de meeste mensen zouden aangeduid hebben als ‘interessant voor een remix’, maar als ik hoor wat de Oostenrijker Ashley Dayour (The Devil & The Universe , Whispers in the Shadow, L’âme Immortelle) hiermee aanvangt, kan je enkel respect hebben voor die keuze. Haunting in de intro (heel anders dan het origineel), veel nadruk op de vocalen, een web van melancholie op een kaal, vertraagd ritme, … Prachtig.
Elektro/Dance
What Doesn’t Kill Me – Ashley Dayour-remix -single-
A Slice Of Life
https://asliceoflife.bandcamp.com/track/what-doesnt-kill-me-ashley-dayour-remix
‘Tabula Rasa’ is het tweede full album van de Belgische postpunkband A Slice Of Life, met een overvloed aan referenties naar de donkere jaren ’80. Het genre waarin deze band grossiert, kan je behalve als postpunk ook nog omschrijven als gothic rock of new wave. Welke term u ook verkiest, onthou vooral dat A Slice Of Life met ‘Tabula Rasa’ een meesterwerkje heeft afgeleverd dat ons landje nog maar eens aan de kop van het postpunk-peloton zet.
“Seven Days” deed als vooruitgeschoven single reeds het beste vermoeden voor dit album. Niet alle tracks halen vlot dat niveau, maar ‘Tabula Rasa’ heeft ook geen missers of vullers. “Matterhorn” is een sterke, dansbare track. “Goodbye” en “Fortress Of Solitide” zijn licht tergende slepers zoals the Cure die op zijn jongste albums al eens durft te zetten. Nog meer referenties naar dan de jonge versie van the Cure in de intro van “Cavern”. “Anywhere But Home” heeft een ijzersterke finale. Misschien een beetje klassiek en voorspelbaar in de opbouw, maar wel goed en met passie gebracht.
In postpunk kies je als band voor ofwel onderkoelde en eentonige vocalen of voor net veel passie en emotie. Tracks als “Run For Cover” toont dat Dirk Vreys de juiste keuze heeft gemaakt. Geweldige track, geweldige lyrics (‘people go when friendships die’ is zo uit het leven gegrepen en herkenbaar).
“What Doesn’t Kill Me” heeft wat leuke verrassinkjes in de muziek, maar nog niet op het niveau van een Whispering Sons.
Sterke intro’s hebben ze wel bij A Slice Of Life. Die van “In Your Shoes” is er ook boenk op. Kort daarna lost deze track niet alle verwachtingen in en lijkt die wat te gaan doodbloeden, maar dan herpakken ze zich en zwelt de windhoos van gelaagde gothic rock alsnog aan.
Op het afsluitende “Animal Instinct” duwen Vreys & co het gaspedaal nog wat dieper in en krijgt Emmanuel Schaeverbeke op keys eens de hoofdrol. Dansbaar en catchy met twee voeten vooruit.
‘Tabula Rasa’ is een heel gevarieerd en sterk album waar elke fan van postpunk (of hoe je het ook wil noemen) plezier zal aan beleven.
A Slice Of Life is een zeskoppige band die postpunk, rock en wave bij elkaar brengt. De nieuwe single “Seven Days” is het visitekaartje voor hun tweede album dat later dit jaar verschijnt. Hun vorige album, ‘Restless’, kwam in 2018 uit bij Wool-E Discs en was gemixed door Koenraad Foesters (Whispering Sons, Ground Nero, Silent Flag, Honeymoon Cowboys, …). Hij deed ook de mix van deze nieuwe single.
In de lyrics gaat het op deze “Seven Days” over het kort na elkaar verliezen van beide ouders. Een universeel thema dat refereert naar eenzaamheid en verdriet en dat in dit (post)covid-tijdperk misschien nog net iets anders en intenser beleefd wordt door de songwriter en zijn publiek. Je merkt ook wel dat Dirk Vreys zijn hele ziel in deze track gelegd heeft. Ook muzikaal vult de band mooi de emoties van wanhoop en woede perfect in, op een ietwat klassieke, maar heel catchy manier.
