Abel Ghekiere - Emoties verbonden met het leven
Abel Ghekiere (*****) is een multi-instrumentalist die zijn inspiratie haalt uit de minimalistische jazz, traditionele folk en field recordings. Op 'Voor het verdwijnt en daarna' beeldt hij verdriet en pijn uit op gevoelige wijze.
Live is het een klankenpracht en klinkt het intens. Dat merkten we eerder dit jaar op het festival BRDCST, waar we hem zagen optreden in de Kerk. "Samen met z'n muzikanten biedt Abel Ghekiere innige troost. O.m. met de blaasinstrumenten en de viool kan worden gemijmerd over het heengaan van geliefden. De mooie momenten, die je met hen hebt doorgebracht, worden stevig omarmd. Een uur lang meegesleept in deze emotionele trip."; schreven we.
In een goed vol gelopen De Casino zou hij dat ‘trucje’ in een intimistisch kader nog eens overdoen.
Doordat de band heel dicht bij zijn publiek zat, konden de heren en dame nog intensiever tewerk gaan. Door de toevoeging van die ‘field recordings’, ontstond sowieso een vaak bevreemdend mooie aanvoelende verhalenlijn. Die op zijn beurt mooi werd uitgebeeld door breed, kleurrijk klankentapijt. Abel Gekiere zit samen met zijn muzikanten op het pad van de intimiteit, maar soms wordt het gaspedaal wat ingedrukt, wat zorgt voor een emotioneel beladen climax. Net dat, die golvende beweging, voortdurend schakelen zorgt ervoor dat dit geen hapklare brok is, maar goed is voor de avontuurlijke jazzliefhebber.
Iedereen genoot op zijn eigen wijze, de muzikanten gingen speels met elkander en het publiek om. En dit ondanks de ernst van sommige songs, die vaak pijn en vertwijfeling omvatten. Maar overal zie je een lichtje aan het einde van de tunnel.
Net wanneer je een lijn meent te ontdekken, verandert het gezelschap weer van versnelling. En laat je verweesd achter.
Meer dan een uur lang deelt Abel Ghekiere prikkels uit, waarbij je best je fantasie de vrije loop laat. Het publiek reageert enthousiast en Abel krijgt voor zijn inzet een verdiend daverend, rechtstaand applaus.
Meer nog, het publiek roept hem terug voor een bisnummer waardoor hij met zijn band moet improviseren want dat was blijkbaar niet voorzien binnen hun set. Als volleerde jazz muzikanten kan dit geen probleem zijn, dus werd nog een laatste keer muzikaal alle emoties losgelaten.
Emoties, verbonden met het leven, kunnen in een mensenleven wel best uiteenlopend zijn. De confrontatie daarmee, en hoe daarmee om te gaan, Abel Ghekiere doet het op meesterlijke wijze uit de doeken, en troont het publiek mee naar zijn eigen verdriet , vreugde en pijn. Elke song heeft z’n persoonlijk verhaal, en je voelt aan of het ook van jou kan zijn.
Die uitgekiende muzikale wijze van Abel Ghekiere brengt ons als persoon tot een soort gemoedsrust. In die circa 90 min wist Abel Ghekiere iedere aanwezige heel diep te raken, een zalving voor de ziel? Knap!
Pics homepag @Piet Breda
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Er zijn niet veel Vlaamse zangers/zangeressen die wegkomen met lyrics in het Frans. Isolde Lasoen is een welkomen uitzondering. Wat kan ze niet, overigens?
Iedereen heeft z’n eigen drama, draagt zijn of haar eigen kruis. De ene loopt ervan weg, de andere zoekt het net op. Isolde Lasoen bewaart haar eigen drama liefst voor haar muziek. Voor haar zit de mooiste vorm van drama tussen de muzieknoten, in de spanning tussen harmonie, ritme en melodie, in mineurakkoorden en bombastische orkestratie.
Haar nieuwe single – en titeltrack van het nieuwe album (uit in 2026) – “My Kind Of Drama” gaat niet over tragiek, maar over de schoonheid van emotie. Over durven voelen, over het durven omarmen wat ons raakt. Een ode aan drama in de muziek. De retro-synth-toetsen van de intro voeren ons terug naar de soundtracks van de vroegere typische Franse zomerfilms (‘L’Année des Méduses’, ‘Le Grand Bleu’, ’La Cage aux Folles’, …).
Fransman-met-Vlaamse-naam Mitch Declerck, bekend van zijn werk met o.a. Kavinsky, Justice, Parcels en Jungle, viel als een blok voor de demo’s van Isolde en tekende voor productie en mix.
https://www.youtube.com/watch?v=x1XUpvgXbcg
De Belgische metalband Splendidula (black/atmospheric/doom) heeft voor hun nieuwe single “Echoes of Quiet Remain” de hulp gekregen van Aaron Stainthorpe, tot voor kort de zanger van My Dying Bride. Stainthorpe is als gastzanger ook te horen op het nieuwe album van de Oekraïense band 1914. Ook een voormalig gitarist van Splendidula kreeg een lang gesproken stuk tekst (in het Nederlands).
De single is de voorbode van het album ‘Absentia’ dat volgend jaar uitkomt. De band ging sinds 2022 door een moeilijke periode en kende tal van bezettingswissels. Vandaag gaat Splendidula door als trio. Het plotse verlies van de voormalige bassist en ander menselijk verlies en lijden staat centraal in deze meeslepende single van bijna 10 minuten.
De muziek werkt louterend en zuiverend en heeft niet of toch minder de agressie van de voorgaande single “Behind My Semblance”, die vermoedelijk niet op het nieuwe album zal staan.
Dat opgestapeld verdriet zo gekanaliseerd kan worden naar iets helends, dat is mooi.
https://www.youtube.com/watch?v=6tuzT0jWt6A
Dumont, de indie/americana/rockband uit Genk werkte eerder al samen met de legendarische Elliott Murphy, maar kan ook makkelijk op eigen kracht overtuigen. Dat blijkt opnieuw op hun nieuwe single “Shelter”.
Deze krachtige en tegelijk heel kwetsbare melancholische strijkersballade gaat over het hebben, vinden of nodig hebben van een schuilplaats van zorg en menselijkheid, waar afscheid troost vindt. Het nummer zweeft ergens tussen Allerheiligen en Kerstmis, en dan hebben we het niet over de releasedatum, maar over de bedoelde invulling van die dagen die deze song oproept. Het nummer werd opnieuw geproduced door Zjef Cludts.
We kunnen niet zeggen dat Dumont de meest productieve band van het land is, maar als ze een single uitbrengen, dan is het wel raak.
Deze “Shelter” is zo mogelijk nog sterker dan voorgangers als “The Gun”, “100 Years” of “Stay A While”, en ook dat waren allemaal kleine meesterwerkjes.
https://www.youtube.com/watch?v=-hsctOOjstI
Postmetal/posthardcore/rockband Brutus heeft een nieuw live-album. Na ‘Live in Ghent’ uit 2020 (opgenomen in 2019) is het nu aan ‘Live in Brussels’. Aan echt originele albumtitels doen ze niet meteen bij Brutus, toch niet voor hun live-albums.
De nieuwe live-registratie werd eind vorig jaar opgenomen in de Ancienne Belgique, in Brussel dus inderdaad, op de laatste dag van drie uitverkochte concerten in die AB. Brutus had er bij de opnames in dat jaar al twee Amerikaanse tournees opzitten en een goedgevulde festivalzomer (Graspop, Hellfest, Rock Werchter, Wacken, Dour). Om maar te zeggen dat het trio de setlist van de opnames al goed in de vingers hadden.
Tussen ‘Live in Ghent’ en ‘Live in Brussels’ zit enkel het album ‘Unison Life’ uit 2022. Dat album vormt dan ook de hoofdmoot van ‘Live in Brussels’.
Bij de start lijkt het alsof de band dat album integraal en in volgorde zal brengen, maar na het tweede nummer halen ze de volgorde door elkaar. “Unison Life” wordt wel op één track na integraal gebracht. Enkel “Dreamlife” haalde de setlist in Brussel niet. Aanvullen doen ze met vier tracks uit ‘Nest’ uit 2019, twee uit ‘Burst’ uit 2017 en de recente losse single “Paradise” uit 2024.
