Barrel Smoke - Ik denk dat we met deze nieuwe plaat op een punt zijn, dat we een bepaalde sound hebben gecreëerd die bij ons past!
Barrel Smoke ontstond in mei 2020 tijdens de eerste lockdown van de wereldwijde pandemie … Dat resulteerde in de EP ‘Barrel Smoke’, opgenomen zonder dat de band echt een studio kon induiken door die omstandigheden. Twee jaar later kon Barrel Smoke wel de studio in. Met het full album 'Locked 'n' Loaded' onder de arm, met Jan Viggria (gitarist van o.a. The Guru Guru) als producer, gooide de band hoge ogen. Het album kreeg lovende recensies en opende ook meer deuren.
Ondertussen hebbe de heren eigen studio kunnen bouwen en kwam er een vijfde bandlid bij waarmee de single “Crime, Cocaine & Bootleg Whisky” werd opgenomen. Barrel Smoke oogstte onlangs nog succes tot in Amerika met een nieuwe single “Neon Light” en bracht nu eind oktober zijn tweede plaat uit ‘Death Trap’.
Naar aanleiding van deze release hadden we een fijn gesprek met Tom Neeskens. Uiteraard keken we ook vooruit naar de toekomst, en spraken over ambities en de veranderende scene na die COVID tijden + welke invloed dit op hen heeft als band en muzikant..
Jullie zijn als muzikant niet aan jullie proefstuk toe, maar Barrel Smoke is een gloednieuw project. Hoe zijn jullie op het idee gekomen, hoe is alles begonnen..
We zijn begonnen midden in die corona pandemie, we mochten niet meer werken en niets doen, en verveelden ons eigenlijk een beetje. We wonen niet zo ver van elkaar, en Ibe en ik zijn ook schoonbroers, we zagen dus elkaar heel frequent ondanks die rare tijden. en toen zijn we beetje illegaal de kelder ingedoken (haha) en wat demo’s beginnen maken, en dat ging allemaal opvallend goed. Waardoor we daar toch iets meer wilden mee doen, met als gevolg dus die eerste EP.
Jullie hebben ook aan Wacken Open Air Battle meegedaan (zie ik op jullie instragram); hoe was die ervaring? en is zo een wedstrijd mee doen (of het winnen) een sleutel om meer deuren te laten open gaan denk je?
Voor een stuk wel, we hebben ook meegedaan aan de Alcatraz Bash , we hebben bij beide in de finale gespeeld en net niet gewonnen. Maar je komt op die manier wel met een breder publiek in contact, en ook mensen die je anders niet ziet op je shows. We spelen ook niet een specifiek genre , daarom is het moeilijke ons in een hokje te steken. Maar door zulke wedstrijden mee te doen, bereik je dus wel dat breder publiek en krijg je vanuit een andere invalshoek ook reacties. In die zin opende dat dus zeker deuren. Ook naar andere optredens toe. Er is binnen de scene veel concurrentie. Maar er blijft nog voldoende plaats over in onze kleine landje.
Daar pik ik even op in, je zegt het eigenlijk zelf er is een overaanbod aan bands. Ik vind jullie super goed, maar binnen die muzikale poel aan bands binnen jullie genre, hoe vindt Barrel Smoke daar zijn weg terug? Wat maakt jullie zo uniek dat ik (moest ik geen fan zijn) toch voor jullie zou kiezen?
Wat ons uniek maakt is dat we alles DIY doen, en ons niets aantrekken van trends. We schrijven muziek die wel in de eerste plaats zelf graag horen. Indien iemand anders dat leuk vind, goed, indien niet is dat jammer maar dat houdt ons niet tegen. We doen dus ook daadwerkelijk alles zelf, wat de nieuwe plaat betreft ook. Behalve het ontwerp van de platenhoes. We hebben onze eigen studio. We zijn van niemand afhankelijk, buiten de vijf bandleden zelf. Dat zorgt ervoor dat we ergens wel boven dat maaiveld kunnen uitkijken, omdat er gewoon geen druk op onze schouders rust via managers of zo. dat willen we ook zolang mogelijk zo houden.
Jullie brengen dus nog steeds fysieke platen uit, is dat nog ‘nodig’ in deze tijden van YouTube, sociale media en Spotify? Ik weet dat er binnen de muziek die jullie brengen nog fans zijn die LP’s kopen maar toch..
