Ecstatic Vision - Psychedelische wervelstorm
Ecstatic Vision is niet voor niets een band die is ondergebracht bij het label Heavy Psych Records, daar gedijt immers hun uitzinnige psychedelische rock het best. Alsook op het podium van Magasin 4, nog steeds diezelfde bruine concertzaal die rock’n’roll ademt uit alle poriën.
Ook al is de opkomst zeer mager, de smerige en overstuurde psychedelische rock spat er met volle goesting tegen de muren. De titel van het album uit 2017 ‘Raw Rock Fury’ is nog de beste omschrijving van wat Ectstatic Vision op een podium teweegbrengt, een waanzinnige pot herrie die gebouwd is op de kracht en furie van geestverruimende bands als The Stooges, Hawkwind, MC5 en Monster Magnet. Met dat verschil dat het er zowaar soms nog wilder en extatischer aan toegaat dan bij deze grote voorbeelden, voorzover dat mogelijk is. De vocals worden door een vat echo gejaagd, de saxofoon heeft duidelijk aan de LSD gezeten en de gitaren vliegen steevast uit de bocht.
Verzorgd is het niet, opwindend des te meer.
Ecstatic Vision stelt hier met volle geweld hun zinderend nieuw album ‘Elusive Mojo’ voor maar heeft ook een stel razende covers in de aanbieding. En natuurlijk komen die van The Stooges (“TV Eye”), MC5 (“Come Together”) en Hawkwind (“Master Of The Universe”), wat had u anders gedacht ?
Een dik uur duurt het voor de psychedelische wervelstorm gaat liggen. Vet, energiek en uitermate geweldig !
Organisatie: Magasin 4, Brussel
Het Noord-Engelse 65daysofstatic had iets te vieren … Tien jaar terug debuteerden zij met The fall of math’ en bliezen zij de postrock nieuw leven in . Eerlijkheidshalve brak het kwartet echter door met de tweede ‘One time for all time’ , waarop de memorabele single “Radio protector” te vinden is en die hier in het geheugen gegrift staat !
Een link naar hun debuut was dan ook gauw gemaakt ; meteen waren we verkocht en de liefde naar deze sympathieke postrockers werd groot, gezien ze in hun postrock een schemerzone optrokken van math/postmetal, een frisse, zweverige, zalvende , emotievolle, filmische sound, die kon ontaarden in overwaaiend , gierend gitaargeweld en –noise, in de beste traditie van Sonic Youth, geruggensteund door pianoloops en voorgeprogrammeerde elektronica van drum’n’bass/breakbeats, met een knipoog naar Tortoise, Notwist, Aphex Twin, Squarepusher en Breakbeat Era. Tja in tijden waar Mogwai , Explosions in the sky wat ter plekke bleven trappelen met hun ‘trein der traagheid’ - postrock, hadden zij samen met Godspeed YBE wel iets unieks uitgewerkt.
Live trokken ze fel van leer, hoewel op plaat hun sound eerder met de mantel der liefde wordt bedekt en ze minder rusteloos klinken .
‘The fall of math’ en die tweede plaat waren de pijlers van ‘65days’, een muzikale wereld van chaos, botsingen en coördinatie; die lieflijk tot verbeten explosief kon zijn. Opener “Another code against the gone” schopte ons meteen naar die leefwereld door het elektronisch gekletter, de keysloops, de energieke gitaren, de bezwerende, diepe basstunes en de strakke ritmiek . Een afwisselende sound van variaties , tegenstellingen , hard –zacht aanpak en explosies. Even boeiend en sterk was het tweede nummer “Install a beak in the heart that cucks time in Arabic (waaw wat een titel)”.
We hadden hier een start die duidelijk de dwarse en melodieuze aanpak ondersteunt door die spannende intensiteit , de ritmewisselingen, de vonkende beats , de gierende gitaren , en intrigerende melodieuze piano-keys, die de rode draad vormen in een song.
Deze kenmerken werden samengebald en -geperst in de derde “Retreat retreat!” , één van ‘65days’ splinterbommen. Kippenvel kregen we ervan . “Default this” op z’n beurt werd overdonderd door drum’n bass/breakbeats , die hun weg hadden gevonden binnen hun instrumentale postrock .
