Hamilton Leithauser & Rostam - Interessant duo vond elkaar … Hamilton Leithauser – de flamboyante zanger van The Walkmen & Rostam (Batmanglij) van Vampire Weekend; beiden bundelen op dit debuut een halve eeuw popmuziek in 60 – 70s pop , rootsamericana, lofi , doowop en jazzy loops .
Het zijn rauw melodieus , subtiele songs , die heerlijk theatraal kunnen klinken , mede door de vocale uithalen . Er schuilt dramatiek en een rokerige kroeg in het materiaal , er kunnen hobbelige ritmes zijn en ze tekenen voor fijn vakmanschap en sing/songwriting . Kortom , de twee vonden elkaar in tien puike, sterke songs !
Het Schotse Teenage Fanclub mag dan met drie songsmeden zitten, ze schrijven al lang niet meer met de scherpe pen waarmee ze een goede 25 jaar terug mee doorbraken o.m. van die gekende indieparels als “The concept” – “Starsign” of “Everything flows” . Ze putten muzikale energie van groepen als Big Star (een great old favorite van Teenage Fanclub!), The Byrds en The Beach Boys. Zelf lagen ze begin jaren ’90 mee aan de basis van de huidige indiescene.
Met regelmaat van de klok komt nieuw materiaal uit . We krijgen fluwelen popsongs door de dromerige melodieën , de zachte zangpartijen en de zalvende , gruizige gitaarpartijen , waar ze af en toe eens wat forser mee uithalen , vooral halverwege de cd . Teenage Fanclub brengt nu overwegend rustig aangenaam voortkabbelende songs, bezwerend en meeslepend, in een weemoedige schoonheid.
Het Zweedse Goat is toe aan de derde cd . Een amalgaan aan stijlen , een geniaal stoofpootje , horen we op hun platen die world , afro , psychedelica, pop en rock (nog) dichter bij elkaar brengen . De tribale ritmes vloeien uit hun instrumenten alsof het niks is . Nog meer dan op de vorige twee is er ruimte voor de instrumentatie en maakt het geheel beeld- en kleurrijk . Een pan culturele speelstijl , met nog meer intensiteit en beheersing, het rockt , het groovet door die tunes en vibes . De zangeressen drijven in drie talen tegelijk de duivels uit , de verkleedpartijen helpen en de muziek doet de rest .
Een psychedelische kosmische afrotrip, indrukwekkend en overrompelend, gebundeld in dertien songs . Schitterend!
Het nieuwe album van Iced Earth heet ‘Incorruptible’. Dat moet je niet vertalen als niet-omkoopbaar, maar eerder als onbuigbaar of niet willen wijken. Dat het album opgenomen en uitgebracht werd, mag inderdaad een prestatie genoemd worden. De laatste tournee van Iced Earth werd halverwege afgebroken wegens nekklachten bij boegbeeld Jan Schaffer. Voorts had Iced Earth problemen met het management, de gebruikelijke personeelswissels en werd Dystopia, het vorige album, door fans en critici als wisselvallig beoordeeld.
Bovendien sleurt Iced Earth een geschiedenis mee van reeds elf albums en een loopbaan van meer dan 30 jaar. Dat maakt dat een groot deel van hun publiek enkel naar hun shows komt om de klassiekers te horen, terwijl ze geen bal geven om het nieuwere werk. Soms ligt de lat van de geschiedenis zo hoog dat nieuw materiaal, hoe goed het ook is, er niet over geraakt. Iced Earth doet met ‘Incorruptible’ toch een stevige poging om over die lat te gaan, maar of dit album inderdaad een klassieker wordt, zal afhangen van de fans.
