Moby – Heerlijk opzwepende nostalgie
Lady Blackbird + Moby
Zaterdagavond 21 september, met 26 graden op de thermometer is er voor muziekliefhebbers geen betere manier dan deze eerste zomerse herfstdag af te sluiten dan in het gezelschap van Moby. Geef toe, we hebben er meer dan 10 jaar op moeten wachten, maar dat wachten werd beloond ...
Maar eerst is het woord aan 'Mevrouw Merel' ofte 'Lady Blackbird. Dat die naam een belletje doet rinkelen is niet geheel vreemd, ze had al eerdere passages in België, meer bepaald Werchter, Gent Jazz, ... Vandaag dus als intro en straks ook bij Moby 'on stage'
Waar de vaak gelezen verwijzing zijnde de 'Grace Jones of Jazz' vandaan komt merk je bij aanvang zowel in haar présence als in haar stemgeluid. Begeleid op gitaar brengt ze eerder nummers uit haar album ‘Black Acid Soul’, een cover van Nina Simone “Blackbird”, juist en zo weet u waar ze de inspiratie voor haar artiestennaam haalde.
Vervolgens komen er songs uit haar meest recente album, ‘Slang Spirituals’, met onder andere “Man on a boat”; dan wordt de gitaar ingeruild voor de keys voor “No one can love me”. Op het nummer “City” is ze even in de war waar ze nu juist is ... Londen misschien? Nee, Antwerpen dat was het ... Met “Reborn” rondt ze haar set af, het optreden werd gesmaakt, maar we kwamen toch vooral voor Moby, he?
Aangezien de plaat 'Play' uit 1999 dit jaar 25 jaar wordt is er een uitgelezen kans om daarmee een korte exclusieve 10-daagse tour te doen in Engeland, België, Duitsland, Frankrijk en uiteindelijk Zwitserland. Richard Melville Hall aka Moby verdient hier niks mee want hij bezorgt al zijn inkomsten aan nationale dierenrechtenorganisaties. Niet voor niks staat ANIMAL RIGHTS al enkele jaren op zijn linker- en rechter arm getatoeëerd.
Lichten uit en spots aan want hier gaan we … “My Weakness” wordt ingezet en gevolgd door “In My Heart”. We zien een scherm links en een scherm rechts aangevuld met een hele goeie lightshow. De zeer grappige clip van “In This World” krijgen we niet te zien op een megascherm want dat is er niet.
Met de hulp van een sterke band en twee straffe achtergrondzangeressen zal hij ons het mooiste uit zijn collectie brengen.
Na de nummers “Go” en “Bodyrock” neemt hij ons mee met een verhaal naar zijn achtertuin waar hij de voorbije 10 jaar vegan pizza's heeft gegeten en de volgende nummers speelt met zijn vrienden eekhoorns en spinnen in LA … “Flower / Find Me Baby”, “Almost Home” en “When It's Cold I'd Like To Die” volgen nu, inderdaad een beetje gezellig zoals je in de tuin zit. Een beetje saai zegt ook de meneer rechts van me. Maar ondertussen zijn we met 25000 fans allemaal klaar voor het echte werk en dan volgen “In This World” en “Porcelain” dat hij voor de eerste keer speelde op Torhout-Werchter in 1998 volgens hem. Hij praat heel klaar en duidelijk; hij loopt en springt als een balletje in een flipperkast rond.
Moby speelt alle instrumenten en we zien hem trommelen, aan een synthesizer staan en gitaar spelen.
Muzikaal is de stijl van de Franse Jean-Michel Jarre vervat. Een gevoel van ‘People come together’ ervaren we , een samenhorigheidsgevoel, “We Are All Made Of Stars” is een perfect voorbeeld. Nadien volgt “Machete”.
Hij excuseert zich keurig dat hij geen Nederlands of Frans spreekt en vertelt ons een nieuw verhaal. Ooit zat hij ergens met Lou Reed en David Bowie, kwestie van de juiste namen te gebruiken als je wilt 'namedroppen' … hij zag Lou Reed met gesloten ogen en David Bowie genieten op het volgende nummer, “Walk With Me” met de magistrale sterke stem van Lady Blackbird, uit het voorprogramma, een hoogtepunt alvast , gevolgd door “Why Does My Heart Feel So Bad?”. ‘Wat is die Lady toch geweldig’, zegt Moby en dat vinden we natuurlijk ook allemaal.
Ik las vorige week in een Engels tijdschrift 'eat this, Oasis' waarbij zijn (Moby) comeback er eentje is met het doneren van alle inkomsten; zo moet je dat doen!
