Slift is een Frans trio dat reeds een lange weg heeft afgelegd. Hun nieuwe album heet ‘Ilion’ (naar de Griekse naam voor de stad Troje) en het is een eclectische mix van genres en ritmes geworden. Zelf omschrijven ze het als een huwelijk van metal met psychedelische rock en postmetal en dat is niet ver van de waarheid.
Het overheersende geluid op dit album is tegelijk massief en tegelijk kolkend als een onrustige oceaan. De Fransen verwijzen naar Godspeed! You Black Emperor, Goat en naar …And You Will Know Us By the Trail of Dead, maar het zou zo maar eens kunnen dat deze Fransen de mosterd gehaald hebben bij een rits Belgische bands als Amenra, Brutus, Psychonaut of Doodseskader.
De intensiteit van de muziek ligt constant hoog, experimenten worden niet uit de weg gegaan en toch staan er vooral heel vertrouwde ritmes, riffs en progressieve elementen op het menu van Slift. De songpbouw is soms wat warrig, maar het klinkt wel heel organisch. Het is niet dat ze gewoon wat stukjes achter elkaar geplakt hebben.
Wat wel speelt is de hoge inwisselbaarheidsfactor. Je kan het album tien keer beluisteren en denken dat je helemaal mee bent met alle nummers, toch zal je moeite hebben om een los fragment te kunnen toewijzen aan een nummer.
De beste tracks, met een voldoende graad van herkenbaarheid, zijn “Confluence” en “Uruk”.
https://www.youtube.com/watch?v=VcXkSctQCbw
Rudy Berges is de zanger van de herrezen postpunklegende Sovjet War. We leerden hem recent ook kennen als Possibly Identified, een synthwave-zijprojectje. Een andere zijsprong is Gutter Smell. Daarin recycleert hij onder meer nummers die mogelijk hadden kunnen gebruikt worden voor Sovjet War en verzamelt hij wat andere ideeën.
Het is niet meteen duidelijk of we Gutter Smell nu echts als een soort van langlopend soloproject moeten beschouwen, omdat Rudy alles zelf heeft ingespeeld en geprogrammeerd, of dat we dit moeten beschouwen als een opwelling, vooral dan om de songs niet verloren te laten gaan.
Hoe het ook zij, hier staan een paar knappe nummers op. Goeie refreinen, leuke melodielijnen, catchy fragmenten, donker, duister, dansbaar, … Het doet me wat denken aan Star Industry, Sygo Cries (in de opgedoekte full bandbezetting), Red Zebra, Der Klinke, …
De uitwerking is wal soms wat basic. Met er een paar extra mensen bij te halen, met een paar weken extra in de homestudio, … zat hier nog veel meer in. Dit zou een leuk vertrekpunt kunnen zijn voor een reeks remixes.
De leukste nummers zijn voor mij “Darkness Before Dawn”, “Sometimes” en “Lost In A Wave Of Secrecy” (een nummer dat van de Sisters of Mercy had kunnen zijn).
https://guttersmell.bandcamp.com/
De single “Sanctuarium” is de eerste creatie van het nieuwe duo Midnightmares. De ene helft van het duo is de Mexicaanse zangeres Mariel Gimeno. Zij nam eerder al met de Mexicaanse band Exordum een single op. De andere helft van Midnightmares is de Belg Gio Smet (Horrorwish, Giotopia, Wolfpact, …). Die maakte al eerder dergelijke duo-albums, onder meer met de Braziliaan Jeff Metal als Devil’s Desire en met de Duitser Jürgen Wulfes als Wolfpact.
Midnightmares is een leuke vondst als bandnaam, maar een Italiaanse thrashband gebruikt die al sinds 2019.
Smet is een uitstekende producer en multi-instrumentalist en Gimeno is een bijzondere zangeres en schrijfster van lyrics. “Sanctuarium” is dan ook een catchy single met wat referenties naar gothic rock en symfonische metal.
