Het was me een eeuwigheid geleden dat ik Cypress Hill nog eens in zaal gezien had . De laatste jaren zijn ze aan een succesvolle return begonnen en waren ze o.m. op Rock Werchter , Dour en Couleur Café te zien. Een festivalband dus! In koeienletters konden we achteraan de AB zien dat de uit LA afkomstige ‘stoned’ latino hiphopveteranen 25 jaar bezig zijn , van 91 tot 2016.
Het trio werd geruggensteund door een percussionist; wuivende handen waren te zien en de dansspieren werden aangesproken. … Een bèrefeestje werd het, wat kon je anders verwachten van deze ‘I wanna get high hiphop family’ . Het bier vloeide rijkelijk , een weed geurtje roken we , dampende , zwetende lichamen voelden we en heupwiegende mensen zagen we allerhande armbewegingen en ga zo maar verder uitvoeren.

De concertzaal werd omgetoverd tot één grote fuifzaal bij deze heren. De snedige, verbeten, nasale vocals , de afwisselende en op elkaar vloeiende raps van B-Real en Sen Dog, de bedwelmende, hypnotiserende spacy beats en  Caribische, Zuiderse samples, scratches,  zweepten op en brachten je meteen in de juiste stemming.
Dit was 90s nostalgie , waarbij onze MC’s een mooi overzicht van hun oeuvre boden.  Een heerlijk genietbare trip , die nazinderde.
De laatste jaren treden ze dan ook meer op dan platen uitbrengen . Als je dacht dat ze steeds in die andere zorgeloze wereld vertoeven, nee hoor , ze zijn ‘back to earth’ en stonden op scherp om jou anderhalf uur de ‘time of your life’ te bezorgen . Songs op het lijf geschreven  van iedere marihuana liefhebber … die zichzelf goed verzorgt, moeten we er wel bij zeggen …
De eerste songs “Get ‘em up” , “Checkmate 2verse”, “Real estate” en “The phunky feel one” triggerden , hadden een funky latino groove en kregen live krachtige beats mee door de percussie , de samba en natuurlijk ook van DJ Muggs  , die een voller geluid creëren en het live beleven onderstrepen.
Geen levensgrote boeddha deze keer op het podium , maar we zagen ‘em wel soms voor ons verschijnen bij die geestesverruimende songs “Ship goes down” , en de ‘medley’ , een hitmix van o.a. “Wanna get high” , “Dr Greenthumb” en “Hits from the bong” . De percussie en DJ intermezzo en dan van “Jump around” van House Of Pain waren de aanzet om totaal loos te gaan op het Cypress Hill feestje. Iedereen ging ervoor en wat werd de AB een sauna!  
… ‘A fine feeling high time‘, jawel,  “Throw your set in the air” , “Boom biddy bye”, “Cock that hammer” en “Everybody get stoned” waren al interessante ervaringsgerichte nummers, maar op kleppers als “Aint goi’n out like that” , “Rise up”  en “Rocking superstar” was het hek helemaal van de dam . Deze drie waren letterlijk vuistslagen door de fellere, krachtige beats en de sound die opbouwde, explodeerde  en het boeltje mooi afrondde. De samenwerking met het ferm onderschatte  ‘Judgement Night’ herleefde …

Cypress Hill kwam ,zag, speelde en overwon . 25 Y werden letterlijk samengebald, -geperst  en barste als een vulkaan open . De bijna dolle vijftigers rolden , daverden en denderden over ons heen!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/cypress-hill-21-06-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/stikstof-21-06-2016/

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel 

Binnen de rootsamericana dwingt Bonnie Raitt , inmiddels 66 , niks anders dan respect en waardering af , een toonbeeld in het genre, samen met o.m. een Emmylou Harris, Lucinda Williams en Dolly Parton. ‘Don’t shoot me’, maar het is voor mij van ‘91 geleden , dat ik de dame zelf nog aan het werk zag . Trouwens in die periode was er de verdiende doorbraak naar Europa toe. Vijfentwintig jaar later is dit een nostalgisch moment, en draag ik haar nog steeds een warm hart toe .

