In augustus 2012 stierf één van de grootste namen binnen de wereldwijde punkrockscène: Tony Sly. Sly was vooral bekend door zijn werk met No Use For A Name en bracht de voorbije jaren eveneens enkele gesmaakte, akoestische solo-platen uit.
Een jaar na zijn dood is er deze indrukwekkende tribute-plaat met maar liefst 26 songs (33 als je er de digital bonus tracks bijneemt) van artiesten die zowel nummers van No Use For A Name als van Tony Sly coveren.
Zowat alle belangrijke punkrockbands van de voorbije 25 jaar zijn op deze plaat vertegenwoordigd:: Rise Against, Bad Religion, Alklaline Trio, Frank Turner, NOFX, Swingin Utters,The Gaslight Anthem, Yellowcard, Lagwagon, The Flatliners, Anti-Flag en vele anderen.
Een indrukwekkende lijstje dus en iedere luisteraar zal ongetwijfeld zijn of haar favoriete cover hebben. Voor ons waren dat de prachtige versie van “For Fiona” door Rise Against (met wat achtergrondvocalen van Jon Snodgrass), de Bouncing Souls-versie van “Homecoming” en “Via Munich”, de bijdrage van Teengage Bottlerocket.
Deze schijf toont echter vooral het talent van een begenadige songwriter met een bijzondere strot! Alle opbrengsten van ‘Songs Of Tony Sly: A Tribute’ gaan bovendien naar het Tony Sly Memorial Fund.
AlunaGeorge draait rond het duo, de bevallige schone Aluna Francis en de elektrotechneut George Reid . In de UK worden ze omschreven als ‘advanced minimalistic polyrhythmic beats as well as bashment, experimental hip-hop, ’90’s R&B and house’. Kwestie van weten!
Vrij vertaald naar ons zorgen ze ervoor dat de r&b , soul en hiphop wat breder kan en mag geïnterpreteerd worden met dubstep, al of niet stevig gekruid van zalvende , prikkelende , zwierige , dansbare soul/electrobeats door de synths, effectsmodules, diepe basses en opzwepende drums. Door het nummer “White noise”, samen met Disclosure kwam AlunaGeorge meteen in de spotlights .
We vinden op de plaat al gauw twee sterkhouders “You know you like it” en “Your drums, your love” . Verder hebben een variatie van sfeervol , sensueel ‘chill’ relaxt en meer groovy materiaal, waar tintelende , dampende elektronica en zwoele funktunes worden toegevoegd , gedragen door haar (zeem)zoete vocals .
Die voortdurende switch zorgt net voor een boeiende, broeierig hotte sound . AlunaGeorge brengt toegankelijke pop met duidelijk hitpotentieel , waarbij we moeiteloze wisselingen van dansbare grooves en relaxte sounds noteren . Een heerlijke trip en de mooie verschijning van Aluna Francis nemen we er maar al te graag bij! Body Music op z’n plaats .
Een talentvolle sing/songwriter ontdekken we in Wilis Earl Beal . Hij beweegt zich ergens binnen de rootspop , waarin soul , blues en gospel zijn verwerkt . We horen op de tweede plaat een reeks intens broeierige , spannende nummers , doordacht opgebouwd , die rauw en subtiel uitgewerkt zijn .
Hij zit ergens tussen Tom Waits , Daniel Johnston , Cat Power en Bobby Womack in , tekent, schrijft en de songs krijgen zeggingskracht door z’n een fluwelen indringende stem.
Al meteen zijn we met “Wavering lines”, “Coming through” sterk onder de indruk . “Burning brides”, “Disintegrating” laat nog meer emotie toe door de pianotunes en op een song als “Ain’ got no love” worden alle invloeden verwerkt . Puik plaatje dus!
Het Canadese Austra van songschrijfster/zangeres Katie Stelmanis heeft twee fijne platen uit, hypnotiserende etherische electropopdance , met ‘Feel it break’, hun debuut dat speels , onbevangen ,opwindend klinkt , en de onlangs verschenen ‘Olympia’ dat volwassener, breder en ingenomener is .
Ze lieten met hun debuut dito optredens een sterke indruk na , en zorgden voor een bedwelmende , bezwerende , dansbare trip , aangevuld met wereldse tribal sounds, beats en percussie , die prikkelden en het geheel kleurden!
De opvolger behoudt deels die aanstekelijke ritmiek op nummers als “Forgive me” , “Painful like” en “Home” , maar bij de andere songs hebben we een veelkleurig gelaagde sfeervolle sound . Ze zijn dromerig , zweverig en de repeterende hypnotiserende ijle elektronica heeft een freefolky ondertoon op z’n Cocorosies , natuurlijk gedragen door de kenmerkende indringende , hoge, klassieke geschoolde (opera) stem van Stelmanis. Minder opzwepende , bedwelmende trance, vibes en dynamiek dus, maar nog steeds die muzikale schoonheid en finesse van een uiterst genietbare, een licht groovende luistertrip, die eerder linkt aan Bat For Lashes, Kate Bush én ja , opnieuw Cocorosie.