Een beetje Nightwish, Evanescence en After Forever. Ik ben benieuwd of er op het aankomende album van Midnightmares nog meer dergelijke parels staan.
https://www.youtube.com/watch?v=oXhoUI1rGcU
The Shadow’s Gone Out is een Frans instrumentaal duo met drums, bas en veel samples. Uit de review van hun vorige EP (‘Final Alarm’) onthouden we de referenties naar Marilyn Manson, Ministry en Martin Gore (van Depeche Mode). En we schreven dat er best wel wat vocalen mochten toegevoegd worden. Je leest het nog eens na op
https://www.musiczine.net/nl/ontdekkingen/item/88088-final-alarm-ep.html
En kijk. We worden op onze wenken bediend. Op hun nieuwe single “Whispering Ghost” krijgen we zowaar een soort van animated computerstem. Nie te nadrukkelijk aanwezig, maar genoeg om het anders monotone van de instrumentale muziek te breken. Muzikaal is dit opnieuw een heel experimentele cocktail van donkere synths en industrial beats. Inzake referenties kunnen we er op basis van deze single nog Front 242 en het Zweedse Pouppée Fabrikk aan toevoegen.
https://www.youtube.com/watch?v=U-BW0g3Ix2A
Boskat is een Belgisch duo dat zijn sporen al ruimschoots verdiend heeft in het clubcircuit en met puike singles. Aan de reeks opmerkelijke singles wordt een vervolg gemaakt met de nieuwe ‘Boiler’.
Voor deze single deed het duo een beroep op de vocalen van Rudeboy, de vocalist van Urban Dance Squad.
Het leuke is dat het niet enkel de vocalen zijn die ons teruggooien naar de jaren ’90 van de Squad, maar dat dat plaatje ook muzikaal klopt, met opzwepende, hoekige rock. Een beetje alsof die band gewoon een doorstart heeft gemaakt.
“Boiler” gaat vooraf aan het album ‘Welcome to Planet Urmit’ dat op 15 maart uitgebracht wordt. Rudeboy zal wel niet op elk nummer meedoen, maar toch smaakt deze single naar meer.
Boiler -single-
Boskat feat Rude Boy
Suburban Records
https://www.youtube.com/watch?v=xIyi2eXvtw0
The Priceduifkes lanceert met de single “Hot Tub” het aankomende, zesde studioalbum 'Dancing Dirty'. Frontman Ricky D zegt dat de tekst van “Hot Tub” is ontstaan uit een misvatting bij het luisteren naar het nummer “Hard Times” van The Scabs. Het lijkt ons een sterk verhaal om dat om dat op die manier ‘verkeerd te horen’, maar kom, het zou ook wel kunnen. 20 jaar luide muziek laat dus wel degelijk sporen na.
Tijdens de preproductie van het nummer tipte een toevallig aanwezige Cedric Maes van The Sore Losers nog een gitaarakkoord. Dat leverde hem meteen een interimjob op als sologitarist bij The Priceduifkes. Behalve Maes hoor je op piano ook nog producer Thomas Valkiers (XINK, The Crackups, Double Veterans).
'Dancing Dirty' verschijnt op 23 maart. Om de release te vieren, spelen The Priceduifkes twee uitverkochte shows in Trix (23/03) en AB (24/03) met Cornflames, de band van Eppo Janssen. Alle tickets waren na enkele uren de deur uit.
“Hot Tub” is een heel catchy en heel degelijk garagerock-anthem. Zo eentje dat The Paranoiacs en The Spanks zijn vergeten maken. Hot Tub - song and lyrics by The Priceduifkes | Spotify
The Black Crowes is een Amerikaanse rockband met een lange staat van dienst. Zoals wel vaker bij bands met broers kent de bandgeschiedenis een lange rij conflicten die soms voor vuurwerk in de studio zorgen, maar net zo goed voor lange pauzes tussen albums en voor lange afwezigheden op het podium. Hun grootste successen in Vlaanderen haalden ze met singles als “Jealous Again” en “Remedy”. Daarna volgden nog wel degelijke albums, maar de periode van de radiohits was voorbij.
Even fast forward in de geschiedenis naar de reünie van de Robinson-broers in 2019, wat in 2022 ‘1972’ opleverde, een EP met covers, naast een hele rits concerten, onder meer in de Lotto Arena in Antwerpen.
