Mooneye – Mooneye brengt een set waarin ‘alles’ is vervat … Van Melancholie tot Uitbundig
Mooneye brengt een set waar alles in zit: melancholie, melodie en soms (uitbundig) rockend. De nieuwe songs nestelden zich moeiteloos tussen de oudere.
Mooneye is bezig aan een tour doorheen Nederland en België ter promotie van het nieuwe album ‘Come with Me and Hide’. Met de band doen ze mooie zalen aan zoals de Roma, het Depot, de Cactus Club… Vanavond is de Kreun (Het Wilde Westen) aan de beurt. Zo goed als een thuis match voor de inwoner van Zwevegem.
Het voorprogramma werd verzorgd door Philemon. Anton De Boes uit Sint-Niklaas zit achter dit project en hij werd hier bijgestaan door een gitarist waarmee hij nauw samenwerkt. Voor enkele nummers kwam er ook een klarinist meespelen. Voor zijn ep ‘Hourglass’ werkte hij samen met Pascal Deweze. Hij bracht vooral nummers uit deze EP. Melodieuze lo-fi pop/singer songwriter muziek. Met mooie gitaarklanken van de gitarist en een meezingmomentje als afsluiter. Waarschijnlijk is het met drums wat opzwepender dan hier het geval was maar om te openen voor Mooneye vond ik dit qua stijl en klankkleur heel gepast.
Daarnaast was het aan Michiel Libberecht en band want Mooneye is toch vooral een band geworden sinds hun debuutplaat. Er werd geopend met “Come with Me and Hide”. Een sterk nummer dat onderhuids donker klinkt door een riff dat afkomstig lijkt te komen uit de bluesmuziek. Een rustig begin dat halfweg het nummer openbreekt. Het werd gevolgd door het melancholische “Another Fool”.
Bij “Bright Lights” kwam de eerste echte opwinding op het podium en in de zaal. Daarna volgden “Branches” en “New Skin”. Vanaf dan kwam de vlam echt in de pijp met “Big Enough”, “Girl Like You” en “Black River”. De bas en drum maakten indruk. De gitaarklanken ook en vooral tijdens de opzwepende solo’s of outro’s die we te horen kregen. Zo ook met “Lover to Stranger”.
De ene gitarist/toetsenist verjaarde en kreeg een cheese cake met kaarsjes op het podium gepresenteerd. Een mooi momentje.
Voor “Too Young To Have Regrets” ging de band even van het podium en was het aan de Zwevegemse bard om dit breekbaar nummertje te brengen. Daarna kwam iedereen er terug bij en we kregen nog “Thinking Bout Leaving” en als afsluiter “In Between” (als ik mij niet vergis). Als bisnummers kregen we “Too Fast” en “Fix the Heater”. Beiden werden sterk gebracht.
De opbouw van de set was heel geslaagd. De band speelde met bravoure. Ook de nieuwe songs stonden, ondanks ze meestal iets ingetogener zijn dan die op ‘Big Enough’, hun mannetje tussen de oudere tracks. De stem van Michiel Libberecht klonk weer als een nachtegaaltje.
Na een mooi en aangenaam concert keerde ik met enkel oorwormen in mijn hoofd terug naar huis.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Voor deze plaat is de bezieler van de band, Michiel Libberecht, een beetje terug gekeerd naar zijn roots. Met name een plaat met een akoestische invalshoek en weinig toegevoegde snufjes. Een beetje zoals de muziek klonk op zijn debuut EP waar “Thinking About Leaving” op staat. Was ‘Big Enough’ eerder de plaat zoals ‘Odelay’ voor Beck was, dan zal ‘Come With Me and Hide’ eerder de plaat zijn zoals ‘Seachange’ voor Beck was. Beter kan ik het muzikaal niet vergelijken of uitleggen.
