Preoccupations is het vroegere Viet Cong die z’n politieke geladenheid in de groepsnaam liet vallen en muzikaal manifesteert in donker dreigende postpunk/indiewave rock . Het kwartet van de Canadese bassist/zanger Matt Flegel rammelt , garagerockt , postpunt, kortom een zwarte postpunkmis! Ssongstructuur , donkerte en sfeer zijn er in een aanhoudend intens broeierige spanning,  door rauwe, hoekige, strakke, metaal klinkende en galmende echoënde gitaardwarrels , de overheersende, dreunende , repetitieve , grauwe basstunes , de stuwende , opzwepende drums en de zalvende elektronicariedels, die 60s psychedelica over enkele nummers doet waaien. De diepe stem van Flegel beklemtoont dat gitzwart opgetrokken universum .
De nummers voeren , slepen ons stap per stap mee , durven te ontsporen en baden in een waas van noise en galm . “Memory” met z’n elf minuten is hier het sterkst! Precoccupations zorgt voor een unieke sfeer ,  bouwt op , bijt van zich af en nestelt zich tussen onze oren . Hier komen een pak bands tesamen als Wire, Girls Against Boys, Interpol , Shellac en Savages.
Het materiaal klinkt tegendraads, complex als toegankelijk , poppy , zonder dat de donkere dreiging vervaagt . “Anxiety”, “Degraded”  en “Stimulation” brengen allerlei stemmingen, die een duistere ondertoon hebben. “Sense” en “Forbidden” brengen ons even op adem.
We worden in een houtgreep gehouden in hun verzwelgende sound.

Shellac - God bestaat dan toch, het is een tenger ventje, draagt meestal een overall en heeft een zuinig brilletje op
Shellac
Kreun
Kortrijk
2017-05-30
Sam De Rijcke

Wij kennen een pak fantastische platen waarop de Albini stempel overduidelijk doorweegt (Pixies, Nirvana, The Jesus Lizard, Godspeed You Black Emperor, Gruppo Di Pawloski,…), maar het lijkt er op dat diegene die de Albini sound het best op een podium kan brengen…  Steve Albini zelf is. Daarom is het telkenmale bijzonder goed nieuws wanneer de legendarische producer de deur van zijn studio achter zich dicht trekt en met zijn eigen band Shellac de hort op gaat.

Een compleet volgelopen Kreun denkt er net zo over en hangt de hele tijd aan Albini zijn lippen. Dit is weer zo één van die concerten waar ieder zichzelf respecterend muziekliefhebber gewoon moet bij zijn, en eentje die verdomme nog lang zal nazinderen.
Shellac weet immers als geen ander die rudimentaire, compromisloze en droge straight-in-your-face-sound op het podium doortastend neer te poten. Kurkdroge urgente drums, brandende door merg en been snijdende baslijnen en daarbovenop de striemende gitaaruitbarstingen, rauwe riffs en uitgespuwde vocals van de briljante Steve Albini. Een unieke krachttoer die wordt ontwikkeld door drie muzikanten die in al hun eenvoud een geniale, onvermurwbare en pure sound neerzetten die ongeëvenaard is en meer punk is dan al de platen van Green Day en Blink 182 samen.
Shellac heeft weinig nieuw werk in de aanbieding -daarvoor heeft een volgeboekte Albini gewoon de tijd niet- maar de band brengt de oude en ietwat minder oude songs met een stootkracht en verbetenheid waar menig alternatief bandje een punt kan aan zuigen. De songs klinken fris van de lever en rauw van de vleeshaak, check de oerkracht van “Squirrel Song”, de uitgebeende power van “Riding Bikes”, de bloeddorstige vechtlust van “Watch Song”, de opgejaagde punk van “Copper”, de ongebluste woede van “All The Surveyors” en de vernielzucht van het fenomenale “Dude Incredible”.
Een strak en uiterst energiek Shellac is vanavond nergens minder dan fantastisch en de heren hebben naast een gezonde portie zelfrelativering ook flink wat humor in hun creatieve brein zitten, getuige de bindteksten waarin ze onder meer hun afkeer voor opperimbeciel Donald Trump niet onder stoelen of banken steken.
Steve Albini, een invloedrijk en respectvol figuur waar zowat de hele wereld van de alternatieve muziek met grote bewondering naar opkijkt, komt hier trouwens leukweg samen met zijn bandleden het boeltje zelf opzetten en afbreken. Bijzonder sympathiek en down to earth vinden wij dat, we zien het Bono zo nog niet te gauw doen. Of Beyoncé, dat zou pas lachen zijn (“oei oei oei, oh ramp, mijn nagel is gescheurd, snel, waar is mijn styliste ?”).