In een genre waarin alles al eens eerder gedaan is, is deze verzameling van authenticiteit meer dan welkom. “Seven Days” is een puike single die het verdient om heel ruim opgepikt te worden.
https://www.youtube.com/watch?v=nVKBp6fJsDM
Muziek kan wel eens helpen om je demonen te verdrijven. Dat lijkt Jon Wolf op de nieuwste van YLOH te doen. Waren zijn voorganger al geen zon overgoten liedjes zoals een Milow ze maakt, dan is deze dit zeker niet. Maar muzikaal, dat moeten we toegeven, vinden we er ook enkele opzwepende tracks op terug zoals de opener “Anywhere out there” dat wat donker begint maar eenmaal dat de volledige band meespeelt , krijgen we een song dat met zijn speels gitaarspel vrij opzwepend en catchy klinkt. Dat vinden we ook terug in de tekst waar uitgekeken wordt om iemand terug te zien zoals een lichtje in het donker. Heel rake opener. Ook op “Nowhere Train” krijgen we een uptempo nummer met een donkere, heavy gitaar; een beetje zoals op “Vision Thing” van The Sisters of Mercy. Ook hier weerklinkt een sprankeltje hoop in een uitzichtloze situatie. Op “I Can Feel Every Part” wordt het tempo teruggeschroefd en krijgt het donkere de bovenhand. De vocals klinken diep en donker, de intro is een sfeer neergezet met synths. De zeven minuten durende track wordt opgebouwd naar een climax om dan uit te deinen in de outro. “Let’s Start a War” is van meet af aan knallen. Het klinkt haast als black metal of industrial.
Persoonlijk hoor ik Wolf liever iets cleaner zingen maar toch past het hier wel bij de muziek en de tekst. Met “Stuck in the Bardo” bezingt Wolf boeddhisten die tussen dood en reïncarnatie zweven. Seth Arthaud ( zanger van Merciful Nuns en hoofd van Solar Lodge) tekent hier present voor de vocals na een uitgestrekte intro dat sfeervolle synths en opvallend baswerk van Augustijn Vermandere bevat. Het nummer doet wel wat aan The Merciful Nuns denken vanwege Arthaud en de opbouw van het nummer maar het is wel een beregoed nummer. “Erase Me” gaat een beetje op dezelfde weg op zoals het vorig nummer. Lange intro, donkere zang, stevige uithalen en onderliggend gevuld met sfeervolle synth sounds. “Imprisoned” sluit muzikaal dan weer eerder aan met de twee openingsnummers. Iets lichter en radiovriendelijker, voor wat het waard is natuurlijk. Een meer klassiek goth rock nummer dus. Dat geldt eveneens voor “Save Me For The Void”. Het album eindigt met de meer dan acht minuten durende opus “Let’s Start A Fire”. Hier terug een heel mooie opbouw met fijn gitaarwerk en drumwerk. Werkelijk een fantastische song.
Op ‘Echoes From the Bardo’ horen we een band dat gegroeid is en heel volwassen klinkt. Naast de meer traditionele goth rock, zoals ze die in het begin maakten, krijgen we hier ook tracks die dieper gaan. Een geslaagde evolutie als je het mij vraagt.
Goth rock
Echoes From The Bardo
Your Life On Hold
De Franse punkers van One Life All-In bestaan een kleine vier jaar en zijn met deze EP aan hun tweede release toe. Ze maken punk met rock en metal invloeden. Luister maar eens naar de drumpartijen of sommige gitaarlijnen. Qua zang en attitude hoor ik punk. Deze EP werd ook ditmaal in Lyon opgenomen in de Convulsound studio met Thibault Bernard als producer. De smaakvolle cover is het werk van artiest/illustrator David Quiggle die ook al Foo Fighters en Queens of The Stoneage voorzag met illustraties.
Ditmaal 6 songs die meestal heel goed in het gehoor liggen en uitnodigen tot een feestje. Dus de nodige energie, meebrulpassages en geëngageerde teksten. Zo moet het zijn voor nummers uit dit genre.
Ik kan enkel maar lovend zijn over deze EP. Goedgemaakte songs die ook nog eens sterk klinken. Hier en daar een schoonheidsfoutje maar voor deze muziek mag/moet dit zelfs. Op “Sacred Heart” hebben ze de nodig tempowissels en breaks gestoken. Na enkele beluisteringen vind ik dit wel een sterke track. Ook de eerste twee songs staan als een huis. “83rd Dream” is een herneming en opent als een aangrijpende ballad om dan open te breken in een uptempo nummer. Een herneming waard.
Voor wie van muziek houdt dat zich ergens tussen The Offspring en At The Drive-In afspeelt, zal dit zeker weten te smaken.
