METZ - Een laatste keer alles geven
Vrij verrassend en spijtig nieuws is het dat METZ deze tournee aankondigt als hun allerlaatste. De Canadezen hebben besloten om er mee op te houden en dat is heel jammer. METZ heeft met name nog heel wat in hun mars, dit lijkt ons een band die helemaal nog niet is uitgezongen, getuige de laatste voortreffelijke plaat ‘Up On Gravity Hill’ waarin met succes nieuwe paden werden verkend.
Ook op het podium zijn er geen sporen van verval of sleur te merken, dit is een hecht trio die met volle overgave hun withete noise-rock de zaal in jaagt.
METZ gaat furieus van start met “No Reservation/ Loves Comes Crashing”, die sterke opener van de laatste plaat. Het wordt ons terug duidelijk dat deze band flink wat mosterd heeft gehaald bij Fugazi en Hüsker Dü. Al vrij vroeg in de set gaat het dak eraf met vlijmscherpe opgehitste noise-rockers als “Get Off”, “Entwined” en “Blind Your Industrial Park”.
Het gaspedaal blijft vrijwel constant ingedrukt tot die ene adempauze in het heerlijke “Light Your Way Home”, de shoegaze-uitstap waarmee METZ een heuse stap buiten hun comfortzone zet, een wonderlijke song die hier voor een welgekomen sfeervol rustpuntje zorgt. Daarop gaat het tempo terug genadeloos de hoogte in wordt er met het mes tussen de tanden doorgescheurd.
METZ sluit af in crescendo met de geweldige noise uitbarstingen “A Boat To Drown In” en “Wet Blanket”, uw oren zullen het geweten hebben.
Helaas is dit dus een laatste kennismaking met METZ. Een dik uur lang raast de band met ongeziene grinta doorheen hun repertoire, en dan is het onherroepelijk gedaan.
Voor wanneer is die come back?
Neem gerust een kijkje naar de pics @Ludovic Vandenweghe
METZ
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7157-metz-23-11-2024.html?catid=category
STUFFED FOXES
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7158-stuffed-foxes-23-11-2024.html?catid=category
Organisatie: Aéronef, Lille
Op dit vijfde album is er duidelijk sprake van evolutie in de sound van METZ. De furieuze noise-rock is nog steeds het uitgangspunt, meer die klinkt duidelijk genuanceerder en gevarieerder dan op de onstuimige voorgangers. METZ verbreedt het spectrum en laat tracks als “Reservation/ Loves Comes Crashing” en “Entwined (street light buzz)” wat meer ademen zonder dat ze daarbij aan intensiteit verliezen. Vooral in afsluiter “Light Your Way Home” treedt METZ volledig buiten de comfortzone, dit is onvervalste shoegaze met een vette knipoog naar Slowdive. Totaal nieuw territorium dus, maar verder musiceert METZ wel nog altijd met het mes tussen de tanden, kwaad en gloeiend as ooit tevoren. De withete noise-rock hangt dus wel degelijk nog overal in de gordijnen, er is gewoon wat meer verfijning toegevoegd. Sterke plaat.
Metz + guests - Vive La Jungle
Metz, La Jungle, Moaning, Teen Creeps, Budget Trash
De Zwerver (zaal + café)
Leffinge
2018-05-05
Ollie Nollet
Het was een hele boterham die we voorgeschoteld kregen in de Zwerver. Vijf groepen op één avond. Het lijkt veel maar met twee podia bleek het best haalbaar en waanden we ons bijwijlen op een festival.
Moaning, een drietal uit Los Angeles, werd als eerste voor de leeuwen gegooid. De groep bracht onlangs een plaat uit op SubPop (waar ook Metz onderdak vond) en hoewel de gloriedagen van dat label allang geschiedenis zijn , schept dat nog altijd enige verwachtingen. Moaning begon niet onaardig maar al vlug vervielen ze in stereotiepe postpunk met donkere, zeurende zang. Nog een geluk dat de gitaar van Sean Solomon iets luchtiger klonk. Dit was de laatste dag van een lange, slopende tour en soms leek het erop alsof dat zijn tol had geëist. En toch kon het ook anders. Zoals tijdens het voorlaatste nummer toen Solomon bewees echt te kunnen zingen of de brok pure gitaarrock waarmee afgesloten werd.
Het was al een tijdje geleden dat ik Budget Trash uit Brugge nog aan het werk gezien had. Intussen legden ze een mooi parcours af in Humo’s Rock Rally, waarvan ze zelfs de finale bereikten. Of het daar iets mee te maken heeft , weet ik niet maar de vier begonnen in ieder geval met een drietal lichtvoetige, radiovriendelijke indierocksongs. Niet slecht maar geef mij toch maar hetgeen volgde: een versnelling hoger trappende, vrolijk makende garagerock. De zanger bleek behoorlijk flegmatiek terwijl de onbevangen inzet van de rest erg enthousiasmerend werkte.