Voor een prestatie als deze van vanavond halen we met plezier het woord ‘legendarisch’ uit onze fichebak met superlatieven. En al de rest ook, fichebak leeg.

We hebben ook nog een pluim voor het Franse meidentrio Decibelles dat de zaal mag opwarmen. De wilde meiden zitten er vocaal behoorlijk naast maar de frisse en vlammende punkrock die ze voortbrengen maakt veel goed. Hun korte, snelle en vaak uitzinnige songs doen wel eens aan Cocaine Piss denken. Waarmee we willen zeggen : hard, luid, snel en vooral rechtdoor.

Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk

Akroma onderscheidt zich van ander gelijkaardige bands door het gebruik van in Latijn gezongen passages. Die passages worden door Laura Kimpe ingezongen en zorgen voor een vrij groot kontrast met de vocals van Alain Germonville. Die van Laura zijn eerder engelachtig en neigen naar opera. Terwijl Alain zijn zang voornamelijk uit grunts en geschreeuw bestaan. De teksten zijn dan ook vrij donker, bruut en gewelddadig. Achter de drums vinden we niemand minder dan Dirk Verbeuren van Megadeth terug.
Zes songs staan er op ‘Apocalyps’. Samen goed voor 45 minuten muziek. Muzikaal is het vrij snedig en straalt alles power en energie uit. De orkestraties zorgen voor de nodige melodische kanten. Een goed voorbeeld hiervan is “Offertorium”. Meteen één van de betere en meest progressieve songs uit het album.
Op de achtergrond van elk lyric in het tekstboekje staat er een gekend schilderij afgebeeld (o.a. Breughel, Bosch en Turner).
De vocals van Alain kunnen mij niet volledig overtuigen. Teveel geschreeuw dat nergens naartoe leidt. De zang van Laura is op zich goed en past in sommige tracks beter dan in sommige andere. Muzikaal is alles wel beter en is alles wel vrij goed opgebouwd. ‘Apocalyps’ is, wanneer je de vocals kunt pruimen, een aardige symfonische black metal plaat.

Dunk!festival 2017 – Postrock in al z’n aspecten – Op z’n ‘Postrock’ best!
Dunk!festival 2017
Jeugdheem De Populier
Zottegem (velzeke)
2017-05-25 t/m 2017-05-27
Simon Van Extergem

Dunk!festival is de Europese topper als het aankomt op Post-Rock en zijn genres . Het festival gaat door in Heem De Populier in Velzeke (vlakbij Zottegem). Een prachtige locatie, vlak in de natuur, die met het prachtige mooie zomer weer van dit weekend nog meer tot zijn recht kwam …
Dunk!festival blijft voor mij het aangenaamste festival. Qua sfeer kan er niets aan tippen. De gemoedelijkheid bij zowel de bezoekers als de organisatie is typerend. Waar anders krijg je nog gratis parking, gratis camping, gratis koffie en gratis ontbijt. De locatie en de integratie van het bos is een meersterzet die het festival opnieuw doen groeien. De zorg voor het podium en de geweldige lichtshow zijn bijna ongeëvenaard.
We mogen trots zijn dat dergelijk festival hier in België mogelijk blijft. Ik zie jullie allen graag volgend jaar op Dunk!festival.

dag 2 – vrijdag 26 mei 2017
Door omstandigheden op het werk moest ik, tot mijn scha en schande forfait geven door de eerste dag van hét Dunk!festival. Ook op dag 2 kan ik pas laat vertrekken. Hierdoor mis ik onder andere het optreden van All We Expected, waar ik zo hard naar heb uitgekeken. Jonge (West-)Vlaamse wolven die mijn hart altijd verblijden. En van wat ik van het publiek achteraf gehoord heb, heb ik inderdaad een fenomenale show gemist. Maar ik krijg ongetwijfeld nog wel eens een herkansing.