Wanneer een muzikant noodgedwongen geen optredens kan doen, wat kan hij dan nog doen? Juist, nieuwe muziek maken. Zo ook met J Wolf van Your Life On Hold die de Engelse tournee in het water zag vallen door het covid19-virus. Hij schoot ondanks alles in actie en maakte een ijzersterke track/herwerking van “Dead Tree” dat op hun tweede album ‘My Name Is Legion’ stond. We krijgen hier de radioversie en de Extended & Merciles- versie. Die laatste opent met een schitterend drum en bas groove die wat refereert aan The Sisters Of Mercy. Daarbij krijgen we de heerlijke gitaarklanken die erover heen gaan. Werkelijk een heel geslaagde versie van het nummer. “I Can Feel Every Part” is een ingetogen en melancholische track. Een alternatieve bewerking van een track die op hun nog uit te brengen album staat. Dat zal trouwens ‘Echoes From The Bardo’ heten, met gevoelig pianowerk van Augustijn Vermandere. Een beloftevolle song die ons doet verlangen naar het derde album van deze Belgen die de gothrock in eigen land terug op de kaart wisten te plaatsen.
Enkel als digitale EP te verkrijgen via hun bandcamp-pagina.
Your Life On Hold - Gothic rock op z’n best!
Sygo Cries - Ground Nero - Your Life On Hold
De Blaaspijp
Koekelare
De Blaaspijp is een café met een zaal erachter. Een vrij ruime zaal waar normaliter aan lime dansen gedaan wordt. Maar ook de plaats waar de goth rockers van Your Life On Hold repeteren. Vandaar deze plaats om hier drie bands te presenteren. Oorspronkelijk was het Struggler die ook ging spelen maar er was iets tussengekomen en zodoende mocht Ground Nero hen vervangen.
De zaal was behoorlijk gevuld op deze vrijdagavond. Sygo Cries (o.a. Mika Goedrijk en Stain) mocht de spits afbijten. Deze coltwave band bestaat al sinds 1992. Ze hebben leuke teksten die soms bijten en soms wat sarcasme bevatten. Muzikaal is het ook genieten. De zanger is niet het grootste zangtalent maar hij smijt zich en is entertainend genoeg om dit euvel te overwinnen. Zo kondigde hij drie keer naeen het volgende nummer als “Contender” aan. Bij nummer vier (een vrij traag nummer) had de zang het moeilijk maar bij de andere, en vooral de uptempo, nummers werkte de chemie goed. Zijn t shirt had de slogan: Kein Mensch ist illegal. Dat paste in de muziek. Een aangename opener van de avond.
Ground Nero bestaat nog maar een viertal jaren maar het lijkt alsof ze al jaren deel uitmaken van de scene. Dat ligt vooral aan het feit dat ze meteen sterk en volwassen materiaal afleverden met als hoogtepunt hun full album ‘Divergence’ dat in september uitkwam. Ook live staan ze er en dat was ook zo vanavond. De stem van Gwijde de Eerste (Gwijde Wampers) is karakteristiek en zijn zang was erg goed. Het gitaarspel van Nomad contrasteert mooi met de zang. De bas van Philtjens is basic maar ondersteunend. Verder mooie screens op de achtergrond waar zichtbaar veel werk in gestoken werd. Afsluiter en bisnummer was “Heaven Sent”, een beest van een track live gespeeld.
Dan was het tijd voor Your Life On Hold dat eveneens in korte tijd een topper in gothic rock in België is geworden. Dit dankzij 2 goede albums en zes top muzikanten onder leiding van Jan Wolf (Jan Dewulf). Maar ook bassist Augustijn (jazeker, dé Augustijn die ook solo van zich liet horen dit jaar) maakt deel uit van deze band. Maar de andere muzikanten moeten niet onderdoen en dat hoor je dan ook live. Geen nieuwe songs op de set vanavond maar er wordt hard aan nieuw materiaal gewerkt hoorden we vanuit goede bron. Zes muzikanten was wat veel op dit podium maar ze trokken goed hun plan. “Phoenix” opende de set. Ideaal want het is een sterk en opzwepend nummer. We kregen o.a. ook “Already Lost, “Tension”, Attawapiskat, “Falling” en “Sunflower Sutra”. Een mix uit de twee albums. Bij momenten klonk het vrij stevig. Het geluid was ook goed en dat mag eigenlijk van de ganse avond gezegd worden. Een geslaagde passage en nu is het voor de meeste fans wachten op nieuw materiaal.