Spotify is een perfect medium om je muziek wereldwijd te verdelen, tot in alle uithoeken van de wereld kunnen ze naar je muziek luisteren. We willen ons echter profileren als een ‘70s /’80s band en binnen die niche koopt men nog platen. We zijn zelf ook verwoede LP verzamelaars. Het kost allemaal veel geld, maar er is duidelijk nog een markt voor, dat merken we toch. Het verkoopt en blijft verkopen, meer dan CD’s zelfs. We kunnen niet anders dan online mee gaan, maar willen toch ook authentiek blijven; De inkomsten van onze optredens, verkoop van T-shirts en zo gaat integraal in de productie van platen, maar het loont de moeite om dat zelfs in deze tijden te blijven doen.
Is het sinds corona niet moeilijker geworden om als band aan de bak te komen en te blijven? Ik heb de indruk dat de scene toch veranderd is.. Niet in het voordeel van de ‘underground’ heb ik de indruk
De scene is inderdaad veel veranderd. Dat merken we zelf ook wel. We draaien al best een tijdje mee binnen die scene als muzikanten. Het is moeilijker geworden om optredens te boeken, mensen komen moeilijker buiten ook. Vooral in onze regio, Limburg, waar vroeger enorm veel kwalitatief heel goede bandjes waren zien we dat er veel verdwenen zijn. Het wordt ook niet meer aangemoedigd , iedereen is precies een slaapkamer muzikant geworden. Niemand wil nog echt samen spelen, samen repeteren heb ik de indruk. Ik speel uiteraard ook thuis nog gitaar en doe aparte dingen, maar er is wat mij betreft niets leuker dan met vijf kameraden op de gort gaan en optreden en samen komen in repetities. Maar die charme is voor een stuk verdwenen.
Wat me ook opvalt is de verandering binnen het publiek. Mensen kopen wel voor een AC/DC 150 euro of veel meer voor neer. Maar een band als jullie die ‘niet gekend is bij een groot publiek’ komen de mensen niet meer naartoe, ook al kost een ticket 15 euro of zo, waardoor daar amper publiek op afkomt. Dat was vroeger toch anders, merken jullie dat ook?
Dat is inderdaad een voornaam punt dat je aanhaalt. Het is frustrerend om te zien hoe grotere bands, en we gunnen hen dat wel, haast geen moeite meer moeten doen. Ze vragen overal veel geld om te mogen optreden, maar moeten er zoveel minder energie en geld insteken. Terwijl wij, en bands als ons, daar enorme inspanningen voor moeten doen, ook financieel, en gaan optreden voor een prijsje. Dan is het inderdaad wrang om te zien dat daar amper volk op afkomt, en die grote bands wel zoveel publiek blijven trekken. Dat is een verandering die wij dus inderdaad ook merken binnen de scene.. dat is een frustratie die je ook merkt bij veel muzikanten zoals ons ja. Dat ligt ook aan de massamedia, zulke grote concerten verkopen gewoon uit omdat het dood gepromoot wordt…
Waarom ik dat vraag, er zijn veel bands die het om die reden net opgegeven hebben. En ondanks die ‘frustraties’ blijven jullie (gelukkig voor ons) wel volhouden, wat is dan de motivatie om toch door te zetten?
We doen het gewoon veel te graag. We merken nu dat we als band sterker zijn , en het groter aan het worden is, zeker met die tweede plaat nu. Die is redelijk goed onthaalt. Er begint rond de band duidelijk iets te leven. We zijn vijf vrienden die veel te graag muziek maken, het is een passie die ons bindt. We stappen dat busje in en gaan optreden.. dat is de grote drijfveer om door te zetten, en ook dat we dus nu merken op een punt te zijn gekomen dat pas echt aan het groeien zijn. Laat het ons daarbij houden. en we zien wel wat de toekomst ons brengt..
Dat lijkt me inderdaad een drijfveer om door te zetten. Nu we daar zijn aanbeland. Op 31 oktober komt een nieuwe plaat uit ‘Death Trap’. Ik heb die al beluisterd, en ik hoor een streepje AC/DC hardrock, maar met een lekkere hoek af. Klopt dit?