Er wordt geopend met “New Skin”. Je hoort het warme en melancholische geluid van het ingetogen nummer dat zeer emotievol gezongen wordt. Het nummer heeft een heel fijn refrein dat bij het opnieuw beluisteren meer en meer groeit. “Girl Like You” is regelrecht single materiaal. Een beetje uptempo en goed in het gehoor liggend. “Branches” kennen we al als single. Een sterk nummer dat ik op het eerste gehoor niet meteen als een single kandidaat zag maar het is een groei nummer met een folks karakter en een wiegend ritme. Op “Another Fool” krijgen we terug waar de band sterk in is: een melancholische zang met een warme sound en een wenende gitaar. Dat geldt eveneens voor “Lover to Stranger” dat nog net iets sterker in elkaar zit.
Op dit album krijgen we negen warme, melancholische en catchy songs te horen. Mooneye is terug gegaan naar het geluid uit de begindagen maar klinkt hier veel volwassener. De productie klinkt heel goed. Ik ben al benieuwd hoe dit straks live gebracht zal worden.
Het was even wachten op nieuw werk van Mooneye. Nu we de nieuwe single ‘Branches’ gehoord hebben, weten we opnieuw dat geduld meestal beloond wordt.
Dit is een puur en onversneden singer-songwriter-kunstwerkje dat in opbouw, toon en arrangement de oudere muziekliefhebbers zal doen terugdenken aan de jaren ’70. Toen zangers nog de tijd kregen om een song te smeden met talent en ervaring. In elk lied konden ze een klein stukje van een groter verhaal vertellen. Denk aan Tim Hardin, Joni Mitchell en Paul McCartney.
De producer was Koen Gisen (Meskerem Mees, The Bony King Of Nowhere) terwijl de mixing in handen was van Jolan Decaestecker (Ão). Het tweede album van Mooneye komt uit op 23 februari.
https://www.youtube.com/watch?v=Nrwcku09aA0
Eerder deze single bespreking van de te verschijnen cd Lover To Stranger -single- (musiczine.net)
Mooneye, het geesteskind van Michiel Libbrecht, bracht in 2021 het geweldige album ‘Big Enough’ uit. Vorig jaar doken ze de studio in voor een opvolger van ‘Big Enough’ die begin volgend jaar verschijnt. Het is terug een emotierijke single geworden. Eentje met veel gevoel en een mooie opbouw. Een song in de traditie van hun vorige singles zoals “Thinking About Leaving” of “Black River”.
Voor de single en het nieuwe album heeft Libbrecht vooral goed geluisterd naar de Amerikaanse manier van songschrijven. Vooral met daarbij de nadruk op elementen uit de folk, country en indie.
Afgaande op de nieuwe single lijkt het nieuwe album terug de moeite te worden. Voor de productie en de mix was Koen Gisen verantwoordelijk (zie ook The Bony King of Nowhere, Meskerem Mees,,,)
Ze staan blijkbaar ook op het punt om de deuren naar de Nederlandse en Duitse markt te openen, Met deze single hebben ze in elk geval een goed argument om mee te nemen en live staan ze er eveneens ook. Dus dat zou wel eens kunnen lukken.
Mooneye - Lover To Stranger (Official Audio) - YouTube
In maart en april doet de band ter promotie van hun nieuw album een toer doorheen België, Nederland en Duitsland, Daarbij doen ze o.a. De Casino, het Wilde Westen en de Roma aan … Be there!
Vanaf het eerste concert dat ik zag in het Wilde Westen op 17-03-2018, damn da’s ook al bijna vijf jaar geleden, zag ik de potentie van deze Zwevegemnaar.
Deze nieuwe single bevestigt nogmaals mijn vermoeden en toont terug waarom Mooneye zo aantrekkelijk is: een engelen gezang met een catchy en melancholisch refrein, een band dat cohesie toont en een frontman waar vele meisjesharten sneller van gaan slaan. Wat kan er nog fout gaan? Koen Gisen (ook Meskerem Mees en Bonny King) deed de productie en liet alles heel goed, warm en helder klinken.