Op de tonen van verschillende wave bands gepresenteerd door DJ Flip Flap konden we tevreden naar huis keren.
Organisatie: Your Life On Hold
Wat begon als een idee aan de toog , mondt nu uit in een debuutalbum. Hoe snel kan het gaan in het leven? A Slice of Life begon oorspronkelijk met het brengen van The Cure nummers. Gaandeweg kwamen de eigen nummers erbij. De sound is een mix van o.a. The Cure, Joy Division en David Bowie. Het staat ook in hun statement: ze willen de postpunk, darkwave en new wave van de jaren 80 doen herleven.
Opener “Restless Gods” kenden we al van de demo-EP. Een nummer dat wat invloeden van o.a. David Bowie bevat. “Older” is jaren 80 postpunk. Denk aan Psychedelic Furs, The Cure… Een fijne song met een aanstekelijk refrein en een fijne gitaarlijn naar het einde toe. Alle nummers van hun demo-EP uit 2017 zijn hier aanwezig. Maar het geluid en de productie maakt dat de nummers hier op ‘Restless’ beter tot hun recht komen. De drums op “The Marionette” klinken stukken beter en voller. “Sweet Sin” is een energieke en aangename song. De stem en de tekst van Dirk Vreys lijkt wat op die van Iggy Pop. “Life As It Is” en “Feel Like Crazy” zijn melodieuze en catchy tracks. Op de fysieke cd staat er nog een bonusversie: “Liefde Is Oorlog”. Een uptempo track in het Nederlands gezongen. Dat geeft een beetje een andere twist aan de sound. Het doet meer aan de Belgische (garage)rock denken (en minder aan de new wave bands)zoals Aroma Di Amore, de vroege Noordkaap, Nemo… Het Nederlands is even wennen maar ik vind het wel een lekkere song.
Met ‘Restless’ slaagt A Slice of Life in hun opzet. Ze doen de new wave en postpunk uit de jaren 80 herleven. De invloeden zijn heel sterk aanwezig maar ze slagen er wel in goede en aanstekelijke songs te maken.
De productie vind ik ook meer dan ok. De zang is er, naar mijn bescheiden mening, op vooruit gegaan. Muzikaal hoor je dat ze een goed evenwicht hebben gevonden. Wie niet genoeg kan krijgen van de jaren 80 en houdt van donkere, melancholische muziek moet dit beslist eens checken.
This Wild Life is het project rond het duo Kevin Jordan en Anthony Del Grosso. Ondanks het feit dat de band pas in 2010 is opgericht, heeft dit duo al heel wat water doorzwommen. This Wild life bracht in 2014 ‘Clouded’ op de markt en wist zo zijn stempel te drukken op het pop-punk gebeuren. Binnen die kringen werd ook de daarop volgende schijf ‘Low tides’ (2016) heel goed ontvangen. Nu komt This Wild Life met een gloednieuwe schijf naar voor, ‘Petaluma’ waar ingeslagen wegen verder worden bewandeld.
“Figure It Out”, “Headfirst” tot “Positively Negative” zijn allen typische post-punk songs met een hoog emo gehalte. Dit duo verstaat de unieke kunst om veel melancholie te verstoppen binnen hun songs, waardoor deze plaat niet alleen toegankelijk klinkt. Maar dus ook de vele emoties van de luisteraar voortdurend worden aangesproken. Luister maar naar het prachtige “Hold you Here”. Een song die je doet kijken in de spiegel van uw eigen leven. Want ook in het leven is er een dunne lijn tussen dansend door het leven gaan, en een traan wegpinkt van puur innerlijk verdriet.
Besluit: Een lach en een traan zijn op ‘Petaluma’ perfect met elkaar verbonden. Dat valt ons bij elke song opnieuw op. Het blijkt dus niet alleen de rode draad in de voornoemde song, bij elk van hen worden we dus prompt omgeven door walmen van melancholie en weemoedigheid.
Elk van de songs ligt bovendien steeds op diezelfde lijn, en toch stoort dit ons totaal niet. This Wild Life speelt namelijk letterlijk met uw en mijn emoties en raakt telkens die enorm gevoelige snaar.