Opmerkelijk: de overlap met ‘Live in Ghent’ blijft beperkt tot vijf nummers. Dat is knap voor een band die nog maar drie studio-albums heeft.
De set die ze speelden in de AB bevatte 16 nummers en die staan ook allemaal op het album. Er werden geen nummers overgeslagen omdat de kwaliteit niet voldeed of omdat het dan bijvoorbeeld niet op het dubbele vinyl zou passen.
Op het geluid valt niets af te dingen. Dit is Brutus op het toppunt van hun kunnen. Als vaandeldragers van wat je de ‘nieuwe lichting’ in metal zou kunnen noemen, moeten ze inzake populariteit misschien enkel het Franse Gojira laten voorgaan. Maar die zijn dan ook al net iets langer aan de weg aan het timmeren.
Al twee live-albums tegenover slechts drie studio-albums lijkt ambitieus of pronkerig, maar als ze dit niveau aanhouden, mag Brutus na elk studio-album een live-album uitbrengen.
https://www.youtube.com/watch?v=M-LjNxPXX8A
Hatria is al 24 jaar de zangeres van de Italiaanse gothic/synthwaveband Beata Beatrix. Misschien hier niet zo bekend, maar ze speelden reeds supports voor bands als Clan of Xymox, Kirlian Camera en the Beauty of Gemina. “Il Salice” (de wilg) is al haar tweede recente solo-single.
De grens tussen Hatria-solo en Beata Beatrix is dun. Mede-bandlid Crowley van Beata Beatrix verzorgt hier alle muziek (bas, beats en galmende gitaren) en Hatria zingt en schrijft de teksten. In het Italiaans. Enkel gitarist Ricy Trix ontbreekt (officieel toch) om er een band-project van te maken. En bij Beata Beatrix zijn de lyrics in het Engels.
Muzikaal leunt dit volgens Hatria dichter bij de Italiaanse synth/darkwave van de jaren ’80 dan Beata Beatrix, dat dan soms wat meer gothic rock (van de 90’s) zou moeten zijn. Hatria’s zang en timbre wordt al eens vergeleken met die van Siouxsie en daar is wel iets van. Ze zingt heel mysterieus, sensueel en dat Italiaans maakt het wel lekker, al geef ik toe dat ik inhoudelijk helemaal niet mee ben.
Haar vorige single als Hatria (“Quién Soy En Este Mundo”) was muzikaal nog sterker en helde nog meer over naar de synthwave en die zullen sommigen misschien wel nog leuker vinden. Nog meer goed nieuws voor de fans, want er komt binnenkort een nieuw album aan van Beata Beatrix.
Als er daarnaast ook nog een solo-album van Hatria van de persen rolt, zullen wij daar niet rouwig om zijn.
https://www.youtube.com/watch?v=O1ScOm-A63U
Deathmetalband 1914 uit Oekraïne heeft een nieuw album. Muzikaal is het (opnieuw) een doorontwikkeling of uitkristallisering van de sound van de vorige albums. Inhoudelijk is er wel een kleine koerswijziging.
Niet het hele concept van de band wordt overboord gegooid. Muzikaal blijft dit nog steeds intense blackened death-doom en met atmosferische stukken. De teksten gaan nog steeds uitsluitend over de Eerste Wereldoorlog. Waar het op eerdere albums vaak uitsluitend ging over de ellende en verschrikkingen van oorlog, gaat het op dit nieuwe album ook al eens over de kameraadschap die ontstaat tussen soldaten, over het samenbrengen van mensen en samen de krachten bundelen. Kameraadschap die dan vaak lang doorwerkt, ook als de oorlog reeds voorbij is. Misschien is dit concept een manier van de band om dank te zeggen aan de Europese fans die deze band blijven steunen, ondanks de beperkingen door hun eigen oorlog, waardoor ze beperkt zijn in bijvoorbeeld het op tournee gaan. Misschien is de shift in de onderwerpen meer een oproep, als spreekbuis van een land in oorlog, een land dat nu veel vrienden nodig heeft.
Albumtitel ‘Viribus Unitis’ was het persoonlijke motto van Franz-Jospeh I, de voormalige leider van het Oostenrijks-Hongaarse rijk. Het Latijnse motto betekent zoveel als ‘met vereende krachten’. In de songtitels maakt 1914 het ons (alweer) niet makkelijk. Elke track verwijst naar een specifieke veldslag van de Eerste Wereldoorlog, beleefd door de ogen van een Oekraïense soldaat en in een bepaalde volgorde. Elk van de vijf oorlogsjaren heeft een eigen track en toch komen ze aan 10 tracks. Er is de openingstrack “War In” en de albumafsluiter “War Out”. Ze tellen de oorlogsjaren tot 1919 (symbool voor de nasleep van de oorlog) en het jaar 1918 wordt gespreid over drie nummer.
Er doen een aantal gastzangers mee: Christopher Scott van Precious Death en Aaron Stainthorpe van My Dying Bride en High Parasite. De nummers met de gasten kan je er wel makkelijk uithalen zonder voorkennis, maar het is niet dat daardoor de sfeer van het album gebroken wordt.
‘Viribus Unitis’ heeft bijzonder weinig entertainende waarde, maar wie op zoek is naar loutering en zuivering door agressief geluid, die zit hier aan het juiste adres.
1914 kan je volgende zomer aan het werk zien op Alcatraz in Kortrijk. Het is er hun tweede passage (ze stonden er al in 2022).
https://www.youtube.com/watch?v=-pN7DggXfvU
The Dirty Three in Ancienne Belgique en Le Grand Mix - Meeslepend en verslavend
Ancienne Belgique + Grand Mix
Brussel + Tourcoing
2025-12-11 + 2025-12-13
In eerste instantie wilde ik The Dirty Three vooral aan het werk zien omdat Warren Ellis me tijdens de concerten van Nick Cave & The Bad Seeds altijd al was opgevallen als een bijzonder charismatische verschijning. Zijn combinatie van intensiteit, humor en totale overgave werkt live bijna hypnotiserend. Dat The Dirty Three in de jaren negentig ook samenwerkten met Steve Albini, een producer die ik hoog inschat omwille van zijn compromisloze aanpak, gaf dat eerste duwtje alleen maar extra gewicht.
Wat ik toen nog niet wist, was dat twee concerten op rij mijn kijk op deze band definitief zouden veranderen.
Het concert in de Ancienne Belgique op donderdag 11 december 2025 had geen voorprogramma en duurde zomaar even tweeënhalf uur. Meer dan 1400 mensen waren aanwezig, maar ondanks die omvang voelde het optreden opmerkelijk geconcentreerd en intens aan. Vanaf de opening met “Love Changes Everything I”, gevolgd door “II” en “III”, werd duidelijk dat The Dirty Three geen nummers ‘spelen’vmaar landschappen ontvouwen. De viool van Ellis, het ingetogen maar trefzekere gitaarspel van Mick Turner en het onmisbare drumwerk van Jim White vormden samen een spanningsboog die nooit verslapte.
Wat daarbij meteen opviel, was de fysieke manier waarop Ellis zijn muziek beleeft. Hij bewoog zich op een bijna hyperkinetische manier over het podium, roepend en tierend, zijn viool als een verlengstuk van zijn lichaam. Regelmatig trapte hij karate-kicks in de lucht, alsof hij de opgebouwde spanning letterlijk uit zijn lijf moest schoppen. Die tomeloze energie verklaarde achteraf ook deels de vermoeidheid die later op de tour zichtbaar zou worden.
In Brussel volgden onder meer “Indian Love Song”, “Sea Above”, “Sky Below” en “Some Summers They Drop Like Flys”, nummers die zich traag ontvouwden en steeds opnieuw balanceerden tussen melancholie en dreiging. “I Remember a Time When Once You Used to Love Me” en “Authentic Celestial Music” kregen een bijna spirituele lading, terwijl “Everything’s Fucked” rauw en confronterend klonk zonder ook maar een seconde gratuit te worden.
De set werd afgerond met “Love Changes Everything V” en “VI”, waardoor het geheel aanvoelde als een zorgvuldig opgebouwde suite. Ellis praatte opvallend veel tussen de nummers door, geestig, ontwapenend en persoonlijk. Op een onverwacht moment sprak hij me zelfs rechtstreeks aan en merkte hij op dat ik op Philip Seymour Hoffman leek, een absurde, maar onvergetelijke voetnoot bij een al indrukwekkende avond.