Bijna twee uur lang werden we ondergedompeld in een muzikale wereld van intense , broeierige , emotievolle rootsamericana , waarin blues , jazz, funk zijn verweven. Intussen heeft ze al bijna twintig albums uit , komt er met regelmaat van de klok een nieuw album en wordt daaraan een tour gekoppeld. Met een begeleidingsband van rasmuzikanten op de leest van Neil Youngs Crazy Horse spreken hier de instrumenten.
Raitt verkreeg vier jaar terug nog een tiende grammy award , met de comebackplaat ‘Slipstream’. Een nieuwe plaat heeft ze nu uit , ‘Dig in deep’, met daar de opvallende cover van Inxs’ “Need you tonight” in een opgepoetst frisse bluesrock versie, gedragen door haar kenmerkend bezield bluesy slide gitaarspel en haar doorleefde , slijtvaste, indringende zangstem.
De eeuwig jongvoelende rosse speelt met haar vier muzikanten een ongedwongen set van uptempo’s en ballads , joviaal , energiek en speels, in haar rijkelijk gevulde oeuvre , met veel covers en eerbetoons . Uit de recente cd kregen we een sfeervol broeierige “I knew” en een fel gekruid “Shakin’ shakin’ shakes” , origineel van Los Lobos. In “Used to rule the world”  klinkt dan dampende funk en 70s keys door. Of op “Undone” , die haar fingerpicking spel voorop plaatst .
Je merkt meteen die fijne subtiliteit, intensiteit en variatie . Telkens werd ze warm onthaald en dat deed haar deugd . Ze heeft veel te vertellen en graaft diep in het verleden met ervaringen,  samenwerkingen met andere muzikanten . Haar afkeer aan het adres van Trump , viel hier onverwachts door een bezoeker in het verkeerde keelgat; hij ageerde fors en verliet de zaal. Haar stadswandeling in Brussel beviel haar , de zaal bood iets harmonieus en ga zo maar door …. Magie ging in de lucht ,  het geeft die rootsmuziek een verhoogde emotionele waarde en iets betoverends. “Round & round”, een J.B. Lenoir nummer, grijpt terug naar de wortels van de blues, naar een New Orleans/Mississippi delta blues sfeertje  . Met “I feel the same” gaat ze wel veertig jaar terug in de tijd . Heerlijk dat zoiets moeiteloos in elkaar vloeit . “Hear me lord” is meer gospel en is overtuigend door de aanstekelijke groove . Haar klassiekers “Something to talk about” en “I can’t make you love me” konden op heel wat (h)erkenning rekenen . “The comin’ round is going through” rockt en wordt afgewisseld met het aangrijpende , sobere “Angel from Montgomery” . Sterk wat we allemaal horen . Toetsenist Mike Finnegan eert , diep betreurd, op z’n beurt BB King , een ongeëvenaarde virtuositeit op z’n Hammond keys kregen we op een song als “Don’t answer the door” . Op piano zien we Raitt zelf met het rootspoppy “What are you doin’ to me “ , die de set besluit .
In de bis komen herinneringen naar boven met de samenwerkingen van Fabulous Thunderbirds , Bryan Adams , Bruce Hornsby , Jackson Browne en David Byrne . En hop, we krijgen een adembenemende versie van “Burning down the house” , net als “Crazy love” van Van ‘The Man’ Morrison , een duet die werd aangegaan met support Mark Cohn , die we kennen van het nummer “Walking in Memphis”.

Goede wijn behoeft geen krans . Roots ten top. Een dikke streep trekken we onder dit aangename, prachtige concert, perfect gebalanceerd en mooi uitgebouwd van een enthousiasmerende Raitt!