Dat Iced Earth zo’n sterk album aflevert, komt in de eerste plaats door het vormpeil van de band. Opperhoofd Jon Schaffer stond door de eerder aangehaalde problemen op scherp, maar hield tegelijk het hoofd koel. Liever dan alle ellende van zich af te schrijven in een gitzwart album, wachtte hij tot de zon weer door de wolken kwam en pende dan een iets vrolijker album bij elkaar. Ook de rest van de ploeg stond op scherp. Zanger Stu Block en bassist Luke Appleton zijn inmiddels vertrouwde namen in het Iced Earth-kamp, maar de echte uitblinkers op ‘Incorruptible’ zijn de opnieuw aan boord gehesen drummer Brent Smedley en de nieuwe gitarist Jake Dreyer. Die laatste mag naar Iced Earth-normen piepjong genoemd worden. Iced Earth stond al acht jaar op de podia toen Dreyer nog maar geboren werd. Maar het verse bloed mist zijn uitwerking niet. De band klinkt vinniger en agressiever dan ooit.
Op dit twaalfde album voegt Iced Earth op een aantal songs een flinke scheut agressiviteit toe aan hun klassieke recept. Maar evengoed staan er een paar tracks op die perfect inwisselbaar zijn met die van de mindere albums uit hun oeuvre. Dat zijn dan nog steeds perfect gebrachte, mooi opgebouwde powerballads en mid-temponummers waar sommige andere bands een arm en een been voor zouden geven, maar in de geschiedenis van Iced Earth zijn ze toch eerder herhaling dan dat ze nog iets toevoegen. Of je kan ze ook beschouwen als behorend tot het dna van de band. Het is maar hoe je het bekijkt.
Opener “Great Heathen Army” start met dreigende drums en een gitaarsalvo van nieuwkomer Dreyer. Uit deze song blijkt meteen Schaffer’s honger om gehoord te worden. En je weet onmiddellijk: klassieke heavy metal heeft vandaag nog steeds zin. Wie dit genre al meermaals had willen begraven, krijgt hier ongelijk.
“Black Flag” is een piratensong, maar dan zonder Alestorm achterna te hollen. Voorts zijn alle Iced Earth-elementen aanwezig: mooie melodielijnen en meevolgbare cleane vocals. Het aantal hoge uithalen van Stu Block is perfect gedoseerd.
“Raven Wing” start als een slow, kent onderweg een paar agressievere stukken en vervelt dan opnieuw tot iets wat van de Scorpions had kunnen zijn. “The Veil” is dan weer helemaal een mid-temponummer met muzikaal en tekstueel weinig vlees aan het been. De knappe gitaarsolo maakt evenwel veel goed.
Het agressievere en up-tempo “Seven Headed Whore” toont dat Iced Earth in deze opstelling een flink stel ballen heeft. Knap drumwerk, veel power en bijtende zang. Ook “The Relic (Part 1)” bulkt, na de prachtige akoestische intro, van de power. Dit is meer in de richting van prog-metal, maar toch blijft het onbetwistbaar Iced Earth. Met “Ghost Dance (Awaken The Ancestors)” zet de band je een beetje op het verkeerde been. Met de titel en de intro denk je dat Iced Earth de richting van folk- en paganmetal opgaat, maar al snel komen de pompende baslijnen, een paar krijsende gitaren en de strakke drumritmes.
“Brothers” en “Defiance” zijn dan weer heel voorspelbaar en klassiek. Een beetje zoals de eerder aangehaalde songs waar Iced Earth een patent op heeft, maar we niet langer van wakker liggen.
Het afsluitende “Clear The Way” maakt die twee halve missers ruimschoots goed. Deze song lag al een hele tijd op het schap bij Jon Schaffer. Het is goed dat dit materiaal zo lang heeft kunnen rijpen, want het resultaat is een episch verhaal en ruim 9 minuten muziek om duimen en vingers bij af te likken.
‘Incorruptible’ is niet over de hele lijn super, maar minstens de helft van de songs op dit album zijn muzikaal uitschieters. De andere helft is gewoon heel degelijke, klassieke heavy metal. Voor een band op die leeftijd krijgt dit album een uitstekend rapport. Iced Earth heeft er minstens een paar klassiekers bij en is nog niet klaar voor het pensioen.