Tijdens die bindteksten liet Ellis ook vallen dat deze concerten in zekere zin ook de repetities van de band zijn. De drie muzikanten wonen immers elk op een ander continent: Ellis in Parijs, Jim White in Brooklyn en Mick Turner in Melbourne. Dat verklaarde waarom je aan het begin van de avond kon zien hoe de drie elkaar voorzichtig aftastten, luisterden en ruimte lieten, maar ook waarom hun samenspel naarmate de set vorderde steeds hechter en vrijer werd.
Zo onder de indruk was ik van het concert in Brussel, dat ik meteen besloot om ook nog een ticket te kopen voor het optreden van de zaterdag in Le Grand Mix in Tourcoing. Met een capaciteit van 600 personen en een zaal die niet helemaal uitverkocht was, beloofde dit een nog intiemere ervaring te worden. Die verwachting werd meer dan ingelost. De set in Tourcoing volgde grotendeels dezelfde structuur als die in Brussel, opnieuw beginnend met “Love Changes Everything I”, “II” en “III”, en opnieuw gedragen door dezelfde traag opbouwende spanningsbogen in “Indian Love Song”, “Sea Above”, “Sky Below “en “Some Summers They Drop Like Flys”. Maar dit keer voelde het proces van aftasten en samenvallen nog zichtbaarder, alsof je live getuige was van muziek die zichzelf vormde.
Toch waren er ook duidelijke verschillen. Waar het concert in de AB strak en geconcentreerd aanvoelde, werd de set in Tourcoing nog iets verder uitgesponnen. Ellis nam hier meer tijd om te praten, ditmaal bijna volledig in het Frans, wat hij opvallend goed beheerst voor iemand die oorspronkelijk uit Australië afkomstig is. Met een kwinkslag liet hij vallen dat hij inmiddels al enkele jaren zijn belastingen in Frankrijk betaalt. Het was bovendien bijna het einde van de tour: na Tourcoing stond enkel Parijs nog op de planning, waarna een rustperiode zou volgen vooraleer volgend jaar de tour met Nick Cave start en daarna terug met The Dirty Three in de Verenigde Staten.
Het grootste verschil tussen beide avonden zat in een onverwacht moment halverwege de set in Le Grand Mix. Na “Everything’s Fucked” stelde Ellis plots voor om Hope te spelen, een nummer dat niet op de setlist stond. Hij kondigde het aan als ‘espoir’ en grapte tegen Mick Turner: “Oh, you wanna play that one.” Het nummer gaf de avond een extra breekbaar moment dat in Brussel ontbrak en onderstreepte hoe organisch en open deze band live opereert. Daarna werd opnieuw de draad opgepikt met “Love Changes Everything V” en “VI”.
Tijdens de set in Tourcoing begon de vermoeidheid van een lange tour zich echt te tonen. Ellis, inmiddels ook al 60, vroeg om een stoel. Toen die niet meteen beschikbaar bleek, ging hij zonder veel omhaal op de vloer zitten, midden tussen het publiek, om daar verder te neuriën en te luisteren terwijl zijn bandmaten doorspeelden. Het was een ontwapenend, menselijk moment dat perfect samenvatte waar The Dirty Three voor staan: geen pose, geen afstand, alleen muziek en gedeelde aandacht.
Twee concerten, twee zalen, grotendeels dezelfde nummers, maar toch een andere beleving. Waar Brussel indruk maakte door zijn kracht en focus, voelde Tourcoing als een open einde, een uitademing na een lange reis.
Samen vormden ze een tweeluik dat nog lang zal blijven nazinderen, niet alleen omwille van de muziek, maar ook door de intensiteit, de kwetsbaarheid en het zeldzame gevoel dat je getuige was van iets dat zich slechts één keer, precies zo, kon voltrekken.
Neem gerust een kijkje naar de pics
The Dirty Three in AB
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8937-the-dirty-three-11-12-2025?Itemid=0
The Dirty Three in Grand Mix
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8938-the-dirty-three-13-12-2025?Itemid=0
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel + Grand Mix, Tourcoing
The Raveonettes live in Trix - Luid, fel en compromisloos
The Raveonettes streek neer in Trix Antwerpen voor een concert dat niet alleen luid, maar ook fysiek voelbaar was. De avond zou gaandeweg uitmonden in een zintuiglijke overrompeling waarin geluid, licht en intensiteit geen enkele rem meer kenden.
Het voorprogramma werd verzorgd door Spare Skin, een band die zichzelf treffend omschrijft als ‘post-punk w/ anger & love’. Met Anne-Lise op gitaar en zang, Olivier op bas en Alisson achter de drums brachten ze een set die tegelijk scherp en emotioneel was. De woede zat in de riffs, de liefde in de melodieën. In die zin paste Spare Skin perfect in een bredere beweging die dit jaar opvallend sterk aanwezig was op de concertpodia. De vergelijking met andere punk- en postpunkbands met overwegend vrouwelijke leden drong zich haast vanzelf op: The Pill, Crybabies en dichter bij huis Maria Iskariot.
Het is moeilijk om hier níét enthousiast over te zijn. Dit soort muziek leeft, en deze vrouwen staan meer dan hun mannetje – zonder dat het ooit geforceerd aanvoelt. Een speciale vermelding voor de basist die ‘very fast’ was, een grapje gemaakt door de vrouwelijke bandleden toen hij voor het laatste nummer vlug een snaar op zijn bas moest vervangen.
Na het optreden van Spare Skin, tijdens de ombouwpauze voor de hoofdact, werd de zaal plots overspoeld door extreem luide trapmuziek. Vermoedelijk diende dit om de bassen te testen, maar het effect was allesbehalve onschuldig. Heel wat mensen grepen naar hun oren ter bescherming. Achteraf bekeken bleek dit moment een onmiskenbare voorbode: volume en fysieke impact zouden die avond een hoofdrol spelen.
Toen The Raveonettes uiteindelijk het podium betraden, werd meteen duidelijk dat ook visueel alles op scherp stond. Eigenlijk had er aan de ingang een waarschuwing voor epilepsiepatiënten moeten hangen. Of misschien had de lichtman zelf een aanval van epilepsie: zo constant en genadeloos stond de belichting in strobostand. Rust voor de ogen was er niet, maar dat paste wonderwel bij de sonische aanval die volgde. De bassen waren zo luid dat je de muziek niet alleen hoorde, maar letterlijk tegen je huid voelde, tot diep vanbinnen. Dit was geen achtergrondgeluid, dit was een lichamelijke ervaring.
Sune Rose Wagner en Sharin Foo vormden opnieuw het herkenbare, magnetische middelpunt van de band. Sharin Foo zag er nog altijd ravissant uit en stond zelfverzekerd in het stroboscopische geweld, terwijl Sune Rose Wagner aanvankelijk wat gereserveerder oogde.
Live werd het duo bijgestaan door drummer Jakob Hoyer, die met zijn strakke en krachtige spel de songs extra gewicht gaf en de massieve bassen nog meer draagkracht verleende.
De set werd opgebouwd met vroege mokerslagen als “Blackest”, “Killer” en “Speed”, waarna het publiek massaal meeging in klassiekers als “That Great Love Sound” en “Love in a Trashcan”.
Donkerder materiaal als “You Say You Lie” en “Attack of the Ghost Riders” hield de spanning strak, terwijl “My Tornado”, “Dead Sound” en “The Enemy” het geluid nog dieper en dreigender maakten. Richting het einde van de hoofdset volgden hoogtepunten als “Sisters” en “Strange”, met daartussen een cover van “Venus in Furs” van The Velvet Underground, waarna “Aly”,”Walk With Me” de overgang naar de bisronde voorbereidde.
Naarmate het concert vorderde, liet Sune Rose Wagner steeds meer van zijn aanvankelijke terughoudendheid varen. Samen met Sharin Foo en Jakob Hoyer bouwde hij gestaag op naar een steeds intensere climax. De bisronde begon met “The Christmas Song”, opvallend intiem gebracht met Wagner en Foo samen achter dezelfde microfoon, een kort moment van verstilling na het auditieve geweld. Die rust bleek van korte duur: “Last Dance” trok de spanning opnieuw aan, waarna tijdens “Recharge & Revolt” alle remmen losgingen en Wagner zonder gitaar volledig losbarstte op het podium. Het zou zomaar kunnen dat de Duvels waarvan de band tijdens het concert genoot daar iets mee te maken hadden.