Organisatie: Live Nation 

Claptone is één van de beste deep-house producers  van dit moment . Deze ‘Berliner’ brengt een eclectische mix van tech-house tot minimal . Hij had eerder al een pak aardige hits “No eyes”, “Wrong” en die schitterende single “Liquid spirit” met jazz zanger Gregory Porter . Ook op dit plaatje zijn er talrijke samenwerkingen o.m. “Dear life” opnieuw met  Jaw , “Heartbeat” ft Nathan Nicholson en “Ghost” ft CYHSY , waarop we die unieke free-tunes horen , ervaren én zijn ‘Berlin style’ onderstrepen , die ruimte biedt voor creativiteit en lekker aangename grooves bevat en dus dansbaar klinkt .
De man achter het gouden vogelmasker brengt aanstekelijke housetracks , die ons in vervoering brengen . Het enigma Claptone heeft ons in zijn greep. En bevestigt opnieuw !

Ellie Goulding is een echte popdiva geworden . Ze wist definitief door te breken met de vorige cd ‘Halcyon’. Op haar debuut hadden we nog een rits songs die geleest waren op gitaar, intussen zijn de nummers volledig omarmd door pop en elektronica . Een kleurenpalet van dromerige synthpop ,  die een hitgevoeligheid en lovestorie bevatten . Ze kunnen een danspasje verdragen. De songs hebben een geëmotioneerd timbre en worden gedragen door haar indringende, lichthese vocals .
We hebben “Don’t say a word” , “Anything could happen” , “Joy” en “I need your love” van de vorige, en van haar debuut ‘Lights’ “Starry eyes”, “Under the sheets”, “This love (will be your downfall)” en “Your biggest mistake”, singles meer dan de moeite die meegezongen of meegeneuried werden.
De nieuwe derde ligt duidelijk in het verlengde , synthpop , met gelaagde melodieën , verslavende refreinen, orkestrale elementen en pakkende gitaarloops . Ze overdonderen minder. We hebben met “Something in the way you move”, “On my mind”, “Codes” , “Don’t need nobody” , “Army” en “Love me like you do” (bekend van de soundtrack ‘Fifty shades of grey’) het sterkste van de plaat gehoord! De rest is eigenlijk meer van hetzelfde , beetje te melig, die we eruit kunnen filteren. Het is leuk , ontspannend , lichtgevoelig en dansbaar, maar meer wegwerppop  geworden. Tja , je zou naar een delirium snakken of er één van krijgen …

Les Nuits Botanique 2016 – Suuns – He died while hunting – Acid Arab: Aangename 3
Les Nuits Botanique 2016
Botanique (Orangerie)
Brussel
2016-05-22
Johan Meurisse

Een apart bandje is het uit Montréal afkomstige Suuns . Anderhalf uur werden we ondergedompeld in een intrigerende , ongrijpbare,  ondefinieerbare sound . Een claustrofobische, heerlijke, aangename en huiverende trip met weerhaken. De Canadezen slaagden een voortdurende suspense te realiseren, verbaasden , verrasten en fascineerden door de repetitieve, hotsende , botsende , dreinende stekelige groovy ritmes in een miezerig, donker, mistig decor te stoppen , met stoorzendergeluiden , ruis , die felle stroomstoten konden ondergaan. Hun dwarse creativiteit wordt sterk geapprecieerd, met een uitverkochte Orangerie als resultaat .

Suuns brengt een unieke mix van indierock , krautrock , noise en bezwerende elektronica , die schurend , ontregeld , broeierig , bezwerend, onheilspellend , vervreemdend klinkt . Jawel, in die minimalistische hypnotiserende sound voelen we emoties van koel, afstandelijk als warm, sensueel, gevoelig .
Suuns is toe aan de derde ‘Hold/still’ en die kwam behoorlijk aan bod vanavond. Hier sijpelt die oude Suicide sterk door , check maar die paranoia op “Un-No” en “Tesistance”.
Suuns behoort tot het rijtje Holy Fuck, Battles, Liars, het oude Mercury Rev, integreert dansbare prikkels van Caribou, Underworld  (het oudje “Arena” was hier sterk aan gelinkt) en verwerkt de oude synths van Spaceman 3, Kraftwerk, en natuurlijk Suicide. Ergens schuilt er de 60s-70s psychedelica van Pink Floyds Syd Barrett door, wat we dan hoorden op een nummer als “Brainwash”  . Jawel , je krijgt nogal een waslijst van aanknopingspunten, die Suuns allemaal in hun mallemolen dropt van gitaren, drums en keys .
Die muzikale leefwereld en indietronica is toch wel iets speciaals, een unieke luisterervaring, die hectisch klinkt , ons verdwaasd achterlaat of de dansspieren durft aan te spreken .
Naast het nieuwe werk haalden ze de sterkste songs boven van hun vorige twee, de lekkere dwarrelende grooves van “2020” , het sfeervol beheerste “Edie’s dream” , de donkere, slepende , opbouwende sounds van “Fear”  en de bleep/beats , experimentjes van “Pie XL”. De galm, de vervormde industriële effects van “Powers of ten” tintelde, fascineerde en werd in een soort vergiet gegoten … Suuns zette aan tot dansmoves in een donker moeras .
Sfeer en decor worden niet ongemoeid gelaten; een opblaasbaar , lichtgevend ‘Suuns’ screen werd opgezet als sfeermaker in dit concept …

Al een pak jaar lang weet die Suuns  muzikaal de grenzen af te tasten , te combineren en uit te dagen . Spannend en Geniaal Gek dus!

Eerder zagen we Eigen Kweek van He died while hunting (spitsvondige groepsnaam btw!) als support van Spain in de Rotonde . Het uitgebreide combo, met cellist en blazer , klinkt overtuigend en biedt een sterke mix van indie, slowcore en postrock , die sfeervol, integer wordt ingezet, weet op te bouwen  en aan te zwellen tot een harder, meer verbeten gierend geluid . Een boeiend opwindend geheel , waarbij de dynamiek in het geluid de instrumentalisten triggert . Heel interessante kennismaking .

Tot slot konden we de derde week Les Nuits definitief  uitwuiven met de Franse party Acid Arab , een trio DJ’s die exotisch, explosief klinken, en Afro , Indiase , Arabische sounds, electro en techno aan elkaar rijgen . Een sensuele, aanstekelijke, dansbare sound; hier flitste de ’90s trance dance door en bands als Future Sound Of London, The Orb, Loop Guru  werden verweven aan de heftige beats van een Asain Dub Foundation en Fun-da-mental . Een avondje top in de Chapiteau dus met die andere world van Balkan Beat Box en Flexfab .

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2016)

Dez Mona, onder de tandem Gregory Frateur (zang) – Nicolas Rombouts (contrabas), vielen op met een sterke combinatie van pop, jazz, blues, gospel en chanson in het verlengde van o.m. Gavin Friday, Antony & The Johnsons, Marianne Faithfull en Moondog Jr.
Ze zijn al zo’n tien jaar bezig en de veelzijdigheid is een straffe troef . Kwalitatief  en creatief sterk dus , gevoeligheid en ontroering als rode draad . Een pop noir, vaudeville ervaren we nu meer op het recenter werk . De stem en de (contra) bas zijn de oude waarden , die we hier terug vinden in een bredere opzet . Leden van DAUU, Dans Dans , Sir Yes Sir, Roosbeef en Black Cassette vullen het duo aan.
De openers “Does it make you, happy?”, “Dirty language” zijn zwaarder van opzet, griezelig paranoïde zelfs  . Daarna val je voor hun  broeierige , donkere pop en ingenomenheid . Op “Great time “ worden we uitgewuifd waarbij de piano en de geweldige stem van Frateur je weten in te nemen .
Inderdaad, die stem en de theatrale voordracht van Frateur bieden zeggingskracht. Dez Mona behoudt z’n originaliteit , heeft opnieuw een zoveelste een uitstekende plaat afgeleverd , songs met sierlijke , broeierige melodieën, een donker romantische inhoud , een gevoeligheid met weerhaken …

Les Nuits Botanique 2016 - Nuit Belge
Les Nuits Botanique 2016
Botanique (alle zalen)
Brussel
2016-05-16
Johan Meurisse

Ieder jaar staat de Bota tijdens hun Les Nuits marathon stil bij opkomend talent en enkele gevestigde waarden in ons landje . Vlaamse , Brusselse en Waalse bands en artiesten ontmoeten elkaar . Toegegeven, een Nuit Belge is bijna onbegonnen werk te selecteren en iedereen te plezieren natuurlijk . We zien , horen en ervaren dat de programmatie liefst zo breed mogelijk is. Elf bands stonden hier. Even ons parcours van de avond …

Victoria + Jean brengt Stockholm en Brussel een beetje dichter bij elkaar .. En ze brengen elektro een beetje dichter bij hun rock’n’roll . The Kills zijn hier het ankerpunt . De zangeres is een Alison Mosshart lookalike , zingt , zucht, krijst vurig, hemels als diep , speelt gitaar, slaat op een blikkentrommel en beweegt als een krolse kat op het podium en rond haar micro. De gitarist , ook al iets mee van Jamie Hince, zet z’n gitaar onder hoogspanning en gaat als een bezetene tekeer. En de derde die mept erop los .
Wat elektrowavende beats zweven, dwarrelen, bonken over de hitsige , schurende , scheurende zompige rock’n’roll. Compromisloos gaan ze tewerk . Ruw, scherp en slepend klinkt het allemaal, waarbij het trio de aandacht behoudt en verrast door de gejaagde ritmiek en de onverwachtse wendingen . Ze vliegen uit de bocht , zijn gedreven , explosief en ja ze zorgen zelfs voor een intiem moment . Mooi wat dit trio hier verwezenlijkt . Trouwens ze waren hier al eens eerder en zijn even gretig gemotiveerd . Victoria + Jean klonk overtuigend sterk in een al vroege nokvolle Rotonde .  Ze leken wel de ideale geleider voor één van de closing acts, La Muerte.

Oathbreaker zagen we al eens als support van Amenra en dan voel je welke richting het uitgaat . We zitten in een ‘church of ra’ beleven , een stevig harde sound , die zalvend , stemmig kan zijn , en het licht ten alle prijze schuwt . Het klinkt gitzwart in een postblackmetal/sludge/doom decor . De groepsleden houden de haren voor de ogen en weren op die manier oogcontact . De dwarse, donkere , hectische basis klinkt onheilspellend , dreigend , apocalyptisch, ijzig en wekt onrust, spanning, paranoia, angst op. Een heksenketel van emoties. Ze spelen een huiverende , fantastische show , we hebben een energieke performance en we zijn hier vooral onder de indruk dat een vrouw net zo hard kan screamen als een man! Spijtig genoeg werd de bassdrum kapot gemept , wat de sound nog grimmiger, grauwer deed ruizen .

Pomrad is het alter-ego van de Antwerpse keyboardspeler, producer en live performer Adriaan Van De Velde . Als trio is hij te zien op het podium. We horen hier aangename , groovy, bezwerende hippe hippop/funk. Heel wat 70s retro , die het zoutvat George Clinton , Herbie Hancock , Prince doet strooien. Hij siert de sound met z’n keytar, een midiklavier dat om de schouders hangt als een gitaar . Hij zingt op z’n Peter Framptons met een talkbox  . Een dampende , zwoele sound , die je moeiteloos meesleepte en aardig wat mensen (heupwiegend) in beweging bracht . ‘Sunshine vibes met een vleugje nostalgie en moddervette melodielijntjes’ lazen we ergens  . Inderdaad , beter kun je het niet omschrijven …

