Mooier kunnen we niet beginnen … School is Cool is niet alleen volwassen geworden, ze zijn nu klaar om de wereld echt te veroveren. Ze speelden een bijzonder energieke set in een goed gevulde AB, en ondanks alle regeltjes, stond de zaal op zijn grondvesten te daveren. Wat een fijn concert van deze School is Cool. Sterk!
De band heeft zes maanden moeten wachten om de nieuwe cd 'Things that don't go right' aan het publiek voor te stellen. De plaat zelf krijgt gemengde reacties, live voelen de nieuwe songs echter aan als duizend bommen en granaten die , op veilige afstand, lekker in je gezicht tot ontploffing worden gebracht. En dan hebben we het nog niet over de impact van de hits, en andere kleppers van de band die nu nog even energiek klinken als circa tien jaar terug toen School is Cool Humo's Rock Rally won.
Noa Lee (****) was de support-act. Het is het project rond Nina Kortekaas, die in andere projecten al ons hart veroverde. In de Ancienne Belgique stond ze helemaal alleen op het podium. Nina vertelde dat het haar eerste keer was, solo nu op het podium. Toch straalde ze zelfverzekerde houding uit , die we eerder terugvinden bij artiesten die al twintig jaar op de bühne staan.
Met keyboard en streepje gitaar, ontroerde ze ons vanaf het begin van de korte set.. Ze weet klanken uit haar keyboard te toveren waardoor het stil wordt in ons donker hart. Ook kan ze een fijn streepje gitaar spelen. We werden vooral gehypnotiseerd door haar engelenstem die breekbaar klinkt, maar evenzeer krachtig genoeg is. Het publiek blijft geboeid luisteren en genieten; we werden er oprecht stil van. Niet dat Nina slaapliedjes brengt, de vaak ingetogen songs bevatten voldoende vuurkracht om je bij de les te houden.
Het is hartverwarmend te zien hoe Nina haar publiek op een charmante en vaak grappige wijze aanspreekt; het bewijst dat deze jongedame een uitzonderlijk getalenteerd vocaliste en charismatische artieste is; ze raakt de gevoelige snaar en kan een potje entertainen.
Noa Lee - Een artieste en een band om in het oog te houden!
We volgen School Is Cool (*****) al van in het begin. De overwinning op Humo's Rock Rally kwam er vooral door hun spontaniteit en speelsheid, het is een band die zich als een visje in het water voelt op het podium, wat een wervelend feestje kan opleveren .
Met hun debuut 'Entropology' drukte de band zijn stempel op de Belgische muziek; ze hielden stand ondanks de personeelswissels. Opvolger 'Nature Fear' liet een volwassen indruk na , en liet een ietwat donkere kant van de band horen. 'Good News' uit 2017 werd eveneens goed onthaald.
School is Cool is een band die vooral live het best tot zijn recht komt, energiek als geen ander brengen ze hun muziek. Elke song is als een vuurpijl, die op de dansspieren inwerkt, je kan er onmogelijk op stil zitten.
Vanaf de eerste song “Playground” grijpt School is Cool bij het nekvel en laat je niet meer los. De speeltijd mag dan al even voorbij zijn, het spelplezier gelukkig niet.
Johannes Genard is een spraakwaterval, die op een charmante , grappige en ontroerende wijze zijn publiek voortdurend aanspreekt. Zijn magistraal stembereik, waarmee hij ons op diverse optredens verbaasde en verraste , als ook op Night of the Proms trouwens , doet de oorschelpen trillen van innerlijk genot. Hanne Torfs staat hem bij; ze heeft ook een prachtige stem, en sluit perfect aan op die van Johannes. Op haar keyboard is ze een ware tovenares met klanken. Bassist Toon Van Baeten komt sterk naar voor en tijdens een fijne solo bewees een top bassist te zijn. Op het einde van de set ontpopte hij zich als een overtuigend keyboard speler/zanger. Drummer Matthias Dillen mepte alle frustraties van zich afn met verschroeiende slagen op zijn drumstel. En tenslotte hebben we de virtuositeit van Michaël Lamiroy , die zich profileerde als een sterk multi-instrumentalist, o.m. op gitaar en op viool; hij zorgde voor een mooi rustpunt in de energieke set, een streling voor ons oor .