Creatief dus allemaal wat 65days deed ; elke song heeft zo z’n eigen identiteit in hun genre . De titelsong tussenin was een aangenaam rustpunt , een intermezzo in de set om de volgende reeks aan te vatten. “Hole”, “Fix the sky a little” en “Aren’t we all running” waren een schitterend trio als finale; de roadie stak zelfs een handje toe op gitaar. De degens van extravertie – loudness - en introspectie – finesse - , kruisten elkaar. Alle registers werden opengetrokken, uitbarstingen , salvo’s vlogen om de oren , en werden afgewisseld met die melodieuze partijen en wendingen van gitaar/piano/keys; emoties van welke aard ook vloeiden uit de versterkers . Hier waren we sterk onder de indruk van! Op die manier ervaarden we hoe invloedrijk en bepalend die plaat wel was …
De korte pauze bracht ons even op adem. De recente ‘Wild light’ plaatste het kwartet nu in de spotlights. Op dit album heeft de band de benadering nog wat gepreciseerd en is er het perfecte evenwicht tussen bezielde post rock en vloeiende elektronica. We ervaren meer de bezwerende , golvende ritmiek en minder de rusteloosheid en geluidsbrij in de gevarieerde filmische tracks , die verrassende wendingen en spitsvondigheden ondergaan. Het kwartet vindt zichzelf opnieuw uit .
De nummers hebben een sterk emotionele inhoud en werden ook hier chronologisch gespeeld. Zoals we ze intussen al live beginnen te kennen was er hier sprake van meer opwinding en extravertie. “Heat death infinity splitter” opende, en het daaropvolgende “Prims” was verweven van elektronisch vernuft . Songs als “The undertow”, “Sleepwalk” en “Taipei” boden evenwicht en waren heerlijke (filmische) trips. Ze hadden een broeierige ingehouden spanning door de meeslepende tunes en wisselden tussen experiment, subtiliteit en klonken beduidend gevoeliger.
De afsluiters “Unmake the wild light” en “Safe passage” werden gekenmerkt van een diepe, bezwerende , dansbare groove en waren extatisch . Ze prikkelden zelfs de dansspieren , wat natuurlijk niet ontbrak in het allesomvattende “Radio protector” die opviel door dat herkenbaar pianoriedeltje!, het kroonstuk van de avond , eentje die we enorm koesteren én in het hart dragen, gemoedelijke postrock die overhelt in helse geluidsstormen, effects, gefreak , bonkende beats, opzwepende drums en vlammende elektronica.
Dit is een ijzersterke live band . Het warme onthaal en respons deed hen enorm veel deugd; Bedankjes en de ‘cheers mate’ kregen we dan veel te horen! Live is en blijft de groep een echte aanrader . Ons respect is ontegensprekelijk groot voor deze postrockers. ‘Gewoonweg fantastisch, toch’ …
Ook hoorden we enorm lovende critics van Thought Forms uit Bristol , support-act en ergens te situeren tussen postrock en postpunk met atmosferische cinematografische trips. Thought Forms is aanstormend talent die eerder al werd geselecteerd door Beak > op het Sonic City Festival (Kreun Kortrijk) en Esben & The Witch !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/thought-forms-17-04-2014/ http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/65daysofstatic-17-04-2014/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
65Daysofstatic is altijd al een buitenbeentje geweest in de wereld van de postrock omdat de groepsleden steeds een fikse dosis elektronica in hun sound hebben verwerkt en zo een milde vorm van dansbaarheid hebben geïntroduceerd in een op zich eerder eng genre. Op ‘Wild Light’ heeft de band die benadering nog wat gepreciseerd en is het perfecte evenwicht gevonden tussen bezielde post rock en vloeiende elektronica. Nergens klinkt dit gekunsteld, integendeel, dit resulteert in een geïnspireerde vorm van postrock waartoe nog maar weinig collega’s gekomen zijn. Het geluid ontspoort niet in dichtgemetselde geluidsbrijen en er zitten verrassende wendingen en spitsvondigheden in de gevarieerde tracks.
Dit is een avontuurlijke en begeesterende plaat waarop 65Daysofstatic als het ware het genre en zichzelf heeft heruitgevonden.
65daysofstatic is één van die bands die moeilijk onder één noemer te vangen zijn, en als je op het publiek van de erg drukke Handelsbeurs afging, zal het wel zo zijn dat het onder postrock valt, dan toch qua doelpubliek. Gasten in ieder geval die hun muziek ernstig nemen. Ze zijn onderhand een 10-tal jaar bezig en in de vroege jaren bouwden ze op hun platen gigantische gitaarexplosies op die zo ongeveer organisch groeiden, zonder dat je er nog echt songstructuren in kon herkennen. Muziek voor heads dus.
Op hun laatste platen, onder meer hun laatste worp ‘Wild Light’, zijn ze ook wat meer dan vroeger met elektronica beginnen experimenteren, wat wel de trend van het nieuwe millenium zal zijn, of een begin van gebrek aan inspiratie. De eerste nummers live hadden dat wel wat meer, en op één of andere overtuigde het niet helemaal. Het ging meer om het klankexperiment of de vervorming van het geluid dat ze in hun hoofd hadden dan om het bouwen van een groove. Geweldige feedback, dat wel. Het was niet de sound waar ze in het post-rockwereldje groot mee waren geworden.
65daysofstatic heeft het concept song al lang verlaten, zoals elke goede post-rockband en hun slepende composities dienen dan ook meer als mantra voor een meditatie-oefening.
Hoe verder het concert vorderde hoe meer de band terug ging naar hun vertrouwder sound, met lange introspectieve stukken piano die opbouwen naar een explosie van feedback. Loeihard gespeeld trouwens.
Muziek om je echt in te verliezen. Wat dan ook collectief door het publiek gedaan werd.
Organisatie: Democrazy, Gent (ism Handelsbeurs)
Sonar Sounds ft. Hexstatic (presenting Solid Steel) + Dorian Concept -- Zinnenprikkelend
Hexstatic
Vrijdag waren er heel wat krijgers van het fantastische Ninja Tune-label in ons landje. Fuse club in Brussel verwelkomde er DJ Food, DK, King Cannibal en The Qemists voor een Ninja Tune night. Dorian Concept en Hexstatic waren diezelfde avond te gast bij de Cactus Club in het kader van Sonar Sounds, dé clubreeks voor elektronische geluidsfenomenen. DJ Food zagen wij in januari al aan het werk in het Centraal Station van Antwerpen. Nu tijd om een andere prachtlocatie aan te doen. Speciaal voor deze audiovisuele hoogdag brengt Cactus deze topartiesten onder in het Concertgebouw dat toch wat meer mogelijkheden biedt om geluid en beeld optimaal te combineren. Dit leek helemaal geen slechte keuze te zijn, de sound klonk geweldig en de torenhoge visuals hadden een maximale impact.
Vooraleer de grote meneren het podium bestijgen, mochten de ‘locals’ Biaz en VJ Rewind de zaal voorverwarmen. Biaz maakte van de gelegenheid gebruik om zijn album ‘Timetripping’ voor het eerst op een publiek los te laten, aangevuld met op maat gemaakte visuals van VJ Rewind. Sterk debuut zonder meer.
Achter de naam Dorian Concept schuilt de jonge twintiger Oliver Thomas Johnson, een klassiek geschoolde Weense pianist-componist dat tegenwoordig is gehuisvest bij Ninja Tune, één van de meest vooruitstrevende labels op deze aardkloot. Aan zijn rechterzijde VJ Mox, ook gekend voor zijn samenwerking met audiovisuele wizards als Coldcut en Amon Tobin. Vuurwerk verzekerd!
