Admiral Freebee is terug, maar niet zoals iedereen hem kent. Een vervelende armblessure dwong Tom Van Laere om zijn gitaar tijdelijk aan de wilgen te hangen. Keyboards, drumcomputers en allerhande elektronica mochten wel van de dokter en daarmee nam hij de demo’s voor de EP ‘Don’t Follow Me I’m Lost’ op met zijn smartphone. Daarna ging hij met liefst twee verschillende bandbezettingen naar de studio. Daarbij goed volk als Jasper Maekelberg (Faces On TV), Alan Gevaert (dEUS, Vincent Starwaver), Joris Caluwaerts (STUFF.) en Mario Goossens (Triggerfinger, Sloper).
Het is niet enkel het weglaten van de (eigen) gitaar en het omarmen van de keyboards, Van Laere verkent op deze EP het spectrum van de ‘nieuwe’ popmuziek waarbij sfeer en stemming (doorgaans broeierig donker synth-driven) voorrang hebben op lyrics met inhoud en klassieke songstructuren. De Admiraal lukt er op deze EP goed in om de klassieke songstructuren los te laten, maar twijfelt om zover te gaan dat ook de lyrics als los zand gaan voelen.
Combineert hij zo het beste van twee werelden of valt hij net tussen twee stoelen in? Aan de ene kant verdient hij waardering voor het lef om na een goedgevulde carrière nog deze nieuwe muzikale horizonten te gaan verkennen. Aan de andere kant beseft hij dat niet elke bestaande fan mee zal gaan in dit verhaal. Dat is dan waarschijnlijk waar die ietwat vreemde albumtitel op slaat.
Met ‘slechts’ een EP speelt de Admiraal bovendien wat op veilig. Dit is niet het ‘album dat zijn carrière sloopt’. Wordt de ingeslagen weg op te weinig gejuich onthaald, dan is er geen man overboord en blijft dit een voetnoot die de Belpop-aflevering wat kleur geeft. Slaat het wel aan, dan zal er wel snel een album volgen.
Zuiver muzikaal is dit een donker album met meer gemijmer dan de echte verhalen van vroeger. Laat die pakkende lyrics nu net één van de grootste troeven zijn van de ‘oude’ Van Laere. Daarom hopen wij dat die armblessure snel geneest en dat Tom snel opnieuw zijn gitaar vastneemt.

Voor deze plaat was er geen uitstapje gepland naar de VS , Onze Admiraal Tom Van Laere stond zelf in om de nieuwe plaat te producen . De americana roots lijkt meer omgezet naar aangename , melodieuze sfeervolle pop en rock . Hij heeft nu meer een eigen band , inclusief blazerssectie en fris nieuw jong bloed. “Let it shine” , “Too much of everything” en een herbewerking van “Bad year for rock’n’roll” zijn de eerste sterkhouders .
Onze Admiraal staat nog steeds garant voor een evenwichtige sound van intense, broeierige pop en integere, gevoelige muziek , onder z’n warme , melancholische, doorleefde expressieve zang . Verhalende songs met een bijzondere kijk op de wereld en waar eens kan gelachen worden .
De titelsong die opent is er eentje die een druilerige avond inluidt , “Kim basinger” rockt en de rest is heerlijk genietbaar , zonder al te veel uitschuivers .
Goede plaat , de zesde al, maar minder spannend dan wat we vroeger hoorden.

Ook onze Admiraal aka Tom Van Laere neemt de tijd te werken aan nieuw materiaal. Er zat ruim wat tijd tussen ‘The honey & the knife’ en de nieuwe , maar ook daarvoor zat er wel vier jaar tussen . Hij is toe aan de vijfde plaat en hier vertrok hij opnieuw naar de VS . Nu koos hij ervoor met John Agnello (o.m. Sonic Youth, Kurt Vile , Dinosaur Jr) in Hoboken , New Jersey te werken .
Gewoontetrouw balanceert zijn materiaal tussen heerlijk broeierige retrorootspop, americana grooves en sfeervolle ingetogenheid, onder z’n warme melancholische, doorleefde en expressieve zang.
Songschrijvers H Williams, N Young, B Dylan, D Bowie, Jagger/Richards , D Lanois en N Cave worden een warm hart toegedragen, wat sterk scoort in de sing/songwriting van “Poet’s words”, “I don’t want to feel good today” en “The land of lack”. Het rockt op “Do your duty” en “No one here” . Hij gaat lekker loos op de singles “Nothing else to do” en “Breaking away”. Agnello , drummer Steve Shelley , bassist Jeff Bailey (Phosphorescent)  en ook J. Mascis komt eens langs en voelen de Admiraal perfect aan , wat maakt dat dit een aangenaam rockende en een homogeen , evenwichtig gevarieerde , broeierige kleurrijke plaat in het genre  is geworden . Na vijf platen nog steeds de moeite dus!

Een beloftevolle sing/songschrijfster is de Vlaamse chanteuse Mira Bertels, die al een paar platen uitheeft en al eerder in de belangstelling kwam met een aanstekelijke versie van “De onverbiddelijke zoener” . De talentvolle schrijfster heeft een overtuigende Nederlandstalige plaat uit met sfeervolle pop en kleinkunst, die een jazzy toon herbergen  .
Muziek die samen met o.m. Eva De Roovere en Hannelore Bedert , de Nekka-night siert en de Nederlandse Roosbeef  in het achterhoofd houdt.
‘Is dit een droom?’ Het is alvast werkelijkheid dat we houden van deze subtiele pop , die haar pianospel en zalvende stem voorop plaatst .
http://www.mira-online.be