Johannes mag als frontman veel aandacht naar zich toetrekken en op zijn charisma staat geen grens. Binnen School is Cool is er voldoende ruimte voor elke muzikant. Samen tekenen ze voor een wervelend feestje waarbij het publiek uitgelaten meeklapt en moeite heeft om niet uit hun stoel recht te veren en het podium te bestormen. Een sterke impact hadden recente songs als “Thunder & Light” en “Close”, die zich meten met kleppers als “New Kids In Town” .
Na de regulaire set werden de registers nog eens compleet open getrokken tot een bijzonder energieke, wervelende finale.
School is Cool bewijst na al die jaren nu klaar te zijn om de grote zalen in vuur en vlam te zetten, met deze extraverte, gedreven aanpak en volwassen kijk. De band kan ruim een uur lang in een razend tempo spelen , brengt het publiek in beweging en ontroert hen , coronagewijs veilig …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/school-is-cool-17-10-2020.html
http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/noa-lee-17-10-2020.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
School Is Cool - 80’s revival met Good News
School Is Cool
Trix
Antwerpen
2017-11-03
Simon Van Herzele
School Is Cool heeft een nieuw album uit , ‘Good News’ , en dat ‘Goed Nieuws’ nemen we best met een korreltje zout … In oktober kwamen ze hun pareltje al voorstellen in Café Commerce en in Het Depot, Leuven. De uitverkochte Trix Club Antwerpen was nu aan de beurt.
High Hi mag de avond openen. Het trio schopte het in 2014 tot de finale van Humo’s Rock Rally en De Nieuwe Lichting om vervolgens na de release van hun debuut-EP, zich een jaar lang terug te trekken als ‘artists in residence’ bij Trix. Hieruit volgde begin dit jaar hun debuutalbum ‘Hindrance’. Dat album maakte al een sterke indruk op ons en de band bevestigde dit gisteren nogmaals met een enorm sterke live set. Vorige week zagen we ze al eens aan het werk in de AB als voorprogramma van Equal Idiots. Deze week stonden ze even extatisch rond te springen, maar klonk hun geluid nog net dat tikkeltje voller. Met een overvloed aan energie en hitmateriaal als “Baseball Fights” en “Islands Full Of Gold” was High Hi de perfecte opwarmer.
Met een langgerekte (of waren we gewoon ongeduldig?) ‘Stranger Things’-achtige synthesizerintro beklimt School Is Cool het podium. Deze intro vloeide subtiel over in “Run Run Run Run Run”. Hoewel we ons voornamen om de (intussen cliché geworden) vergelijking achterwege te laten, konden we met deze 80’s vibe en kleurrijke lichtshow niet om Arcade Fire heen.
De eerste twee songs werden met heel wat overtuiging gebracht maar misten wat kracht waardoor we niet meteen volledig omver geblazen werden. Zo getuigde de makke reactie van het publiek nadat Johannes Genard ‘Jullie kunnen niet geloven hoeveel zin wij hebben in dit optreden’ uitkraaide. De twijfelaars kregen echter ongelijk wanneer “If So” werd ingezet. Wat volgde was een uitverkochte Trix Club die tot een grote dansvloer werd omgebouwd.
Omdat violiste Justine Bourgeus met Tsar B het solo-pad op ging, kwam Michaël Lamiroy van Tin Fingers de liveband vervoegen. Met zijn sterke backing vocals en multi-instrumentale talenten draagt hij een serieuze steen bij aan de live ervaring die School Is Cool brengt. Hiernaast kwam in de helft van de set ook High Hi’s drummer Dieter Beerten met de band spelen waardoor de groep plots met zijn zessen op het podium stond.
Met “Warpaint” bereikt de set een hoogtepunt die voor het komende halfuur niet meer losgelaten zou worden. ‘Ha! Ha!’ werd heerlijk meegeschreeuwd en met behulp van een kleurrijk lichtspel en een overvloed aan stroboscopen werd de zaal nogmaals aan het dansen gebracht. School Is Cool hield de avond boeiend met tempowisselingen. Rustigere songs als “Fight Of The Century” en “I’m Not Fine” bewezen dat de band naast hun talent voor het bouwen van feestjes ook op meerdere vlakken muzikaal ijzersterk is.