Toegegeven , we missen een beetje die push van percussie en tribalritmes van de vorige plaat en ook live legt het combo de klemtoon op die meer sfeervolle sound .
Dat onschuldige , spring-in-t-veld en sprookjesachtige geluid is nu meer verdrongen . De speelsheid heeft plaats gemaakt voor een rijpere Austra !
De in LA residerende jonge dame Julia Holter heeft een nieuwe plaat uit, ‘Loud City Song’ . Ze is niet aan haar proefstuk toe . Ze beweegt in een avant-garde geluid, met haar eigenzinnige, compromisloze, maar even sterk lichtvoetige, schone nummers.
We horen een klassiek patroon, geïnjecteerd van een gezonde dosis experiment . Haar ‘dreamchamber’ muziek hangt in een waas van een folky intimiteit door haar indringende, dromerige , etherische zang en haar keys/piano . De toevoeging van cello , viool, saxofoon en drums zijn muzikale weerhaken en zorgen voor weerbarstige nummers, die grimmig , grillig, onheilspellend kunnen zijn en verrassende wendingen ondergaan.
We worden ondergedompeld in twee muzikale werelden , waarbij ze haar inspiratie haalt uit novelles, o.m. bij het recente album hebben we ‘Gigi’ uit ‘44 van de Franse schrijfster Coilette, het verhaal van een jong meiske die in een vorige eeuw werd voorbereid tot hofdame, en alles wat dat met zich meebrengt, positief als negatief .
Muzikaal balanceert ze ergens tussen Laurie Anderson , Clannad , Nico, Joni Mitchell, Kate Bush en Joanna Newsom , aangevuld met spannende jazzy experimental loops en arrangementen .
Julia Holter houdt van klassieke ‘poetry’ en weeft een eigen muzikaal universum, dat somber, breed en extravert klinkt en best boeiend blijft door de subtiliteit , de finesse en de gewaagde stukjes. Een druilerige schoonheid noteren we door songs als “World” , “Horns surrounding me” , “He’s running thru my eyes” en de twee “Maxim’s” nummers .
Het nieuwe recept van White Lies : ruimtereiziger op de cover, aanzwellende strijkers, pompeuze synths, Night of The Proms, hoogdravende zang, Pet Shop Boys, plastieken eighties gitaartjes, Susan Boyle, weidse gebaren, kerstlichtjes in de aanslag, meezingbare A-Ha refreintjes,…
Nochtans vonden wij hun debuut ‘To lose my life’ uit 2009 een vrij treffelijke plaat, maar dit hier is om eczema van te krijgen. Mogen ze er mee de ruimte in vliegen om nooit meer terug te komen.
White Lies heeft met deze drol twee keer de AB uitverkocht, op 29 en 30/11. Het wordt het weekend van de wansmaak. Er is toch nog troostend nieuws voor de sukkelaars die geen kaartje konden bemachtigen : The Backstreet Boys komen naar het Sportpaleis.
Esther Lybeert en Maarten Flamand zijn de motor achter The Antler King. ‘Patterns’ is de opvolger van hun twee jaar geleden verschenen debuut …Sing/songwriting van dromerige semi-akoestische parels en zware orkestraties hadden we .
De opvolger getuigt opnieuw van vakmanschap en emotie. Hun pop sing/songwriting is een wisselwerking in intimiteit, sfeervolle dromerige arrangementen , catchy, uptempo materiaal en meerstemmigheid . Ze behouden nog steeds dat ‘roadmovie gevoel’.
Er valt voldoende afwisseling te noteren als je “Gold red circles” , “Chain of memory lane”, “Little shakers & wooden blocks”, “14:48” en “Moonbeams” naast elkaar plaatst, waarbij ze balanceren tussen ingetogenheid en een voller, rijkelijk geluid , niet vies van wat psychedelica en wavetunes.
Kortom , een boeiende luisterervaring van kwalitatief puike songs . Dit Belgisch tweetal koesteren we !
Tijuana Panthers is een Californisch bandje die het houdt op gruizige , evenzeer aangename ‘60s garagerock’n’roll . Op hun doorbraak hier, komt het trio af met 12 songs in een kleine dertig minuten . Fris, vaardig klinkende rocksongs die in de buurt hangen van Dead Moon , Thee oh sees , The allah-las en het oude Strokes .