Nee, want bij Alcatraz Bash hebben ze ons in Rock Tribune omschreven als ‘hardrock met een hoek af’. We hadden dat zelf nog nooit zo bekeken. We vonden het naderhand wel een prachtige omschrijving. Onze muziek is natuurlijk heel jaren ’70 geïnspireerd en daar hoort AC/DC ook bij uiteraard. Wat bij ons ook wel speelt. We zijn met vijf mensen die toch een uiteenlopende muzikale smaak hebben. Die hardrock bindt ons wel, maar we komen allemaal uit een heel andere scene. Onze zanger is een hevige country fan. Onze gitarist is dan weer enorm into typische ‘90s zoals Red Hot Chilli Peppers, Alice in Chains en zo. En de bassist en ik zijn enorm fan van hardrock en Southern rock. En daarnaast zijn er nog invloeden uit punkrock zelfs. Dus als je dit allemaal samen neemt, dat omschrijft onze muziekstijl een beetje, en zorgt voor ‘die hoek af’.
De songs ademen ook veel energie uit, ik ging er prompt lekker van headbangen. Jullie slagen er als één van de weinige in die ‘live sfeer’ te brengen op plaat,. Is dat een bewuste manier van werken om jullie muziek op plaat te laten klinken zoals het live wordt gebracht of is dat ver gezocht?
Dat is er zeker bewust in gestopt, we nemen ook alles live op. Onze eerste EP ook, ook al was dat kwalitatief niet het beste wat we hebben gedaan. Maar met de middelen die we toen hadden is dat goed gelukt. We zijn ons beginnen verdiepen hoe een band als Led Zepplelin hun platen maakt, of al die bands die we graag horen. En dan kwamen we tot de conclusie dat de sound die we graag hoorden, kwam van platen die live zijn opgenomen. de vorige plaat was in een externe studio, en hadden we ook live opgenomen. Ondertussen hebben we een eigen studio, waar we dus de muziek inderdaad bewust live opnemen. Zeker dus op die tweede plaat ‘Death Trap’. En nu doen we het altijd zo.. altijd live.
Is dit de stijl die jullie doorheen de jaren willen blijven uittekenen of zijn er nog groeimogelijkheden denk je zelf?
Ik denk dat we met deze nieuwe plaat op een punt zijn gekomen, waar we een bepaalde sound hebben gecreëerd die bij ons past. En die willen we ook behouden. Maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat er geen groeimogelijkheden meer zijn uiteraard. Die herkenbare sound zal wel blijven, maar als je de volgende plaat van ons hoort hoeft die niet hetzelfde te zijn als de vorige. We willen zeker er wat evolutie blijven insteken. Maar de basis is nu wel gelegd…
De reacties waren ook al heel goed heb ik begrepen?
We kregen al goede recensies. De plaat werd op Spotify ook goed ontvangen en we hebben ze eergisteren (31 oktober) voorgesteld in Hasselt, en daar kregen we ook heel positieve reacties op. Er was ook veel publiek en zo. het publiek was ook enthousiast. Tot hiertoe mogen we dus zeker niet klagen, integendeel.
Naast het uitbrengen van een plaat, wat zijn de verdere plannen? Wordt 2025 het jaar van de grote doorbraak? Met andere woorden, wat is je grote doel voor volgend jaar …
We gaan natuurlijk meer optredens doen, ons doel is ook meer naar festivals toe werken in 2025. Ondertussen club shows blijven doen, en er zij plannen om een kleine mini-tournee te doen rond die nieuwe plaat. Ook misschien Buitenland, maar dat is nog niet concreet. We zijn overal aan het onderhandelen. 2025 ziet er tot nu toe al heel rooskleurig uit, zeker en vast. Maar er kan (en mag) nog wat bijkomen.
Met de muziekstijl die jullie brengen zou je wereldberoemd kunnen worden moest je Duits, Engels of Amerikaan zijn … Is het feit dat jullie een Belgische band zijn een probleem om te groeien? Weinigen slagen erin, in ons land zijn ze zelfs zeer zeldzaam, zeker binnen de metal (ik denk aan Evil Invaders, die daar wel zijn in geslaagd). Wat denk je zelf?