“Trophy Wall”, “The World Is Gonna End Tonight” en “New Kids In Town” werden bij de eerste noot met luid gejuich onthaald en vervolgens luidkeels meegezongen van de voorste tot de laatste rij. Bij dat laatste nummer werd er zelfs zo enthousiast op en neer gesprongen dat het ons niet zou verbazen moest er een kleine aardbeving ontstaan zijn.
Wanneer de band het podium na een klein intermezzo terug opkomt voor hun bis-nummers riep toetseniste Hanne Torfs ‘Dit is echt mega zalig!’ door haar microfoon. Wel Hanne, dat vonden wij er ook van. Hoe uitgelaten de zaal twee minuten eerder was, zo stil is ze bij het ingetogen “Black Dog Painting”. Wanneer de song tegen zijn einde aan een sci-fi-achtige opgepompte beat meekrijgt, kon het feestje weer beginnen.
Afsluiten deed School Is Cool met “All Is Fair In Love And War” inclusief corny saxofoon solo, voor als de 80’s vibe nog niet compleet genoeg was.
Zonder al te veel allures maar met een overvloed aan enthousiasme, toewijding en dansbare muziek wist School Is Cool de Trix Club om te toveren tot één gigantische dansvloer. ‘Good News’ sloeg duidelijk aan en de mensenmassa kon met vermoeide benen en een grote glimlach huiswaarts keren.
Moest u na het lezen van deze review ook zin hebben gekregen in een feestje, kan je de band op 27 december nog live aan het werk zien op Zebrawoods in Gent.
Setlist: Run Run Run Run Run - In Want Of Something - If So - AK-47 - Underrated/Underfed - I’m Not Fine - Whirled Music – Entertainment – Warpaint - Bad Behaviour - Fight Of The Century - Trophy Wall - The World Is Gonna End Tonight - New Kids In Town - Black Dog Painting - All Is Fair In Love And War
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Trix, Antwerpen
School Is Cool - Van fragiele emotie naar euforie
School Is Cool & Leonore
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-04-28
Stien Verdick
De avond van 28 april 2017 in de AB werd duidelijk opgedeeld in twee delen. Heel fragiel begon het met voorprogramma Leonore, die ons meenam met klassieke zang in haar gevoelige songs. Hierna liet School Is Cool de avond knallen en toverde de Ancienne Belgique Club om in een danszaal. Een avond in balans, waar ieders emoties eens aan bod kwamen.
Leonore kwam op en ging in stilte de gitaren stemmen. De zenuwen dropen er vanaf, maar waren snel weggeëbd. Enkel zangeres Chloë Nols en gitarist Kobe konden zich wagen aan het optreden, de andere drie bandleden geraakten er niet doordat het een last minute concert was. Klassieke zang en gitaargetokkel zetten meteen de toon van het optreden. Het werd een emotioneel half uur met fragiele songs die ons raakten. Het tweede lied stond in contrast met de rest van de setlist. “I just wanna make you dance, put you into trance”, het zouden de lyrics kunnen zijn van een popnummer met een sterke beat. De gitaar bracht hier meer swung. Het was een mooi intiem optreden, maar de volgende keer zien we ze toch ook wel eens graag met de hele groep!
School Is Cool begon met het nieuwe “Run Run Run Run Run” en zo volgden er nog vele nieuwe nummers van de plaat ‘Good News’, die in het najaar uitkomt. Meteen smijten ze de energiebommen in de strijd en we vergeven dat zanger Johannes een joggingbroek draagt, want School Is Cool is topsport! Bij instrumentele stukken beweegt hij vrij over het podium zonder dat de micro hem nog tegenhoudt en wat zo mooi is bij School Is Cool is dat je gewoon ziet dat het een hechte groep is. Ze weten allemaal precies waar de nummers voor staan, de emoties van de hele groep passen altijd perfect bij het nummer en door zo goed te weten waarvoor ze staan, brengen ze dat ook over op het publiek. Het is een groep met één gemeenschappelijke vibe.