We noteren boeiende variaties in de sound, “Above your means” (zompig , neigend naar een shoewavegeluid) naar “Wall walker” (punky), tot “Father figure” (Amerikaanse Strokes natuurlijk) en “Pushover” (relaxte ‘60srock’n’roll) . Op de laatste 2 songs , “Sunday” en “Boardwalk” (een reprise van de snellere versie op de cd) komt de klemtoon op een lofisound. Tijuana Panthers - Garagerock’n’roll , niet vies van wat reverb en intussen met een afgerond, onschuldig kantje …
“All the way down from St. Louis Missouri, Usa” … Pokey Lafarge is al een paar jaar bezig en explodeert graag in de muzikale traditie van de Amerikaanse rootsmusic . Hij wordt op sleeptouw genomen door Jack White , die mee instond voor de nieuwe titelloze plaat .
Samen met het combo The South City Three , een bigband, brengen ze een soort vooroorlogse retroroots van jazz, western swing , countryblues, pop en doowop …Akoestische dansmuziek, een “sun blessed riverboat style” die onsterfelijk klinkt volgens Lafarge.
We horen het zeker aan het enthousiasme, de dynamiek en de friste in het materiaal . Aangename muziek voor wie houdt van die traditional old style van Kitty , Daisy & Lewis of Caro Emerald .
Het Canadese Majical Cloudz , rond producer Matthew Otto en zanger Devon Welsh , uit Canada , brengt een bevreemdende, hypnotiserende, elegische sound in hun indietronica . In de picture staat de muzikale zang van Devon , die diep indringend , bedwelmend , helder, sterk is en ergens de hoogte in kan gaan op z’n Anthony Hegarty’s ; verder natuurlijk de spaarzame , minimale begeleiding van keys en toetsen . Bijna een transcendent ervaren, dat zelfs een tikkeltje akelig en benauwelijk is . Welsh liet zich al opmerken op het debuut van Grimes.
‘Impersonator’ is fragiele, elektronische kamerpop, die breekbaar , morbide klinkt . De eerste nummers “This is magic” , “Childhood’s end” en de titelsong dompelen je meteen onder in die aparte sfeer. De toevoeging van orkestraties, psychedelica, verstilde soundscapes en knisperende elektronica op z’n Notwist op “I do sing for you” , “Silver rings” , “Bugs don’t buzz” en “Mister” geven wat verruiming .
Een plaatje dat we binnen het genre graag bij de collectie toevoegen.
Watertank (what’s in a name…) bestaat tien jaar en na enkele EP’s brengt dit Franse vijftal een eerste full album uit! De heren zijn duidelijk niet voor één gat te vangen want de groep mixt diverse genres tot één stevig maar melodieus geheel. De krachtige, cathy riffs refereren naar betere grungetijden en worden gretig vermengd met een flinke dosis posthardcore, hardrock, sludge, stonerrock en zelfs doom.
Aanvankelijk hadden wij een soort deja vu bij het beluisteren van ‘Sleepwalk’ maar na enkele luisterbeurten moeten we concluderen dat Watertank een voortreffelijke band is met diverse sterke composities. Luister maar naar het aan de Foo Fighters schatplichtige “Ants in Suits”, de stadionrocker “Giant Heads” of “Off The Radar” waar sludge en posthardcore hand in hand gaan. Afsluiter “Six Days” is dan weer onze absolute favoriet en een machtige afsluiter van deze plaat!
Wie fan is van pakweg Cave In of Torche zal deze stevige postgrunge zeker kunnnen smaken.
Meer info op https://www.facebook.com/wtrtnk
Al 13 jaar werkt Noord-Ierse The Answer hard om wereldwijd bekend te worden ! De formatie maakte al een paar degelijke platen en maakte vooral naam toen het met AC/DC meeging als voorprogramma op hun ‘Black Ice World’-tour. Geef toe: er zijn bands die het minder mooie adelbrieven moeten doen... ‘New Horizon’ is de vierde plaat die verschijnt op een nieuw label en die zeker positief zal onthaald worden bij liefhebbers van een potje klassieke rock.
Op deze nieuw worp staan tien tracks waarvan wij er enkele zeker kunnen pruimen. Zo is er single en stadionanthem “Spectacular” dat lekker meebekt. Verder viel ons het catchy “Concrete” op met een hoofdrol voor het swingende gitaarwerk en de groovy bass.
Op afsluiter “Scream A Louder Love” toont The Answer dat ze een uitmuntende, stevige en klassieke rocksong kunnen componeren.
Verder moet je toegeven dat de productie van ‘New Horizon’ lekker retro klinkt en dat de vocalen van frontman Cormac Neeson een pluspunt zijn. Toch een flinke kanttekening want na enkele luisterbeurten blijven we toch wat op onze honger zitten.