Vanaf maart beginnen ze een clubtournee doorheen België, Nederland en Duitsland. Het zien waard want ze hebben een uitstekende live reputatie. Er wordt tevens gewerkt aan een opvolger voor ‘Big Enough’. Een plaat die je op zijn minst al eens moet beluisterd hebben.
Mooneye - Gevarieerde poprock in een bad van Melancholie en Weemoed
Michiel Libberecht won in 2019 met Mooneye De Nieuwe Lichting en pent sindsdien maar meesterlijke nummers. De West-Vlaamse getalenteerde singer-songwriter heeft het gewoon in zich om songs te schrijven over de liefde op intens doorleefde wijze; je herkent jezelf in zijn verhalen. Songs als “Black River”, “Bright Lights”, “Fix The Heater” en de nieuwe single “Big Enough”, zijn dromerig en uiterst gevoelig. Het debuut 'Big Enough' onderstreept die muzikale gedachte. De recensie kun je hier nog eens nalezen.
De band kwam deze plaat - eindelijk - voorstellen in een goed vol gelopen Casino, Sint-Niklaas.
Ondanks de tristesse van zijn verhaal, weet Pauwel (*****) je muzikaal te omarmen met zijn materiaal. Pauwel kwam in Sint-Niklaas naast een thuismatch ook zijn plaat 'Dear' voorstellen. Hij doet dat solo, enkel en alleen, op een stoel met z’n akoestische gitaar en zijn intieme, warme vocals. Het publiek werd stil van deze pakkende songs .Hij brengt gezapige bindteksten, uit het leven gegrepen anekdotes die een zekere zelfrelativering en humor uitstralen. Muziek met lichtpuntjes dus.
Pauwel speelt een intimistische, integere, aangrijpende, weemoedige set. Hij pakt z’n publiek moeiteloos in, op zachtmoedige wijze.
Mooneye (*****) zijn evenzeer grootmeesters in melancholie en weemoed. Zij pakken hun fans mee in deze subtiel pakkende stijl. Het debuut 'Big enough' schittert en live wordt dit bevestigd. Maar Mooneye gaat verder in z’n live set en durft gedreven, uitbundig te klinken . De band trekt dus geregeld de registers open.
Mooneye zorgt voor gevarieerde poprock in een bad van Melancholie en Weemoed. “Don't ask where I Il be”, “Not the one” en het wondermooie “Big Enough” zijn mooie voorbeelden live. Een balanceren tussen Geluk en Verdriet.
Mooneye is een hechte band, Michiel Libberecht de spil. Zijn warme vocals zijn een meerwaarde in het materiaal. De muzikanten geven de songs pit. Mooneye integreert de tristesse in een extravert live beleven . Naar het einde toe werden de registers opengetrokken, een wervelstorm van muzikale weerspannigheid en zijn unieke vocals. Overtuigend!
In de bis onderstreepte Mooneye zijn veelzijdigheid . De set werd zelfs a capella afgesloten, in eerste instantie drie bandleden en Michiel, met enkel een akoestische gitaar. Een sax vulde aan en bood dat ietsje meer klankkleur.
Mooneye wist z’n publiek in te palmen . Een daverend applaus volgde. Dit was een performance van gevarieerde poprock in een bad van Melancholie en Weemoed, intiem, prikkelend en dansbaar.
Setlist: Don't ask where I'll be// Not the one //Big Enough //Are You Lonely Too //Time To Move Away from here //Thinking about Leaving //Orange lights //Love and cigarettes //Changing If we hadn't met //Bright Lights //Fix The Heater
ENCORE: Eyepennies// Black River //My routine
Neem geru st een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/mooneye-03-04-2022.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/pauwel-03-04-2022.html
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
De mooie blonde adonis Michiel Libberecht met zijn meeslepende en in melancholie gehulde stem doet menig meisjesharten sneller slaan. Maar de Michel en de band hebben meer te bieden dan dat alleen. Live zijn ze gegroeid en muzikaal ook wat te is horen op dit eerste full album. Met de EP en de talloze singles zou je denken dat ze al een hebben maar niet dus.