Het publiek is heel blij dat meezingers “In Want Of Something” en “If So” al snel gespeeld worden. “AK-47” wordt overspoeld door emotie. Dan vraagt Johannes of we een beetje geduld hebben voor de hits komen, op zo’n toon dat het publiek moet lachen. Meer nieuwe nummers komen eraan. “Eigenlijk ook hits”, stelt Hanne van achter de keyboards ons gerust. En toen kwam het heel intens en gevoelig “I’m Not Fine”, waarbij de hele zaal het verdriet voelde. “I’m not alright. I haven’t been for a long time”, enkel die stem laat de emotie al voelen. Met de drum en de sambabal, School Is Cool heeft geen trage hoge nootjes nodig om het gevoel over te brengen. Johannes bracht hier ook zijn eerste live gitaarsolo ooit en dat mag hij zeker vaker doen!
De nieuwe “Whirled Music” en “Underrated” laten het publiek terug wat bewegen. Met hit “Wide-Eyed & Wild-Eyed” wordt veel meegezongen en “Warpaint” wordt met een groot applaus en gejuich ontvangen. Er wordt meegebokst op de “ha! ha!” zonder dat School Is Cool het moet vragen, duidelijk veel fans van de eerste cd in de zaal. Met het nieuwe “Bad Behaviour”, waarin gezongen wordt dat dat de natuur van de mens is, wordt de sfeer weer ingetogen. “Fight Of The Century” heeft het leukste instrumentele stuk van korte deuntjes en daarna moet School Is Cool toch even uitpuffen. Het is de hardste work-out die je jezelf kan geven en het is al lang geleden dat ze zo lang live hebben gespeeld.
De AB Club verandert in een gelukzalige sterrenhemel bij “Trophy Wall” waarbij de zaal luidkeels ingaat op de vraag om mee te zingen. En dan komen de hits “The World Is Gonna End Tonight” en “New Kids In Town” nog waarbij letterlijk niemand nog stilstaat. De zaal veert als een springkasteel en de kinderen springen gelukzalig rond. Afgesloten wordt met “Honeybee”, waarmee Johannes scoorde bij het VTM-programma ‘Liefde Voor Muziek’. Belle Perez vond zijn cover mooi en dat vonden wij ook. Kom snel terug, School Is Cool, we springen graag opnieuw mee.
Setlist: Run Run Run Run Run - In Want Of Something - If So - AK-47 - I’m Not Fine - Whirled Music – Underrated - Wide-Eyed & Wild-Eyed – Warpaint – Entertainment - Bad Behaviour - Fight Of The Century - Trophy Wall - The World Is Gonna End Tonight - New Kids In Town - Black Dog Panting – HoneyBee
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
School Is Cool is z’n jeugdige onschuldigheid ontgroeid op de tweede plaat . De schoolboys hebben hun diploma op zak. Die onbevangen , sprankelende dynamiek hebben we nog op een paar songs , “The soothing sound of breaking bones” en “Your body & me”, met hun grooves en opzwepende percussie.
We hebben nu een verder uitdiepen van , een ontwikkeling die we al in enkele nummers op hun debuut ‘Entropology’ hoorden. “Wide-Eyed & Wild-Eyed” en “Envelop me” zijn er al twee die we meteen konden koesteren .
Hun intens broeierige, sfeervolle songs hebben tempowisselingen en zijn geënt op gitaar , keys , elektronica, strijkers en experimentjes.
Filosoof van de band Johannes Genard graaft graag in de menselijke ziel en houdt ervan zijn vocals wat te vervormen, waar nodig .
School Is Cool liet al altijd die gewaagde kantjes horen , wat hier verder werd geëxploreerd . ‘Nature Fear’ is duidelijk een volwassen album.
School Is Cool, Ideaal ‘Flikkerlichtjes’ muziek om onze donkerste dagen zo goed mogelijk door te komen en Ideale ‘Bubbel’ muziek voor de student na een stresserende examenperiode. Resultaat een (bijna) volle Terminus om twee beloftes aan het werk te zien … School Is Cool met Cape Coast Radio als support.
De laatste winnaar van Humo’s Rock Rally trekt de clubs rond om hun debuut ‘Entropology’ zo sterk mogelijk in de spotlights te plaatsen. School Is Cool staat garant voor gevarieerde, subtiel uitgekiende indiepop met synths en een opzwepende percussie, die groots en overweldigend kan zijn door strijkers en orkestraties , zonder bombastisch aan te voelen. Ze hebben al een handvol singles uit die meer dan moeite waard zijn en hun talent en creativiteit bevestigt en hen een verdiende winnaar maakte van de Humo’s Rock Rally .