Kortom: This Wild Life brengt vooral een knappe pop punk plaat uit waaruit blijkt dat de band niet moet onderdoen voor de grote namen binnen die scene, integendeel zelfs.
Tracklist: Figure It Out 03:38 - Headfirst 03:44 - Catie Rae 02:13 - Positively Negative 03:48 - Westside 03:29 - Hold You Here 03:36 - Come Back Down 03:30 - College Kids 03:18 - Never Believe 03:53 - No Need for Novocaine
TOUR DATES:
Fri 25 Jan Belgium Antwerp Zappa
Sat 26 Jan Netherlands Eindhoven Dynamo
A Slice of Life is het project van o.a. Dirk Vreys (zanger bij The Cure tribute band The Obscure) en Guy Wilssens (gitarist bij Perverted By Language). Het begon in 2016 toen ze online begonnen samenwerken. Guy Wilssens had nummers liggen waar hij stem op wou en Dirk wilde daar wel aan meewerken. Er werd volk gezocht om een echte band te vormen en een aantal songs werden daarna in de Trix opgenomen. Dit voornamelijk om een visitekaartje te hebben en optredens te scoren.
De songs zijn dus hoofdzakelijk het werk van Dirk en Guy alhoewel het de bedoeling is om in de toekomst met de hele band nummers te maken. Op deze EP krijgen we postpunk en darkwave met een flinke portie jaren 80 invloeden. The Cure, Red Zebra en Joy Division zijn hier en daar aanwezig. Niet echt vernieuwend dus maar dat is geen erg want de songs zijn vermakelijk en onderhoudend.
Vijf tracks. Er wordt van start gegaan met “Panic Attack”. Een heerlijke en donkere track dat de overgang van punk naar wave begin jaren 80 doet herleven. Het refrein doet een beetje aan John Lydon denken. “Sorrow” is een traag opgebouwde song over de beslommeringen van een tiener. “Feel Like Crazy” bevat als rode draad een mompelende en ronkende bas. The Cure is nooit ver weg hier. Op “The Marionette” gaan ze verder op die ingeslagen weg met een breiwerk van gitaren doorheen de song geweven. “Restless Gods” gaat wat weg van hun grote voorbeeld en ze brengen invloeden van David Bowie en Peter Slabbinck in hun muziek. Fijne song.
A Slice of Life is een visitekaartje en een fijn startpunt voor een bandje dat potentie bezit om postpunk te doen herleven. We kijken uit naar meer.
Er moet iets in de Oostendse zeelucht hangen want er komen talrijke artiesten en bands uit deze stad. Denk maar aan Der Klinke, Arno, Wendy van Wanten, The Glücks, The Van Jets… Zo ook John Wolf van Your Life On Hold. Een nieuwe band die hier zijn debuut presenteert. We moeten zeggen dat J Wolf wel al op een mooie carrière kan terugkijken. Indertijd begonnen bij Mildreda en daarna verdergegaan met Diskonnekted. Nu die laatste band on hold staat besloot hij om met totaal iets anders voor de dag te komen. Dat werd Your Life On Hold. Hij koos ervoor om zijn songs in een rasecht gothic rock kleedje te steken. Als liefhebber van dit genre zijn we natuurlijk heel content met dit initiatief. Goth rock uit België is al niet alledaags en met J Wolf weet je ook dat het met de kwaliteit goed zal zitten.
Het album mag er, na enkele luisterbeurten, inderdaad zijn. We krijgen hier acht tracks voorgeschoteld die mooi geproduceerd en uitgewerkt werden. Hij weet de gothic sfeer perfect te vatten en zijn stem past er ook goed bij. Qua thematiek en artwork is alles ook prima. Opener “Phoenix” is meteen een sterke track. Na een mooi uitgesponnen intro trekken de gitaren de song op gang. Een leuk uptempo rockertje. Op “Attawapiskat” klinken de vocals wat venijniger en de gitaren wat donkerder. “Exorcism” komt trager op gang en telt wat meer opvallende tempowissels. Een gevecht tegen de demonen … Met “Already Lost” en “Rome” krijgen we wat lichtere maar klassieke goth rockers voorgeschoteld. Ook de rest van de songs vallen onder deze nummers. Afsluiter “Hope Is For Dreamers” is een mooie goth ballad geworden. De trip is helaas al voorbij.
Er mochten wat mij betreft gerust nog enkele tracks meer zijn. Maar we zijn blij met dit kwalitatief goth rock album uit eigen land. Een prachtig debuut!