Opnieuw naar de zaal dan voor La Jungle. Telkens ik dit duo uit Mons terug zie , lijken ze een stuk volgroeider geworden. De twee brouwen nog steeds een onwaarschijnlijke mix van rock-‘n-roll, techno, krautrock en psychedelica waarvan de details alsmaar beter kloppen. Terwijl de sensationele drummer, Rémy Venant, een atletische prestatie neerzet , zwiert Mathieu Flasse er ogenschijnlijk banale loops, wat goedkope Casioriedels en enkele vette gitaarriffs over heen met als resultaat een hallucinerende roetsjbaan waaraan niet te ontsnappen valt.
Na een ware uitputtingsslag wordt de roep om een bis handig ontweken door een speelgoedversie van “Wake me up before you go-go” door de boxen te laten jagen. De jongens van La Jungle blijven er erg bescheiden bij, toch was dit internationale klasse.
Een cadeau was het zeker niet om net na La Jungle te moeten spelen. Toch wist het Gentse Teen Creeps, die een bescheiden hype veroorzaakten met hun debuut ‘Birthmarks’, het publiek vlot voor zich te winnen. Hun sound klonk gebraakt en gespogen No Age, iets wat ze trouwens niet ontkennen want “Teen creeps” is ook de titel van een nummer van die Amerikaanse noisepunk band.
Het recept is bekend: schreeuwende vocals, een muur van scheurende gitaren en een wild meppende drummer. Nu laat ik me hier graag door omver blazen, toch vond ik het iets teveel van hetzelfde hebben. Al goed dat er een paar keer wat gas werd teruggenomen waarbij dan telkens Dinosaur Jr. in de verte opdook.
De zanger van Metz (Toronto), Alex Edkins, leek sprekend op de slager uit mijn straat. Aan een rock-‘n-roll imago heeft hij duidelijk geen boodschap. Pas wanneer hij de eerste noten op zijn gitaar aanslaat , komt de ware aard van he beestje boven en die blijkt vrij furieus te zijn. Dit Canadese trio grossiert in ziedende noisepunk/hardcore met gebalde nummers die telkens als mokerslagen in het gezicht aankwamen. De driftige gitaar van Edkins, de donderende drumsalvo’s van Hayden Menzies en de steeds prominent aanwezige bas (jammer van dat storende geknetter) van Chris Slorach schiepen een heerlijk brutaliserende sound die na een tijdje toch wat voorspelbaar klonk.
Net toen ik dacht dat ik het wel gezien had zette de band “Kicking a can of worms” in: een nummer dat begint met een ellenlange drone op gitaar om vervolgens via een schitterende spanningsopbouw in volle glorie open te barsten. De songs die volgden kenden dan plots toch nog de broodnodige variatie zodat ik me opnieuw volledig met Metz kon verzoenen.
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set tijdens Les Nuits Bota 2018 (Metz), de dag voordien
http://www.musiczine.net/nl/fotos/metz-04-05-2018/
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Het Canadese Metz komt met hun derde plaat ‘Strange Peace’ nog altijd even hard in uw gezicht spuwen als met hun debuut uit 2012, het trio is er met hun derde album hoegenaamd niet kalmer op geworden. Hier weerklinkt alweer ontspoorde grunge en furieuze indie-punk met flink wat ruis en noise tussen de groeven.
Dankzij het werk van producer Steve Albini (hier zeker en vast the right man on the righ place) klinkt hun heftige punkrock nog urgenter dan voorheen. Vlijmscherpe songs als “Drained Lake”, “Mr Plague” en “Common Trash” gaan met breekijzers, slijpschijven en sloophamers te keer om deuren en ramen in te beuken. Bij de splijtende punkrocker “Dig A Hole” is het sloopwerk al na welgeteld één minuut en 15 seconden afgelopen, alles is in die korte tijd vakkundig tot schroot herleid.
Het is met geslepen messen dat Metz hier het volledige album recht op de man afstevent, en dat via een portie bloedende en snedige indie-punk die zijn gelijke niet kent. Geweldige plaat.
Op 10/11 komen deze Canadese wolven door de Kreun razen. Zet u schrap.
Het Canadese rocktrio bijt sterk van zich op hun plaatwerk . Deze ‘II’ is een logisch vervolg op hun debuut ‘I’ , en we horen hier simpelweg ‘straight in your face’ grungy punkrock! , die het nauwst leunt aan Big Black van Steve Albini , het oude Nirvana en vindt geestesgenoten in bands als Cloud nothings.