Als ultieme afsluiter volgde “I Wanna Be Adored”, waarbij Sharin Foo haar gitaar achterwege liet en zingend de volledige breedte van het podium verkende. Het nummer kreeg zo een extra sensuele en bezwerende lading, een perfecte finale voor een concert dat constant balanceerde tussen agressie en aantrekkingskracht.
The Raveonettes leverden op deze zondagavond in Trix geen comfortabel concert af, maar een compromisloze, zintuiglijke aanval waarin geluid, licht en emotie samensmolten. Soms te luid, soms te fel, maar altijd intens en precies daarom bleef dit optreden nog lang nazinderen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Spare Skin
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8936-spare-skin-14-12-2025?Itemid=0
The Raveonettes
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8935-the-raveonettes-14-12-2025?Itemid=0
Organisatie: Trix , Antwerpen
Gnome - Trollenmetal in Stonerland
Sextc zijn jonge geweldenaren die rammelen met noisy postpunk, hardcore en rauwe Nirvana-achtige nineties punkrock. De attitude is er, en dat al zeker met een losgeslagen frontman als Kaine Chapdam, een kerel die meer in het publiek stond (of lag) dan op het podium, maar de onvergetelijke song is er vooralsnog niet.
De band heeft dan ook nog maar 2 singles gereleased, “Sex Sells” en “Heroin Chic”, dus het wordt afwachten of dit ooit iets gaat worden. Hier zat alleszins wel intensiteit en force achter, maar iets meer visie lijkt ons gewenst.
Gnome is zowat het best bewaarde van de Belgische stonerrock en metal, een band die alom geprezen wordt in het buitenland maar bij ons eigenaardig genoeg maar lauwtjes onthaald wordt. De band haalt zijn inspiratie uit de mythische wereld van trollen en gekke kabouters, vandaar ook de pinnenmutsen. Die inspiratiebron heeft al evenzeer impact op hun sound, die even geflipt als uniek is. De albums ‘King’ (2022) en ‘Vestiges Of Maximum Visidrome’ (2024) zijn 2 vinnige stonerpareltjes met een volkomen eigen gezicht en hier en daar een welgekomen hoek af.
De set was dan ook samengesteld uit de stomende songs van die 2 albums, maar Gnome greep tussendoor ook nog terug naar hun quasi volledig instrumentale debuutplaat ‘Father Of Time’ (2018) met “Jebediah Supreme” en “Blacksmith”, twee ruwe riffmonsters die uit het beste Karma To Burn hout gesneden waren.
In “Old Soul” en “The Ogre” werd rijkelijk met riffs, gekscherende tempowisselingen en vlijmscherpe solo’s gestrooid, de smaakmakers bij een Gnome set zeg maar. Evident dus dat zanger/gitarist Rutger Verbist zich hierbij het meest in de kijker speelde, hij reeg de riffs en solo’s met brio aaneen en stond ondertussen nog sterk en overtuigend te zingen, af en toe met een metal-brulstem, altijd met een knipoog.
Met een funky “John Frum”, een splijtend “Bulls Of Bravik” en een uiterst opwindend “Wenceslass” werd nog maar eens duidelijk dat Gnome zijn inspiratie niet alleen gehaald heeft bij de Black Sabbaths van deze wereld, maar eveneens bij prettig gestoorde bands als als Primus, Mr Bungle en King Gizzard & The Lizard Wizard.
Er zat sowieso al heel wat vaart in hun set maar het tempo werd nog wat extra de hoogte ingejaagd met een vlammend en bijzonder aanstekelijk “The Gods Are Evil”.
En dan zat er nog een geweldige finale aan te komen met een opgejaagd “Kraken Wanker” gevolgd door een uitzinnig en kokend heet “Ambrosius”, tot nader order dé Gnome klassieker.
Geweldige band, als je ‘t ons vraagt.
Pics homepag @Jens Roels
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Maanzaad – Een muzikale diversiteit
Maanzaad nam de voorbije jaren de EP 'Wist van Niets' (2010), het album 'Maanzaad' (2011), de EP 'Ruimtetuig' (2012) en het album 'Amok' (2013) op. De band concerteerde de voorbije jaren in/op talrijke zalen en festivals in Vlaanderen en Nederland: Polé Polé, Afro Latino Festival, Afro-C, Villa Pace, … en bouwde gaandeweg een uitmuntende live reputatie op. Tot ver buiten de contreien. Maanzaad vierde zijn 15 jarig bestaan in 'eigen huis'. De band bood, en biedt nog steeds, een bont allegaartje aan diversiteit waardoor je hen puur muzikaal eigenlijk in geen hokje kunt steken. Al worden ze wel in die hoek van dub/reggae geduwd , op zich niets mis mee.
We waren aanwezig inl De Casino voor een kleurrijk wervelend feestje.
Ook de geest van Bob Marley waaide doorheen de zaal. Althans werd de avond ingezet met een band die bewust in bovenstaande grootheid zijn voetsporen trad. Ras Double D & the Dub Family (****) bracht, net als Bob Marley himself, een eigenzinnige kijk op wat er rondom hen gebeurt, met een maatschappijkritische blik, delend in feestvreugde .
Omschreven als 'dub poetry' zorgde Ras Double D & the Dub Family voor een niet aflatende stroom van reggae vuurwerk, en daarbij declameerde de beweeglijke en sympathieke frontman teksten die je tot nadenken aanzetten. De band gaat heel uitgekiend en krachtdadig tewerk, waardoor elke liefhebber van het genre op zijn wenken werd bediend.
Origineel is het allemaal niet, ooit is dit wel eens voorgedaan. Maar Ras Double D en zijn Dub familie slaat wel de weg in van alle grootmeesters binnen het genre. Op feestelijke wijze een mening verkondigen, het werkt altijd beter dan op al te gewelddadige wijze het kot afbreken. Niet?
Diversiteit deze avond dus … Ook Een Tegen Reactie (*****) bewandelt het reggae paadje, maar voegde daar dikke dub aan toe. Subtiel merkten we zelfs enkele Ska invloeden, waardoor de veelkleurigheid werd onderschreven. "raggen en knallen blijven hun handelsmerk", qtaat in de biografie, en dat mag ook letterlijk worden genomen.
De band schoot figuurlijk vuurpijlen richting het publiek af, waardoor zelfs een moshpit ontstond vooraan het podium. Elke schakel binnen Een Tegen Reactie is trouwens even belangrijk.
De brede aanpak , hun virtuositeit, speelsheid siert.
Om de feestelijke stemming van deze avond nog wat kracht bij te zetten, gingen alle registers op het einde van een knallende set, volledig open. Een wervelstorm aan dub/reggae/ska ontstond, die de Casino op zijn grondvesten deed daveren.
Een feestje voor hart en geest? Zeker en vast, maar de dansspieren werden ook ten volle aangesproken.
Een betere opwarmer als deze twee voornoemde kleppers kon Maanzaad (*****) zich niet dromen. De band vierde hun 15jarig bestaan met een live show. Vol gas geven, vanaf de eerste noot. En volhouden tot aan een wervelende finale.
Adriaan Cole profileerde zich naar goede gewoonte als een opruiende klasse entertainer, maar laat zich uiteraard enorm goed omringen. De klievende riffs van grootmeesters Kim Gorgon op gitaar en Gino Waem op bas, aangevuld door de al even verbluffende keys en elektronica beats van Seppe De Klerck en Bart Van Gompel zorgden dan weer voor een bevreemdende, dansbare waas over de zaal. Terwijl drummer Mustafa Ketami zijn drumvellen gor mept, zorgde zangeres Shikha De Cock met haar kristalheldere stem voor een beetje zachtmoedigheid binnen het aanbod.
Bij een verjaardagsfeestje hoort ook een terugkeer in de tijd … met voornamelijk zangeres van Maanzaad Ineke en de zangeres Bintu, die Shikha vervoegden in de zang. Het zorgde voor een apotheose in de set.