Het heeft twaalf jaar geduurd voor metalband Life Of Agony uit New York met een vervolg kwam op ‘Broken Valley’. In die twaalf jaar is er heel wat veranderd ten huize Life Of Agony. De band is een paar keer gesplit en weer bij elkaar gehaald en frontman Keith Caputo spreken we sinds een aantal jaar aan als Mina. Het nieuwe album heet ‘A Place Where There’s No More Pain’ en werd opgenomen met de oorspronkelijke bezetting. De platenfirma kondigt het aan als een terugkeer naar het succesvolle debuutalbum ‘River Runs Red’ uit 1993. Een ambitieuze doelstelling voor een band die we intussen bij de dinosaurussen van de metal kunnen rekenen.
In de eerste helft van het album lijkt Life Of Agony zijn ambitie te zullen gaan waarmaken. Het tempo ligt hoog, het geluid komt in de buurt van dat van de begindagen, het enthousiasme druipt er van af en er wordt gitaar gespeeld op het scherp van de snee. De titeltrack is het visitekaartje van dit deel van het album. Ook “Right This Wrong” en “World Gone Mad” zijn bijzonder aanstekelijk.
Voorbij halfweg zakt de plaat evenwel als een pudding in elkaar. Het tempo valt stil, het enthousiasme is zoek en de songs worden enkel nog gedragen door Mina Caputo, wat nu elke keer werkt. Ze is een stuk melodieuzer gaan zingen en ze toont op dit album een breder stembereik dan vroeger. Misschien zit de gendertransformatie daar voor iets tussen. Ook in de teksten gaat ze tegenwoordig een stuk breder en dieper dan vroeger. Maar muzikaal ligt dit eerder in het verlengde van softe grunge. Metal lijkt ver weg.
Het afsluitende “Little Spots Of You” kan je opvatten als een brief van Caputo aan haar jongere zelf. Mooi en begrijpbaar, maar misschien niet iets waar de fans op zaten te wachten.
Een dikke pluim voor VZW Strike, de organisatie die al enkele jaren garant staat voor optredens van gerenomeerde metal- en hardcorebands (oa Ignite, Biohazard, Sick Of It All en Agnostic Front passeerden de reveu) in het West-Vlaamse Torhout. Op vrijdag 10 december kwamen de heren van Life Of Agony namelijk langs om hun debuutalbum ‘River Runs Red’ uit 1993 nog eens integraal te spelen.
Heel wat fans wilden daar absoluut getuige van zijn en dit resulteerde in een propvolle De Mast. Spijtig genoeg was de organisatie niet volledig voorbereid op zo’n recordopkomst want het bleek voor de toeschouwers een helse opdracht om aan drankbonnen te geraken (slechts 2 kleine kassa’s met ellenlange wachtrijden als gevolg) en het was daarna nog eens flink dringen en duwen om tot aan de bar te geraken.
De avond zelf werd stipt om 20 uur op gang gebracht door Ostend Powers. Het vijftal uit Oostende wist slechts een drietal dagen op voorhand dat ze in het voorprogramma van LOA mochten spelen en was daar terecht zeer trots op. In een dikke 35 minuten wist de metalformatie heel wat toeschouwers aangenaam te verrassen en speelden ze zeven nummers uit hun titelloze debuutplaat (een schijf die bol staat van de goeie nummers!). Er werd stevig geopend met “All Rise”, daarna volgden het prachtige “Seat Shagging Industrials” waarna “One Day”, “Step into the Dark”, “Deadstop”en “Touchdown” volgden. Er werd afgesloten met het machtige “Booya”, volgens ondergetekende het abslute topnummer van de Oostendenaren. In ieder geval was het duidelijk dat Ostend Powers deze mooie kans met beide handen greep en heel wat nieuwe zieltjes wist te winnen. Duidelijk een band om in de gaten te houden …
Over de tweede support act Godsized kunnen we heel wat korter en minder postief zijn. Het Britse viertal zag er enorm metal uit en serveerde ons vooral zeer veel decibels en stevige riffs die we in het verleden als eens bij (veel betere) bands hoorden. Originaliteit bleek ver te zoeken en ook de verschillende nummers konden ons niet boeien. Pluspuntje waren dan wel weer de vocalen van zanger Glenn Korner.