Opener “Big Enough” werd al goedgekeurd en “Bright Lights” met Meskerem Mees en die warme bas op de achtergrond ook. Maar is nog meer lekkers te ontdekken zoals “Are You Lonely too”. Een uptempo song met een warme schreiende gitaar en dito stem. Een song dat live ongetwijfeld de boel zal aanzwengelen. Een top song met eveneens een goed spelende ritmesectie. “If We Hadn’ t Met” is een track van hetzelfde kaliber en verreweg de zwaarst rockende song van het album (naar Mooneye normen). “Only Because of Her Eyes” is een midtempo nummer dat live zal uitnodigen tot meewiegen en zwaaien met de armen. Een refrein dat catchy is en blijft hangen in je hoofd.”Not The One” is terug uptempo en ondanks dat de tekst ook over de moeilijkheden van de liefde gaat heeft het nummer iets opzwepend en frivools.
Zoals je merkt staan er best wel een aantal uptempo songs op. De rest mag je als ballad of traag catalogeren maar daarom niet minder interessant. “When The Lights Turn Orange” is zo eentje. Het lijkt haast een lullaby met de stem en de gitaar op de voorgrond en de band in een ondersteunende rol. Ik hoor eveneens mooie samenzang in de song. “Fix The Heater” is een liedje dat langzaam opgebouwd wordt om naar een climax toe te werken. Met hier ook terug een aantrekkelijk en catchy refrein. Er wordt rustig en in eenvoud afgesloten met “Routine”.
Drie jaar na de Nieuwe Lichting is Mooneye klaar voor chapter 2 met dit album. Ze zijn zichzelf gebleven maar gegroeid tot een volwassen band. Ik ben benieuwd wat dat live zal geven.
Fix the Heater -single- (musiczine.net)
Big Enough -single- (musiczine.net)
Mooneye op kruissnelheid (musiczine.net)
Mooneye leverde de laatste twee jaar enkele mooie singles zoals “Black River”, “Thinking About Leaving” of het mooie duet “Bright Lights” met Meskerem Mees. De overwinning van de Nieuwe Lichting in 2019 ligt nu, mede door covid, drie jaar achter hen maar er werd niet stil gezeten. Deze vooruitgeschoven single van het gelijknamige album dat er in september aankomt (10 september) is terug een pareltje van hetzelfde kaliber: melancholisch, warm en catchy.
Volwassener ook en de band klinkt heel hecht. Dat belooft voor het album.
Mooneye op het punt van een definitieve doorbraak!
Pauwel + Mooneye
“Goeienavond. Hèhè, een zaal met volk. Effe bekomen.” Aarzelend overschouwt Pauwel De Meyer een zaal met een tweehonderdtal mondmaskers. “Merci trouwens om hier een beke vroeger te zijn voor ons.” Awel, Pauwel, het is de moeite waard gebleken.
Pauwel en Katrien, beide uit het Waasland, openen met het ontwapenende “July”. “Will we make it through July?”, vragen ze zich luidop af. Met livemuziek en een hoge vaccinatiegraad mag dat geen probleem zijn. “Dear” is een wondermooi tweede nummer. Het duo maakt akoestische, gevoelige muziek, ideaal voor op de achtergrond, maar nog beter als je jezelf er volledig laat in opgaan. De vergelijking met Angus en Julia Stone gaat tot op zekere hoogte wel op, maar toch bewaart Pauwel een eigen stijl. De teksten zijn vaak clever en houden een spiegel voor de hedendaagse maatschappij (“Why don’t you start dancing instead of looking at your phone all night?”).
Ook de bindteksten zitten vol van de uitgebreide, uit het leven gegrepen anekdotes (over boomhutten en drugsnaalden in het bos van Sint-Niklaas tot het krijgen van zijn eerste Pfizer-vaccin vorige zondag – hij was er toch “even niet goed van”). “Sorry, ik ga stoppen met uitwijden, ik ben dat niet meer gewoon, communiceren.” Wij gaan ook niet meer uitwijden, we zijn het niet meer gewoon, recenseren. Het volgende nummer is een knappe Daniel Johnston cover, “True love will find you in the end”. Hoedje af voor de mysterieuze man met hoed.