Een verborgen parel is Illuminine, het project rond Kevin Imbrechts , die al z’n strepen heeft verdiend in donkere , duistere tunes, ergens tussen stoner, postmetal en sludge in  . Mosquito was alvast één van de projecten . Met Illuminine houden we het op een ambient, minimalistisch geluid . Een serene bevlogen eenvoud , die finesse en subtiliteit kenmerkt , warm en koud tegelijk klinkt , lentefris , betoverend is en door de melancholie je bij het nekvel grijpt . Een cinematografisch beeld van IJslandse vlaktes. Niet voor niks waakt Birgir Jon Birgisson , sound engineer van Sigur Ros over het geluid van Illuminine . Op Dunkfestival stonden ze al geprogrammeerd , vanavond was er de samenwerking met Mons Orchestra, een orkestratie van violen en strijkers. In z’n totaliteit liet dit je niet meer los , was er een oase van rust , gevoeligheid, breekbaarheid , intimiteit en ontroering . In momenten ervaarde je een alleen op de wereld gevoel , waar je verdwaasd werd achtergalaten, of achtergelaten in een droomwereld.

A Soldier’s Heart is er eentje die we maar best in het oog houden . Ze  hebben hun langverwacht debuut ‘Night by night’ uit . De frisse, aanstekelijke single “Savage” overtuigt sterk . Zij hebben zalvende , pompende psychedelische , kosmische elektronische sounds in hun dreampop verweven . Een groovende, huppelende ritmiek , die overslaat op de bandleden. Ze hebben een zangeres , Sylvie Kreusch, die haar publiek op erg stijlvolle wijze meetrekt in die wondere klankenwereld. Eventjes stonden we stil bij haar verjaardag vanavond . Een paar jaar terug waren ze terecht StuBru’s Nieuwe Lichting.
De elektronica is hen genegen en ze nestelen zich naast geestesgenoten Amatorski en Sx, minder donker maar catchy van aard en met meer punch. Ze hebben al een paar aardige nummers uit , die live overtuigen , “African fire”, die de doorbraak betekende , en verder met  “Let it all end”, “New housie” , “Spasm”, ”Randy” en natuurlijk die huidige single . Beloftevolle band - Aangenaam concert!

Tot slot La Muerte die hier eigenlijk een thuismatch speelde … Ze waren één van de meest eigenzinnige en compromisloze bands uit onze Belpop, ergens refererend aan de The Birthday Party , The Stooges, Swans en Captain Beefheart .
Het muzikale recept bestaat uit flarden averechtse bluesrock en vuige garagepunk, met een vleugje grindcore, industrial ertegenaan, surplus wat samples uit westernfilms. Tarentino zou hier een vette kluif aan hebben. Een ontregelde sound , niet vies van heel wat effects en noise, tempowisselingen en verrassende wendingen .
Vorig jaar werd hun reünieconcert in de AB zo sterk ontvangen , dat een clubtour niet kon ontbreken . En maar goed ook , want de (jonge) nieuwsgierigen kunnen nog een streepje noise leren ontdekken en de veteranen konden het alternatieve van de jaren ’80 nog eens laten opborrelen. Beiden waren hier aanwezig ; Mooi.
La Muerte v2.0 heeft naast oerleden Marc Du Marais en Dee-J nog drie verwante zielen gehuisvest uit Length Of Time en Channel Zero.
We werden vooraf in een jaren ’80 wave sfeer gepusht door een mistgordijn . Met een zak over het hoofd getrokken leek Du Marais wel een soort gruntende Elephant Man die over het podium gekscheerde en strompelde. Luid en smerig , hyperkinetisch en strak klonk het . Hectisch, onrustig, hitsig , geschift op zoek naar ritme en melodie die het oergevoel van Swans deed opborrelen.
Vanavond was het iets bijzonders . Voor Nuit Belge waren er enkele gasten mee. Oude vrienden Front 242, Richard 23 en Patrick Codenys, en Vive La Fête kwamen even het podium mee onveilig maken in die muzikale gekte . En die gekte kreeg je … “Black God White Devil”, “Shoot in your back”, “Destructeur” en “Serial killer” waren sprekend . Messcherp en snedig. Ook de intens slepende nummers prikkelden . De covers “Lucifer Sam” en “Wild thing” mogen dan ferm vertimmerd zijn , ze raken nog even diep . En ja “Headhunter” rockte nog meer dan vroeger …
La Muerte - Een live beleven , een manische pletwals …