Ja en nee, ik weet niet of dit effectief iets te maken met het ‘Belg zijn’. In Nederland (ook geen super groot land toch) wordt je als band zijnde meer ondersteund. Vanuit de Overheid wordt het zelfs aangemoedigd om zulke dingen te doen, waardoor ze daar zulke mooie concertzalen hebben door het land heen. Hier toch veel minder. Voor ons persoonlijk, we hebben een gezin en werk dus we gaan daarvoor niet verhuizen. We kunnen als Belg zijnde echt niet meer bereiken. En laat ons eerlijk zijn als je binnen België een naam kunt hebben als band en die naam behouden ? dan zij we ook wel blij hoor. Natuurlijk willen we internationaal kijken, maar dan moet het toch allemaal wel goed lopen. We hebben met onze single ‘Neon Light’ in de Billboard in Amerika gestaan, maar de kans om daar dan te mogen spelen lijkt ons klein. Maar zeg nooit, nooit uiteraard. En laat ons eerlijk zijn je vernoemd Evil Invaders maar die zijn naast Brutus toch wel een uitzondering wat dat betreft.
Wereld dominantie is wellicht niet direct jullie ambitie als ik het goed begrijp, wat is je grote ambitie en is er een soort ‘einddoel ‘ dat je voor ogen hebt?
Dat is iedere band zijn uiteindelijk ambitie, wereld dominantie , graag zelfs. Als ze morgen vragen om op Glastenbury te spelen, gaan we niet nee zeggen uiteraard. Maar we moeten realistisch blijven, en met beide voetjes op de grond. De band is niet mislukt als dat ons nooit zou lukken. we hebben dus zeker ambities, maar willen vooral stelselmatig blijven groeien. En kijken waar we uitkomen, en dan kun je altijd verrast zijn maar nooit teleurgesteld.
Een sportpaleis, op grote festivals spelen, grote zalen verkopen of toch maar een band worden binnen het clubcircuit en daardoor het risico nemen rond de kerktoren te blijven spelen? Tenzij die ‘kerktoren’ meer dan voldoende is voor jullie …
We verkiezen toch eerder het club circuit. Ook in het buitenland , als dat kan. Het Europese club circuit. Liever dat dan in een Sportpaleis, in een richting geduwd worden die niet meer strookt met de muziek die we zelf willen maken. We zullen nooit stappen in een verhaal van commercialisering.
95% antwoordt het club circuit. Maar het moet toch leuk zijn om duizenden kelen uw songs te horen meebrullen tot ver naar achter op een Graspop of in zo een grote zaal?
Dat moet inderdaad heel leuk zijn zoiets meemaken. Maar het is nog veel leuker om heel dicht bij je publiek te staan, en dat kan enkel in dat club circuit. De energie die je voelt in een volle club is gewoonweg onbetaalbaar. Natuurlijk zou spelen in een sportpaleis te gek zijn, maar niet ten koste van alles , laat het ons daarbij houden.
Dat lijkt me een mooie manier om dit interview af te sluiten, voeg hieronder gerust wat links toe, waar mensen jullie kunnen bereiken …
Tot ergens op een podium binnenkort … én zeker tot in 2025
Facebook: https://www.facebook.com/barrelsmokeofficial
Spotify: https://open.spotify.com/artist/79SgkUb8r8C6sLwvSJs8xG?si=4bXmXYKRT4mH2uod9nUmlA
Barrel Smoke wist ons aangenaam te verrassen op de finale van de Belgische Wacken Battle en daarom luisteren we nog eens terug naar de single die ze enkele weken geleden hebben losgelaten op de wereld.
“Red Light Rumble” is een echte banger in de traditie van Motörhead, The Darkness, Enforcer, Airbourne en (dan in het Nederlands) BEUK. De song heeft een hoog octaangehalte en laat de spierballen rollen. Productioneel en in de mix is er misschien nog wat marge om nog harder te knallen, maar als we dit moeten beoordelen op het inspelen en de songopbouw, dan doet Barrel Smoke hier weinig verkeerd.
Het klinkt voor geen meter vernieuwend, maar het wordt wel met veel grinta gebracht.
https://www.youtube.com/watch?v=lTy6q-JFluY
The Chainsmokers - na de clubtour, klaar voor de festivalzomer!
Bijna exact twee jaar na de oorspronkelijke datum , door de coronapandemie, was het dan eindelijk zo ver … het New Yorkse duo, The Chainsmokers kon eindelijk hun beloofde concert waarmaken in België. Wat oorspronkelijk in 2020 nog een ‘best of’ tournee moest zijn, is nu twee jaar later, een combinatie geworden met de voorstelling van hun 4e studio album ‘So Far So Good’.
