In navolging van zijn album ‘Having Fun’, dat door pers en fans heel goed onthaald werd, heeft Pauwel De Meyer de nieuwe digitale EP ‘Witches’ uitgebracht op Bandcamp en binnenkort op alle digitale platformen. De uitgave viel samen met zijn tournee door Duitsland en de UK.
‘Witches’ is volgens Pauwel De Meyer een schetsboekje met bevindingen over de stad en de dingen die hij daar doet. Het is een  terugkijk op jeugd en verval. De nummers zijn kort en eenvoudig. De teksten zijn koortsdromen. Alles werd opgenomen in de kelder van De Meyer met een minimale bezetting. Hij moest ze opnemen vooraleer hij echt aan een nieuw album kon beginnen.
“There’s No Wrong In Settling Down” is zoals de andere drie nummers kort, akoestisch, ongekunsteld en ingespeeld met een warm, bijna tastbaar gitaargeluid. In tegenstelling tot de andere tracks heeft deze een nerveuze finale die vaagweg wat verwijst naar “The End” van The Doors.
Titeltrack “Witches” zou een leuke aanzet voor een rocknummer kunnen zijn. Benieuwd hoe dit nummer zal klinken als het helemaal aangekleed is, met een volle bandbezetting en mooie arrangementen, zoals De Meyer het zo voortreffelijk deed op ‘Having Fun’.
Op “Heartbreaker” verkent De Meyer voorzichtig de blues en geeft er zijn eigen draai aan. Afsluiter “Molly” is veruit de vrolijkste song op deze EP. Het is de enige track die nagenoeg de hele band laat horen en er is zelfs al een begin van een mooi arrangement uitgewerkt. “Molly” heeft veel potentieel om een radiovriendelijk rocknummer te worden in de stijl van pakweg Bear’s Den, maar met een song die afklokt op ruim minder dan twee minuten heeft De Meyer wel nog wat werk.
‘Witches’ is een mooi schetsboek. Hopelijk zien we deze vier pareltjes volledig uitgewerkt terug op dat volgende album.

https://pauweldemeyer.bandcamp.com/album/witches

De NYse avantgarde noisemasters Swans van goeroe Michael Gira zijn herrezen in 2009 en vonden duidelijk een tweede adem. Een nieuw avontuur werd opgestart, die een fysieke, spirituele ervaring vormen in vier platen, ‘My father will guide me up a rope in the sky’, ‘The seer’, ‘To be kind’ en het onlangs verschenen ‘The glowing man’ , die in deze redelijk stabiele bezetting een mooi slotstuk is .
Met twee zijn ze nog van de originele bezetting , Norman Westberg (gitarist van het eerste uur) en Gira dus . Ze vonden elkaar terug en samen met vier à vijf andere leden zien we een ontketende band met een stootkracht als in de eerste jaren.
Het is muziek van uitersten, een catharsis, die meesterlijk destructief klinkt en van een intense schoonheid is . Het materiaal heeft een confronterend, ongemakkelijk, huiverend karakter door de dwingende , slepende en repetitieve ritmes.
Dit is terug een dubbelaar , met opnames van 12, 21, 25, 29 minuten zelfs , een hypnotiserende kracht in steeds langere, steeds meer uitdijende , steeds meer dwingende nummers , een evenwichtsoefening tussen subtiliteit, finesse en effects , noise . Het is een totaal concept waar je van de ene in de andere intense ervaring en beleving wordt gedropt onder die bariton preek, zang van Gira ; vrouwelijke backing vocals worden toegevoegd .
Het is een trein die op gang komt , steeds sneller gaat, of al meteen een snelle vaart heeft , niet meer kan stoppen en uit de bocht dreigt te gaan of gaat .
Gira is de dirigent , hij begeleidt, leidt de anderen in deze unieke trip die je moet ondergaan; ‘een pain & suffering’ die de plaat en elk optreden tot grootse hoogtes doet stijgen en iets unieks maakt  in de stijl van Sunn O))) en Einstürzende Neubauten. Ze gaan naar de oerkracht van geluid.
De sound staat centraal . in het eerste deel overtuigen ze met “Cloud of unknowing” . Ze komen nog sterker voor de dag in deel II , feller, verbetener , snediger qua opbouw en intensiteit. De titelsong is hier het hoogtepunt.
Swans staat voor gecontroleerde chaos , een carrousel van melodie en ontsporing , een kakafonie , hectisch , gestructureerd , die bitterzoet, bezwerend , weerzinwekkend , hard(t) verscheurend; intrigerend , spannend, beklijvend, opwindend, energiek en explosief klinkt . Een spel op uitputting . Al dertig jaar een buitenbeentje . Benieuwd wat de toekomst nu zal brengen ...

Warhaus is één van de projecten gegroeid uit één van de Balthazar frontmannen, Maarten Devoldere . We zijn sterk onder de indruk van dit debuut dat een sensueel prikkelende donkere sound laat horen, ergens tussen Balthazar in natuurlijk en verder een klemtoon op Cave door de hakkende ritmes , de grauwe zeg (brabbel) zang dito vocals. Ook Cohen – Gainsbourg kijken hier om de hoek. De gitaarticks , het getokkel , de indringende huiverende sobere elektronica en de zwoel , smachtende backing vocals van vriendin Sylvia Kreusch van het intussen opgedoekte A soldier’s heart hebben hun invloed . We zien zo haar erotiserende danspasjes maken.
We ervaren een Moulin rouge sfeertje , eentje met desastreuse gevolgen. “Against the rich” en “Beaches” meten zich meteen met de singles “The good lie” en “Memory” en de rest moet niet onderdoen , zelfs de bijna instrumentale track niet .
Het zijn beklijvende tracks , die door hun eenvoud , opbouw , ritmiek verslavend inwerken . Meesterlijk debuut !

Al meer dan tien jaar zijn ze bezig , het bandje rond de Londenaar Finn Andrews. Ze debuteerden met ‘The runaway found’ en met ‘Nux vomica’ braken ze door . We krijgen broeierige rootsrock in een meeslepende emotionaliteit en intimiteit, een sfeervolle , bezwerende aanpak die door de jaren is bewaard gebleven .
In de voetsporen van die platen horen we intens broeierige songs , die durven uit te barsten en te ontladen , spanningsboog op spanningsboog , met een donkere , grimmige tune. Een frisse wind is er alvast met rapper /producer El-P door subtiel ingepaste geluidseffecten, elektronica en krautrock , die zich een plaatsje opeisen. We horen Cave in “King of chrome” en “Swimming with the crocodiles” biedt door de slides een link naar Black Keys. “Here come the dead” en “In the blood” zijn sterkhouders  door de kenmerkende hobbelige gitaarmotiefjes en getormenteerde zang . The Veils slagen er dus in ons in te palmen .