Neem gerust een kijkje naar de pics – live foto’s …
Admiral Freebee deed ook Leuven aan voor het voorstelling van zijn vierde CD ‘The Honey & The Knife’. Het Depot liep vol en iedereen had er zin in én den Admiraal duidelijk ook… Het werd een afwisselende set met nieuwe nummers zoals “The art of walking away “en “Always on the run” en oudere hits als “Einstein Brain”. Bij “Admiral for President” zong het ganse publiek het refrein mee; ook de nieuwe songs werden uitstekend onthaald.
De band had alles van zich gegeven en dit apprecieerde de fans duidelijk, niet 1 maar 2 bisnummertjes werden er gespeeld waarna iedereen tevreden terug naar huis keerde …

Organisatie: Depot, Leuven

Admiraal Tom Van Laere blaast de eerste kaarsen uit, want de vierde cd ‘The honey & the knife’ tekent voor 10 jaar Admiral Freebee. Bij onze vriend staan stadsimpressies centraal en horen we grauwe, doorleefde, poppy, sfeervolle rock/americana/bluesrock.
Ook vanavond hield hij er net als op de laatste plaat tegenstellingen op na, want de sound ging van heerlijk opwindend, strak, stevig naar ingetogenheid, intimiteit, melancholie, en van beroering tot ontroering, onder z’n warme stem en verbeten expressieve zegzang.
We kunnen na de set maar besluiten dat de Admiraal op de huidige toer beschikt over een goed geoliede, puike begeleidingsband, die btw bestaat uit Bjorn Eriksson (was al bij den Admiraal tijdens de vorige tour en ontpopte zich als een belangrijke toegevoegde waarde), Flip Kowlier op bas (ooit was hij basmuzikant) en vrienden van het eerste uur Tim Coene (gitarist/toetsenist) en Jules Lemmens op drums.
Het alterego Admiral Freebee brengt Rolling Stones, The Crazy Horse, The Replacements, Cowboy Junkies, Lambchop, dEUS en Grinderman samen en draagt de songschrijvers Young, Dylan, Bowie, Jagger/Richards, Beck en Cave een warm hart toe.

De nieuwe plaat werd zo goed als helemaal voorgesteld, aangevuld met enkele fijne oudjes, zonder weliswaar over te stappen naar een ‘greatest of’. Ferme AF hits vielen vanavond uit de boot: “Rags’n’run”, “Ever present”, “Einstein brain”, “Oh darkness”, “Recipe for disaster”, “Coming of the knight”en “Perfect town”. Maar er waren nog voldoende van die pittig gekruide songs om te overtuigen.
Als backing vocaliste trok hij deze maal Karolien Van Ransbeeck aan die de fakkel overnam van Nina Babet, Sandrine en Nathalie Delcroix.
De Admiraal bende trok meteen de aandacht met de snedig rauwe retro van “Blues from a hypochondrial”. Het tweede nummer “Last song about you” klonk fel en stevig. In het popgroovende “Always on the run” zat een gevarieerde swing en toonde aan hoe gemotiveerd de heren wel waren door de meerstemmige zang in de refreinen, door het opboksende gitaarspel Van Laere – Eriksson en het opzwepende van de dubbele percussie. Het kwam live de melodie zeker ten goede.
De Admiraal bood ademruimte door enkele sfeervolle ballads: het intimistische “Look at what love has done” op piano en akoestische gitaar en een ingehouden slepende “The longing never stops”. We voelden een sfeer van ‘the city never sleeps’ aan door verdwaalde gitaargetokkel en mondharmonica.
Vanaf dan freewheelde de band graag in het materiaal. “My hippie ain’t hip” klonk anders door de 2 basses – 2 drums, in het mooi uitgesponnen oudje “Admiral for president” kreeg het publiek de ruimte het refrein te scanderen en klonk de stemvervorming van de resonantie door en “Bad year for rock’n’roll” vulde de rustige hymne aan z’n grootvader, “fools like us” aan. Kleurrijke songs werden het van verschillende impressies en belevingen, van stevig – zacht én van traag – slepend - stomend door de heerlijke opbouw, verrassende wendingen en de portie durf en avontuur. De nummers zaten mooi tussen de dromerige, zalvende pianoballad “Carry on” en de luchtige, zwierige en speelse pop van “All thru the night” en “Living in the weekend”. Hiermee onderstreepte Admiral Freebee het afwisselende sfeertimbre!
We hoorden een schitterende ‘closing final’ en een jam in “Get out of town” en “Hymns for demons/Home”, die ruig, smerig, grimmig als broos, breekbaar en gevoelig klonken. Op het eind ontspoorde de sound in een noisy gecontroleerd gefreak. Spijtig genoeg kwamen hier de backing vocals van Karolien onvoldoende door. Het intens meeslepende “The art of walking away” breidde er nog een leuk staartje aan met stomende Young/ Crazy Horse en Lou Reed riffs. Een gevoel creëerden ze van een miezerig, mistig nachtje in hometown Brussels…

En na deze bezwerende finalereeks floepten de lichten aan. Over & Out nu iedereen goed op dreef was gekomen … en dan zit je nét met dat hongergevoel van ‘nog iets meer’ … ‘dat iets meer’ kan er gerust nog komen met de komende clubtour. Duidelijk was dat we een gretig spelende band aan het werk zagen, die je gewoonweg moet gezien hebben!

Tom Van Laere heeft lovende woorden over Few Bits aka Karolien Van Ransbeeck. De frêle jonge dame had een fluwelen stem en speelde enkele dromerige, intieme nummers op akoestische gitaar. Ze moest nog wennen aan de grote zaal, maar bleef voldoende overeind om de aandacht te trekken. Een ruiker bloemen op het laatste nummer zal alvast een hart onder de riem zijn op de komende clubtour met Admiraal Freebee.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel