Het uit LA afkomstige kwartet Cold War Kids, onder de hyperkinetische zanger/pianist/gitarist Nathan Willet overtuigde sterk met hun debuut ‘Robbers & Cowards’, waarbij een handvol uitstekende singles te noteren vielen als “Hang me up to dry” en “We used to vacation”. Aanstekelijk, broeierig, intrigerend en toegankelijk materiaal tussen poprock, folk, soul en blues.
De tweede cd is meer een groeiplaatje; er is nog steeds de broeierige opbouw en het tintelende gitaarspel, maar de songs zijn trager en intiemer, slepen zich meer voort, en hebben minder tempo en pit, ondanks de subtiliteit en creativiteit. Vooral het eerste deel van de cd heeft enkele luisterbeurten nodig en de laatste songs zijn de minste van de plaat. Maar we halen alvast vier spannende bedreven songs uit die terug het hitpotentieel van de band omhoog kunnen krikken: “Something is not right with me”, I’ve seen enough”, “Every man I fall for” en “Dreams old men dream”.
Grace Jones … een stijlicoon van de jaren ’80, die een onuitwisbare indruk naliet binnen het nightclubbin’ clubdance circuit. Een handvol nummers van haar platen ‘Nightclubbing’, ‘Living my life’ en ‘Slave to the rhythm’ doorstaan nog steeds de tand des tijds door hun broeierige opbouw, groove, funky dubs, softe dancebeats en haar allesbepalende diepe, donkere soms scanderende zegzang. Met een knipoog naar Massive Attack …of wie haalde hier eigenlijk de mosterd?! …
Inderdaad ongeveer twintig jaar na haar laatste plaat staat deze 56 jarige Jamaïcaanse er opnieuw. Ze deed beroep op oudgedienden Sly & Robbie en er waren de productionele bijdrages van Ivor Guest en Brian Eno. ‘Hurricane’ is een overtuigende plaat, waarbij ze een patent lijkt te hebben op de huidige generatie, geattendeerd op haar vroegere werk. Met “William’s blood”, “Corporate cannibal”, “Well well well” en “Move to your life” als absolute hoogtepunten. En daarmee hadden we al de helft van de plaat, maar ook de andere songs mogen er beslist zijn, die aanstekelijk klinken en inwerken op het gemoed en de dansspieren!
Zullen we u hier even verblijden met een kanjer van een plaatje, een regelrechte djoef op uw bakkes, een harde trap in uw onderste regionen, een hardcore mokerslag, een smerige pot razernij ? Dat doen we, met ‘The chemistry of common life’ van het geweldige Canadese Fucked Up. Of hoe een groepsnaam niet beter kan gekozen zijn. Dit venijnige album raast door een betonnen muur, is gloeiend heet en vernielt alles wat het op zijn weg tegenkomt.
Fucked Up komt uit de hardcore scene, Black Flag is een groot voorbeeld maar men heeft ook selectief de mosterd gehaald bij Sonic Youth en Husker Du.
De band onderscheidt zich van de hardcore wereld door dingen die in het genre normaal taboe zijn op een fantastische manier in hun sound te verwerken, zoals synthesizers, blazers en zelfs een fluit (in opener “Son of the father”). De songs zijn doorgaans ook een stuk langer en heel zeker creatiever dan de modale hardcore song en er schuilt een gezonde melodie onder de agressie. “Days of last” en “Crooked head” zijn allesverslindende fenomenale lappen punkrock die een beklemmende razernij in zich dragen. “Royal Swan” heeft iets van een op hol geslagen Alice Cooper en “No epiphany” is een rauwe brok modderige punk die flirt met een shoegazer sound. Instrumentals als “Looking for God” en “Golden Seal” zijn aangename rustpunten die voor de nodige variatie zorgen op dit stomend en brandend schijfje.
De plaat eindigt met het machtige titelnummer, een vernietigend statement van een keiharde band die een magistrale kopstoot heeft uitgedeeld en voorgoed zijn stempel heeft gedrukt op de kaart van de rauwe en gemene rock. Een dijk van een plaat.
Het energieke, hyperkinetische septet Los Campesinos uit Wales hebben op anderhalf jaar tijd een EP ‘Sticking fingers into sockets’ en twee full cd’s uit ‘Hold on now, Youngster’ en ‘We are beautiful, we are doomed’ uit. Songs bij de vleet, een bruisende cocktail van fris, sprankelend materiaal en zwierige gitaarpop en folk. Ergens tussen het rauwe Pavement en de springerige dynamiek van Architecture In Helsinki, Polyphonic Spree, I’m from Barcelona en Broken Social Scene. Aanstekelijk broeierig kernachtig to-the-point materiaal en oorstrelende ‘feel good music’. Ondanks dat de songs goed in elkaar zitten en soms wat subtieler klinken, sluipt de voorspelbaarheid om de hoek, waarbij we hopen dat ze plots niet in een gat van ideeënarmoede komen te vallen! Totnutoe staan ze nog steeds overeind door hun enthousiasme, onbezonnen- en speelsheid, waardoor dit er terug eentje is om te koesteren.
Songschrijver Zweegers is toe pas toe aan de derde plaat nadat hij in ’96 de Rock Rally won; in 2000 verscheen het titelloze debuut en in 2004 ‘Another Lonely Soul’. Hij nam terug de tijd, maar er was het euvel met de platenmaatschappij en zelf kampte hij met gezondheidsproblemen (hij was maanden out door een verbrijzelde hiel na een val van het podium). Na enkele soloperformances is hij back again met een evenwichtige plaat ‘Almost Bangor’.
Hij slaagt er opnieuw in menig vrouwenhartje sneller te doen slaan met z’n weemoedige songs, gedragen door z’n lichthese melancholische stem. Puur oprechte ,sobere singer/songwriterpop, die sfeervol, dromerig, lieflijk en innemend klinkt. De pianopop van de tweede cd is nu breder in de poprock door een forsere verbeten gitaar, bas en percussie. Naast de singles “Mars need woman” en “Because” valt er wat moois te ontdekken als het rockende “Weller weakness”, “Tunnelvision” en “Wings on me” als de ballads “Making waves”, “Subdance”, “All day long” en de titelsong.
Een jonge, lief ogende, mooie Australische deerne van 17 jaar heeft een volwassen indringende, doorleefde en emotievolle stem en verovert de wereld met haar aanstekelijke debuutsingle “Sweet about me”. Ze had het productieteam van o.a. The Sugababes en Girls Aloud achter zich. En zijzelf stond als co-componiste in voor de dertien songs op ‘Lessons to be learned’.
Joss Stone, Amy Winehouse, Duffy, Anasthasia en Cyndi Lauper waren invloedrijk op haar sfeervolle groovy pop en ballads. Een handvol nummers naast haar “Sweet about me” zijn hitpotentieel: “Save the lies”, “Sanctuary”, “Einstein”, “Got no place to go” en “Awkward game”. En ze trakteert ons op haar overtuigend beloftevol debuut met een eigenwijs gebrachte cover “Echo beach” van Martha & The Muffins.
De Britse zangeres en rapster Estelle wist definitief dit jaar door te breken met de single “American boy”. Zij werd opgepakt door het soulfenomeen John Legend en onderscheidt zich van de rits r&b dames. We horen alvast een link naar Mary J. Blige, Lauryn Hill en Leela James in haar aantrekkelijke en gevarieerde sound van r&b, funk, soul en reggae. Naast Legend hielpen Wycleff Jean (ook al van de oude Fugee stal), Kanye West, Will. I. Am en Mark Ronson mee. De songs werken aanstekelijk op de dansspieren, en naast “American boy” valt er wat moois te rapen op haar tweede album met “Wait a minute”, “No substitute”, “Magnificent”, “Pretty please” en de titelsong, waarin haar brede roots te horen is van Engeland, Amerika, Senegal als de Caribische eilanden.
Het was me wel het jaartje voor Miles Kane, Rascal spil en boezemvriend van Arctic Monkey frontman Alex Turner. Hij was de drijvende kracht achter het succesvolle The Last Shadow Puppets, die zich onderscheidde door ‘60’s rock’n’roll, spaghetti western sounds en ‘007’ neigende soundtracks. En hij nam de tijd voor z’n eigen bandje uit Wirral, Liverpool, The Rascals. Het trio ligt muzikaal ergens tussen The Beatles, The Walker Brothers, ‘90’s Oasis/Blur Britpop en de huidige postpunk.
Op het debuut van het beloftevolle trio horen we twaalf intens broeierige songs, die een spannende opbouw hebben en boeiend klinken door de snedige, krachtige en dynamische tempowisselingen: “Fear invicted into the perfect stranger” en “I’ll give you sympathy” vormen samen met de dreigende “Does your husband know that you’re on the run” en de titelsong de sterkste songs. Kane kan met glans 2008 besluiten waarbij hij zich ontpopte als een onverwachts creatief Britse songschrijver …
We hoorden al een voorsmaakje van enkele nieuwe songs toen The Cure in het kader van hun 30 jarig bestaan in het voorjaar op toer was. De indruk was dat hun atmosferisch, sfeervol slepende treursound op het achterplan was geraakt. En inderdaad, na beluistering van ‘4:13 dream’ zijn het enkel “This, here and now with you” en opener “Underneath the stars” die beantwoorden aan die eigen unieke stijl; want hun donkere poel wordt overtrokken door funky, freakende directe poprock, die terugblikt naar de drive en uitbundigheid van ‘Head on the door’ en ‘Kiss me kiss me kiss me’, medio de jaren ’80. En daar wringt net het schoentje … ook al klinkt de plaat luchtiger, frisser en energieker dan de laatste rits ‘Bloodflowers’ en ‘The Cure’, het merendeel van de songs (incluis de single “Freak show”) missen richting, swing en aanstekelijke ritmes. Het zijn enkel “The only one”, “The reasons why” en de snedige noisier rockende “Sleep when I’m dead” en “The scream” die overtuigen.
Na het ijzersterke materiaal en de puike set, begin het jaar hadden we van deze nieuwe plaat iets meer verwacht.
’4:13 dream’ is één van hun mindere platen … of houden we nu écht iets te veel van hun ‘80’s wave traag slepende sound …
The Killers uit Las Vegas zijn op een goede vier jaar tijd al toe aan hun derde cd, na ‘Hot Fuss’ en ‘Sam’s Town’, zonder rekening te houden met het vorig jaar verschenen ‘Sawdust’ (met b-kantjes, covers, remixes en andere creatieve uitspattingen). Hun meeslepende en stevige gitaarpoprock met een ‘80’s gehalte klinkt op deze nieuwe plaat nog verfijnder en subtieler. Melodieuze ‘glamour’ poprock door de geraffineerdheid van toetsen, piano, orkestraties en zelfs Caribische geluidjes (“I can’t stay”).
The Killers laten heel wat zalvende synths en tierlantijntjes horen met wisselend resultaat. Amerikaanse wealthyrock met een handvol sterke songs als “Losing touch”, “This is your life”, “Neon tiger”, “Goodnight, travel well” en “Human”. Live maakt de band veel goed en slagen ze er zelfs in enkele minder aardig klinkende rocksongs te laten beklijven. Misschien kunnen ze het kaf van het koren scheiden door een ‘best of’ in 2009, het beste alternatief voor een pas échte ‘Killer’ plaat…
Het Britse Bloc Party onder de charismatische zanger/songschrijver Kele Okereke, is toe aan de derde cd, Na twee afwisselende overtuigende cd’s van energiek, springerig, groovy en sfeervol materiaal binnen een postpunkgeluid, doorspekt van funk en ‘80’s wave, begon het kwartet in het najaar van 2007 nieuwe paden te bewandelen door een harder industrieel en gebalder elektronisch geluid. De single “Flux” leidde het al in. Die gelaagde elektronica is te horen op ‘Intimacy’ en biedt een bevredigend resultaat op “Halo” en “One month off”, maar schiet ook in enkele songs z’n doel voorbij … opvullertjes heet zoiets als “Better than heaven” en “Zephyrus” (ondanks de hemelse backing vocals van een koor).
Als vanouds en herkenbaar klinken ze op “Ares”, “Mercury” en “Talons” en op de leest van ‘A weekend in the city’ horen we “Trojan horse” en “Ion square” door de broeierige, spannende opbouw. De rustpunten “Signs” en “Biko” weten eveneens te overtuigen. Eindresultaat: goede plaat, of het nu stevig of rustig(er) klinkt, maar iets te onevenwichtig door de zoekende elektronica loops.
Drie groepen kunnen het eigenlijk wel tegen elkaar opnemen qua platen afleveren sinds 2005, nl. Bloc Party, The Killers en Kaiser Chiefs. Ze zijn elk toe aan de derde plaat.
Het vijftal uit Leeds heeft een evenwichtige derde plaat uit: fris, sprankelend, energiek en gevat. ‘Off with their hands’ houdt het midden van de twee vorige platen ‘Employment’ en ‘Yours Truly, Angry Mob’. Inderdaad, pubrock, meer van hetzelfde, steeds goed en deze keer iets breder van opzet; daarvoor zit topproducer Mark Ronson voor iets tussen.
Het gaat van uptempo stampers als “Never miss a beat” en “You want history” naar de zwierige pop van “Good days bad days”en “Always happens like that”, naar een orkestratie op “Like it too much”, tot de ingetogen “Tomato in the rain” en het afsluitende “Remember you’re a girl”. Enkel “Addicted to drugs” gaat nergens heen en is het niemendalletje op de cd. Op deze oerBritse plaat zijn er gastrolletjes voor Lilly Allen en New Young Pony Club.
Kijk, de band heeft de kunst om mooie popsongs te schrijven en boet niet echt in aan kwaliteit. De vluchtigheid van de hedendaagse popcultuur heeft alvast geen invloed op deze band totnutoe.
In oktober leverde het schitterende underground label een nieuw werkje af. Dit onder de vorm van Bible of the Devil ’s vijfde langspeler. Het werkje van deze voor mij compleet onbekende groep, kreeg bij z’n geboorte de titel ‘Freedom Metal’ mee.
Bij aanvang van het album weerklinkt reeds in het openingsnummer “Hijack the Night” het bevrijdende gevoel… Het up-tempo muzikale spel van de lang-baardige figuren, die Bible of the Devil vertegenwoordigen, klinkt namelijk erg enthousiast en opzwepend. Hierbij houdt de band het midden tussen stevige hardrock (voornamelijk vocaal) en een goede pot 80’s Heavy Metal, waarbij ik meermaals moet denken aan de collega’s van Slough Feg bij hetzelfde label.
Ook bij “Night Oath” en “Womanize” tapt uit hetzelfde vaatje waarbij tussen de power-riffs door, enkele frivole gitaarriffs en solo’s passeren. Aanvankelijk is het nog wat aanpassen aan de wat ongewoon klinkende stem van zanger/gitarist Mark Hoffman, maar na enkele luisterbeurten begon ik hier anders over te denken. Eindelijk nog eens een band met een zanger waarvan je na een tijdje niet denkt: “Hmm dit moet ik ondertussen al 1000 keer gehoord hebben”. Al bij al komen de zanglijnen van Hoffman bijgevolg het album ten goede!
Met “Heat Feeler” biedt de band iets over de helft een rustpunt aan op het album. Of de heren van Bible of the Devil fan zijn van het magistrale The Rolling Stones weet ik niet, maar bij dit nummer moet ik meermaals denken aan de geniale eenvoud van “Paint it Black”. Al klinkt “Heat Feeler” een stuk opgewekter. De distortion wordt in dit nummer voor een groot deel achterwege gelaten. Pas naar het einde toe vliegt men er weer stevig in, om vervolgens uit te monden in een melodieuze solo. Hiermee bereikt het album naar mijn mening één van zijn hoogtepunten.
Met “Ol’ Girl” en “Greek Fire” bewandelt men wat meer het pad van de melodieuze hardrock, waarbij men zich hoogstwaarschijnlijk liet beïnvloeden door Thin Lizzy. Het opzwepende geluid van Bible of the Devil doet vermoeden dat men live heel wat volk actief krijgt. De live-reputatie spreekt dit ook niet tegen. Men heeft maar liefst 500 optredens achter de rug in 10 jaar tijd. Dat ze er nog steeds in hebben, laten ze blijken met het nummer “500 More”.
Mooi zo! Nu maar hopen dat één van deze 500 optredens ook in onze buurt mag vallen! Het duurde even voor ik overtuigd was van dit album. Ondertussen ben ik er al zeker van! Cruz del Sur heeft een oog en vooral oor voor talenten uit de underground scene. Dit heeft men met de release van ‘Freedom Metal’ nogmaals bewezen. Het grote publiek zal men waarschijnlijk niet trekken, maar voor wie een eigenzinnige mengeling van Slough Feg met Thin Lizzy aantrekkelijk klinkt kan ik enkel aanraden deze plaat een aantal toeren te gunnen in de platenspeler!
Eén van de meest hippe bands van het afgelopen jaar zijn MGMT geworden. Het gezelschap rond het Amerikaanse duo Ben Goldwasser/Andrew Vanwyngaerden heeft als muzikale driehoek geestesverruimende pop, rock’n’roll en dancepsychedelica. Hun kleurrijke pop klinkt melig, dromerig, zweverig, lieflijk en onschuldig. Hun muzikale visie is er eentje van peace, love and …, samenhorigheid, jong zijn, dartelende veulens en de bloemetjes en de bijtjes. ‘Oracular Spectacular biedt enkele stomende songs als “Time to pretend”, “The electric feel” en het dansbare “Kids”, die samen met de broeierige en sfeervolle “Weekend wars, “Of moons, birds & monsters” en “The youth” sterk overtuigen. Maar daarmee is het vat dan ook af van het beloftevolle Management. “4th Dimensial transition”, “Pieces of what”, “The handshake” en “Future reflections” klinken nagenoeg flets en stuurloos.
’Oracular Spectacular’ biedt Muzikale Grootsheid, samengevat in een handvol kwalitatief spannende, pittige, gedreven originele ‘70’s retropsychedelica nummers, die de band ergens brengen tussen oudjes Pink Floyd, Pavlov’s Dog, Hawkwind, Bowie, The Doors en jongere bands als Flaming Lips, Mercury Rev en Ozric Tentacles.
Nederlands 
Français 