Een goed uur werden we omarmd van onbevangen frisse, dynamische, springerige en lieflijke songs die vol enthousiasme werden gespeeld . Een uiterst genietbare set trouwens , waarbij de singles goed verdeeld zaten in de set . Melodieusiteit en vindingrijkheid gingen hand in hand en live werd hun kleurenpalet overstelpt met heel wat percussie; zoals op “Car, backseat, parking lot” , en de gewaagde “On the beach of Hanalei” en de titelsong van de cd . Jeugdig enthousiasme alvast op het singlemateriaal “The world is gonna end tonight”, een klassieker die de set opende en meteen de aandacht naar zich toe trok, verder een hitsende “In want of something” en “New kids in town” en tot slot een vaardige, broeierige “Road to Rome” en “Warpaint” , die taferelen oprakelde van de Timelords klassieker “Docterin’ the tardis (Dr Who)” naar boven. Wat gas werd teruggenomen door de dromerige, sfeervolle “O! Delusions” en “Trouble in the engine room”, die soberder klonken. Soms wisselde de leden van instrument , maar alles gebeurde zo spontaan en ontspannend .
School is Cool , band met een positieve vibe en uitstraling. Ze trakteerden ons nog op een Mumford & Sons geleeste “Road to nowhere” (Talking Heads) , een Pixies song en een niet versterkte “Car, backseat, parking lot” in het publiek wat hun speelsheid en vindingrijkheid nogmaals onderstreepte …Mooi ! School Is Cool is meteen top !
Op dreef konden we komen met het beloftevolle Cape Coast Radio , band van Nick Berkvens (ex Transit, bandlid van Sleepingdog). Het trio had een heuse band (leden van Marble sounds, Isbells en Sleepingdog?) rond zich verzameld om hun titelloos debuut elan te geven . En inderdaad, terecht, want we hoorden een reeks aanstekelijke, dromerige en lichtvoetige, speelse songs , boeiend, doordacht, trippend en gesofisticeerd. Ze brengen invloeden van de krautrock, Notwist , Grandaddy en Vampire Weekend . Op die manier kregen ‘de neushoorn’, ‘de aasgier’ en ‘de mandril’ duidelijk muzikale vorm . Geslaagd optreden dus!
Organisatie: de Zwerver, Leffinge ism Jong Oostende (ikv Fete d’Hiver)
De Nijdrop was aardig gevuld voor School is Cool. Deze Antwerpse Rockrally 2010-winnaars hebben sinds een maand hun debuut uit, ‘Entropology’, dat ontstond na maanden van live optreden met het songmateriaal, teneinde de beste nummers uit te filteren. Met 16 nummers is dit een heel ambitieus debuut geworden, ietwat te vergelijken met de eersteling van dEUS in zijn ambitie om meer te zijn dan gewoon een debuut van een nieuw Vlaams groepje: Arcade Fire is een duidelijk voorbeeld, en het opzet van School is Cool is om onmiddellijk op dat niveau mee te draaien.
Om het in voetbaltermen te zeggen: School is Cool is een getalenteerde debutant die onmiddellijk al aan de Champions League wil deelnemen omdat ze overtuigd zijn dat ze daar thuis horen, eerder dan een paar jaar in de Belgische competitie te willen meedraaien. In zijn teksten steekt filosofie-student Johannes Gennart literaire verwijzingen (“On the beach of Hanalei” is geïnspireerd op een boek van Haruki Murakami) en gaat hij moeilijke thema’s niet uit de weg.
“Dawn” was vanavond het openingsnummer, en was meteen al een visitekaartje waar de band voor staat: frenetiek drumwerk van Matthias Dillen en multi-instrumentalist Andrew Van Ostade maakten onmiddellijk duidelijk dat School is Cool een band is die zich met volle overgave smijt. De single “The world is gonna end” kwam meteen daarna, Nele Paelinck nam de rest van de band op sleeptouw met haar energieke vioolspel. “Us junkyard kids” stak nog een tandje bij, de speelgoedxylofoon voerde een strak tempo, waarna de dubbele drums het nummer nog verder aanspoorden.