We maakten een paar jaar geleden al kennis met deze Namense band middels enkele EP’s. Nu is er een full album met zeven tracks op. Wat kan je verwachten van The Hermetic Electric? Donkere, melancholische en soms koud aandoende nummers. Dat brengt ons natuurlijk bij de gekende voorgangers zoals daar zijn Joy Division en The Cure. Maar ze hebben toch wel een eigen gezicht. In “M.R.I.” bijvoorbeeld krijgen we opvallende synthtoetsen temidden een soundscape van darkwave. Opener “Out of Coma” werkt zich moeizaam een weg doorheen de song. Een nummer dat mij met gemengde gevoelens achterlaat. “Why Tears?” ruikt naar The Cure maar is een mooi uitgewerkte song. De samenhang tussen het gitaarbreiwerk en de synths zijn geslaagd. “Sunrise” is hun eerste single uit ‘Feel Nothing’. Een song met een zekere tristesse en met moderne percussie tegen een geluid van de jaren 80. “Interlude” is nouja een intermezzo. Een kort akoestisch breekpuntje. Op “Not Too Deep” beginnen ze terug met aanstekelijke synth geluiden om de song te openen. Uiteindelijk worden die mooi verweven in de rest van de song. Iets wat ze, wat mij betreft, in de andere song ook nog iets nadrukkelijker mogen doen. Afsluiter “Feel Nothing” is een bijna tien minuten durende track. Terug een sfeervolle intro met glijdende bas en fijne synths die de song op gang trekken. Naarmate de song vordert komt de gitaar meer opzetten. Een song die qua opbouw en sfeer wat aan The Cure ten tijde van “Desintegration” doet denken.
The Hermetic Electric combineert wat moderne toetsen (percussie en synthsounds) met een typische vintage darkwave/postpunk sound. Dat maakt dat wellicht de oudere luisteraars alsook de iets jongere liefhebbers van dit album kunnen genieten.
Dit is het debuut album van Aaron Sadrin, de man achter Heartlay. Hij schrijft, produceert en neemt de songs op. Voor de live optredens heeft hij een vaste band. Na enkele eEP’s die goed onthaald werden , was het tijd voor een volledig album. Het album is een mix van industrial en electro met een laagje metal er overheen. Potige songs met zang dat bij momenten emotioneel klinkt en bij andere dan weer stevig. Als je een mix maakt van elementen uit bands als Fall Out Boy, Die Krupps, Front Line Assembly of een moderne Gary Numan dan weet je ongeveer wat je kan verwachten van Heartlay.
‘Close To Collapse’ bevat elf tracks. De songs zijn vrij klassiek opgebouwd. “In Here” is de eerste song die me bij mijn nekvel vastpakt. Deze ietwat donkere song bevat mooie en emotioneel klinkende vocals. Er is ook wat meer ruimte gelaten in de song dan bij de voorgaande het geval is. “Will It Be Enough” bevat mooie synthsounds en enkele rake riffs. Ook “Death Screens” kan mij bekoren vanwege de iets andere mix. Sadrin weet hoe je een degelijk song ineen steekt. De refreinen mogen soms wat minder voorspelbaar of iets catchier zijn. Dat zou helpen om de songs te laten plakken in het geheugen. Nu klinkt het wat éénvormig. “Faded” heeft een heel mooi begin (met die synthpiano) en een fijne baslijn halfweg. Een van de betere songs op dit album.
‘Close To Collapse’ is een degelijk debuut dat goed uitgewerkte songs bevat. Geef de songs nog wat originelere refreinen of onverwachte wendingen en het is een heel goed debuut. Nu zijn ze (net als de opbouw) soms wat voorspelbaar. De mix en productie is zeker geslaagd. Alles klinkt haarfijn. Industrial liefhebbers gaan hier zeker plezier aan beleven.
Heartlay - An Exile Music - Electro Industrial Emo
Een verborgen pareltje in ons landje waren Les Panties uit het Brusselse die als tieners elkaar vonden einde de jaren 80 en invloeden van The Cure, Joy Division , Siouxie & Banshees, Magazine , Cabaret Voltaire met de indie van Velvet Underground combineerden in een rits meeslepende , broeierige songs met heerlijk uitwaaierende gitaren , aangename keys en een lichte galm . Hun indiewave had alles om door te breken. Maar ze modderden aan en geraakten toen niet verder dan wat demo’s en cassettes opnemen . De groep had met actrice/ zangeres Sophie Frison een sterke zangeres achter zich , die onze Humo’s Rock Rally winnaars Whispering sons jaloers zou maken . Les Panties leken een stille dood te sterven zonder optreden.