Die set bestond trouwens uit een muzikale kleurenpracht. Songs als “Een lentedag in oktober', “Schuld van de bank” en “Wist van niets” blijkt wat voor een diversiteit Maanzaad aanbood. Als volleerde acrobaten vliegt Maanzaad van de ene stijl naar de andere alsof dit de normaalste zaak van de wereld is. Zo mocht Seppe even komen rappen op “De kat op de koord” wat op zijn beurt zorgde voor wederom een andere wending binnen het chaotische gecoördineerde geheel.
Iedereen begint te dansen, mee te brullen en te feesten. Een groep fans had, getooid in feestelijke hoedjes, zelfs een grote '15' meegebracht.
Na een dik uur werd een blazers sectie toegevoegd, schitterend hoe het allemaal samen klinkt. Hoogtepunten volgden elkaar op, “De Stad”, “ABC van de VIP” en “De zon” en een song als “Snel of traag”, hadden een bijzonder meezing gehalte.
Maanzaad brengt al jaren geen platen meer uit, die “De Kat” was een LP live opgenomen in de Casino. Maar de band blaakt live van energie en gretigheid, en met de toevoeging van enkele vroegere bandleden en die blazers naar het einde van de set toe, zorgden voor een nog bonter gekleurd feestje van hun 15ste verjaardag .
Een muzikale diversiteit zondermeer, gebracht in het Nederlands. Mooi, nostalgisch, kleurrijk, uniek, feestelijk. Een top avond!
Setlist: Inna die Maanzaadstylee // Een lentedag in oktober // Mag niet van m'n vader// Schuld van de bank// Wist van Niks //Kat op de Koord//de stad//Reggaekampioen// ABC van de VIP// Morfine // Neon en goedkoop parfum//De Zon// De Put// Coïtus Introïtus Interruptus//Snel of Traag// Habibi// Camping Guantanamo// Drugstoerist/ Agent van de politie// Alles naar de maan//Arbeider
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Clutch triomfeert in Brussel - Zweet, riffs en groove
De Ancienne Belgique veranderde in een broeikas van riffs, groove en onstuitbare rock-’n-roll. Clutch streek opnieuw neer in Brussel en bewees voor de zoveelste keer waarom de band al decennia een vaste waarde is binnen het heavy rocklandschap. Zonder overbodige visuele opsmuk, maar met een geluid dat even massief als beweeglijk was, bouwde de band aan een set die tegelijk vertrouwd en vernieuwend aanvoelde.
De zaal was goed gevuld, de verwachtingen lagen hoog en vanaf de eerste minuten hing er die typische Clutch-spanning in de lucht: dit zou een avond worden waarop songs en energie centraal stonden.
De avond kwam op gang met Bokassa, de Noorse band die punkenergie koppelt aan stoner- en metalriffs. Hun korte maar nietsontziende set sloeg meteen diepe krassen in de AB. Frontman Jørn Kaarstad gromde en schreeuwde met een stem die klonk als het ruwste schuurpapier, wat perfect aansloot bij de rauwe, ongepolijste sound van de band.
Bokassa speelde met een tomeloze drive en zorgde ervoor dat het publiek al vroeg op temperatuur kwam.
Die temperatuur ging nog een flinke graad omhoog toen 1000mods het podium betrad. Tegen dan stond de zaal al in vuur en vlam, en het werd al snel duidelijk dat heel wat aanwezigen specifiek op deze Griekse stonerrockers hadden gewacht. Elk nummer werd luid onthaald, moshpits kwamen spontaan op gang en de riffs rolden als een allesverpletterende golf door de zaal.
Met een set die bestond uit “Electric Carve”, “Road to Burn”, “Götzen Hammer”, “Speedhead”, “Low”, “Overthrow”n, “El Rollito” en “Vidage”, bewees 1000mods dat ze allang geen culttip meer zijn, maar een band die moeiteloos een volle zaal kan domineren.
Na een korte pauze was het tijd voor Clutch zelf, die zonder omwegen openden met “Worm Drink” en meteen de toon zetten. Neil Fallon nam het podium in zoals altijd als een prediker met een microfoon, charismatisch en zelfverzekerd, terwijl de rest van de band een strakke, groovende machine vormde.
“Promoter (of Earthbound Causes)” en “Crucial Velocity” volgden elkaar naadloos op, waarna “Firebirds!” en “Sucker for the Witch” de zaal verder deden kolken. Het publiek ging volledig uit zijn dak bij “The Mob Goes Wild”, terwijl “Big News I” vloeiend overging in “Animal Farm”.
Met “Ghost” en “Sea of Destruction” werd even gas teruggenomen zonder de spanning te verliezen, om daarna opnieuw uit te halen met “Willie Nelson” en “Colorado Fuel and Iron”. “D.C. Sound Attack!” klonk als een manifest, “X-Ray Visions” hield de vaart erin en “Spacegrass” sloot de hoofdset af als een collectieve trip waar de hele AB in meeging.
Dat het publiek daar niet genoeg aan had, sprak vanzelf. Voor de bisronde keerde Clutch terug met “The Regulator”, dat luidkeels werd meegezongen, en met “Electric Worry” viel definitief het laatste restje dak van de Ancienne Belgique.
Met twee sterke voorprogramma’s en een hoofdact in absolute topvorm werd deze Brusselse halte van Clutch er één die nog lang zal nazinderen, niet alleen in de oren maar ook in de benen en de herinneringen van iedereen die erbij was.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Bokassa
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8920-bokassa-12-12-2025?Itemid=0
1000mods
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8921-1000mods-12-12-2025?Itemid=0
Clutch
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8919-clutch-12-12-2025?Itemid=0
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Galan Galan – Mensen die open staan voor eerder alternatievere muziekstrekkingen zullen binnen Galan Galan zeker hun gading vinden.
Het is muziek die je niet direct hoort op de radio, maar ik hoop toch dat het ergens wordt opgevangen en dat we erdoor een groter publiek kunnen aanspreken
Galan Galan is een vijfkoppige band die op eigenzinnige wijze hun verhaal vertelt, en muzikaal de grenzen aftast. ‘Voor wie houdt van een avontuurlijke luisterervaring: live gaan ze van intieme sferen naar krachtige climaxen, de band schept een betoverende sfeer, bijgestaan door zelfgemaakte filmfragmenten en visuals. Reacties na de optredens vermelden steeds het meetrekken van het publiek in een nieuwe wereld.’, staat er te lezen op de vi.be pagina van de band.
We merkten het zelf op in hun deelname aan de Soundtrack in De Casino, Sint-Niklaas waarover we schreven: “De songs ondergaan verrassende wendingen en allerhande emoties, pakkend-wegdromend met een poëtische ondertoon, borrelen op. Een uitgekiende set is het resultaat. Een avontuurlijk boeiende, bewonderenswaardige set dus.’’
Galan Galan's debuutplaat 'The King of Losing Absolutely Everything' werd geschreven als rouwproces van één van de bandleden. De band zit momenteel in een nieuwe ontluikende fase, met veel ruimte voor poëzie en experiment.
Over die plaat, hun optreden op Soundtrack en de verdere plannen/ambities hadden we een fijne babbel met zangeres Louise Desmet. Het werd een fijn gesprek van een uur over rouwen, spiritualiteit, astrologie en muziek visueel uitbeelden…
Vertel even wat meer over Galan Galan en hoe alles is begonnen?
Ik ben pas na een paar jaar in de band gestapt. Ze waren op zoek naar een zangeres. Alexander Van Vooren, Arno De Ros , Mathis Van Renterghem waren voordien al vrienden; ik was op dat moment een beetje op zoek om verschillende dingen te doen in mijn leven. Ik zat op een kantelmoment in mijn leven en had in mijn dagboek geschreven ‘ik wil een band’. Op een bepaald moment werd ik gevraagd om eens te komen zingen, alsof het zo voorbestemd was. Sindsdien heb ik altijd mijn eigen ding kunnen doen binnen Galan Galan.
De betekenis van de naam ‘Galan Galan’ vind ik ook interessant om eens over te babbelen..
Het heeft uiteenlopende betekenissen. Enerzijds is het een Anglo-saxische naam waarvan de betekenis ‘zingt’ is. Anderzijds is er een betekenis in het Grieks: ‘kalm’, ‘moedig’ en ‘dapper en ‘genezer’. In het Spaans wordt het gebruikt om een woord te geven aan ‘minnaar’.