Korte , felle songs onder een aanhoudende spanning, stormachtig, vol opgekropte woede, die durven los te barsten ; meteen sterk met “Acetate” en “The swimmer” om dan volledig loos te gaan op het opbouwende “Spit your out” en het weergaloze “Kicking a can of worms”, die de cd besluit met heel wat noisy effects . Het gaspedaal mag dan af en toe wat losgelaten worden, de sound is hevig en de verwoestende (schreeuw) vocals van Alex Edkins gaan de vrije loop. 10 nummers in een halfuur , het kan niet anders dat het trio snoeihard, messcherp klinkt en er een strak tempo op nahoudt! , waar we verweesd achtergalaten worden . Live een must-to-see!
Voor het betere ram – en sloopwerk kunnen we zeker aankloppen bij het Canadese trio Metz , die net hun tweede album ‘II’ uithebben . Hun twee platen komen net aan een uurtje onvervalste ‘straight in your face’ grungy punkrock , die het nauwst leunt aan Big Black van Steve Albini , het oude Nirvana en vindt geestesgenoten in bands als Cloud nothings. Korte , felle songs onder een aanhoudende spanning, stormachtig, vol opgekropte woede, die durft los te barsten .
Live is het trio snoeihard en vlijmscherp . In nog geen uur trotseerden ze wel dertien nummers, energiek , gedreven , bruisend , opwindend door die repeterende , dreunende , bonkende gitaar – bassrifjes, niet vies van wat noisy pedaaleffects, ophitsende drums op z’n Dave Grohl’s , en bepaald door die verwoestende, schorre schreeuwzang van Alex Edkins .
Een brok lawaai , een stevig geheel, soms dolgedraaid , waar we verweesd worden achtergelaten.
Alsof de eerste infanterie–eenheid de Rotonde kwam bombarderen … vallen ze aan met een sterke reeks van hun titelloze debuutplaat, “Negative space”, “Knife in the water” en “Get off”. Op die manier worden we in een ‘good mood’ gebracht. De respons was groot en de eerste rijen gingen in een golvende beweging loos op de sound . Af en toe werd het pedaal wat minder fors ingedrukt als op het opbouwende “Spit you”, dat dan later knalde.
Ze hielden het live op een enorm strak tempo , wat de nummers een sterke boost gaf. In de volgende lijn van de gig imponeerden ze met een “Wait in line” , “Headache” , “Kicking a can of worms” , “Nervous system” of een “Acetate” .
Kortom , Metz tekent voor een heavy bulldozersound …
Het Britse Bad Breeding was al tour met Royal Blood. In de juiste stemming brachten ze ons met hun stevig bijtende, extraverte punkrock, een wall of sound , die heel wat woede uitstraalde met heel wat noise en ruis. We zagen een zanger die grotendeels voorovergebogen zijn songs uitspuwde met de blik op oneindig . Ze waren close to hun fans, tot in ‘t publiek toe. Dit was razende punk met een even sterke attitude …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bad-breeding-17-06-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/metz-17-06-2015/
Organisatie: Botanique , Brussel
Did you forget to take your METZ?
Blackup + Metz
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
De gure weersomstandigheden nopen onze teerbeminde hoofdredacteur om dit concert aan zijn neus te laten voorbij gaan. Hij zit volledig vast tijdens de autorit. Dan maar opteren voor plan B: mezelf. Gelukkig had ik de wagen thuis gelaten, of toch aan het station, en gekozen voor het openbaar vervoer. Zo kon een helse avondspits in Brussel vermeden worden. Veel mensen lieten het fileleed niet aan hun hart komen en de AB-club was dan ook aangenaam vol gelopen. Zelf het bordje sold-out mocht boven gehaald worden en dat op een maandag avond.
Jammer genoeg zorgde dit weer er wel voor dat ik enkel het laatste nummer van de Blackup heb kunnen aanhoren. Veel te weinig dus om een genuanceerde review te schrijven. Hier zal ik dan ook aan verzaken. De kans is groot dat een rematch er wel nog zal inzitten, want deze jongens zijn van Gent. En dat is niet echt de andere kant van de wereld. Het leeuwendeel van de leden van deze band hebben hun strepen reeds verdiend bij o.m. Fifty Foot Combo, The Andrew Surfers & The Feather. Groentjes zijn het dus niet. Ze plakken zichzelf het label post-punk en punk-rock op en hebben al menig nationale en internationale podia onveilig gemaakt. Tot een volgende keer.