We komen ondertussen in de laatste rechte lijn met “Everloving”, een nummer dat vaak is gebruikt in films, gevolgd door “Extreme Ways” en “Honey”; het is een beetje jammer dat hij precies weinig zelf zingt, maar net dan volgt er iets heel bizars…. Als we helemaal klaar zijn voor de apotheose brengt hij een cover (van een cover) “Ring Of Fire”, meest gekend in de versie van Johnny Cash; aangezien we met ons 25000 samen de trompetso moeten zingen wordt het nog plezant. En of we het leuk vinden. Aangezien de democratie onder vuur ligt roept hij ons op om te gaan stemmen (?) voor de Amerikaanse verkiezingen zodat er niet nog eens een Trump komt als president. Hij stoomt verder in de set, o.m. een bombastische, minder goeie, versie van “Lift Me Up”.
Net voor het einde worden we als Belgen nog bedankt voor wat ons landje gedaan heeft voor de elektronische muziek, herinneringen aan de kelder van de Cherry Moon en een naam als Front 242 zijn en waren echt belangrijk. In 1995 speelde hij een eerste keer “Feeling So Real” in België en nu krijgen we het terug! Afsluiten doet hij liefst solo met het opzwepende “Thousand”.
Het werd een heerlijk opzwepende nostalgische trip . Hij mag de volgende keer meer dan zeven shows doen en zien we hem maar al te graag terug op één of ander festival. Duimen!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Herbaut
Moby
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6897-moby-21-09-2024.html?Itemid=0
Lady Blackbird
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6896-lady-blackbird-21-09-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Live Nation
De sound van Moby is de laatste tien jaar beduidend rustiger, sfeervoller, dromerig geworden. Atmosferisch en filmisch. We horen op de recentste platen ‘Hotel’, ‘Last Night’ en ‘Wait for me’ en ook op deze hier maar weinig pompende beats meer in z’n popdance landschap . Sferische pop en beeldrijke soundscapes, met af en toe een uitspattingske. Het is wel lekker chillen, zweven , wegdromen, uitblazen en genieten op die muziek met een gelaagde hemelse, spooky vrouwelijke zang en Moby’s rapzang.
‘Destroyed’ is een goede plaat , maar ook niet meer dan dat … Geen enkel nummer springt er echt uit, maar er zijn een handvol puike songs van de vijftien als “Be the one”, “Lie down in darkness”, het bezwerende “Victoria Lucas” en het opbouwende groovy “After” .
Moby beschikt over geen heilig vuur meer, breekt anno 2011 geen potten meer als ten tijde van z’n ‘Play’, maar biedt nog steeds de ideale onthaastingsmuziek …
Dat het sympathieke kleine mannetje in een snel veranderende muziek- en dancewereld op vandaag niet meer ‘hot’ is, is een understatement. Sedert ‘Play’ uit 1999 heeft hij geen deftige plaat meer uitgebracht (opvolger ‘18’ was nog een commercieel succes, maar het was niet meer dan een lauw doorslagje van ‘Play’ en de platen die er op volgden waren zowaar nog zwakker, met als absolute dieptepunt het vehikel ‘Hotel’).
In de Botanique kwam Moby zijn nieuwste album ‘Destroyed’ voorstellen, een plaat die laat ons zeggen wel zijn momenten heeft, maar die alweer mijlenver staat van de klasseplaatjes als ‘Everything is wrong’ en ‘Play’.
Wetende dat de ukkepuk ondertussen een mega status verworven heeft -gewoonlijk speelt hij in immense zalen of op grote festivals voor duizenden toeschouwers- leek het ons toch wel bijzonder om hem te gaan bekijken in de gezellige Orangerie van de Botanique voor amper zeshonderd trouwe fans.
Een paar zaken werden ons meteen duidelijk : vernieuwend is de muziek van Moby al lang niet meer en de nieuwe songs zullen het niet tot klassiekers brengen. We troffen wel een uiterst enthousiaste Moby aan die genoot van elke minuut die hij op dat podium van die kleine zaal mocht staan. Speciaal voor het Belgisch volkje speelde hij de rocker “That’s when I reach for my revolver” die niet in de reguliere setlist was opgenomen en die voor ons meteen als één van de hoogtepunten van de avond kon doorgaan. Ook had hij er geen erg in om één song (“Natural blues”) in verschillende toonaarden twee keer na elkaar te spelen, en dit vooral om zijn zangeres een plezier te doen. En dit bracht ons meteen naar het volgende probleempje. De donkere dame was gezegend met een prachtstem, wat zowel haar sterkte als haar zwakte bleek te zijn. Ze overdreef nog geen klein beetje met het etaleren van haar vocale bereik, en dat was soms een zegen maar elders stond het dan weer de songs serieus in de weg. Moby zou het mens een beetje meer moeten intomen.