Dat straalt de muziek ook uit… Wat jullie doen is ook breed, divers, maar geen hapklare brok. Het is dus een bewust pad?
Ik denk gewoon dat we als geheel en daarnaast als individu best een filosofisch kantje hebben die we graag proberen te ontdekken. Het lijkt haast alsof we niet anders kunnen.
Het nadeel is dat jullie erdoor niet echt een ruim publiek kunnen aantrekken, of is dat niet de ambitie? Welk publiek zouden jullie graag aanspreken?
Je kunt enkel hopen dat mensen het echt begrijpen wat je doet. Bijsturen is bijzonder moeilijk. Mensen die open staan voor die eerder alternatievere muziekstrekkingen zullen binnen Galan Galan zeker hun gading vinden. Het is muziek die je niet direct hoort op de radio, maar ik hoop toch dat het ergens wordt opgevangen en dat we daardoor binnenkort wel een groter publiek kunnen aanspreken.
De jongere generatie van muziek luisteraars denkt niet meer in hokjes, zij staan er wellicht voor open voor het experimentele. Merken jullie het ook? Dat je jongeren ermee aantrekt?
Ik voel dat er gewoonweg meer aandacht is voor muziek. Mensen voelen aan wat echt is en wat meer voorgeprogrammeerd is. Er is dus zeker wel aanhang in de underground scene voor wat wij doen. Dat merken we op door gesprekken die door onze muziek losgemaakt worden. Ken je Rosalia? Zij wordt geprezen door haar visie en haar unieke aanpak van muziek analyseren en producen. Ze producet haar albums zelf, ze is Spaans, heeft ondertussen al 8 Latin Grammy Awards gewonnen met haar muziek. Nu heeft ze een album uit met allerlei invloeden vanuit Opera en klassieke muziek en staat ze over heel de wereld op nummer 1 in de hitlijsten. Om maar te zeggen, hoe mooi het is om op te merken dat durf, experiment, genre-bending artiesten zichzelf telkens willen heruitvinden en daar ook voor worden geprezen. Dat is een kunst. Opera is geen voor de hand liggende muziek voor een ruim publiek, maar dankzij haar lukt het wel om dat ruimer publiek ook hiermee over de streep te trekken.. deze verandering werkt enorm motiverend voor ons als maker in de kleinere scenes.
De debuutplaat 'The King of Losing Absolutely Everything' is rond de rouw van één van de bandleden geschreven. Het is een verwerkingsproces… Hoe overleef je het als band ?
Ik kan momenteel alleen maar spreken over hoe ik dat heb ervaren. Dat rouwproces gaat over Alexander die zijn moeder is verloren op zeer jonge leeftijd, en het proces rond rouwen daarover wordt op die plaat afgebeeld. Ik ben er dus later ingestapt, maar ook ik zat ook volop in een proces van rouw. Door afscheid te moeten nemen van bepaalde delen van mijzelf heb ik daardoor ook mensen moeten loslaten. Een logisch gevolg daarvan was dat ik me niet meer kon identificeren met de sociale kringen rond me en heb ik me heel lang heel eenzaam gevoeld. Ik had niets dat mijn innerlijke emotionele leefwereld reflecteerde. Dat was best eng. Ik voel zoveel en zo diep dat ik wel moet creëren. Daarin kwam de band als godsgeschenk tevoorschijn. Ik had iets ‘hoe moet ik mijn drang naar samenhorigheid en connectie hierin vinden’, ook dat is een intens rouwproces waar soms weinig rekening mee gehouden wordt. Alex heeft met zijn rouwproces ook mij geïnspireerd om dat proces op een creatieve manier aan te pakken en die pijn een plaats te geven. Ik heb op die manier geleerd hoe het is om over vriendschappen die wegvallen te rouwen en plaats maken voor meer zelfliefde. Ik kom van patronen van excessief ‘people-pleasing’. Het was een moeilijk, maar nodige wake-upcall dat niemand, behalve jezelf je dromen kunt waarmaken. Achteraf gezien wist ik niet dat ik zoveel nood had aan een context zoals de band. Het voelde ook gewoon goed om mee te werken aan een plaat waarin de focus volledig van jezelf verlegd wordt, dat maakt je heel nederig op een manier.
De debuutplaat is nu al een tijdje uit. Iets voor donkere zielen, vooral de spookachtige sfeer trekt me aan. Was het de bedoeling?
Ik denk niet dat het persé de bedoeling is. Muziek vindt zijn publiek, als in: wij hebben daar als artiest wel iets in te sturen, maar eens je de muziek maakt, staat dat alweer los van jou. Dat het de mensen vindt die de duisterheid in zichzelf voelen, opzoeken of interessant vinden, dat vind ik eigenlijk wel leuk. Ik vind en voel wel dat veel mensen met een ‘donkere ziel’ rondlopen. Ik ben een voorstander van alles kunnen ‘voelen’ hoe moeilijk en oncomfortabel dat ook mag zijn. Voelen op zich is zo’n transformatie gegeven. Het kan je lichter maken, je helpen dingen verwerken. Dus in die zin is het aantrekken van het donkere een uitnodiging om het licht daar op te kunnen schijnen. Met die contradictie tussen licht en donker spelen we ook graag op het podium. Alex kan zo’n primaire emotionele kracht uit zijn stem halen, het voelt dan heel erg alsof ik daar als een engel precies boven zing. En die rollen wisselen zich ook om, naarmate de boodschap die verteld wil worden.
Ik citeer even iets van jullie vi.be pagina: ‘Voor wie houdt van een avontuurlijke luisterervaring: live gaan ze van intieme sferen naar krachtige climaxen, de band schept een betoverende sfeer, bijgestaan door zelfgemaakte filmfragmenten en visuals.’
Ik miste net dat visuele effect, op Soundtrack was het moeilijk; is het de bedoeling ermee te werken met visuele beelden op de achtergrond?
Op soundtrack lukte dat niet. Het is zeker de bedoeling om dat in de toekomst wel te doen. Dans is al altijd een toegankelijke manier geweest om die beweeglijkheid die onze muziek vraagt, vorm te geven. Zoals we op 17 december in de Charlatan te Gent gaan doen, zullen we werken met visuals. Het doet wel veel als je visuele effecten kunt gebruiken, het geeft een extra meerwaarde aan de muziek op het podium.
De danspassen zijn opmerkelijk; waar komt de inspiratie vandaan om zo’n act op het podium te brengen?
Ik ben een fervent liefhebber van yoga en meditatie. En zo heb ik ook mijn lichaam op een heel trage, unieke manier leren kennen. Mijn liefde voor die heel bewuste, intuïtieve manier van bewegen start altijd vanuit mijn ademhaling. Dus in die zin volg ik eigenlijk altijd mee met waar mijn adem naartoe wil. Ik dans nooit vanuit voorbedachte pasjes, dat zorgt soms voor blokkades tussen mij en het ervaren van de muziek. Wat ook veel heeft geholpen is dat mijn tante vroeger ook een balletschool had, dus die technieken en stijl zijn iets die mij altijd zijn bijgebleven.
Zit er ook een spirituele achtergrond achter? Ik had soms het gevoel dat je helemaal van de wereld weg was; vooral bij jullie twee, Alexander en jezelf, viel het op, als ‘gelijkgestelde geesten die elkaar ergens tegen komen’? Of is het ver gezocht?
Alexander zit met zijn hoofd en alles wat in hem zit zeker in die wereld, net als ikzelf. Er schuilt dus zeker iets spiritueel achter wat we doen. Ik heb ook het gevoel dat het voor mij best gemakkelijk is om in die wereld binnen te stappen als ik bij Alex ben. Hij zorgt ervoor dat het voelen veilig wordt. We vullen elkaar daar goed in aan.