The Black Crowes - ‘Shake Your Money Maker’ bruist als nooit tevoren (musiczine.net)
Daar wordt nu een album aan toegevoegd. ‘Happiness Bastards’ is het eerste studio-album in 15 jaar. “Wanting and Waiting” is de eerste single. En die klinkt heel vertrouwd, ondanks dat er flink getimmerd is aan de bandbezetting.
De southern-bluesy gitaarlicks en de stem van de Robinsons domineren echter en dan kan er al weinig verkeerd gaan. Deze nieuwe single komt als een diesel wat traag op gang, maar etaleert dan een stevig rockende schwung, met ook een gospel-koortje zoals we dat al kregen op succesalbum ‘The Southern Harmony and Musical Companion’.
Nog meer goed nieuws nodig? Dit voorjaar gaan The Black Crowes op tournee en dat zal o.m. ook in België zijn, op 21 mei 2024 in de AB, Brussel
https://www.youtube.com/watch?v=G31MZzqH4ZA
De Belgische neo-postpunkband Meltheads wist ons een tijd geleden reeds van onze sokken te blazen met de Nederlandstalige single “Naïef”. De volgende voltreffer in het bommentapijt van deze band is de nieuwe single “No One Is Innocent”. Dit is een knetterende, hitsige psychpunkparel die halverwege even inhoudt voor een leuke bass break en die dan openbarst in een wellustige gitaarorgie, zoals alleen Meltheads dat kan. The Hives meets Whispering Sons, zoiets dus.
Frontman Sietse Willems over No One Is Innocent: “Het nummer gaat over de buurt waar ik ben opgegroeid. Ik hou van die plek. Het is er divers, het is er warm, maar ook valsig en onevenwichtig. Het nummer gaat over deze sociaal-economische ongelijkheid en hoe wij als samenleving dit corrupte systeem in stand blijven houden.” Zo komt hij tot het besluit dat niemand onschuldig is.
Debuutalbum ‘Decent Sex’ van Meltheads (in een productie van Bert Vliegen) komt uit op 9 februari, gevolgd door releaseshows in België en de buurlanden.
https://www.youtube.com/watch?v=9vd8Arj-R3c
New beat met een hoog actualiteitsgehalte en een flinke dosis satire. Het doet ons denken aan “Qui …”, de legendarische single van Brussels Sound Revolution naar aanleiding van de ontvoering en bevrijding van oud-minister Vanden Boeynants in 1989.
Op ongeveer hetzelfde patroon tekent Satirical Beat, dat ons muzikaal een beetje doet denken aan de neo-new beat van Belgica Erotica, de single “Graaifried & Graaiman: Pension Plan”.
Je moet geen genie zijn om te begrijpen welke graaiende gepensioneerde politici bedoeld worden en wat het pensioenplan is dat door de mangel wordt gehaald.
Brussels Sound Revolution permitteerde het zich indertijd om (met of zonder toestemming) de stem van Vanden Boeynants te gebruiken. Dat missen we hier een beetje bij Satirical Beat, maar voorts is dit een heel leuke single met oldschool new beat. Meer van dit!
Dance/Elektro
Graaifried & Graaiman: Pension Plan -single-
Satirical Beat
https://satiricalbeat.bandcamp.com/track/graaifried-graaiman-pension-plan
De Belgische epic symphonic metalband Cathubodua bracht zopas zijn nieuwe single en video uit. “Foretelling” is de eerste single van het nieuwe album van de band. Dat nieuwe album werd ‘Interbellum’ gedoopt en wordt op 23 februari uitgebracht door Massacre Records. Dat is hetzelfde Duitse label dat in 2019 ook al ‘Continuum’ uitbracht, het vorige album van deze band.
De productie en mix van het nieuwe album waren in de bekwame handen van Yarne Heylen (van Carnation).
De intro is misschien een referentie naar de folkmetal-roots van debuutalbum ‘Opus I Dawn’. Daarna breekt deze nieuwe single open in zowat het hardste en ruigste dat we al van deze band gehoord hebben. Tegelijk klinkt het knisperend als vuurwerk op een taart. Zangeres Sara staat heel centraal in de sound, maar ze moet –virtueel - vechten voor haar plaats.