Daarna volgt “Molly”, een Eels-achtig lied over een goede vriend Maxime, die veel katten heeft en op een bepaald moment het verkeerde pad was ingeslaan. Het breekbare “Waves” is misschien wel het sterkste nummer van de set, ook van zijn self-titled EP die vorig jaar in oktober uitkwam. De set wordt afgesloten met “Bones”, een song voor zijn overleden mama. “Skin of my skin, now you’re just bones”, het refrein gaat letterlijk door merg en been, en laat ons verweesd achter.
Na het gesmaakte aperitief is het tijd voor Michiel Libberecht en de zijnen. Mooneye, zowel verwijzend naar de Hiodontidae-vissoort als naar het idyllische dorp Moen in Zuid-West Vlaanderen, baande zich pijlsnel een weg naar het Vlaamse muziekfirmament door met “Thinking About Leaving “ De Nieuwe Lichting van Studio Brussel te winnen. Vandaag brengt Michiel met een volledig nieuwe liveband vooral liedjes die op ‘Big Enough’ zullen komen, de langverwachte langspeler die in september op de planken zal liggen.
Tijdens het eerste nummer vraagt Mooneye zich openlijk af of wij ook zo eenzaam zijn, opnieuw vormt de pandemie een inspiratiebron voor creatieve songschrijvers. Ook de andere nummers vormen mooie poprocksongs, met de uitstekende Ramses Vandeneede als drummer die alles strak in de maat houdt. “Bright Lights” is voor ons het eerste hoogtepunt, met “Not the one” kabbelt het daarna gezellig voort. Goede nummers, dat wel, maar met de nieuwe bezetting lijkt Libberecht zijn eigen touch wat kwijt, het neigt soms wel erg naar de zoveelste mainstream song.
Met “When the lights turn orange”, een nummer over languit in de zon liggen, kunnen ze het publiek dan wel weer overtuigen, en we mijmeren mee terug naar de tijd wanneer we nog 17 waren.
Ook de titeltrack “Big Enough” slaat aan.
Toch maar uitkijken dus naar die plaat, zal het Depot dan nog wel groot genoeg zijn voor het vijftal?
Organisatie: Depot, Leuven
Mooneye - livestream - Mooneye op kruissnelheid
Het beloftevolle Mooneye van sing/songschrijver Michiel Libberecht lichtte in hun eigen streek op de eerste lentedag een tipje van de sluier van hun te verwachten nieuw werk .
In deze coronatijden tekende een klein half uur lang de vernieuwde band voor een intense, strakke, straffe liveset. Niet voor niks waren zij één van de winnaars van de Nieuwe Lichting van StuBru, twee jaar terug.
Mooneye van Libberecht trok naar hun eigen roots, Zwevegem, in de voormalige elektriciteitscentrale Transfo. Als kwintet trekken ze de kaart van licht melancholische indiepopfolkende rock , een warm melodieuze sound - live - in vijf spannende, broeierige songs gedragen door die innemende, gouden vocals van Michiel.
De eerste songs leiden het in … één van de doorbraaksingles, het sfeervolle “Black river” opent de set, het semi-akoestisch gitaargetokkel en de fijne, snijdende gitaarriedels verdringen ingebeelde keys . “Time to move away from here” is doorsnee poprock.
We ervaren een onmiskenbare invloed van 90s iconen Travis , Semisonic, Starsailor en ons eigen Novastar , die gelinkt worden aan de band van Timothy Showalter, Strand of oaks en Eigen Kweek Douglas firs.
“Bright lights” bracht Mooneye vorig jaar in volle coronatijden in een pole-positie. Een schitterende single , die reikhalzend doet uitkijken naar het nieuwe werk. Er zit een frisse , sprankelende, vrolijke tune in en een spannende intensiteit; de song overtuigt door meezinggehalte en fleurt op door de traditionele instrument opstelling en Michiels prachtige stem. “My routine” klinkt sober, direct en wordt bepaald door de gitaren. Met z’n drie hier staan ze in de spotlights.