Oliver, enkel gewapend met een mini laptop, mixer en ‘microKorg’ synthesizer haalde in een uur tijd alles uit zijn analoge kas. Het analoge en digitale weet hij met een schizofrene virtuositeit te combineren tot een soort ‘jazztronica, club of zelf intelligente elektro. Geen wonder dat dit supertalent laatst werd uitgenodigd om Flying Lotus te vervoegen op het Brainfeeder-event. Hij bespeelt zijn microKorg als een halve gare, voortdurend spelend met pitch en effecten en hij brengt met zijn enthousiasme moeiteloos zijn publiek voluit aan het dansen. Na zijn performance komen we hem toevallig tegen in de toiletten en hij maakt graag wat tijd om een babbeltje te slaan. Blijkt dat hij in de toekomst graag nog met een full band zou willen werken. Resideren op Ninja Tune is voor hem nog niet gelijk aan het toppunt bereikt hebben. Deze ambitieuze virtuoos staat in ieder geval nog een gouden toekomst te wachten.
Hexstatic is een duo gevormd uit Stuart Warren Hill en Robin Brunson dat al langer vertoeft op Ninja Tune. Vanavond staat alleen Robin op het podium, zonder een VJ aan zijn zijde. Klank en beeld neemt hij volledig zelf voor zijn rekening, gebruik makend van dezelfde technologie als DJ Food om audio en video naadloos in elkaar te laten overvloeien.
Net zoals de organisatie ons beloofde, wordt het een heel eclectische set waarbij hij hip hop, breaks, drum ’n bass, dubstep, garage, … netjes tot een fenomenale audiovisuele set weet te mixen.
Van Beastie boys over White Stripes en Julio Bashmore naar DJ Shadow en Daft Punk. Niet te vergeten ook het sociaal geëngageerde nummer “Timber” (Hexstatic vs Coldcut) in een ware ragga-stijl. Voor het visuele aspect maakt hij gebruik van de originele clips ofwel van puur nostalgische vintagebeelden zoals Bert & Ernie of Mister Spock. Ondanks zijn lak aan wat enthousiasme maakt hij er wel met het grootste gemak een geweldig dansfeest van dat ieder van ons weet in te palmen. Tot slot sluit hij af met “Out In The Streets” van Africa Hitech. Tijd om het feestje verder te zetten in de bar met Nosedrip!
Bedankt Cactus voor alweer een zeer geslaagde avond. Tijd om een Ninja Tune- traditie te installeren in het Concertgebouw, of ben ik iets te hoopvol?
Benieuwd hoe een Hexstatic-sessie eruit ziet. Check dan zeker deze video podcast via onderstaande link.
http://vimeo.com/3543461
Organisatie: Cactus Club, Brugge
65daysofstatic bracht onlangs ‘Escape From New York’ uit, een liveplaat annex tour-DVD. Het werkstuk kan beschouwd worden als een zoethoudertje voor een nieuw op te nemen plaat in de nabije toekomst. Na het succes van ‘The Fall of Math’ en ‘One Time For All Times’ en het ietwat teleurstellende ‘The Destruction Of Small Ideas’ was er bij de band twijfel ontstaan over welke richting ze met hun muziek uit moesten. In Le Grand Mix was er echter maar weinig van die (stilaan wegebbende?) twijfel te merken: de groep bracht een fabuleus concert met vooral heel veel nieuw materiaal en enkele onverwoestbare oude nummers van op hun eerste 2 albums.
65days heeft het op hun tourdagboek over een ‘test-tour’. De playlist bij de geluidsmixer gaf dan ook niet al te veel geheimen prijs: verder dan wat werktitels (lees: initialen als PF, PX3, WK4) kwamen we niet. Wat het geluid betreft kunnen we wel iets meer duidelijkheid scheppen: 65daysofstatic breekt allesbehalve met het door samples doorspekt hardere gitaar- en drumwerk! Ook de complexe ritmische structuren met zin voor perfectie blijven de band meer dan kenmerken. De groep is ontegensprekelijk wel iets meer richting elektronica en een dansbaar geluid met minder maatwisselingen gaan aanleunen. Frontman Paul Wolinski moedigde ongeveer halfweg de set het publiek zelfs aan om te dansen. Het was dan ook opvallend welke dansbare - bijna drum'n'bass - geluiden 65days uit de instrumenten wist te schudden. Je had als toeschouwer de keuze om mee te bewegen in de door de band voortgebrachte energie of om met verstomming als aan de grond genageld te genieten van tot wat deze band in staat is. Ondermeer het fantastische “Radio Protector” (die pianolijn!) en “Retreat! Retreat!” zetten de kers helemaal op de niet te versmaden taart.