Voor het overige was de haarloze lilliputter zelf verduiveld goed op dreef en bleek hij ook een verbluffend gitarist te zijn die naast een paar hete funky riffs ook knappe solo’s uit zijn instrument toverde (heel even dachten we aan Prince). Ergens schuilt er een hevige rocker onder dat kale kopje, wat we nog meer moesten beamen nadat hij zich waagde aan een splijtende versie van “Whole lotta love”.
Moby had vanavond nogal wat het geduld van het publiek op de proef gesteld, hij was met aardig wat zwier aan zijn set begonnen, met ondermeer een hitsig “Go”, maar schakelde dan een versnelling terug waardoor het danslustige publiek een beetje op zijn honger bleef zitten. Maar het verhoopte dansfeestje kwam er op het einde dan toch met opzwepende dance tracks als “Disco lies”, “The stars” en als finale eindspurt het uitbundige feestje “Feeling so real”.
Eén en ander deed ons na dat bescheiden fuifje van twee uurtjes concluderen dat Moby ergens tussen dance, elektronica en rock zweeft (wij zijn benieuwd naar de dag dat hij eens een echte rockplaat zal maken), dat hij bijzonder sterke songs op zijn kerfstok heeft (“Why does my heart”, “Porcelain”, “In this world”, “Honey”, “Bodyrock” waren om van te snoepen) maar helaas ook enkele hele zwakke (“Lift me up” en “We are all made of stars” waren ook vanavond niet te pruimen) en dat hij op alle gebied en in elk genre zijn (kleine) mannetje kan staan. Chapeau !
Organisatie: Botanique, Brussel
De veganist Moby (NY) vertoeft in verschillende vakjes op muzikaal vlak. Ambient, dance, trance, pop en natuurlijk ook techno, het genre waarmee hij naam en faam verwierf eind de jaren '90 van de vorige eeuw. De hoogdagen van Moby zijn alweer een decennium geleden, toen hij het album 'Play' uitbracht. Sindsdien ging het bergafwaarts, al was '18' best nog te pruimen.
'Wait For Me' is het negende album van de kale singer-songwriter annex dj. Voor deze plaat grijpt hij duidelijk terug naar z’n vroegere platen (zo staat op de hoes een cartoonfiguur die doet denken aan de videoclips van 'Play'). Hou dan enkel de ingetogen en meeslepende songs over, en je krijgt 'Wait For Me'. Waar zijn vorig album 'Last Night' nog bol stond van de dancenummers, is dit de tegengestelde wereld. Een keerpunt in de carrière van Moby zal dit niet worden, want daarvoor is 'Wait For Me' van een maar triestig en middelmatig kaliber. De synths brengen vooral weer de vioolsamples voort die we al zoveel keer gehoord hebben van Moby, samen met weer dezelfde opbouwen in de nummers en zachte beats. Luister maar naar “Division”, “Study War” en “A Seated Night” (die laatste is compleet met kerkkoor) en u zult wel snappen wat we bedoelen. Gelukkig sieren er wel enkele pareltjes het album. “Pale Horses”, “Shot In The Back Of The Head”, “Mistake” en de titeltrack. Zij hebben door de vocalen meer diepgang. Verder vinden we ook wat noise terug zoals “Stock Radio” en “JLTF-1” waar Moby duidelijk de experimentele toer opgaat. Hoezeer we Moby (né Richard Melville Hall) ook respecteren, in tegenstelling tot anderen, we moeten toegeven dat we teleurgesteld zijn. Om het met een nummer van de plaat te zeggen: “Hope Is Gone”?
Na een paar tegenvallende platen als ‘18’ en ‘Hotel’ greep Moby op z’n nieuwe plaat ‘Last Night terug naar de ‘Play’ periode. Inderdaad , de electrodance, techno en ambientpop heeft een aanstekelijke groove, bevat soul en is dansbaar.Keyboards, drum en beats dus onder een gelaagde soulzang van Joy Malcolm en de onvaste achtergrondstem van onze kleine hyperkinetische do-it-all Richard Melville Hall uit New York.
Hij heeft een paar schitterende dansnummers op ‘Last Night’ als “I love to move in here”, “Everyday’s it’s 1989”, “Live for tomorrow” en “Disco lies”. Moby zocht iets vaker z’n roots op, wat een aardige en afwisselende danceplaat met enkele ambiente stukken opleverde. Een recept van dansen, zweven en chillen onder een heldere sterrenhemel.
Nederlands 
Français 