In deze liveset werd “Time to move away” en “Thinking about leaving” terzijde gelaten . Het kon er gerust bij.
Het innemende , aanstekelijke “Fix the heater” kan , zal het paradepaardje worden tijdens concerten of festivals; de afwisseling van introspectie en extravertie en het feedbackgeraas biedt net die boost , om je verweesd achter te laten. Mooie prestatie .
Mooneye heeft het talent puike songs af te leveren. Ook live werden die overtuigend op ons afgevuurd en staan ze dus sterk overeind . Gitaar georiënteerd, intens strak met een dromerige, gevoelsmatige, dreigende spanning .
Mooneye was twee jaar terug al ‘hot’ , nu behouden ze zeerzeker dat pikant sausje! Mooneye op kruisssnelheid …
Organisatie: Mooneye ism MayWay records
Mooneye - Fix the Heater - Meesterlijke Popsong en Arrangementen
De veelbelovende Zwevegemse dorpsgenoot gooide al hoge ogen in de Nieuwe Lichting, werd hoog geprezen door Oor en dook samen met Jo Francken (Admiral en Zesde Metaal) en PJ Maertens (Tamino) om in september het debuutalbum op ons los te laten.
We zijn het al gewoon van het pareltje “Bright Lights”: poppy akkoordenschematjes, verfrissende arrangementen en een fluwelen stem staan ook hier op het tweede voorproefje “Fix the Heater”. Benieuwd of dit ook een oorwurm zal worden.
Na de albumrelease volgt dit najaar een eersteklas clubtour die Mooneye (met nieuwe leden Jesse Maes, Ramses Van Den Eede en Guillaume Navarro) langs de mooiste zalen van Nederland en België gaat brengen.
Kennis maken met Mooneye 2.0 kan op hun live stream concert in Transfo/Zwevegem (zondag 21 maart). Meer info op Mayway Records www.maywayrecords.com
In het kader van de Coca-Cola Sessions worden beloftevolle artiesten uitgenodigd in de AB Club. Sinds 2009 mochten onder andere Balthazar, Compact Disk Dummies, Portland en Whispering Sons al de line-up vervoegen. Dat zijn intussen geen onbekende namen meer; we kunnen er dus voorzichtig van uitgaan dat er ook deze keer een artiest bijzat die op het randje van de doorbraak staat. Nu mochten Mooneye en Almighty Mighty het podium van de Club delen, en dat leverde een gemengd resultaat op.
De avond werd ingezet door Almighty Mighty. Dat is de muzikale baby van Michélé De Feudis (voormalig frontman van Horses on Fire) en Stéphane Misseghers (producer en drummer van dEUS). Inspiratie voor hun sound haalden ze onder meer bij Air, Gorillaz en Massive Attack. Met hun debuut-EP onder de arm kwamen ze in Brussel hun versie van ‘pop noir’ voorstellen. Een zo goed als uitverkochte Club was klaar om deze nieuwe band met doorwinterde leden een kans te geven.
Meteen werd echter duidelijk dat ze ons niet van onze sokken zouden blazen. Nummers als “Float” bleven aan de oppervlakte en leken op geen enkel moment volledig los te barsten. Het publiek reageerde ingetogen, ook al deed frontman Michélé moeite om interactie uit te lokken. De nummers die gezongen werden door Ian Clement klonken aangenamer, zeker wanneer zijn stem vervoegd werd door die van Emily Vernaillen.
Gelukkig namen de songs tegen het einde nog wat toe in grandeur. Met “Death Parade” werd de sfeer dreigend en filmisch, ook de lichteffecten volgden die verandering en zorgden zo voor een extra dimensie. De shoegaze van fijne afsluiter “Jezebel” liet ons met gemengde gevoelens achter. Zoals we eerder al zeiden, is het feit dat de individuele muzikanten zich niet meer moeten bewijzen niet eenduidig positief. Almighty Mighty was onmiskenbaar een professioneel geheel, maar de drive voor vernieuwing bleek niet van groot belang te zijn.