Hun project gunden ze een tweede kans in 2008 ; tapes werden opgegraven , in goede studio’s gebracht , en werden gespeeld met de oude synths en drumcomputers . De nummers werden opgestoft , nieuw leven ingeblazen en kregen op die manier een warmere , sensuelere inhoud, die huidige bands als Warpaint en Savages oproepen .
Een reeks nummers werden samengebracht ; ondanks de perfecte uitwerking kwam het trio ook hier niet verder , wat uiteindelijk het uiteenvallen van de groep inluidde .
De opnames werden nu terug opgehoest en staan nu als een mooie verzameling op deze plaat ‘Cold science’ . Ontegensprekelijk toont het materiaal aan wat een talentrijke band ze eigenlijk wel waren: een verloren parel uit de jaren 80 die nooit echt van de grond is gekomen, maar verdomd sterk invloeden verwerkte én invloedrijk was met dit luistervoer …
Leonard Cohen leverde net als Bowie (‘Blackstar’) met ‘You want it darker’ een schitterende zwanenzang af . Hij was een sing/songwritertalent , die kort na de release op 83 jarige leeftijd overleed . Een knap schrijver van in de jaren 60 actief met een eigen scherpe kijk op de maatschappij en de dagdagelijkse zaken . Hij kwam duister , cynisch uit de hoek . Al jaren zingt de Canadees niet meer , nee, hij bromt zijn teksten met krakerige basstem over de muziek heen . Die bartonzang is prachtig en is ingebed op de subtiel uitgewerkte, sfeervolle , donkere nummers .
“You want it darker” kan niet beter de plaat openen , het heeft een zwaarmoedige inhoud en een sterke klankkleur door een fijn instrumentarium van keys , percussie , viool, cello en de vrouwelijke achtergrondkoortjes .
Vijftig jaar lang heeft hij ons geboeid , geïntrigeerd , wat hem een enorme status heeft gegeven . “You want it darker , if you are the dealer , i’m out of the game . I’m ready my lord” . Opvallend genoeg als je dit goorde, om je zorgen te maken … Een levende legende is niet meer …
Canshaker Pi is een jong beloftevol kwartet uit Amsterdam . Ze hebben een opwindende plaat uit vol spannende rammelrock. Invloed rijk is het sterk onderschatte Only Ones van Peter Perrett uit de jaren 70 , en verder weven ze Pavement , Pixies en Lemonheads in hun materiaal . De twee tussendoortjes niet meegerekend , hebben we van dit jonge gezelschap een boeiende reeks indie/garagerockende songs, die intrigeren door de broeierige opbouw , de uptempo’s en kunnen ontroeren . Niet voor niks konden ze aankloppen bij Stephen Malkus van Pavement . Puik debuut dus !
Cymbals eat guitars uit NY rond Joseph D’Agistino is een bandje die we maar al te graag koesteren binnen de indiescene . De dromerige, twinkelende sound kan schuren, heeft een donker shoegaze randje en klinkt gevoelig , breekbaar. Door de variaties levert de band een rits fijne songs af en hebben we een overtuigende plaat. Hier komen bands als Built To Spill als Pavement samen .
Jawel “Finally” heeft een sterk startschot , de groep rammelt graag door, maar nooit te ver en te lang . “Wish”, “Close” en “4 th of July , Philadelphia (Sandy)” zijn er zo drie. “Beam” is een rechttoe-rechtaan rocker en de afsluitende twee “Well en “Shrine” trekken de stofwolken terug op .
‘Pretty years’ is een ambitieus , broeierig album in die indiescene die gevoeligheid en extravertie in elkaar weeft! Mooi dus!
Altijd wordt er in Britpopland wel een nieuwe belofte aangehaald . Blossoms is er zo eentje, het kwintet uit Manchester rond Tom Ogden verwerkt de Britpopscene van de sixties tot nu . Ze brengen een rits hitgevoelige , sfeervolle , onschuldige poprockende songs , die hun afkomst verraden .