Het was duidelijk dat iedereen vol ongeduld wachtte op Keith Caputo en de zijnen, Life Of Agony. De heren beloofden op voorhand hun magistrale debuutalbum ‘River Runs Red’ te brengen. ‘RRR’ is ongetwijfeld 1 van de beste platen uit de geschiedenis van de New Yorkse hardcore-scène en toen de band op de stage verscheen en startte met “This Time” stond meteen de hele zaal in lichterlaaie.
De groep was duidelijk in topvorm en het was genieten geblazen van nummers als “Underground”, “River Runs Red”, “Through and Through” en “Respect”.
De aparte stem van zanger Keith (die vandaag duidelijk in vorm was, we hebben het ooit al anders gezien), de rauwe samenzang van bassist Alan Robert en gitarist Joey Z, het ongelooflijke drumwerk van ex-Type O Negative-lid Sal Abruscato: Life Of Agony is nog steeds een topband.
Na de knallers “Method Of Groove” en “The Stain Remains” verliet de band eventjes het podium om zeer snel terug te keren voor nog eens vijf nummers uit hun meer recente platen. Eerst was er een stevige versie van “The Other side of the river” waarna “Love To Let you Down” (het openingsnummer uit hun laatste full album ‘Broken Valley’) volgde. Daarna passeerde “I Regret” de revue waarna “Weeds” zeer rommelig werd afgehaspeld.
Afgesloten werd met “Lost at 22” waarbij de hele zaal voor een laatste keer collectief uit zijn dak ging.
Life Of Agony zal dan meer dan waarschijnlijk nooit meer zo’n plaat als ‘River Runs Red’ maken, het viertal bezorgde de vele fans wel een zeer geslaagde avond waarbij enige nostalgie steeds niet ver weg was.
Organisatie: VZW Strike, Torhout
“By popular demand, LOA will perform River Runs Red in its entirely.” Stond te lezen op de website van Life of Agony. In 2009 had de band hun debuutplaat al terug op podium gebracht in enkele exclusieve shows in de Verenigde Staten. Nu kwamen ze hetzelfde doen in Europa. Slechts drie locaties werden aangedaan en de AB in Brussel was er één van.
Life of Agony ontstond in 1989 in Brooklyn New York en leverde het debuutalbum ‘River Runs Red’ in 1993 af. Dit ging niet onopgemerkt voorbij. Dit conceptalbum handelt over de laatste week in het leven van een gekwelde tiener. Op school lukt het niet, hij leeft in een allesbehalve liefdevol gezin, hij verliest zijn job en zijn vriendin maakt het uit. Moegetergd kiest de jongen zijn leven te beëindigen. Door deze verhaallijn, de combinatie van hardcore met heel donkere, bijna doomachtige passages en de bijna operawaardige stem van zanger Keith Caputo werd het album zowat legendarisch.
In 2010 besloot LOA, in navolging van bvb. Slayer en de ‘Reign in Blood’ tournee, dit album terug integraal te brengen en het werkte. Vanaf de eerste noot van “This Time” was het eerste kippenvelmoment gezet en dat ging zo verder met “Underground”. Het album werd integraal gespeeld, dus ook de intermezzo’s, de schreeuwende moeder, de berichten op het automatisch antwoordapparaat, … passeerden. Ze maken deel uit van het album en de verhaallijn, maar haalden het tempo toch wat uit de show. De bandmembers zelf hadden er duidelijk wel zin in. De stem van Keith Caputo zat bijzonder goed en hij hield zich opmerkelijk nauw aan de teksten en zanglijnen. Ook bassist Alan Robert en gitarist Joey zweepten het publiek geregeld op. Het duurde dan ook niet lang of de pit was vol aan de gang en de eerste divers klauwden hun weg richting frontstage.
Het enthousiasme was van beide zijden groot. Misschien een beetje extra aangedikt door de camera’s die overal in de zaal stonden opgesteld. I Scream Records zal namelijk een live cd en dvd van de show in Brussel uitbrengen.
Natuurlijk kon deze show niet veel langer duren dan de cd. Dus na een steeds oldskool hardcore klinkend “Method of Groove” volgt “The Stain Remains” en weet je dat het eind nabij is. Letterlijk en figuurlijk dan. Koud en kil klinken de druppels van de outtro doorheen de boksen. Het gegil van de moeder die haar zoon dood aantreft, snijdt doorheen merg en been en daarna blijft het even donker en stil - een sfeermoment dat lang zal bijblijven.