Vervolgens was het de beurt aan Mooneye, winnaar van De Nieuwe Lichting 2019. Hun muziek wordt door de pers regelmatig omschreven als pop. Dat hun nummers inderdaad easy on the ear zijn, met veel radiopotentieel, kunnen we niet ontkennen - maar toch dekt dat label de lading niet. De groep rond de Zwevegemse Michiel Libberecht is meer dan het zoveelste Belgische bandje dat een tof nummer kan schrijven. Hun debuut-EP van vorig jaar toonde dat al aan, en ook hun eerste AB-show liet geen ruimte voor twijfel.
Nog voor Mooneye goed en wel begonnen was, bleek al dat ze een volledige bus vol West-Vlaamse fans ingelegd hadden. Het was aandoenlijk om te zien hoe geliefd de jongens zijn, maar dat zorgde er ook wel voor dat de reacties van het publiek niet representatief te noemen waren. Zowat elk nummer werd onthaald met gefluit en een uitbundig applaus. Onterecht bleek dat gelukkig niet. De band vatte ingetogen aan en legde zo alle aandacht bij de oprechte verhalen die de heerlijk weemoedige stem van Michiel ons toezong. Het was duidelijk dat hij al een verleden heeft als singer-songwriter, want de rest van de band leek niet meer dan een backdrop te zijn voor de frontman.
Die eerste indruk werd snel weerlegd. Bij prachtige nummers als “This Thing” was er namelijk voldoende ruimte voor de muzikanten om ook hun kunnen eens tentoon te stellen en ook de muzikale intermezzo’s zorgden voor een aangename afwisseling. Na een tijdje sloop er jammer genoeg ook een cover in de set: de jongens schotelden ons hun eigen versie van Tom Waits’ “Clap Hands” voor, wat ze in de toekomst achterwege mogen laten. Het klonk niet slecht, maar hun eigen materiaal was meer dan de moeite waard om de volledige avond te vullen. Daarop volgde nog “Nothing Ever Happens In This Town”, waarop Michiel bewees dat hij ook zijn keel eens goed kon openzetten. Ook dat nummer was niet slecht te noemen, maar die hevige sound zorgde voor een stijlbreuk met de quasi perfectie van de songs op hun EP.
De eigenheid van Mooneye schuilt in de authenticiteit van hun teksten, de doorvoelde stem van de zanger en hun niet-Belgische geluid. Ze werden al vergeleken met bands als Beirut of Vampire Weekend, maar geen enkele vergelijking deed eer aan hun unieke stijl. Naast indie, pop en folk, waren er ook invloeden van country en zelfs heartland rock te horen - wat meer Amerikaans dan Vlaams aandeed. Afsluiten leek de band te doen met topplaatje “Thinking About Leaving”, dat iets minder goed klonk dan de opgenomen versie. Maar na het onaflatende enthousiasme van het publiek kwamen ze nog terug met “Black River” (dat dan live weer beter klonk dan op de EP) en “Time To Move Away From Here”. Wat een goede keuzes om mee af te ronden.
Na hun optreden betrapten we onszelf erop dat we hun deuntjes maar bleven meeneuriën. Mooneye bleef nog lang hangen in ons hoofd, en we zouden er niet van opkijken als iedereen binnenkort al neuriënd rondloopt.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set op Festival Dranouter
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/dranouter-festival-2019/moon-eye-4-8-2019.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Michiel Libbrecht (24) is het brein achter Mooneye. Hij toerde eerst onder het pseudoniem Mickey Doyle langs zalen als De Zwerver, Depot etc… Als artist in residence (de nieuwe trend blijkbaar maar wel ideaal om talent te helpen ontbolsteren) van het Wilde Westen/De Kreun besloot hij om met een full band te werken, een EP te maken en een nieuwe naam voor zijn project te bedenken. Voor de EP dook hij een week lang in de studio van Pascal Deweze waarin hij in deze vermaarde muzikant (Sukilove etc…) een inspirator en producer vond.
Het resultaat zijn vijf songs. En het resultaat mag er zijn. Er wordt heel goed en vakkundig gezongen. De songs klinken als een klok. Heel naturel met subtiele details die de boel kleuren zoals orgeltjes, warme gitaarklanken etc… Elk jaar brengt ‘de Nieuwe Lichting’ op StuBru een aantal fijne bandjes naar boven. Mooneye zou beslist in het rijtje van die bands niet misstaan.
Mooneye - cd release - Kippenvelmomenten en de potentie om door te breken.
Mooneye
Kreun
Kortrijk
2018-03-17
Wim Guillemyn
Een gure zaterdagavond in maart. Gelukkig was er muziek om ons op te warmen in de Kreun. En ook publiek, want de zaal was goed vol gelopen voor dit evenement. Oorspronkelijk was Mooneye ( De Zwevegemse Michiel Libbrecht en band) voorzien als caféconcert maar dit ging, gezien de opkomst, te klein geweest zijn. Het publiek bestond grotendeels uit tieners waarvan het overgrote deel meisjes.
Eerst kwam Flo ons opwarmen met haar zang en gitaar. Wat schuchter naar het publiek toe maar tijdens het zingen was dat er niet aan te merken. De West-Vlaamse had een ferme stem en ook haar songs mochten er wezen. Songs die overeind bleven met enkel een gitaar als begeleiding. Nogal triestige liedjes zei ze zelf. Blijkbaar had ze al wat demonen te lijf moeten gaan in haar leven. Soms deed de stem me wat aan Amy Mc Donald of Joni Mitchell denken maar met dit verschil dat Flo sterkere uithalen met haar stem deed. Ze deed overtuigend een cover, “Crazy” van Gnarls Barkley, en ze had één vrolijk uptempo nummer voor ons “Changed My Mind”. Een fijn begin van de avond.
Daarna was het de beurt aan Mooneye. Het podium was stemmig ingericht met enkele staanlampen en andere attributen. Er werd begonnen met enkele songs uit de nieuwe EP (‘Mooneye’ via het Kortrijkse Mayway label) en meteen was ik overtuigd. Het frisse en meeslepende dat ik hoorde op de EP komt ook tot uiting op het podium. En hier viel ook meteen de sterkte op van songs zoals “I Don’t Believe The Times Have Changed”, “Time To Move Away From Here” of “Thinking About Leaving”. Eenvoud, hemelse zanglijnen en een heerlijk melancholisch gitaargeluid. Tussendoor wist Michiel ook “Clap Your Hands” van Tom Waits naar zijn hand te zetten. Lef heeft hij dus ook.
Daarnaast had ik het gevoel dat ik naar een optreden stond te kijken waarvan ik later zou zeggen: daar was ik bij toen ze nog in hun kinderschoenen stonden. Je hebt zo van die optredens waarbij je voelt dat je iets bijzonders meemaakt. Alles zat hier goed: publiek, songs, vibes live en een frontman dat een meisjesmagneet kan worden. Er werden ook enkele oudere songs tussen gespeeld. Die hadden dezelfde kenmerken als de nieuwe. Pakkende melodieën en warme songs. De band bestond uit jonge gasten die zich goed van hun taak kweten. In een mum van tijd zaten ze door hun setlijst. Een bis was onvermijdelijk. The People always gets what she wants… dus kregen we nog twee bisnummer om de avond af te sluiten. Een melancholisch nummer en dan finally “Only Because of her eyes” dat nu al de ganse tijd in mijn hoofd rondspookt.
Bij momenten kregen we kippenvelmomenten en waren we getuige van een grote in wording. Je voelt aan alles dat er hier zoveel meer in zit dan wat ze nu betekenen. Een geslaagde muzikale avond.
Organisatie: MayWay records ism Wilde Westen, Kortrijk
Nederlands 
Français 