De vijf bandleden wisselden dikwijls van instrumenten, qua filosofie sluit School is Cool heel erg aan bij het Australische Architecture in Helsinki, dat ook dit soort geflipt kunstacademie-gevoel op roept. Op “In want of something” steeg de gekte ten top, dit was Arcade Fire zoals we ze ten tijde van hun eerste plaat in het Koninklijk Circus zagen, enkel de motorhelmen ontbraken. Ook in “The Road to Rome” benaderden School is Cool hun grote voorbeelden, Nele Paelinck was een mooiere versie van Regine Chassagne, die haar troepen aanvuurde, en Johannes Genart de gebrilde Winn Butler die zijn zanglijnen met overtuigende verbetenheid uitspuwde. Ook Talking Heads moesten er aan geloven, hun “Road to nowhere”, kreeg een strijkersarrangement en tribaal ritme, en de volledige band sprong op en neer. Het speelplezier werd zo overtuigend gebracht, dat het oversloeg op het publiek, zeker toen SiC “New Kids in Town” als afsluiter op de Nijdrop afvuurde.
In de bisnummers bewees School is Cool dat ze anders dan anders zijn, ze doken het publiek in, en brachten samen met de leden van You Raskal You een onversterkte reprise van “Car, backseat, parking lot”. Tot onze verrassing sloten School is Cool af met een Pixies klassieker, “Levitate me”, die hun heel goed af ging.
School is Cool heeft net als die andere Antwerpse band, de ambitie om de hemel te bestormen. Vanavond deden ze dat met verve in de Nijdrop, we zijn benieuwd hoe ver hen dat in Europa zal brengen. Dit is een band met de potentie, de ambitie en de juiste attitude om buiten de vierhoek Antwerpen/Leuven/Brussel/Gent door te breken. En daarnaast zijn ze gewoon een beetje zot zodra ze op het podium staan.
Setlist
* Dawn (extended intro) * The world is gonna end * Car, backseat, parking lot * O! delusions * Trouble in the engine room * US junkyard kids * Entropology * On the beach of Hanalei * In want of something * The road to Rome * The road to nowhere
* Warpaint * The underside * Kids in town
* Car, backseat (reprise) * Levitate me
Pics van hun optreden eerder in Depot, Leuven op 16 november ll
http://www.musiczine.net/nl/fotos/school-is-cool-16-11-2011/
Organisatie: Nijdrop, Opwijk
Een Belgisch groepje naar m’n hart qua dynamiek, enthousiasme, vriendelijkheid en avontuur is School Is Cool. De groepsnaam klinkt onbevangen, lief, jeugdig, fris ,sprankelend en we horen van het kwintet een eerlijk pure sound. De laatste winnaar van Humo’s Rock Rally heeft nu al meer dan 60 optredens in binnen- en buitenland afgewerkt , maken rake clips met een minimum aan middelen en hebben nu hun debuut uit. 13 nummers zonder de interludes … een plaatje als in ‘the old skool days’.
‘Entropology’ is een gevarieerde plaat van subtiel uitgekiende indiepop met synths en een opzwepende percussie, die groots en overweldigend kan zijn door strijkers en orkestraties , zonder bombastisch aan te voelen. Een handvol singles siert de band , de instant klassieker “New kids in town”, “In want of something” en “The world is gonna end tonight”, die mooi verdeeld zijn over de cd.
Nummers als “The road to Rome” en “Algoritms” liggen in dezelfde lijn. Ze zijn vindingrijk en durven gewaagder te klinken, luister maar naar “Dawn and a newly hatched damselfy” en “On the beach of Hanalei”, ferme boterhammen btw! “Warpaint” is volledig gebed in de eighties wave en de reprise “Carn backseat, parking lost” is een schitterende intieme akoestische parel. En tot slot is er nog de episch filmische titelsong.
School Is Cool heeft een uiterst genietbare, goed in elkaar gestoken debuut uit, en zorgt voor voldoende afwisseling in het materiaal.
Terechte vraag : kunnen Johannes Genard en Andrew Van Ostade, spil van de band, nog zoiets met de andere drie schoolboys (& girl) overtreffen?!
Nederlands 
Français 