Het publiek liet de band echter niet zomaar gaan, scandeerde LOA! en kreeg de toegiften die het gevraagd had. Met “Other Side Of The River” van ‘Ugly’, “Love To Let You Down” van ‘Broken Valley’ en “Weeds” van ‘Soul Searching Sun’ werden de registers weer terug opengetrokken.
Keith Caputo nam daarna nog even de tijd om het publiek te danken voor het enthousiasme, de goede pitsfeer en de security voor het goede opvangwerk. Diezelfde security werd echter tijdens “Lost At 22” in de maling genomen, want een fan slaagde er in gitarist in de nek omhoog te hijsen. Joey Z kon er om lachen en speelde op een ietwat hoger niveau verder, terwijl de fan triomfantelijk beide handen in de lucht stak. Prachtige beelden voor de live dvd!
’River Runs Red’ terug horen, was een fantastische ervaring. De sfeer was even duister als de herinnering aan het album en bracht menig kippenvelmoment teweeg. Daarnaast konden de bezoekers profiteren van een goed bij stem zijnde Keith Caputo en een energiek LOA. Misschien is dit te wijten aan de exclusiviteit van de show, Life of Agony doet met de ‘20 Years Strong Tournee, River Runs Red Live in Europe’ slechts Eindhoven (Nl), Brussel en Bochum (D) aan, of stimuleerden de camera’s de band om extra goed te presteren. De volle AB in Brussel kreeg een prima concert en de afwezigen hadden dikke pech.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Er komen heel wat toffe bands overwaaien vanuit Canada…In het kielzog van Arcade Fire, Danko Jones, The Sadies, The Dears, Black Mountain, Silver Mt Zion, Godspeed YBE, Feist en Broken Social Scene konden we leuke groepen ontdekken binnen de noemer van de indierockende scene als Wolf Parade, Handsome Furs, We are wolves, Apostle of hustle, Born Ruffians, Ladyhawk, The Stills, Great lake swimmers en Holy Fuck. Kijk, het rijtje mag worden aangevuld met deze twee beloftevolle bands uit Montréal Land Of Talk en Think About Life.
De twee bands stonden onlangs geprogrammeerd in het kader van Les Etoiles Polaires Montréal in de Vooruit te Gent. Samen stonden ze voor een handvol nieuwsgierigen in de Bota Rotonde, waar ze hartverwarmend werden onthaald.
Think About Life, ‘a black guy, a hipster and a polar bear’, zoals ze zichzelf omschrijven, legde er meteen de pees op met hun energieke pop en ophitsende, pompende en hoekige synthi beats en drums. ‘Dancing is sexy’ was de lijfspreuk van de weirde zanger, lookalike Kele Okereke, die er in de Rotonde een leuke house party wou van maken. En hij slaagde ten dele wel in die opzet; de zanger hotste heen en weer, maakte bokkensprongen en begaf zich onder het publiek, sloeg met hen een praatje en porde de aanwezigen aan om armbewegingen en danspassen te maken. Hun ‘think about life’ filosofie was er eentje om van te genieten …
… en had ons warm gemaakt voor de broeierige, frisse en intense melancholische gitaarpoprock van Land Of Talk, die zich al in de schijnwerpers plaatsten met hun EP ‘Applause cheers boo hiss’ en ‘Some are lakes’ (btw geproduceerd door Bon Iver’s Justin Vernon!). De zangeres/gitariste Elisabeth Powell heeft twee goed op elkaar ingespeelde bandleden (Wheaton/McCarron); samen maakten ze er een meeslepende soms rauwe set van, gedragen door haar onvaste, zweverige en dromerige stem, te situeren ergens tussen Sleater-Kinney, Feist en Polly Harvey. Ze schuifelde over het podium met haar gitaar. De groep bracht snedige rock, waaronder “All my friends”, “Speak to me bones”, titelsong “Some are lakes” en een uiterst sfeervol ingetogen “It’s OK”. Hun twee overtuigende concerten in ons landje waren alvast een hart onder de riem. Te onthouden.
Beide bands hadden er duidelijk zin in, speelden een spannend, potig, opwindend gedreven setje en konden rekenen op een sterke respons. Twee toffe ontdekkingen, waarvan we volgend jaar benieuwd zijn of ze op een indoorfestival of op Pukkelpop zullen geprogrammeerd worden.
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