Cathubodua stelt Interbellum het hele jaar door voor aan het publiek met een club- en festivaltournee door België, Nederland, Frankrijk en Duitsland.
https://www.youtube.com/watch?v=sIRh5yELJkE
De nieuwe van Gamma Rave is een kopstoot van jewelste. De zang zit een beetje in hetzelfde straatje van Eminem. Muzikaal is het een crossover geworden van elementen/vibes van een band als Rage Against the Machine en elektronische toetsen die naar alternatieve dance zoals The Prodigy neigen. Maar dan op hun geheel eigen wijze.
Eén ding kan je zeker zeggen en dat is dat ze origineel klinken en een eigen sound hebben ontwikkeld.
Een heel sterke track van deze Gentenaars.
Dub/Cross-over/Punk/Rap
Crossroads -single-
Gamma Rave
Gamma Rave - Officiële Website
Riet Muylaert zingt Liesbeth List - Boeiend eerbetoon aan deze Grande Dame!
Riet Muylaert zingt Liesbeth List was een boeiend eerbetoon aan deze Nederlandse chansonnière en actrice. Anderhalf uur lang reisden we doorheen het oeuvre van haar Nederlandstalig lied en kregen we een interessante uiteenzetting van het leven dat Liesbeth 78 jaar lang lief was. Muzikaal met strijkers van het SunSunOrcherstra, die samen met spaarzame toetsen en een tokkelende gitaar tekenden voor een warm, teder, dromerig, intimistisch concert, die het Franse en Nederlandse chanson dichterbij bracht!
Riet en haar muzikant Stefan Wellens brachten een ode aan Liesbeth List, samen met de prachtige strijkers van het SunSunSunOrchestra. Als pas afgestudeerd jong veulen mocht Riet met Liesbeth, dé Grande Dame van het Nederlandse Chanson, mee op tournee.
Ze speelden bijna twintig nummers, nummers die Liesbeth o.m. kreeg van de hand van Hans Andreus, Cees Nooteboom, Ramses Shaffey, verder eigen nummers als covers, die Brel, Aznavour en Piaf omarmden .
Riet houdt List in haar hart , en brengt de nummers, classic pop en chansons vol overtuiging , overgave en emotie , zoals Liesbeth het wil en wou …
De nummers kregen een sobere bewerking door de strijkers, cello , het getokkel op de gitaar en de cello; ze kregen een warme kleur door een piano toets waar nodig . Met vijf op het podium waren ze , die de schoonheid van het chanson benaderden; ook vocaal kon Riet Liesbeths melancholie beantwoorden.
Liesbeth op het podium en Liesbeth in het leven, nee het leven was (haar) niet altijd lief, het was met ups en downs , maar de dynamiek en het enthousiasme bleef voor haar publiek. Haar levensloop werd door Riet mooi, pakkend verteld, van geboorte, haar kindertijd in Nederlands-Indië, tot op het podium, in privé en de muzikale relaties, tot ze genoodzaakt moest stoppen met optreden, als gevolg van dementie; tot slot stierf in de volle coronapandemie van 2020.
Voor Riet was dit het tijdstip van Liesbeths levenslied, haar boodschap aan het publiek. Zij gaf de wereld zoveel schoonheid en Riet zoveel levenslessen. En daarom bleef en blijft Riet haar lied zingen, met een heuse tour in de culturele centra, zodat de mensen haar niet zouden vergeten.
“De pastorale” met Ramses was eentje die haar bekendheid groot maakte, het scherpte meteen de aandacht van het zo goed als uitverkochte zaaltje. Riet was hier terug in haar geboortedorp; het deed haar deugd sommige mensen van vroeger terug te zien en ook enkele leuke verhaaltjes van toen op te hoesten . Het tekende het emotievolle karakter van de avond met die weemoedige, dromerige songs, die onderhuids positiviteit willen uitstralen, zoals “Heb het leven lief “, ondanks teleurstellingen en tegenslagen.