Gelukkig ben ik wel net op tijd voor Aidan Baker en Karen Willems. Een tijd geleden heb je ze al eens samen gezien en nu wat het opnieuw prijs. 2 grootheden uit de alternatieve scene. Hij bij onder andere Nadja, zij van onder meer Inwolves. Maar eigenlijk van zoveel meer. Een prachtige impro-set die het beste van hun twee werelden combineert. Drone en gitaarnoise, freaky jazzy drum met ongelofelijk veel gevoel,... Bevreemdend en verbijsterend. Enig nadeel van de show: deze set past veel beter in een donker zaaltje, niet in een half-open zonnige tent. Maar dat kan de pret niet drukken.

We werpen een blik op de mainstage, die ondertussen al aardig in de zon aan het bakken is. Daar speelt het Australische Meniscus. Ze zijn meegekomen in het zog van We Lost The Sea, die later deze avond nog eens langs komen. Klassieke post-rock nu, die prachtig balanceert tussen hard en zacht, tussen droom en daad, tussen gebalde vuisten of een zalvende hand. Een mooie toevoeging aan het festival en dus niet zomaar een bandje uit het package deal om de grotere band ( en hun management) tevreden te stellen.

De tijd was rijp en de temperatuur hoog genoeg, om ons te verplaatsen naar het bos. Vanaf dit jaar is het bos een integraal deel van het festival geworden. Niet alleen moet je erdoor om je te verplaatsen van de stargazer naar de main, er is ook plaats gemaakt voor een mooi podiumpje. Dit ligt diep in het bos verscholen, aan de voet van een glooiende helling. Op die manier wordt er een natuurlijk amfitheater gecreëerd. Een prachtig kader voor prachtige optredens. Daar horen we True Champions Ride On Speed. Ze brengen experimentele math-rock. Ikzelf vind math-rock op zich al vrij experimenteel, maar deze jongens gaan nog enkele stappen verder. Ze brengen nummer die alle conventionele ideeën en opvattingen over nummers overboord gooien. Nummers die wringen en botsen en die veel inspanning vragen van het publiek. Ze geven je nooit een gemakkelijk gevoel. En van waar die verwijzing naar speed komt, werd ook snel duidelijk.

Verbaasd, maar voldaan haasten we ons naar de onverwachte topper van vandaag: We Lost The Sea. Deze Australische band verlaat voor de eerste maal hun heimat. Het is dus ook vandaag hun eerste keer in Europa. Waarom het zo lang geduurd heeft is mij nog steeds een raadsel. Ze bestaan inmiddels al 10 jaar. Vandaar dat er ook van zenuwen geen sprake was. We lost the sea is een prachtige geoliede machine. Ze brengen moderne post-rock, in de lijn van landgenoten Sleepmakeswaves. Eén gigantische bal energie die de tent plat walst. Ze zien er ook niet meer van de jongste uit, maar aan kracht en motivatie geen gebrek. Dit is voor mij DE ontdekking van dit festival. Ik hoop dat ze niet nog eens 10 jaar wachten om in onze contreien te vertoeven. Ik zal er opnieuw staan.

Tijd voor iets totaal anders nu: Alma. Door de organistoren van Dunk!festival werden ze ontdekt tussen al het geweld op Arctangent. Ze hebben een a-typische sound voor een post-rockfestival en toch passen ze wonderwel in deze line-up. 3 jonge Britten, waarvan er één begunstigd is met een fenomenale stem. Hoog en ijl, maar prachtig in alle soberheid. Het doet mij ongewild denken aan Sigur Ros, bij momenten. Ook de nummers worden prachtig opgebouwd rond de stem en zorgen dat deze schittert. Ze blinken uit in eenvoud. De band brengt zeker niets nieuws, maar doet het wel op fenomenale wijze.

And So I Watch You From Afar mag als voorlaatste de mainstage entertainen. En dat is hetgeen ze het beste van al kunnen: entertainen. Het is niet de eerste keer dat ik ze zie. Ik kan het waarschijnlijk niet meer op twee handen tellen. Maar nog nooit hebben ze mij ontgoocheld. Telken male bevestigen ze hun status van topper binnen het genre. Hun mix van post- en mathrock laat je niet onbewogen. Tegenwoordig klinken ze nog strakker dan vroeger. De eerste nummers beuken er hevig op in en daarmee is ook de toon gezet voor de rest van het optreden. Met een rotvaart denderen ze doorheen hun set. De nummers met samenzang zijn nog steeds niet mijn favorieten, maar op deze avond kunnen ze zeker geen kwaad.

Malämmar mag dan al Zweeds of Deens klinken, maar ze komen gewoon uit het zonnige Spanje (Barcelona). Maar zonnige muziek is het zeker niet. We krijgen Doom- en Post-Metal te horen. In het zonnige bos op een zomerse dag, kan een gezonde dosis donkere en loodzware muziek zeker deugd doen. Ze brengen hun platen uit op het Dunk-label (want dat doen de heren van het festival ook nog) en rechtvaardigen hun plaatsje op het label en het festival zonder problemen.

Afsluiter van de avond is Earth. Reeds 30 jaar maken ze hun mooie liedjes. Ze hebben een heel typische sound. Met hun traag uitgesponnen drone-metal mocht ik ze al eens aanschouwen op Eindhoven Psychlab. Ik vond ze toen weinig overtuigend en ik moet toegeven dat het mij vanavond ook niet echt kon boeien. Ik denk dat hun traag opbouwende en zeer repetitieve sound niet echt voor mij is weggelegd. De band kwam mij ook vrij arrogant en routineus over, wat zeker ook al niet de pret bevordert. Maar geen nood, want morgen is het opnieuw vroeg dag en staan we weer klaar voor de volgende lading bands.

dag 3 – zaterdag 27 mei 2017
We openen deze bloedhete dag met een band uit eigen land. De heren/dames van Briqueville zijn de Belgische trots en de hype van het moment. Die hype werpen ze vakkundig zelf over zich door getooid te gaan in maskers en capes en hun ware identiteit nooit te onthullen. Dat idee van die maskers en capes zal hen vandaag niet zo goed bevallen zijn, want de tent is verandert in een zeer goed werkende sauna. Dus chapeau voor hen om in dergelijke omstandigheden te blijven gaan. En gaan doen ze zeker. Op hun 2^e elpee bewandelen ze iets andere paden dan op de eerste. Ze gaan iets meer de prog-rock kant op. Ook horen we wat meer Oosterse invloeden en veel meer tempowisselingen. Ik ben blij met de koerswijziging, maar toch is het laatste nummer (één van hun eerste) die het meest naar de keel greep.

Daarna zoeken we onze heil op het Stargazer-podium. Daar speelt Xenon field ten dans. En dat mag vrij letterlijk genomen worden. De Ierse band brengt een mix van noise en beats, die op de betere dancefestivals zeker niet zou misstaan. Met hun manier van muziek maken creëren ze een geheel eigen sound. En hoewel het in eerste instantie vrij bizar aanvoelt om dergelijke muziek op dit festival te horen, ben ik na de eerste verbazing toch wel redelijk geïntrigeerd in deze band. Een mooie en unieke combinatie. Chapeau.

Loeiharde bassen en drum blazen ons tegemoet vanop de mainstage. Tijd dus voor Set and Setting. En dat betekent ook tijd voor post-metal. In het kielzog van bands als Russian Circles en Pelican proberen deze heren toch een apart kantje aan deze muziek toe te voegen. De rustigere stukken voelen veel meer post-rock aan. Het daverende sludge-gedeelte blijft in de oren kleven. En keihard gaat het wanneer het (post-) metalgedeelde voorbij dendert. Een mooie mix die je meeneemt doorheen de verschillende genres en een moedige poging op hun eigen sound te creëren. Niet echt muziek die je verwacht wanneer je aan Florida denkt, maar dat is wel de plek waar ze ontstaan zijn.

Barst mag het startschot geven van het heerlijke drieluik in het bos. En dat startschot wordt met verve gegeven. Een werkelijk briljante show! Woorden schieten vaak tekort wanneer ik Barst moet omschrijven, omdat de muziek eigenlijk niet echt in woorden te bevatten is. Denk aan een combinatie van noise, sludge, drone, new-wave, electro,… Een eclatante mix, die door de heren en dame tot een perfect geheel worden gekneed. Als ze dan nog eens op een subtiele manier een irritante fan afwimpelen die de show stoort, kan er zelfs een voorzichtig applaus van af bij het publiek. Voorzichtig, om de band en de muziek zeker niet te storen. Het feit dat het bos het perfecte decor vormt voor deze band, schept de sfeer enkel nog meer. “Het leek even op Live in Pompeii van Pink Floyd voor ons” hoorde ik één van de leden ontvangen. En dat was zeer terecht.

Pray for Sound mag ons even entertainen in de hoofdtent. We krijgen loepzuivere post-rock te horen. Jammer genoeg klikt alles een beetje stereotiep en voorspelbaar. De goede prestaties van de muzikanten gaat een beetje teloor door de klassieke sound van de band.

Dan toch liever Syndrome in het bos. Hij stelt nooit teleur. Naar goede gewoonte krijgen we een ingetogen set met traag opbouwende nummers die laag voor laag worden geplamuurd door de geweldige muziekstukadoor Mathieu Vandekerckhove. Zijn zwarte mist wordt tot diep in het bos gespuwd over een voorbeeldig publiek dat volledig lijkt verzwolgen door de prachtige klanken. Tijd om even te verstillen en te bewonderen en verwonderen. Mooi vakmanschap, een echte stielman.

Mooncake slaagt erin om 52 minuten te laat te beginnen. Een communicatiestoornis met de organisatie , zo bleek achterna … Omdat er op dat moment niets anders speelde, stond er heel wat volk te wachten voor de deuren, want er mocht ook niemand de soundcheck bekijken. Daardoor was de goesting bij mij al over en wou ik niet te lang blijven staan om niet te veel te missen van de volgende band. De Russen van Mooncake lieten bij mij een arrogante en ongeïnteresseerd indruk na. Het was het wachten niet waard.

Ergste van al was dat ik daardoor een groot deel van de show van CHVE heb gemist. Want zijn muziek leent zich perfect tot de setting. Gewapend met enkel een draailier trekt Colin ten strijde om heel de wereld het zwijgen op te leggen en te laten stilstaan bij zijn prachtige stem. Jammer dat hij zijn vuur niet had meegebracht want het ging nog meer sfeer geschapen hebben. De set van het in de buurt spelende Arms and Sleepers verstoorde jammer genoeg wel de verstilde pracht van CHVE. Maar hij laat het niet aan zijn hart komen. En wij ook niet. Even één worden met de natuur, de muziek en de nacht.

Het festival wordt op glorieuze wijze afgesloten door de post-rocktoppers van deze editie God is an Astronaut. Indien je deze nog niet live hebt gezien, dan moet je al heel hard je best hebben gedaan. Grootheden in het genre die terecht de toppositie mogen claimen. En ze maken hun rol meer dan waar.

Daverend de nacht in en de rest van het jaar nog teren op deze 2 dagen. Ik kijk alweer uit naar de nieuwe editie.

Neem gerust een kijkje naar enkele pics die werden genomen
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dunk-festival-2017/

Organisatie: Dunk!festival, Zottegem