Na het kortste intermezzo in jaren (in 15 minuten was de bandwissel al achter de rug) was het tijd voor de hoofdbrok van de avond: METZ. Deze Canadese snaken zijn al jaren aan de weg aan het timmeren. Al dat getimmer resulteerde slechts tot 1 album, dat dan ook nog maar eens 29 minuten duurt. De plaat werd wel uitgebracht onder de magistrale vleugels van de oerlabel Sub Pop. En meer dan 29 minuten hebben deze jongens niet nodig om lovende kritieken te krijgen. Ook hun cover van “Pig” van Sparklehorse (gratis te beluisteren op hun bandcamp-pagina) mag er wezen. Meer dan genoeg redenen om Metz eens live te gaan bekijken.
Dat het luid ging gaan mag geen verrassing wezen. En al bij de eerste noten wordt deze verwachting al ingelost: loeiharde gitaren en drums, soms heeft een mens niet meer nodig. Metz klinkt vuil, rommelig, hard, luid,… De nummers zijn geen parels vol liederlijke gezangen en opbouwende composities. Alles is strak, kort, snel, simpel en vet. Een pletwals die over je heen davert en alles mee sleurt op zijn pad, trommelvliezen eerst.
De jongens van Metz tonen zich erg gedreven en gemotiveerd, ook al zijn het de laatste dagen van hun 2 maanden durende Europese tour. Ze spreiden een enthousiasme ten toon dat mij zeer hard doet denken aan de Belgische band The K. Maakt niet uit wie, wat of waar, altijd alles geven.
Met hun noise-grunge doen ze de vroege jaren 90 opnieuw herleven, wat voor oudere jongeren als ik toch nog steeds een/de muzikale topperiode was. Dit echter zonder klakkeloos hun grote voorbeelden te kopiëren. In een tijd waar meerstemmigheid en melodie de leidraad zijn voor alles wat hip en alternatief is, kiest Metz voor de ouderwetse aanpak: dreunende riffs en bonkende drums, zonder franje, zonder nuance, zonder compromis.
Het stomende feestje is na amper 40 minuten voorbij. Toch laten ze me achter met een voldaan gevoel. Een agressieve en stevige show moet soms niet langer duren.
Zij die er niet bij waren hebben misschien wel de laatste kans verkeken om deze band in een kleine zaal te zien. De band heeft het zeker in zich om naar grotere hoogten door te stijgen. Alhoewel ik sterk betwijfel of ze ooit echt commerciële muziek zullen produceren.
Ja Sire, er zijn nog Belgen die een tocht van 4 uur ondernemen door weer en wind, voor een optreden van 40 minuten. En met alle plezier.
(Pics homepag Bart Vander Sanden /Indiestyle.be http://www.indiestyle.be )
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Fijn dat er nog jonge gitaargroepjes zijn die het (punk) hart op de juiste plaats dragen. Het Canadese Metz is er zo eentje. Wild, onstuimig en uiterst gretig gaan ze tekeer in het achterzaaltje van de Aeronef. Met de spirit van Nirvana, Big Black en Mudhoney in hun jonge dagen spuwt het trio er een rits lellen van songs uit, welgemikte mokerslagen als “Get off”, “Knife in the water”, “Headache” en “Wasted”. Het is punk, opwindende noise en overstuurde grunge die bulkt van de energie en barst van de goesting.
Hun pas op het Sub Pop label (waar anders ?) verschenen debuutplaat is een onversneden brok hemels lawaai die amper een half uurtje duurt. Geen wonder dus dat de live set er al na een kleine drie kwartier op zit, de ganse plaat is er dan al met een ongeremde gedrevenheid doorgejaagd. Maar dat is net wat dergelijke bandjes zo boeiend maakt.
Kort, bondig, to the point en rechtstreeks naar de ballen gemikt. Meer moet dat niet zijn.
Geweldig concertje.
Op 11/03 ook nog te zien in de AB Club. Haast u !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/metz-06-02-2013/
Organisatie: Aéronef, Lille
Metz is een uiterst opwindende nieuwe gitaarband uit het Canadese Toronto. Hun debuutplaat is een wilde en zeer energieke bedoening, het is agressieve in your face punkrock die goed zal aarden bij fans van Big Black, Cloud Nothings, Nirvana en A Place To Bury Strangers. Het album duurt ook maar amper 30 minuutjes, zoals het hoort bij dergelijke energieke bands, een half uurtje snoeiharde en vlijmscherpe gitaarrock met een gezonde ‘kus mijn kloten’ attitude’.
De plaat is trouwens uitgebracht op het Sub Pop label, en dat is altijd een goed teken aangezien men daar altijd al een neus heeft gehad voor ongeslepen gitaargeweld.
Metz is een bandje die zich bedient van het betere ram- en sloopwerk, hoe ze die herrie op een podium gaan neerzetten kan je gaan checken in Aeronef op 06/02 en in de AB Club op 11/03.
Nederlands 
Français 