De nummers zijn intens en kort, ze behouden die broeierige spanning van weleer door Riet en haar muzikanten, waarbij regelmatig van instrument werd gewisseld .
Een desolaat gevoel kon doorschemeren als bij een “Zeg me dat het niet zo is” en “Zo hoog in de hemel”. Meer extravertie borrelde op in het nummer “In oktober”.
Een zoektocht naar muzikale verbintenis hoorden we in die sfeervolle aanpak . “Ne me quiitte pas” van Brel kreeg een mooie Nederlandstalige bewerking onder “Laat me niet alleen” , ook Shaffey’s “Laat me” klonk op die manier.
Riet heeft ook een eigen repertoire die nauw leunt aan dat van List, “Zou het kunnen” paste perfect in dit plaatje . Toen ze samen speelden wisselden ze elkaars repertoire af. Sjiek dat een beginnende artieste kansen kreeg van een doorwinterde dame .
“Zonder liefde” en verderop “Brussel” waren er die Riet door de zwierige tunes tot een danspas bewoog .
Hoop, dankbaarheid , troost en liefde waren belangvolle thema’s, die ons even deden stilstaan in deze jachtige wereld; we hoorden het in “De verzoening” (van Frank Boeijen), in “Ik ben zo gelukkig bij jou” (vertaling van countryzanger Paul Williams), “Aan de andere kant van de heuvels” (‘is het gras groener aan de andere kant’?) en “Even eeuwig”, een mooi sluitstuk van de avond , die de strijkers ademruimte bood van een zalvende, innemende, rustgevende sound.
Het warme onthaal deed Riet en haar combo deugd, we kregen enkele laatste gevoelige, prikjes met “Een vriend zien huilen”, “Nog heel even” en de “Cantate aan Shaffey”. Een laatste ‘lalala’ en groet van een grande dame die talrijke onderscheidingen kreeg en nu nog belangvol is voor een rits opkomend vrouwelijk Nederlands talent als Eefje De Visser, Roosbeef, Meau, en ga zo maar door!
Riet Muylaert
Org: Kardini ism CC De Kleine Beer, Beernem
Wajdi Riahi Trio - Een culturele schokgolf
Jazz leeft! Dat merkten we onlangs nog aan de bloeiende scene tijdens het Brussels Jazz Festival in Flagey; met jonge, beloftevolle bands en talentvolle muzikanten die tekenend zijn voor wat Jazz nu te bieden heeft. Wajdi Riahi Trio (*****) is ook eentje die we best onthouden in deze scene; het is rond pianist Wajdi Riahi, een sympathieke man die vanuit zijn geboorteland Tunesië is afgezakt naar Brussel om hier zijn muzikale horizonten te verbreden. Zijn debuut 'Mhamdeya' (2021) was een nostalgische trip naar zijn Tunesische verleden.
Met opvolger 'Essia' slaat hij een andere weg in. Het tweede album neemt ons mee op een reis tussen die twee horizonten van de pianist: Tunesië en Brussel. Stambeli en Gnawa muziek zijn een integraal onderdeel van het album. De organische architectuur van deze (Noord-) Afrikaanse ritmes vermengt zich met de complexiteit van jazz.
Wajdi Riahi Trio zorgde voor een culturele schokgolf, kun je wel zeggen.
Wajdi Riahi Trio is goed op elkaar ingespeeld, samen met de pianist zijn het gelijkgestemden, 'soulmates' die dezelfde kant uitkijken en vooral bijzondere talent laten horen; het is een diverse trip van uiteenlopende culturen en stijlen.
Op de muziek van Wajdi Riahi kun je geen label kleven, het is belangrijk van wat zij samen doen. De vocals, met een Tunesische touch, zijn een meerwaarde aan de sound.
Solo ervaarden we een magisch moment van Wajdi aan zijn piano; hij ontroerde en bedwelmde het publiek met z’n spel en fluitende stem.
