Noel Gallagher’s High Flying Birds – Brits High Flyin’ Heerlijk!
Noel Gallagher’s High Flying Birds
Vorst Nationaal
Brussel
2018-04-06
Didier Becu
Geen Oasis-fan die er onderuit kan dat de geschiedenis van zijn favoriete groep letterlijk verscheurd wordt door de twee kemphanen van dienst. Vorige maand stond bigmouth Liam nog zwetend met in gele parka in een uitverkochte AB, en nu mocht broerliefje het overdoen in Vorst.
Hoe divers de optredens ook zijn (op zo wat alle fronten eigenlijk) is er zonder twijfel niemand aanwezig die niet stiekem hoopt dat de twee elkaar de hand schudden en aankondigen dat de best fucking band ever terugkomt. De scheldpartijen op Twitter voorspellen weinig goeds, en het wordt wellicht iets voor tijden waarin de twee beseffen dat niemand nog om hun solo-uitspattingen geeft.
Vooraleer Noel samen met zijn vogels Vorst zonder veel moeite (gewoon met veel klasse) zou inpalmen was het eerst de beurt aan Blossoms. Jonkies uit Manchester die dweepten met The Stone Roses en Oasis en nu (ten minste als je de Engelse pers nog moet geloven) zelf aan zo’n avontuur mogen beginnen. Songs die goed in elkaar zitten, maar na een minuut over hun eigen gladheid struikelen. Niet goed en niet slecht, maar dat zegden we destijds ook over Cast en geen kat die zich nu nog deze vier kan herinneren.
Noel Gallagher’s High Flying Birds - Noel dan, de man die moest tonen dat hij beter scoort dan zijn broer. Toeval of niet, maar beide heren hebben op ongeveer hetzelfde tijdstip een album uit en zijn er mee op toer. Hoewel Liam met As You Were een excellent debuut afleverde, lijken zijn shows net niet op de perfecte grap. Een icoon die in afwachting van de reünie zelf het heft in handen neemt om er voor te zorgen dat de wereld hem niet zou vergeten. Noel haalt ook de Oasis-klassiekers uit de kast, maar je ziet (en hoort) dat hij zijn solowerk (wel) serieus neemt.
Geen Noel plays Oasis dus, wel een heus orkest dat voor een heerlijke amalgama van soul, psychedelica, rock en pop zorgt. Gallagher lijkt meer een dirigent dan frontman te zijn, spaarzaam met woorden, maar een muzikant die zeer goed weet waarmee hij bezig is.
In het eerste kwartier krijgen we een bloemlezing uit zijn derde soloplaat, de machtige opener Fort Knox en het hartverterende It’s A Beautiful World als “wow”-moment. Pink Floyd is nooit ver weg, maar ook niet het genie van de meester.
Dat Gallagher de songsmid is bleek nog maar eens met In The Heat Of The Moment, een knaller die het beste oproept van zijn trouwe buddy Paul Weller. Ballad Of The Mighty uit datzelfde album als het hoogtepunt van de avond, hoewel dat voor heel wat Vorst-gangers het verplichte repertoire uit de Oasis-catalogus was: een akoestische Supersonic (voor één keer doet Liam beter), het mooiste liefdesliedje ooit (Wonderwall) of het iewat vergeten Half The World Away. Veel zal met trots te maken hebben en Liam niet alle eer te willen gunnen, maar Noel heeft de Oasis-songs niet nodig om te stralen, The Kid wel.
Na bijna twee uur te hebben gespeeld kwam Noel terug voor een bisronde met vier songs. Het fantastische The Right Stuff , perfect aansluitend op Go Let It Out en Don’t Look Back In Anger. En neen die Beatles-song (All You Need Is Love) was volstrekt overbodig, maar kon de sfeer niet drukken.
Liam, you have a problem...
Ism Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Pics homepag - Luca Van Cuchten Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
Chasing yesterday
Noel Gallagher’s High Flying Birds
Die Noel Gallagher heeft het wel om goede Britpop te schrijven . Hij onderstreepte al z’n talent bij Oasis , maar de breuk met broer Liam is en blijft onherstelbaar . Net als op de eerste titelloze plaat probeert hij een brug te slaan tussen sing/songwriting en zanger .
Opnieuw horen we in z’n totaliteit sfeervolle , broeierige, aanstekelijke, uptempo rock’n’roll pop, ondersteund van keys , piano, blazers en indien nodig strijkersarrangement. Extravertie en melodramatiek zijn verweven in de sound .
We hebben een afwisselend album , die een aangenaam muzikaal karakter heeft, minder rauw klinkt dan vroeger , maat gepolijst , geraffineerd, zonder echt te vervelen of ‘te gelikt’. “In the heat of the moment” en “Ballad of the mighty” (met Johnny Marr) zijn de eerste singles . We houden vooral van die rockende Noel en komen dan uit bij “Lock all the doors” en “You know we can’t go back” . Ook de bijhorende songs overtuigen, luister maar eens naar “Do the damage” of “Freaky teeth”.
Hij komt opnieuw sterk voor de dag en met gemak slaagt hij erin Liam definitief achter zich te laten .
Noel Gallagher’s High Flying Birds - Straffe doch minder op het verleden terende Noel Gallagher
Noel Gallagher’s High Flying Birds
Ancienne Belgique
Brussel
Noel Gallagher heeft met ‘Chasing Yesterday’ een nieuw album dat gepromoot moet worden en hij doet dat goed. Oh, hij weet hoe dat moet. Te pas en te onpas andere muzikanten beledigen in NME (passeerden de afgelopen weken onder anderen de revue: Kanye West, Alex Turner, Ed Sheeran en Gary Barlow), een levende legende uitnodigen om een gitaarpartijtje in te spelen dat hij ook perfect zélf kon doen (Johnny Marr op “The Ballad of The Mighty I”) en verkondigen dat het de beste plaat is sinds de eerste twee van Oasis, allemaal aloude Noel-trucjes om de media te halen.
Vreemd is wel hoe ‘Chasing Yesterday’, z’n tweede als Noel Gallgher’s High Flying Birds, op de een of andere manier volledig anders klinkt dan de eerste. Rauwer, minder inwisselbaar en gepolijst en, naar Noel’s normen, experimenteler, meer uit z’n comfort zone. Benieuwd hoe dat live tot z’n recht kwam , trokken we op 22 maart naar de AB in Brussel. Dikke pluim voor (het management van) Noel om net als tijdens de tour van de vorige plaat terug naar de AB te komen, dezer dagen worden de Sportpaleizen en Vorst Nationalen van deze wereld ter beschikking gesteld van veel mindere goden. Noel verkiest blijkbaar het intieme boven het bombastische, en dat zien we graag.
Noel Gallagher is natuurlijk de spilfiguur achter Oasis, voor velen (terecht) de belangrijkste band uit de jaren ’90. Hoewel er wat over te zeggen valt of Oasis ooit zo ver was geraakt als ze het zonder Noel’s jongere broertje Liam (en diens pitbullsmoel, Manchester attitude en bijkomstig ook stem) hadden moeten doen, kan je niet ontkennen dat het wel Noel was die 99% van de songs schreef.
Het was dan ook niet verwonderlijk dat er een aantal nummers van zijn vorige band de setlist haalden. Slechts bij twee Oasis-nummers hadden wij het gevoel dat ze de set écht naar een hoger niveau tilden: “Digsy’s Dinner”, een muzikaal super opzwepend doch tekstueel volstrekt idioot nummer over op theekrans gaan en lasagne eten bij de dorpsgek in een of andere wijk in Manchester en de magistrale afsluiter “The Masterplan”. Ja, oké, eigenlijk zou ook “Don’t Look Back In Anger” in dit rijtje mogen thuishoren. Op papier zou die andere meezinger die de setlist haalde, “Champagne Supernova”, dat eigenlijk ook moeten doen, ware het niet dat we bij dit nummer voor het eerst op een Noel-concert Liam echt misten. Voor ons werd zo extra in de verf gezet dat de kracht van dat nummer vooral in de stem van de laatstgenoemde zit. Het belette het publiek in de AB niet het nummer luidkeels mee te zingen. En voor de volledigheid: ook “Fade Away”, het B-kantje van “Cigarettes & Alcohol”, haalde de setlist.
Nee, ons draaide het toch, enigszins verrassend, vooral om de solonummers, die gewoon veel minder aanvoelden als verplichte nummertjes. Noel kwam binnen met een knaller van een openingstrio: “Do The Damage”, het B-kantje(!) van de eerste single uit de laatste plaat en onrechtstreeks misschien ook wel een afrekening met zijn geitenwollensokkenimago, en “(Stranded On) The Wrong Beach” en “Everybody’s On The Run” uit zijn eerste plaat. Vervolgens stapelde hij met songs als “In The Heat Of The Moment”, “Lock All The Doors”, “The Death Of You And Me” en “Ballad Of The Mighty I”, “The Dying Of The Light” en “Dream On” de hoogtepunten een na een op. Straffe kost.
Anders dan zijn vorige passage in de AB, in het prille begin van Noel Gallagher’s High Flying Birds, leek dit veel meer op het optreden van een band en minder op frontman plus begeleidingsband. Geen akoestische intermezzo’s, minder Oasis-nummers (5/20 versus 9/20 in 2011), weinig ‘gechase’ after yesterday.
Opvallend ook veel minder humor als middel om te charmeren of interactie met het publiek tout court. Hij vroeg naar de uitslag van de Bekerfinale en had een wat ongemakkelijk gesprek met een fan over het al dan niet weggeven van een plectrum.
Dit alles zou erop kunnen wijzen dat hij met een tweede plaat op zak net als ons ook van mening is dat zijn solonummers gewoon sterk genoeg zijn om niet meer op het succes van Oasis te moeten teren. Of misschien ook niet, het is en blijft Noel Gallagher en Noel Gallagher zal nooit onzeker in het leven staan.
Organisatie: Live Nation
De world pop van de Syriër Omar Souleyman komt overgewaaid dankzij Kieran Hebden van Four Tet , die instond voor de productie . In het zwaar door burgeroorlog geteisterde land is de man alvast erg populair en momenteel slaat de ‘Syrian techno’ hier ook sterk aan . De Syrische ex-bruiloftmuzikant is intussen uitgeweken naar Turkije , maar z’n ‘dabke’ muziek , zoals het wordt omschreven , de Midden-Oosten populaire dansmuziek, heeft West-Europese tinten. De muziek weet door de jengelende, opzwepende beats , worldsounds , de swingende synths en de Arabische zang ergens Transglobal Uderground/Natacha Atlas op te doen borrelen . Naast enkele uptempo songs, waaronder de single “Wenu wenu”, hebben we met “Mawal Jamar” pracht van meeslepende trance .
Exotisch , gedreven , dansbaar en … zalvend, ondersteunend , supports aan z’n bevolking!
Prachtige worldpop!
Na de split van Oasis van de Gallagher broers , kregen we als eerste worp Beady Eye van Liam te horen. Maar kijk , nog geen jaar later is Noel van de partij en hij probeert een brug te kunnen slaan tussen sing/songwriter en zanger . In z’n totaliteit is dit debuut , met Dave Sardy als producer btw, een goed klinkende Britpop plaat van tien nummers . We horen lichtvoetig broeierige, dromerige pop , soms ondersteund van aangezette strijkersarrangementen en gekenmerkt van een melodramatische ondertoon . Aanstekelijk refreintjes sieren.
De singles “If i had a gun”, “Aka what a life” overtuigen en Noel gaat verder de goede richting in met “Dream on” en “The death of you & me” . Ze zijn meer dan de moeite waard en vormen eerder een vervolg op het Oasiverhaal . Trouwens, het afsluitende “Stop the clocks” is een opgekalefaterde Oasis nummer .
Met gemak slaagt Noel Gallagher erin Beady Eye achter zich te laten . Zie je wel dat Noel het er beter van af brengt dan broer Liam en sterker voor de dag komt!
Net zoals zijn favoriete voetbalclub Manchester City een aantal jaar geleden is Noel Gallagher nu ook noodgedwongen gedegradeerd tot de ‘tweede klasse stadions’, de grote arena’s zitten er voorlopig nog niet in… Daarom ook speelde hij donderdag 1 december ‘slechts’ in de (weliswaar stampvolle) AB. Aan de ijzersterke songs op z’n nieuwe album ligt het alvast niet, die zijn van Champions Leagueniveau en bewijzen maar al te goed dat hij, net als Manchester City, binnenkort weer moeiteloos tot in de Premier League zal geraken (en dat zonder kapitaalsinjectie van een oliesjeik!).
Of de songs live ook van Champions Leagueniveau zijn? Ja. Een voor de gelegenheid ‘vette ja’. Van de betekenisvolle opener (en Oasisnummer) “It’s Good To Be Free” tot afsluiter (en ja, oasisnummer) “Don’t Look Back In Anger” kregen we champagnevoetbal voorgeschoteld. “Waarom al die voetbalmetaforen?” vraagt u zich nu ongetwijfeld af. Wel, werkelijk alle songs die de revue passeerden die avond hadden de allure van een stadionsong en werden meegebruld door de enthousiaste menigte. Ja, ook de songs van z’n goed twee maand oude soloalbum. “Dream On”, “Everybody’s On The Run”, “If I Had Gun” en “The Death Of You And Me” werden onthaald alsof ze al jaren (Oasis)classics waren.
Vervolgens kregen we een akoestisch intermezzo. Toegegeven, ik ben “Wonderwall” inmiddels beu gehoord maar The Chief stak het in een nieuw kleedje en de nieuwe versie mocht er ook wel zijn. Toch ben ik van de overtuiging dat in een zaal als de AB het spelen van “Wonderwall” overbodig is. Oasis’ eerste (en beste?) single “Supersonic” werd getransformeerd naar een braaf nummer dat anders gezongen werd dan door Our Kid (kleine broer Liam Gallagher) die het in zijn ‘Mancunian’ accent veel ruwer brengt. Desalniettemin twee bijzonder mooie versies die luidkeels meegezongen werden. Noel, zichtbaar onder de indruk: “You’re quite loud for being Belgian, aren’t you? I swear it man, I’ve been here before and it has never been this loud!”
Een gebrek aan humor kan je The Chief ook al niet verwijten. Toen enkele fans de eerste lijnen van het Oasisnummer “Rocking Chair” zongen antwoordde hij kurkdroog: “Which genius wrote that song?”. Of toen een handvol Columbianen hem vroegen of hij naar hun moederland wou afzakken: “Well, if you come to see me here in fucking Belgium then why would I come to Columbia?”
Weer bijgestaan door zijn ‘High Flying Birds’ bracht Noel “I Wanna Live In A Dream In My Record Machine” en “AKA… What A Life” alsof ze het al jaren spelen, met “Talk Tonight” en “Half The World Away” kregen we weer 2 Oasis b-sides en “Stranded On The Wrong Beach” sloot de reguliere speeltijd af.
Dan kwamen nog de verlengingen. Niet dat hij ze écht nodig had, de overwinning was al lang binnen. Maar toch sloot hij de set af met een hattrick, en wat voor een. We kregen zowaar “Little By Little”, “The Importance Of Being Idle” én “Don’t Look Back In Anger”, waarop het publiek wat uitzinnig werd en ikzelf ook bijzonder schuldig pleit aan het geduw en getrek.
Penalty’s waren niet meer nodig.
(Pics front van Ans Brants)
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