Nuit Belge was meer dan geslaagd! 

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2016)

De Brits klinkende Amerikanen van de Dandy Warhols hebben iets te vieren . Zij zijn al zo’n vijfentwintig jaar bezig. Ze hebben zelfs een nieuwe plaat uit ‘Distortland’ , die drie jaar na ‘This machine’ verschijnt; wat hen in de spotlight brengt en waaraan een tournee gekoppeld wordt . De band is het clubcircuit niet ontgroeid en in Nederland en in ons landje worden ze nog steeds goed ontvangen .

De band van Zia Mccabe en Courtney Taylor-Taylor is er eentje die een hobbelig parcours achter de rug heeft ; een muzikale carrière van ups & downs door het intensieve druggebruik en dito levensstijl . Hun sound ligt er natuurlijk ook wel voor iets tussen . Ze brengen 70s retro psychedelica, die zweeft , popt en rockt . Een ‘dopestory’ ..

Vanavond een goedgevuld Casino , een tevreden publiek dat kon genieten van wel twintig songs die een trouwe fanbase als (jonge) nieuwsgierigen bereikte.
Hun beste werk ligt al in die nineties en beginjaren 2000 met classics “Every day should be a holiday”, “Not if you were the last junkie on earth”,  “Boys better”, “Bohemian like you” en “We used to be friends” . De laatste drie werden vanavond gespeeld en zaten dan ook in het tweede deel van de ruim anderhalf uur durende set. Ze klonken nog even aanstekelijk en zetten het publiek in beweging .
Door de jaren is het materiaal afwisselend als inwisselbaar geworden . Op hun platen zijn er altijd wel een paar leuke nummers. Er is de indruk dat het kwartet er twee gezichten op nahoudt, de aangename , alternatieve psychedelische kant en de commerciële, die enkele sfeervolle , ontspannende popsongs bevat. Daartussenin wat donker romantische ballads. Kortom , die elementen samen zijn het handelsmerk van de Dandy Warhols nu .
De openers “Mohammed”, “Crack cocaine ranger” klonken best lekker in het genre van de geestesverruimende middelen en hadden dat 70s  rauw randje door de pedaaleffects , beheerst ingedrukt en nergens uit de bocht, overstuurd of gestoord. Lichtelijk aangenaam spacey vertier die de groepsnaam alle eer aandoet en ons meteen in de juiste stemming bracht .
”Get off” schudde ons wakker en toonde een gretig spelende rockband .De eerste nieuwkomers, het snedige “Pope Reverend Jim” en het indiepsychedelische “Styggo” konden concurreren . Die “Styggo”  was een ideale met dit verlengd zonnige weekend …net het gevoel dat we het strand verlaten hadden met een onderkoelde cocktail , nagenietend van deze dag . Onderhuids waren er die kenmerkende repetitieve Feelies/Chills gitaarmotiefjes . Jawel dat eerste half uur hadden we een kwartet op z’n best .
Daarna hadden we een rits gewone nummers , niet slecht , niet goed , maar die ondanks het goede spel , onvoldoende raakten. “I love you” en “The last high” waren in deze reeks de beste nummers door de repetitief slepende opbouw en de fijne synthklanken . Die muziek riep op tot de verbeelding , zeker als je de toetseniste als een Bez van Happy Mondays ziet huppelen, dartelen met haar tamboerijn of rond haar keys ... Horny as hell …
De stem van Taylor-Taylor mag dan met de jaren wat zijn aangetast , die doorleefdheid geeft charme aan de nummers .
Met de klanken van het bekende “We used to be friends” , komen we toe aan een even schitterend slotstuk van sterkhouders “Solid , “Godless” en “Boys better” , die omgeven zijn van genietbare zweverige intro’s en outtro’s . Hier konden ze rekenen op een warme respons en zagen we heupwiegede bodies.