Verder was er de double bas van Basile Rahola, die een warm klankentapijt speelde, waarvan je stil werd. En Pierre Hurty tastte de mogelijkheden af van z’n drumstel. Het geheel klonk kleurrijk. Hoe mooi en veelzijdig was dit, intiem, breekbaar vals Soms heel intimistisch en breekbaar als lichtjes flirten met de geluidsnorm. Tot daar het eerste deel van de set die vooral rond de nieuwste release. draaide
In het tweede deel, na een kleine pauze, werden de grenzen nog meer afgetast. Het klonk nog kleurrijker. Het publiek werd zelfs letterlijk meegenomen op deze trip doorheen Tunesië als Brussel; we werden zelfs aangespoord lichtjes mee te zingen. De uitersten intrigeerden , gekatapulteerd van de ene naar de andere kant … en in wat een tempo boden ze het je aan. Het daverende, rechtstaande applaus onderstreepte wel hoe iedereen genoot van deze toch wel veelzijdige trip.
Wajdi Riahi Trio kwam terug voor een bis; alle registers trokken ze nog eens open; een wervelwind aan geordende chaos die deze twee culturen samenbracht en zachtmoedig deed botsen in aanstekelijke vibes.
Wat dit trio deed, was zondermeer uniek en grensverleggend. Ze nodigen je uit mee te stappen in hun (muzikaal) verhaal en avontuurlijke sound. Het publiek lustte ervan en genoot … Wat een culturele schokgolf. Missie uitermate geslaagd!
Wajdi Riahi Trio - Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ism CC Sint-Niklaas)
Brussels Jazz Festival 2024 - Nduduzo Makhathini Trio - Tussen Jazz en Afrikaanse cultuur
Brussels Jazz Festival 2024
Flagey
Brussel
Datum: 2024-01-20
Erik Vandamme
Brussels Jazz Festival 2024 zit op z’n laatst, het was een rollercoaster aan fijne avonden, die de grenzen in de jazz aftast. Vanavond was er de double bill van Afrikaanse jazz virtuozen, enerzijds drummer Asher Gamedze met zijn nieuwe album ‘Turbulence and Pulse’ en pianist Nduduzo Makhathini die de grens tussen spiritualiteit, jazz en folklore aftast met zijn twee kompanen.
Een zwoel avondje genieten dus met een boodschap, die jazz en Afrikaanse cultuur samenbracht.
Asher Gamedze (****) boeit niet alleen door zijn gedreven drumspel, de man heeft een verhaal. Dit uit zich in z’n mening van wat er in de wereld omgaat, in z’n bindteksten, alsook muzikaal in z’n, drumspel. De emoties druipen er van af.
Hij staat niet alleen op het podium. Trompet geschal weerklinkt als een verschroeiende walm, aangevuld door sax en aanstekelijke basstunes. Het totaalpakket intrigeert. Asher Gamedze verstaat ingenieus met z’n muzikanten, vooral de kunst om de instrumenten hun werk te laten doen. Mooi.
Ook Nduduzo Makhathin Trio (****) zijn poëten, verhalenvertellers. Het verhaal voel je evenzeer door het pianospel en in de zang.
Ook hier zijn we onder de indruk van de twee genres die elkaar moeiteloos vinden, de emoties (pijn, vertwijfeling, blijdscha) en de grensverleggende aanpak door de weemoedige contrabas, de drumpartijen, die snedig, gedreven en bombastisch klinken. Wat een schoonheid.
De Afrikaanse roots kan het trio niet verstoppen; het samenspel klinkt kleurrijk, ondersteund van de gevoelige, breekbare vocals van Nduduzo.
Op het einde van de set steekt hij een monoloog af , een lang gesprek met zijn publiek. Hier verkondigt hij uitgebreid zijn boodschap zonder te prekerig over te komen. Iedereen is evenwaardig, belangrijk, ongeacht wie je ook bent (afkomst, geslacht, huiskleur) of waar je ook woont in deze wereld. Een muzikaal sluitstuk volgt nog.
Dit optreden is dan ook de ideale afsluiter van een tiendaags festival van muzikale varianten in genres, die de grenzen wist af te tasten. Wat een diversiteit die ons aanhoudend boeide.
Organisatie: Brussels Jazz Fesitval ism Flagey, Brussel
Nederlands 
Français 