Er flitsen heel wat bands door ons hoofd als we die afwisellende cleane songs horen, van de ‘80s Smiths, de driehoek Oasis – Blur – Suede van de nineties tot verder een Muse, The Verve en Stone Roses . “Charlemagne” en “At most a kiss” zijn schitterende openers . Daarna kabbelt de cd op aangename wijze voort in die Britpophistoriek .
Intimiteit en ingetogenheid horen we o.m. op de pianoballad “Onto her bed” , het akoestische “My favourite room” en het sfeervolle “Deep grass” .
Blossoms onderscheidt zich niet in de doorsnee scene , maar heeft een goed , leuk debuut uit!
Het Franse duo Zdar (Philippe Ceboneschi) en Boombass (Hubert Blanc-Francard) vervolledigen de driehoek van hun Franse leeftijdsgenoten/popdanceduo’s Air en Daft Punk.
‘Ibifornia’ is de eerste plaat na bijna tien jaar . De single “Action” met Mike D (Beastie Boys) en Cat Power is een enorm sterke single , net als een “Toop toop” van toen . De song wordt hier lekker mooi uitgesponnen en is het uitgangsbord van de return. Hitgevoelige , luchtige house en synthpop , met uitstapjes naar r&b, soul , jazz, lounge en hiphop , aangenaam , sfeervol, fris , zwierig , dansbaar.
De aanstekelijke grooves en de rits gastmuzikanten zijn graag meegenomen op deze prima dancepop plaat . Verder klopte het duo o.m. aan bij John Gourley (Portugal. The Man) , Ryan Tedder en Pharrell Williams.
Het is een afwisselend plaatje door het bredere concept en die verschillende invloedssferen die het duo weet te verwerken . Sterk!
Een apart electrobandje is Crystal Castles , uit Toronto Canada. Crystal Castles klieft het muzieklandschap middendoor met hun genadeloze, tot murw geslagen, loeiharde electroclash, noise en hardcore. Stroboscoopseffects als bliksemschichten .
Ethan Kath had - niet onbelangrijk - een zangeres bij zich die … zong , schreeuwde en krijste; een onderhuidse spanning injecteerde het materiaal en een angstig, spooky , paranoïd sfeertje werd gecreëerd. Met de jaren drong bezwerende , dromerige trance , kitsch en clubdance meer door . Alice Glass was drie platen lang met Ethan Kath het uitgangsbord . Met Edith Frances wordt een nieuw hoofdstuk aangepakt , de opvolging verzekerd . Ze is een enorm goede vervangster en er is een evenwicht tussen die hysterische , neurotische gekte van pompende , schurende , schizoïde electroclash , melodieuze electropop , clubdance , dreigende soundscapes en filmische tracks.
Een idiote mengelmoes wordt gekneed tot muziek die verrassend, toegankelijk, sfeervol en dansbaar is .
Met nummers als “Char” , “Enth”, “Concrete” en “Kept” word je uitgenodigd op de dansvloer. “Their kindness is charade” wuift ons letterlijk uit. Wat een overtuigende , sterke nieuwe , vierde plaat dus!
Goggs is één van de bandjes van de muzikale veelvraat Ty Segall, die vorig jaar nog met eigen materiaal sterk voor de dag kwam met ‘Emotional mugger’ en op het podium een ware freakshow afleverde .
Gruizige garage rock’n’roll pop is de wereld waarin hij graag vertoeft en met dit bandje is dit niet anders . Hij zit hier achter de drumkit en met z’n drieën walsen ze over je heen met tien songs in nog geen dertig minuten . Dit is rauw, snedige , uptempo, broeierige rock in een no-nonsense lofi stijl , lekker lawaai hardcorepunk, pretentieloos die een stukje rockgeschiedenis recycelt . Enkel midden de cd wordt eventjes gas terug genomen; na de schakeling beuken ze als vanouds .
Heerlijk plaatje , kon ook niet anders met dit mansje van alle kunsten!
Nederlands 
Français 