65daysofstatic maakte met veel zweet en energie zijn reputatie van ijzersterke liveband meer dan waar. Het nieuw ingeslagen pad klinkt alvast bijzonder veelbelovend. De groep is en blijft een echte aanrader om live te aanschouwen, wat de komende maanden kan op Dour en het Cactusfestival.
Support van dienst was Casse-Brique uit Brussel. De band haalde de mosterd bij Shellac, maar deed evengoed aan Battles denken.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Het Noord Engelse collectief 65daysofstatic blaast de postrock nieuw leven in. Ze zijn de overtreffende trap van bands als Mogwai en Explosions in the Sky en benaderen nog het best ons eigen Madensuyu.
Hun instrumentaal filmische sound ondergaat diverse tempowisselingen en gaat van zacht, sfeervol naar fors en krachtig tot luid en hard van overwaaiende distortion gitaren en opzwepende drums. Een fris avontuurlijke aanpak, waarbij in elke song de aandacht wordt behouden. Het gebruik van voorgeprogrammeerde (knisperende) elektronica, strijkers en gesamplede drumpartijen bieden een meerwaarde aan hun spannend broeierige sound.
Op plaat klinken ze warm en lieflijker; live zijn ze als een windhoos: verbeten explosief! De opvolger van ‘One time for all time’ gaat dus van muzikale chaos tot een gecoördineerd geheel.
“When we were younger & better”, “Don’t go down to sorrow”, “These things you can’t unlearn” en “The conspiracy of seeds” zijn kippenvelsongs: ze hebben een intrigerende opbouw, zijn mooi uitgesponnen, grijpen je bij het nekvel en blazen je met de rug tegen de muur. Wat een contrasten van een opwindende band!
65daysofstatic groeit uit tot een cultband binnen het postrockgenre. Een bijna volle MaZ te Brugge voor een band die maar een matige respons krijgt op de radio, maar een pak fans op de been brengt door z’n opwindende en overweldigende sound, emotievol, fris, avontuurlijk en overdonderend. Het viertal uit Noord-Engeland blaast de postrock nieuw leven in.
Ze combineerden een fors, krachtig, fors geluid met een sfeervolle aanpak. Het recentste ‘The destruction of small ideas’ is de snedige weergave van hoe ze het voorbije jaar live klonken: een instrumentaal filmisch dreigende sound, die gaat van lieflijk tot verbeten explosief, van muzikale chaos, botsingen tot een gecoördineerd geheel, geruggensteund door laptop voorgeprogrammeerde elektronica en piano.
In het eerste deel van de set was er veel arm-, hoofd- en gitaargezwaai op songs als “Await rescue” en “A failsafe”. De repetitieve pianotune en de elektronica boden een meerwaarde in de overwaaiende distortion gitaren en in de dynamische, opzwepende en strakke percussie. “Retreat retreat” was het enige rustige sfeervolle nummer van het goed uur durend optreden.
65daysofstatic speelde een fijne finale: “Wax futures” (wat een gitaarbrij en percussie), “Radio protector” (repeterend pianospel) en de subtiel opbouwende, “65doesn’t understand you” en “These things you can’t unlearn”.
Ze speelden een overtuigend bezielde set, die ons even de punkpopgroepjes uit hun eigen streek deden vergeten.
Transit, een viertal uit het Gentse, profileert zich eveneens binnen de postrockscene van Toman en Madensuyu, maar trekken niet zo fel van leer. Ze brachten vorig jaar de EP ‘Broadleaves vs conifers’ uit: zacht, intiem, sfeervol, dromerig en af en toe ietwat donkerder. Hun muzikaal decor was alvast mooi meegenomen. Naar het eind vervoegde Chantal Acda de band: door haar breekbare stem en haar bijdrages op piano en percussie werd de emotievol, intens broeierige sound meer opengetrokken.
Organisatie: Cactus Club Brugge
Nederlands 
Français 