‘New Horizon’ is een degelijk rockalbum maar ontbeert een scherp, verrassende kantje en zal daardoor een weinig prominente plaats in onze platenkast krijgen...
Omdat om onbegrijpelijke redenen de nieuwe van The Drones in Europa straal genegeerd werd zijn wij nu pas van het bestaan van deze ruwe parel op de hoogte. Schande.
Enig opzoekwerk leert ons dat de plaat al in maart werd gereleased, maar geen spoor ervan bij NME, Pitchfork, Uncut, Oor, Mojo of waar dan ook. Hoe kan zo iets ?
De Australische pers en ook het Amerikaanse toonaangevende Rolling Stone waren blijkbaar wel tijdig bij de pinken, ginder botsen we op alleen maar op lovende recensies. En terecht, godverdomme.
Het was al van 2008 geleden dat de Australiërs met ‘Havilah’ hun laatste wapenfeit leverden. Tussendoor is de kwetsbare frontman Gareth Liddiard nog wat dieper in zijn eigen ziel gaan graven op de akoestische soloplaat ‘Strange Tourist’, een weinig hapklare brok therapie voor getormenteerde zielen.
Vijf jaar zaten we dus al op ‘I See Seaweed’ te wachten, maar deze duistere en geestdriftige hap ongetemde melancholie is verdomme het wachten waard.
‘I See Seewead’ is een typische knarsende en bijtende Drones plaat geworden die even diep kerft en kruisigt en als de ongeslepen diamantjes ‘Wait long by the river and the bodies of your enemies will float by’ en ‘Gala Mill’. De groep huist terug binnen die karakteristieke en ongrijpbare Australische woestijnsound van The Birthday Party, The Scientists, Beasts of Bourbon, Crime and the City Solution en Nick Cave & The Bad Seeds. De plaat snijdt zo diep dat het bloed hardnekkig dagenlang aan de vingers blijft kleven.
Liddiard legt al meteen zijn getekende ziel bloot in de desolate en beklijvende titelsong. De geest van Nick Cave waart rond in het aangrijpende “How to see trough fog” en het emotionele “They’ll kill you” en wordt er overmand door korzelige Crazy Horse gitaren. “A moat you can stand in“ is een ziedende brok razernij waarin Liddiard briest als een opgejaagde hyena en “The Grey Leader” is een ballad die door Pearl Jam kon zijn gemaakt na een aanranding door een stel uitgehongerde alligators. Even beangstigend als indrukwekkend is “Laika”, een homp nakend onheil die zich naar een orkestrale apocalyps toe werkt. De sensitieve en sinistere afsluiter “Wy write a letter that you’ll never sent” is eigenlijk een wondermooie kerstsong, maar dan eentje om af te spelen in Satan’s optrekje, nabij de gezellige warmte van het vagevuur.
Gruwelijk mooie plaat.
Eerder dit jaar had Future of The Left, het eigenzinnige combo dat destijds uit de restanten van het al even dwarse en ongeëvenaarde MC Lusky is opgetrokken, al een aardige teaser uitgestuurd met de pittige EP ‘Love songs for our husbands’.
Nu is daar het nieuwe compromisloze album en dat is nog een stuk straffer, een welgemikt schot in de roos.
Een geïnspireerde en zeer snedige Andrew Falkous staat de ganse tijd op scherp en levert een set gepeperde en roodgloeiende songs af met agressieve gitaren die door de muren harken en loodzware bassen die voor een heftige dreun op uw bakkes zorgen. Zet daarbovenop de frontale vocals van Falkous, een tomeloze punk attitude, een set accurate songs en flarden spitse humor, en je hebt een bom van een plaat die zijn gelijke niet kent.
De sublieme en kurkdroge openingstrack “Bread, chees, bow and arrow” doet ons aan het weergaloze Shellac denken, de song gaat tot op het bot en is de inzet van een even intens als fenomenaal album dat uitblinkt in originaliteit en spitsvondigheid. Future of The Left lijkt uit dertien hoeken tegelijkertijd te komen, het is punk met weerhaken (“Donny of the decks”), hardcore zonder oogkleppen (“The real meaning of Christmas”, “Things to say to friendly policemen”), indie met een hoek af (“How to spot a record company”, “She gets past around at parties”) of pop met ongekende eindbestemming (“French Lessons”, “Why aren’t I going to hell”).
Formidabele tegendraadse muziek zoals ook Fugazi, At The Drive In, Therapy?, Art Brut, Wire, Pissed Jeans, Big Black en The Jesus Lizard plegen te maken op hun beste momenten.
Een plaat die nog explosiever is dan een legertje zelfmoordterroristen die zich verzameld hebben aan de voet van een op uitbarsten staande vulkaan.
Nederlands 
Français 