The Dandy Warhols waren goed , zondermeer , beetje schizoïde door de lekker wegdromende  onthaastingstunes , niet van deze wereld, om dan te worden wakker geschud in deze dagdagelijkse realiteit door een directer poprockend geluid . De cirkel is rond - The Dandy Warhols hebben na al die jaren hun naam niet gestolen …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-dandy-warhols-08-05-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/happyness-08-05-2016/

Organisatie: De Casino , Sint-Niklaas

Aidan Knight – Sing/songwriting met een ruwer randje!
Aidan Knight en Hannah Epperson
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2016-05-09
Johan Meurisse

Die Aidan Knight houden we maar best in het oog , sing/songwriter pop met een onstuimig, ruw, rauw randje die ontroert en explodeert .

Wie betreft het hier ? Aidan Knight is een jonge , uit Canada afkomstige sing/songwriter en is al een paar jaar bezig. Hij krijgt hier in Europa de erkenning met de nieuwe derde cd ‘Each other’ . Hij beschikt over een unieke stem, die fluisterend als donker is , en met z’n begeleiding brengt hij een handvol interessante ontroerende als blije songs, die sober , spaarzaam als kleurrijk zijn door de toegevoegde keys en spaarzame blazers.
Drie maand geleden kwam hij nog even solo aantreden als support van Half Moon Run en toen zagen , hoorden , voelden we dat hier een talentrijk persoon aan het werk was . Iemand die een Damien Jurado , Bon Iver als Andrew Bird doet opborrelen . In de kale, sobere aanpak hadden we finesse , subtiliteit, ingenomenheid en emotie. Vanavond was hij hier met full band, als kwintet.
Hij werd ontdekt door Ben Lovett , de Mumford & Sons accordeonist , die zijn tweede plaat ‘Small reveal’ uitbracht . Een bredere omlijsting kregen de songs , die een sfeervolle , dromerige opbouw hadden , wat mystiek uitstraalden , durfden aan te zwellen, te exploderen en omgeven werden van galm en effects. De warme samenzang injecteert de gevoeligheid , introspectie en extravertie gingen hand in hand .
Die Aidan Knight is een artiest die de wereld rondtrekt en zijn ervaringen , impressies graag deelt met z’n publiek. Nummers als “What light never goes dim”, “All clear”, “The arp”, “Funeral singers” of het oude “A mirror” zorgden voor een rode gloed . “St Christina” en “Black dreams” ademden net die melancholieke folk en boden  ruimte als solo artiest .

Ergens maakte ik een link naar Marble Sounds met eerlijke, melancholische popsongs van een ongebreitelde schoonheid , een gelaagde melodie , minutieus uitgewerkt ,  niet vies van een ruwer randje .
Ultieme pracht in een schilderachtig decor. Overtuigend concert

Ook de support Hannah Epperson , evenzeer uit Canada , kwam haar sing/songwriting onderstrepen , enkel begeleid van viool , maar met voorgeprogrammeerde beats en gedragen door haar indringende , ijzige, als hemelse stem . We kregen een sober, ingenomen dromerige set .
Ze heeft al een nominatie als beloftevolle ontdekking in 2013. Ze heeft nog niet de klassieke leest van een Joanna Newsom , maar ze is alvast één de favorieten van deze jonge belofte.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel