Het was wachten op die nieuwe langspeler van Radiohead … We kregen enkel de mededeling dat het album af was én binnenkort uitkomt . Met de komende wereldtournee op komst , voelden we dat ie er zat aan te komen . . En dan was ie er ! Radiohead is door de jaren grillig als voorspelbaar voor zijn publiek .
Radiohead is een band al decennia aan de top en keer op keer prikkelen ze  met hun volstrekt unieke popelektronisch geluid , krautrock , pop en een dosis experimenteerdrift .
Opnieuw zit de plaat vernuftig in elkaar en hebben we met “Burn the witch” een pracht van een openingstrack , die bezwerend , onheilspellend , gejaagd klinkt onder die breed uitwaaierende vocals van Thom Yorke .
‘A moon shaped pool’ is een evenwichtsoefening tussen diepere elektronische lagen, hallucinante effects  en de eenvoudige , sfeervolle popsong.
Na die zinderende opener zijn “Daydreaming” ; “True love waits” (pianoloops) en “Decks dark” (lekker gitaarmotiefje ) net die pakkende ballads, gevoelsmatige, triest stemmige liedjes. “The numbers” overtuigt  met z’n intrigerende repetitieve opbouw en orkestratie; krautrock wordt getriggerd door “Tinker tailor soldier sailor … “ .
Er is ook die typische Radiohead sferische popelektronica , die ons in een droommodus  onderdompelen . Schoonheid , puurheid en creativiteit zijn nauwlettend met elkaar verbonden.
Een meeslepend, gevoelig fris album hebben we. Radiohead slaagt er nog steeds in een prachtige songs te schrijven, die klasse, romantiek en elegantie onderstrepen .

Radiohead gaf na vier lange jaren nog eens een optreden op Belgische bodem en dat zullen we geweten hebben. Voor hun optreden in het Sportpaleis kom ik superlatieven tekort.  Helemaal foutloos was het allemaal niet, maar het totaalplaatje was er eentje om in te kaderen. Bedwelmend, opzwepend, intiem en bij wijlen ontroerend. Fans van het eerste uur, die weinig konden aanvangen met platen als ‘Kid A’, ‘Amnesiac’ en het recente ‘The King Of Limbs’, zullen echter teleurgesteld het Sportpaleis verlaten hebben. De nadruk lag immers op de elektronica en het experiment, en de meeste van hun klassiekers besloten ze links te laten liggen.

“Lotus Flower” opende de set nog aarzelend, alsof Thom Yorke eerst zijn stembanden nog moest opwarmen, maar vanaf “Bloom” geraakte de band op stroomsnelheid. “Bloom”, dat op plaat nogal zoutloos en statisch klinkt, transformeerde live tot een spannend, intrigerend en dynamisch geheel. De vele lagen werden op geniale wijze over elkaar gedrapeerd en maakten de song springlevend. Bovendien zorgde de tweede drummer, Clive Deamer, bekend van Portishead, voor een grote meerwaarde. De ritmesectie van de band werd zo nog meer dan anders in de verf gezet. “Bloom” was niet het laatste nummer van ‘The King Of Limbs’ dat aangenaam wist te verrassen. “Seperator” bloeide live wel helemaal open,  op het Prodigy-achtige “Feral” gingen de bassen heerlijk in het donkerrood , en “Morning Mr. Magpie” kende een onweerstaanbare groove, waarbij stil blijven zitten uit de boze was. Opmerkelijk toch dat de studioversies van deze nummers in het niets vervallen bij wat we in het Sportpaleis te horen kregen.
Ook ouder materiaal werd soms in een nieuw jasje gestoken. Het neurotische en dwingende “The Gloaming” en de wervelwind “Myxomatosis” maakten indruk, en Yorke danste alsof zijn leven ervan af hing. “The National Anthem” sloeg iedereen murw met zijn allesverpletterende baslijnen en het bloedstollende “Pyramid Song” betoverde en beroerde. Het enige nummer dat te rommelig klonk was de afsluiter van de reguliere set, “Bodysnatchers”, dat verloren ging in een brei van geluid. De rest van de songs van ‘In Rainbows’ waren er wel pal op. “Weird Fishes” was een vroeg hoogtepunt in de set, een bedwelmend en pakkend nummer dat tegen de perfectie aan schuurde. Misschien wel het beste nummer dat ze ooit geschreven hebben. “Nude” toonde aan dat Yorke nog steeds over een immens stembereik beschikt. Degenen die twijfelden aan de huidige staat van zijn vocale mogelijkheden werden terstonds weer gerust gesteld. Ook “Reckoner”, nu al een moderne klassieker door die indringende falsettozang van Yorke, kreeg het publiek muisstil.
Naar het einde van de set toe kregen we dan toch nog een aantal onvervalste klassiekers te horen. Het conventionele “Karma Police” stak echter fel  af tegen de rest van de setlist en was eigenlijk verkeerd gecast, ondanks dat het merendeel van het publiek extatisch werd wanneer de eerste pianoklanken uit de speakers klonken. “Paranoid Android” daarentegen heeft nog niets aan kracht ingeboet, en was een terechte afsluiter van de eerste bisronde. De tweede bisronde ging van start met “15 Step”. Het tegendraadse ritme en de vele wendingen beletten niet dat dit nummer goed in het gehoor lag. Het schrijven van onconventionele songs die toch niet klinken als moeilijkdoenerij  is een kunst die Radiohead perfect beheerst.
Afsluiten deden ze tenslotte met “Ideotique”, een song, die overigens geheel terecht, al jaren niet meer van hun setlist weg te denken is. Met zijn neurotische beats is het de ideale song voor iedereen die graag eens een ‘spastisch danske placeert’.  Thom Yorke nam in elk geval het voortouw en enkele rabiate fans volgden gezwind zijn voorbeeld.  Zo’n taferelen kun je alleen maar bij een optreden van Radiohead meemaken.

Vier jaar wachten is lang, maar het heeft geloond. Radiohead bewees in het Sportpaleis dat ze nog steeds één van de meest relevante bands van het moment zijn. De ontwikkeling die ze de afgelopen twee decennia hebben doorgemaakt is onwaarschijnlijk. Fans van het eerste uur konden zich enkel nog optrekken aan “Karma Police” en “Paranoid Android”, maar mensen die Radiohead ook nog de moeite vonden na het ‘Ok Computer’ – era kregen waar voor hun geld. Om het met de woorden van Yorke te zeggen: ‘We are not dead yet!’

Organisatie: Live Nation