Het is opvallend hoe jullie elkaar op zoveel vlakken aanvullen. Ik kreeg soms het gevoel dat de andere bandleden een beetje ‘op de achtergrond verdwenen’ , wat uiteraard niet zo was …
Ik begrijp van waar je komt. Maar toch, neem nu Arno, die heeft een bijzonder sterke voeling met de grooves binnen de muziek van de band. Die houdt alles ook bijzonder gestructureerd en gegrond binnenin het proces van muziek maken. Ook de ander bandleden hebben hun eigen unieke inbreng. Het is nodig dat we zo’n muzikanten in de band hebben, waardoor Alexander en ik die veiligheid en vrijheid hebben om in die bijzondere wereld te kruipen. Zonder hun inbreng lukt dat gewoon niet. Persoonlijk vind ik het best belangrijk dat ik me goed voel bij iedereen. Ook bij Jente, Mathis en Arno voel ik me heel comfortabel. Het blijft bijzonder dat muziek de lijm is tussen een connectie die je amper kan omschrijven met woorden. Daarom is het belangrijk dat elke schakel, elke rol gezien wordt. Hoe subtiel ook, die samenhorigheid daarin staat centraal.
Heel interessant allemaal. Iets anders. Kan deelnemen aan zo’n wedstrijd deuren openen; is dit nu al het geval?
In eerste instantie waren we eigenlijk niet geselecteerd voor Soundtrack. Op de een of andere manier zijn we opgebeld met de vraag als we vrij waren Het was een heel leuke verrassing om toch eens mee te kunnen doen aan die wedstrijd. Mijn doel blijft wel om gewoon ons ding te blijven doen op het podium, hoe vaker hoe liever natuurlijk, dus ik hoop wel dat dit deuren opent. We werken daar ook wel heel hard naartoe om een mooie show neer te zetten. Het valt me op dat sinds we hebben deelgenomen aan Soundtrack, we als band onszelf wel serieuzer nemen, wat zorgt dat we wel aan het groeien zijn richting iets. Wat die ‘iets’ dan is, dat zal zichzelf wel nog onthullen. We voelen vooral dat we groeien en dat is het belangrijkste.
“De band zit momenteel in een nieuwe ontluikende fase, met veel ruimte voor poëzie en experiment” lees ik op jullie vi.be pagina. Is het wat je bedoelt dan?
We zitten momenteel echt middenin dat proces van vernieuwing. We zijn een nieuwe weg aan het inslaan op vlak van productie. Hoe dat eruit zal zien binnen 3 maand, daar hebben we zelf nog geen idee van. Wat we wel weten is dat we vertrokken zijn vanuit gedichten, die ineen gesmolten zijn met muziek die perfect past bij wat de woorden dragen van gewicht.
Jullie muziek klinkt filmisch, ooit overwogen iets te doen rond film of TV, series of dergelijke?
Alexander heeft film gestudeerd. Hij maakt video films. We hebben beelden die in een proces zijn, we weten nog niet welke liedjes die welk beeld zullen krijgen. Maar we zijn er mee bezig. Dat Filmische zit in een begin fase, maar we willen zeker onze muziek omzetten in beelden. Dat speelt zeker mee.. ik heb voortdurend beelden en kleuren in mijn hoofd. Ik voel dat er terug ruimte is om in kleuren en beelden te denken. Dat is lang niet zo geweest. Nog niet zo lang geleden is er een reeks aan beelden en ideeën en filmische metaforen gepasseerd in mijn imaginair landschap dat er voor gezorgd heeft dat ik nu bezig ben met een videoclip uit te werken. Maar ook dat staat nog in zijn kinderschoentjes. Ik wil vooral experimenteren en mijn vrienden in het proces betrekken. Dat creatief proces moet magisch zijn om zelf uit te zoeken. Alexander heeft dus ook een achtergrond in Film. Hij heeft er een opleiding op zitten en hij heeft Eye To Eye samen met mij uitgewerkt toen we samen op reis waren in Frankrijk. Het enige wat er uit kwam van visie was: alles voor de kunst. Gek om daar terug aan te denken, want we kropen over rotsen blootvoets met een super dure camera om toch de juist shots te krijgen. Ik ben halfnaakt in een rivier gesprongen waar absoluut geen mensen mogen komen, tussen de ratten om toch maar een gevoel te schetsen dat Eye To Eye toen op dat moment nodig had.
Wat zijn de verdere plannen na het schitterende debuut en het prachtige parcours dat jullie reeds hebben afgelegd?
Mijn papa, Koen Desmet, is ook kunstenaar. We voelden allebei dat we elkaar wilden betrekken in onze creatieve processen en wat is er leuker dan samen tekenen met de persoon die je heeft grootgebracht? Hij is momenteel bezig door overal in België exposities te geven. Hij nodigt ook ons, Galan Galan, daarvoor uit om als band te spelen. Wat natuurlijk een ongelooflijk mooie kans is. Het plan voor 12/12 is dus om eerst in conversatie te gaan op doek. Als ouder en kind, we maken dan een tekening en schilderen verder wanneer de film ‘Moonage Daydream’ gratis uitgezonden wordt in Focus Cinema in Geraardsbergen. Na de film vind je ons op een geïmproviseerd podium.17/12 is onze releaseshow van ons album The King Of Losing Absolutely Everything in de Charlatan in Gent. Méga exciting! Nieuwe nummers, eventueel een management en een leuke reis samen lijkt me een heel fijn plan om voor ogen te hebben in 2026. Voor de rest gaan we graag mee met de flow en zien we wel wat er op ons pad komt.
Ambities: Is er een hoofddoel dat je voor ogen hebt?
Ik heb geleerd om niet meer naar een specifiek doel te werken net omdat ik dan merk dat ik een tunnelvisie krijg en vaak teleurgesteld kan worden. Ik neem het idee beet en laat het los. Die manier werkt het beste voor mij, puur vanuit de mindset die ik heb ontwikkeld dat: alles wat komt, komt, op zijn eigen tijd. Hoe meer ik forceer, hoe minder ik ook geniet van het proces. En ik wil zoveel mogelijk in het nu leven, stilstaan bij hoeveel stappen we als band al hebben gezet. Da’s ongelooflijk mooi en zo ontroerend om te zien. We genieten denk ik ook wel om klein te blijven en op die intieme sferische podia te staan. Dat maakt alles heel gezellig en gemakkelijker om ook met het publiek te connecteren.
Als ik het goed begrijp verkiezen jullie eerder een plaats in het clubcircuit i.p.v. een groot podium als het Sportpaleis (AFAS Dome)?
Als het op termijn zou lukken om op zo’n grote podia te staan, zou dat fantastisch zijn! We weten zelf nog niet hoe ‘nodig’ onze muziek is in dit kleine Belgenlandje. De toekomst zal dat wel uitwijzen. Dat moet toch méga bijzonder zijn als je een gevulde Afas Dome kan laten luisteren naar jouw creaties. Zoveel mensen bijeen voor hetzelfde, dat klinkt magisch.
Wat jullie doen is geen ‘voor de hand liggende muziek’. Is dit de reden dat jullie uiteindelijk niet in die finale van Soundtrack stonden denk je zelf?
Ik denk dat onze muziek niet even makkelijk is om te ‘verteren’ als ik het zo kan zeggen. Er zit echt wel een bepaalde intensiteit in, en daar moet je voor zijn. Wat ik ook al vaak heb gedacht is dat we echt in een tijd leven waarin we vaak grijpen naar muziek dat ons goed doet voelen, althans dat is wat ik opmerk bij bands die snel groeien. Maar wat is nog écht, puur en rauw? Wie investeert nog in mensen die echt zingen vanuit de intentie om te raken en minder om een kant-en-klare show te geven? Wij zijn een band zonder label, zonder management, we doen het allemaal zelf en het liefst zo lang mogelijk. Wij, Alex en ik blijven ook graag vanuit ons buikgevoel handelen dus daar zit ook een beetje onze vrijheid in. Het voelt eigenlijk aan als een privilege om te kunnen doen wat we willen zonder te leven met verplichtingen die van buitenaf worden opgedragen, ik denk dat dat een heleboel zou veranderen. Dus in die zin ben ik blij dat we niet zijn gewonnen. Maar aan de andere kant..
Een artiest als David Bowie heeft nooit anders gedaan dan ‘op zijn buikgevoel afgegaan’, maar toen kon dat. Is het onder invloed van sociale media cmoeilijker geworden is om avontuurlijk te klinken?
Ik probeer sociale media te zien als een uitnodiging om mezelf te zijn en om dat op een positieve manier in te zetten en eigenlijk ook als een manier om meer te leren over hoe ik mezelf kan ontplooien. En dan mag dat compleet tegendraads zijn en niet persé opgepikt worden door het algoritme, ik wil dat voortdurend blijven proberen. Langs de andere kant, je consumeert zoveel via die sociale media. En dat kan gewoon niet de bedoeling zijn.
Sociale media kan ook een negatief effect hebben?
Je kunt alles en iedereen zijn op internet, dat kan heel mooi zijn maar ook net niet.. dat is de kracht van sociale media. Het is gewoonweg hoe je bewust omgaat met dat medium. Je kunt mooie dingen creëren maar ook dingen vernietigen met die sociale media. Om nog maar te zwijgen over de lange termijn impact van ons consumeergedrag op onze gezondheid en ontwikkeling
Sociale media, kan ook positief zijn om je te lanceren als band
jazeker, daar gaat het uiteindelijk echt om .
Pics homepag @Nadine Deruyck
Bedankt voor de fijne babbel
Blast From The Past 2025 - Veel meer dan een nostalgie trip
Blast From The Past 2025
Kubox
Kuurne
2024-12-06
Erik Vandamme
… Zes December kwam sinterklaas langs bij de brave kindjes. Maar hij liep ook rond op het festival Blast From The Past en deelde koekjes uit aan de brave metalheads.
Het festival was compleet uitverkocht. Met een headliner als Vandenberg, die onder het motto 'The Whitesnake Tears' kwam optreden, is dat niet zo verwonderlijk. Deze levende legende is ondertussen ook 71 jaar jong, en heeft mee de geschiedenis van de heavy metal in de jaren '80 geschreven. Met zijn band zou hij rond een uur of elf die hits van Whitesnake terug spelen, op verbluffende, speelse wijze. Er was ook plaats voor eigen werk. Voer voor de grootste Whitesnake fans dus, die ten volle ervan genoten.
We begonnen de dag met een streepje Mechelse Doom/stoner. Opium Heathen (****) met o.a. Gianni Vuylsteker, die we al kennen van andere projecten, is geen onbekende. "De band gaat zeer minutieus tewerk, loom en traag, dan weer alles uit de kast halen. We horen onderhuids Black Sabbath. De vocals waren belangvol, demonisch bijna en bezorgden ons koude rillingen ", schreven we over hun optreden op Catacombfest Open Air in 2023.
Opium Heathen mag dan een vrij nieuwe band zijn binnen de scene, de muzikanten binnen deze band zijn dat echter niet. De instrumentatie als de vocals sierden. Een virtuoze aanpak door messcherpe, epische riffs en doomachtige mokerslagen. Het klonk wel allemaal een beetje teveel van hetzelfde, waardoor de aandacht wat verslapte. Ietwat meer variatie was welgekomen …
En dat is nu net wat Thorium (*****) wel deed. We kregen een kleurrijke, onaardse sounds in een speels, spontane aanpak. De beweeglijke zanger wist zijn publiek steeds aan te porren. Iedereen was sterk op elkaar ingespeeld. Een muzikale rollercoaster, hard-zacht. Thorium grasduinde doorheen hun albums, en kreeg iedereen mee. “Where do we go”, “Ostrogoth”, het prachtig “Across the Nation” en “Nightfall” werden meegebruld.
Tegankelijkheid en speelsheid vonden elkaar dus.
De band is als 2016 bezig en bracht reeds enkele knappe platen uit, maar zit zoals we al van hen hoorden op een kantelpunt. Hoedanook, live gingen ze ervoor.
Dé ontdekking van Blast From the Past 2025 werd het Portugese Toxikull (*****) , opgericht in 2016 en bekend om hun energieke, jaren '80-geïnspireerd geluid met scherpe riffs en schreeuwende zang, succesvol alvast in de underground metalscene met albums als ‘Cursed and Punished’ (2019) en ‘Under the Southern Light’ (2023).
Toxikull toeren veel in Europa, spelen op festivals en brachten in 2025 een live-album uit, ‘Echoes of the Arena’. Live resulteert het in een razendsnel gebrachte set, vol weerhaakjes die op de dansspieren inwerken. Omvergeblazen werden we door dit felle samenspel van gitaren en drums. Wat een oplawaai van jewelste was me dit!
In de hal aan de ingang was ook een klein podium opgesteld voor een akoestische set van Luke Appleton (****), gekend van o.a. Absolva en de bassist van Iced Earth. Voor de gelegenheid stond hij dus helemaal alleen op het podium, met akoestische gitaar. Hij heeft een warme stem die het integere werk elan geeft.
De intens mooie set werd ietwat verstoord door het geroezemoes. Maar het charisma, de prachtige stem en het meeslepende gitaarspel hield ons bij de leest. De respons was meer dan voldoende. Songs als “Forever Viking”, “Never a good day to die” (Absolva) en “Watching over me’ (Iced Earth) konden op heel wat bijval rekenen.
De Nederlandse heavy metal band Highway Chile (*****) boordt tot levende legendes in het genre. In de jaren '80 maakte ze in de lage landen grote sier. De nostalgie en de speelsheid was de moeite. Songs als “Rat Race” - uit het nieuwe album - en “Rock and Roll fantasy” gingen erin als zoete broodjes. Highway Chile onderscheidt zich in vlijmscherpe riffs en doet iedereen headbangen.
Het concert was er eentje om te onthouden door de intensiteit, de variatie en de verbluffende mokerslagen, . Het nieuwe materiaal moet trouwens niet onderdoen voor klassiekers als “Jesse James” dat al vroeg in de setlist zat. We kregen hier dus een stukje Nederlandse metalgeschiedenis.
ADX (***1/2) tapt uit een ander vaatje … De speedmetal band bestaat al sinds 1982. Een krachtige jaren 80-sound, de geweldige riffs en de memorabele songwriting zorgt ervoor dat ADX een must-see is. Ondanks de french touch in de vocals , klonk hun sound ietwat te routineus en alledaags.
Opener “Suprénatie”, “Notre Dam de Paris”, “Pierre de Satan” en het afsluitende “Caligula” zorgden voor vuurwerk en zijn enkele classics. Goed maar ook niet meer dan dat.
Medieval Steel (****1/2) speelt heavy metal, die ons voldoende wist te boeien. De speelse gretigheid, hun virtuositeit en het publiek aanporren sierden. Ze werden warm onthaald telkens. Songs als “Warlords”, “Lost in the city” en “War City” gingen erin als zoete broodjes. Toegegeven, Medieval Steel valt ook niet op in originaliteit , maar wist ons murw te slaan. “Gods of Steel” was er tot slot eentje voor in een heavymetal storm …
Savage Grace (****) beginnen hun set met het nodige vuurwerk. “Barbarians at the gate” en “Bound to be free” daverden. De schreeuwerige zang, de knetterende drum en de vlijmscherpe riffs tekenen voor een veelbelovende sound . Maar ook hier klinkt het ietwat teveel uit dezelfde trukendoos. Hun charisma en beweeglijkheid sierden evenwel.
Songs als “Sins of the Damned” en “Master of Disguise” onderscheidden zich in die kenmerkende heavy metal.
Vandenberg (*****) was hier de closing act. De verwachtingen waren hoog. En die werden door Adje en zijn band moeiteloos ingelost. “Bad Boys” en “Slide it In” waren al meteen sterke openers. De niet- Whitesnake fan zal wellicht niet zijn gading hebben gevonden hierin, Interessant was het bijzondere zangtalent van de Zweed Mats Levén, ook al is hij geen David Coverdale. Zijn vocals, de sublieme charismatische uitstraling en de speelse manier van soleren onderstrepen het talent van een gitaarheld.
Het gitaarspel is van wereldklasse. Emotioneel en technisch hoogstaand. Het siert de prille zeventiger … Whitesnake klassiekers passeerden de revue als “Here I Go Again”, "Crying in the Rain” en "Still of the Night”.
Ook de andere muzikanten verdienen een plaatsje, Sem Christoffel-basgitaar, Joey Marin de Boer-drums en Len van de Laak-keyboards. Een magisch geheel, spontaan, speels van aard.
“Is this love” wordt meegebruld en andere als “Sailing Ships”, “Still of the night” en “Burning heart” intrigeerden. Wat een meesterlijke, energieke aanpak, tekenend voor een boeiende Blast From The Past editie.
Met dank aan Musika.be
Organisatie: Blast From The Past
Nederlands 
Français 