… En alsof het zo moest zijn, bestaan ze net tien jaar. Reden genoeg voor een avondje vol leuke melodieën en opzwepende beats in Vorst Nationaal. "High" was de openingssong, een nummer van hun laatste nieuwe plaat en er volgden nog een vijftal nieuwe songs o.m. “Solo Mission”, “Testing”, “Riptide” en”iPad”; allemaal vocaal leuke songs die voorzien zijn met een nodig portie drama waarvan de oorzaak te vinden is van de minder leuke periode van de afgelopen twee jaar. Het is wel het juiste concept voor The Chainsmokers om drama en uitbundigheid te versmelten in hun live performance.
Na een wandeling in "Paris" volgde al snel "Don't Let Me Down" de samenwerking met zangeres Daya, waar het allemaal mee begon. Tussendoor klonk "Seven nation army” en Everytime We Touch”, van The White Stripes en Cascada respectievelijk door de boxen, letterlijk kleur gegeven van het nodig pyrotechnisch materiaal.
Matt McGuire, de drummer die de band vervoegde in 2017, blijkt een schot in de roos voor het duo, want er is sindsdien sprake van een band en niet meer van een DJ duo. Als je weet dat deze band 1/3 van hun award nominaties omzet in een overwinning, dan kan je zeggen dat Alexander ‘Alex’ Pall and Andrew ‘Drew’ Taggart van deze band een geoliede machine hebben gemaakt. De single "Something Just Like This" hebben ze samen met Coldplay uitgebracht; het is net als “Closer”, met de Amerikaanse zangeres Halsey, als met "Selfie" in de bis, het nummer waarmee het begon, een succesverhaal. Het zijn die vibes die je met een goed gevoel doen terugkeren van een concert, door de leuke melodieën, de pompende beats en een indrukwekkende show met lasers, vuur en CO² kanonnen.
Ook wanneer de minder sterke nummer werden gebracht werden, bleven ze overeind door een ander element waardoor het nooit verveelde.
The Chainsmokers zijn een beleving en tekenen voor een avond vol adrenaline; de energie van de band is verenigbaar met het publiek, een smeltkroes vol tevredenheid. The Chainsmokers is festivalmateriaal. Brussel was hun laatste halte van die langverwachte Europese tour, eentje die alle pijlen mocht verschieten, en daar kunnen we alleen maar blij om zijn …
Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4495-the-chainsmokers-17-11-2022.html?ltemid=0
Organisatie: Live Nation
The Chainsmokers – Roken is dodelijk eentonig
The Chainsmokers
Ancienne Belgique
Brussel
2017-02-21
Kim Loosvelt
De populariteit van het EDM dj-duo The Chainsmokers schoot het voorbije jaar de hoogte in. Ze beheersten de hitlijsten met onder meer “Roses”, “Don’t Let Me Down” en “Closer” en stonden afgelopen zomer op talrijke festivalpodia. Hun concert in de AB was dan ook op enkele minuten uitverkocht, wat betekent dat om en bij de tweeduizend mensen gisterenavond naar Brussel afzakten om de mannen aan het werk te zien. Jammer genoeg trakteerden ze dat publiek niet op een dik feestje met vele meezingers, maar wel op een meer zwakke , zichzelf herhalende set.
Het publiek – dat verrassend genoeg niet hoofdzakelijk uit 18-jarige meisjes bestond – had er nochtans zin in. Alex Pall en Andrew Taggart worden onder luid gejuich onthaald, iedereen is klaar om te dansen en zijn longen leeg te schreeuwen. De opener wordt een remix van “Closer” die al snel het tempo opbouwt en uiteindelijk ontploft in een eerste climax, vanzelfsprekend begeleid door rookkanonnen die ook voor een eerste keer tot ontploffing komen. Op het begin van de set werkt zo’n opbouw uitstekend, maar helaas werden we om de paar minuten op exact dezelfde manier gestimuleerd om uit de bol te gaan en had het op den duur het tegenovergestelde effect.
Na een kwartier is het duidelijk hoe de show in elkaar zit. Taggart en Pall laten de ene remix na de andere los op het publiek. Ze overspoelen ons met trapbeats en drum & bass, afgewisseld met fragmenten uit bekende nummers en af en toe een van hun eigen hits. Deze worden zonder meer verkracht door opnieuw over te gaan in een climax waarin drum & bass de overhand krijgt. Door deze formule ononderbroken te hanteren, maken ze twee grote fouten: ze brengen te veel verschillende dingen door elkaar en steunen veel te weinig op de kracht van hun eigen singles. Het resulteert in een publiek dat er bij momenten lichtjes teleurgesteld en ongemakkelijk naar staat te kijken.
Maar de mensen zijn gekomen om te dansen en geven niet zo snel op. Er worden verwoede pogingen gedaan om toch het feestgevoel te behouden door op de hoogtepunten de lucht in te springen en mee te zingen als er dan eens iets herkenbaar door de boxen klonk. Met hun eigen singles “All We Know”, “Kanye” en “Roses” krijgen The Chainsmokers iedereen mee. Taggart zorgt voor enkele entertainende momenten door stukjes live te zingen bij “Closer” en “Paris”. Dat hij geen geboren zanger is, wisten we al langer (dat maakte zijn optreden op de MTV VMA’s pijnlijk duidelijk), maar hier bewijst hij niettemin dat hij een degelijke stem bezit. Gecombineerd met zijn looks is dat genoeg om het publiek toch een beetje te doen zwijmelen.
Voorts vallen we van het ene genre in het andere, zo horen we onder meer fragmenten uit “Mr Brightside” (The Killers), “What’s My Age Again” (Blink 182), “Sweet Nothing” (Calvin Harris & Florence Welch), “Put In Work” (A$AP Ferg), “Under The Bridge” (Red Hot Chili Peppers) en “Yellow” (Coldplay). Op zich goeie nummers, maar hier worden ze ingeperst tussen harde elektronische sounds en gaat het effect totaal verloren.
De hele set is een beetje een verwarrende mix van elementen en het lijkt alsof The Chainsmokers niet kunnen kiezen wat ze nu precies willen brengen: dance, hiphop, rock, pop of toch maar drum & bass.
Oké, het zijn dj’s en we wisten op voorhand dat ze lustig gingen remixen. Maar het was iets te veel van het goede en na een tijdje ook gewoon heel erg voorspelbaar (het observeren van de mensen op de balkons kon ons al snel meer boeien dan de muziek). En dat ze hun eigen hitsingles er als verplichte nummertjes tussen gooiden en na een minuut al weer lieten overgaan in iets anders, was een collectieve ontgoocheling.
Hadden we te hoge verwachtingen? Is het omdat ze er zelf niet veel zin in leken te hebben? Is het omdat de show niet op maat gemaakt is voor een zaal als de AB? Al deze zaken zullen er wel in meespelen, maar we houden in elk geval een zware teleurstelling over na dit concert. De succesformule die ze op hun hits hanteren, poppy dance-nummers die worden gecombineerd met een vrouwelijke zangstem en af en toe ook die van Taggart, kwam nergens in deze set terug. De interactie met het publiek werd tot een minimum herleid en we waren stiekem opgelucht toen “Don’t Let Me Down” het laatste nummer bleek te zijn.
Voor wie de jongens nog een kans wil geven: op donderdag 29 juni palmen ze de main stage van Rock Werchter in.
Met dank aan Dansende Beren www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
De puike organisatie was er ingeslaagd om een affiche samen te stellen om u tegen te zeggen. Dan nog in een van de mooiste locaties op ons zakdoekje Vlaanderen: Casino in Sint-Niklaas. Helaas moesten de ploerten van The Legendary Shack Shakers te elfder ure afbellen ten voordele van een kleinere Amerikaanse toer. Zoek maar eens een vervanger…. Locale Baboons en Crystal vulden met een zekere glans die leegte in door beiden hun nieuwe schijf voor te stellen.
Onze binnenlandse rootspioneers Baboons kwamen hun derde ‘Uptown and Back Again’ voorstellen. De invloed van de Seatsniffers lijkt ietwat weggedeemsterd en ook hadden ze enige moeite om -zoals ze gewoon zijn – de zaal in vuur en vlam te zetten. Mij iets te veel clichés: kilos grillcreme, staande contrabas, jeans met duidelijke overslag, nep gretsch. Applaus voor toetsenman, op Nord dan nog. De drummer sloeg er soms enkele kilometers naast waardoor ze deze keer niet echt overtuigend waren. Ze hebben een mooie thuismatch gemist. De versie van Art Nevilles “I’m just a fool to care” mocht er best wel zijn.
