Washed Out is het alter ego van de Amerikaanse producer/muzikant Ernest Greene . Hij debuteerde twee jaar terug met ‘Within and without’ , een filmische soundtrack vol warme, intieme popelektronicasongs. Op de tweede plaat hebben we opnieuw die chillwave met een palet , een breder gamma  aan sfeervol dromerige klanken en keys , soms rijkelijker aangevuld. Washed out refereert graag aan die 90s droom indie van de Pale Saints of de psychedelische pop van Mercury rev . Een zalvende , ambiente,  sprookjesachtige sound , die een lichte groove kunnen hebben en zeer zeker dat soundtrackgevoel uitstralen .
Een verademing dus.

Mali - Tamikrest is o.m. nauw verbonden met die andere Touareg nomaden Tinariwen , die vanuit de onderdrukking in Mali een soort hypnotiserende retro/world/woestijnblues pop spelen. Ze brengen fascinerend materiaal die een sterke melodielijn hebben en je in een onweerstaanbare trance brengen door de bedwelmende klanken en ritmes. De gitaargrooves, de bluesy licks, de reggae , de funk inslag en de worldpop laten je niet los.
Bandleider, componist en gitarist Ousmane Ag Mossa plaatst op de opvolger van ‘Toumastin’ nog meer de slachtoffers van het conflict in de picture , de vrouwen. Hij deed voor de plaat  beroep op vocaliste Wonou Walet Sidati , wat die traditionele Touareg sound nog meer glans biedt.
Inspiratie horen we bij Jimi Hendrickx, Mark Knopfler (Dire Straits) , Ali Farka Touré  en Bob Marley . Talking Heads ( check maar eens “Djanegh Etoumast”) en Pink Floyd (check maar eens “Assikal”) zijn zeer zeker ook invloedrijk.
Die bezwerende woestijnblues en worldpop wordt verder gekenmerkt door die percussie, de calabash, de djembé , de diepe basstunes en de typische handclaps , wat hun ‘desert trance’ meer ritmiek biedt. Doorleefde rootsrock horen we ook  , tja, de invloed van Chris Eckman van The Walkabouts is onontbeerlijk . Hij stond trouwens al in voor het debuut.
Tamikrest biedt een muzikaal concept  met een weemoedige tune en verlatingsgevoel,  regelmatig opgevangen door de aanstekelijke, opzwepende , dynamische ritmes , pittig , aantrekkelijk, gedreven , en die ruimte laat voor de instrumenten .
Tamikrest is een toegankelijke band die het nomadenbestaan vertolkt en hun medereizigers een hart onder de riem steekt in de Sahara. Ondanks het conflict waar men sterk onder gebukt is, waarbij de musici staan voor hun land en streven voor een verenigd en vredig Mali!, is dit een unieke muzikale luisterervaring en –trip!

De muziek van de Deense Agnes Obel is een intens beleven . Haar materiaal is geleest op haar pianospel en haar emotievolle , hemelse , feeërieke stem. Ze wordt bijgestaan door celliste Anne Ostsee , die steeds meer invloedrijk is en kleur biedt aan het materiaal. Agnes Obel viel op met haar breekbare, dromerige sprookjesachtige pop, wat een succesvol debuut  opleverde , ‘Philharmonics’ met de reeks singles “Just so” , “Brother sparrow” en de single “Riverside”, die naakt , puur oprecht en uiterst genietbaar waren , beetje walsend en wegdromend .
De opvolger ligt wel in het verlengde , maar is minder sprookjesachtig en laat meer ruimte toe aan de cello , de viool, het getokkel en de orkestratie, naast haar pianospel. De songs zijn hierdoor wat donkerder. Haar romantisch balladpop heeft een keerzijde , toont meer een bewolkte hemel en geeft ademruimte aan de stemmenpracht en de backing vocals .
Minder direct singlewerk horen we misschien , maar met “Dorian” , “Run cried the crawling”, “The curse” , “Pass them by” en de titelsong  noteren we alvast een handvol pareltjes. Ook de korte instrumentals zijn de moeite. Plaats Obel terecht maar in het rijtje van Kate Bush, Tori Amos en Ane Brun …

Tegenwoordig kun je geen punkband meer opnoemen die geen akoestische zijsprongen maakt.  Niet altijd is de kwaliteit van die projecten even hoog als de originele bands maar desondanks zullen fans van  No Use For A Name gretig de platen van Tony Sly beluisterd hebben.  Hetzelfde geldt voor Lagwagon en Joey Cape, The Bronx en Mariachi El Bronx en waarom ook niet voor een hardere band als Defeater en Alcoa. 
Een volgende naam in dat rijtje is Sundowner, het nevenproject van Chris McCaughen, de frontman van The Lawrence Arms.  Heel wat andere leden van die band zijn actief  met nevenprojecten  maar wat opvalt aan Sundowner is dat het  muzikaal misschien wel het verst verwijderd is van de punksound van  The Lawrence Arms.  Sundowner brengt namelijk gevoelige, melodieuze gitaarrock die in de jaren negentig zo populair was bij alternatieve muziekliefhebbers.  Sundowner  is zo nog maar eens een bewijs dat een label als Fat Wreck Chords, dat zich in de nineties enkel focuste op skatepunk en poppunk, ondertussen een hele waaier van subgenres uitbrengt. 
Of deze plaat echt in de smaak zal vallen bij die hard  punkfans betwijfelen we, maar McCaughen heeft voor deze plaat alleszins 10 mooie powerpopsongs gecomponeerd waarbij de focus ligt op z’n akoestische gitaar en gevoelige stem.  Dat komt bijvoorbeeld het sterkst tot uiting in het minimalistische “Origins”.  Daarnaast horen  we op verschillende songs een diverser instrumentarium en krijgen we het gevoel dat Sundowner een echte band is en dus meer dan een éénmansproject.  Zo is sterke opener “Cemetery West” voorzien van elektrische gitaren, drums en een degelijk tempo.  Verder horen we lead- en rythmgitaren in “Concrete Shoes” (met voorsprong de beste track op deze schijf), “We Drift Eternal” en het fijne “Poet Of Trash”.
Het is duidelijk: ‘Neon Fiction’ is geen doorsnee  Fat Wreck-plaat maar biedt genoeg kwaliteit om zijn plaatsje op het prestigieuze label te wettigen.