Crystal and runnin’ wild was dan iets betere koek. Het frêle zangeresje doet wat timide aan wanneer ze het podium opschuift. Tot ze haar misthoorn van keelgat openzet, ons zowat omver blaast en samen met de voortreffelijke ritmesectie Johhny Trash en Dan Blackwolf voor een stevige start zorgt. Ze zweept met haar stem en sneaky moves het publiek wat op, zoadt een deel aan het publiek zich aan haar stond te vergapen en even de muziek vergat. Verse gitarist Thomas Beardslee in nog niet ten volle ingespeeld maar heeft duidelijk meer dan de nodige kwaliteiten op zak. De Johnny Cash interpretatie mocht er best wel wezen, maar ontbrak aan kippenvelfactor. “Demons” zal echter lang blijven hangen.
Opper- Seatsniffer Walter Broes haalt International Lieven Declerq en Baboon Bas Verstaen op het podium om met WB & The Mercenaires een overzichtje te geven van zestig jaar, roots en rock’n roll te geven. Met verbazend gemak doen deze met drieën beter wat de vorigen met vijf deden. Bas Verstaen komt hier dus beter tot zijn recht. Beginnen met een instrumentaaltje en dan meteen de pees erin. Comme il faut. Fuck electronica. Speelplezier troef. Respect. Broes en co razen door hun set , en alsof dat nog niet genoeg is, slaat Walter de slide aan om in een soort John Spencer Blues Explosion Trance te treden. Oeps, oordoppen vergeten.
Die gasten van Smokestack Lightnin’ zetten je op het verkeerde been. Ze noemen zich naar een nummer van Howlin’ Wolf, ze zijn zo roots, americana, country rock,…noem maar op, ze ademen zo Amerikaans dat je compleet vergeet dat het eigenlijk Duitsers zijn. Johnny Cash en Jimmy Reeds geesten dwarrelen op het podium. Zanger Bernie en vriend van onze –ja- upperseatsniffer Walter gebruikt zijn diepe stem en zijn rechtopstaande bas om de meest opzwepende countryrock te spelen.
Besluit: Het wegvallen van de Legendary Shack Shakers werd al bij al goed opgevangen door een bende rockabillies die elkaar goed kennen en perfect uitwisselbaar zijn. Ik had iets meer rockabilly waanzin en garageziekte verwacht. Doe mij maar drie en half sterren.
Organisatie: Casino , Sint-Niklaas
Binnen de vrouwelijke sing/songwriterschap, gedrenkt in de Britse classic rock/blues & folk zijn de dames van Smoke Fairies, Jessica Davies en Katerine Blamire te situeren. Een plaat van rustige, innemende songs, gedragen door een etherische samenzang, een stemmenpracht en muzikaal perfect op elkaar ingespeeld. Elf bloedmooie dromerige, weemoedige songs, waarbij Jack White een handje meehielp. Een plaat dat put uit de traditie van Emmylou Harris, die echoes galmt van Jefferson Airplane en Fairground Attraction en mee de frisse wind kan bepalen, die we al eerder hoorden van Alele Diane, Joanna Newson, Jana Hunter, Jessica Lea Mayfield, Marie Sioux, Jolie Holland, Laura Veirs en Cocorosie.
Aantrekkelijk materiaal dus op het heerlijke debuut ‘Through low light and trees’ van twee mooi ogende ladies, die we niet mogen vergeten toe te voegen aan ons lijstje van ‘fijn debuut’…
De groepsleden van het Nederlandse Moke hebben al een verleden bij andere bands die het binnen de Britpopscène houden. Inderdaad de band draaiende rond Felix Maginn (zang/gitaar) en gitarist Phil Tilli hebben een sterke tweede cd uit, die het debuut ‘Shorland’ van 2007 opvolgt … én overstijgt. Hun songs hebben een spannende, broeierige opbouw, krijgen kleur door de weelderige arrangementen en elektronica en worden gedragen door de warme stem van Maginn.
De songs zijn mooi uitgewerkt en staan pal naast de return van Echo & The Bunnymen. Meer zelfs, Ian McCulloch kan misschien bij deze heren even aankloppen om te horen hoe hij nog een best een popsong schrijft! Ze hebben alvast de kunst om te beroeren en te ontroeren door die gitaarlagen en fijne melodielijnen. Ze spelen ten dienste van het liedje en hebben hiermee en heel overtuigende, heerlijke plaat uit, luister maar eens naar “Love my life”, “Switch”, “Nobody’s listening” en de titelsong.
Nederlandse band die het verdient zich te onderscheiden van die hippe (Nederlandse) hiphopscène en nog iets muzikaals kan betekenen na het verhaal van Johan …
Nederlands 
Français 
