De oudere muziekliefhebbers kennen de Australische rockband Midnight Oil zeker nog van hun wereldhit “Beds Are Burning” en van het latere album ‘Blue Sky Mining’. Wel, Midnight Oil is helemaal terug en niet om te teren op hun successen uit het verleden, maar om ons nog eens op onze donder te geven omdat we collectief de wereld naar de verdoemenis aan het helpen zijn.
De nieuwe single “Tarkine” klinkt dan wel heel liefelijk en zachtaardig, de boodschap is wel urgent. Tarkine is de naam van een nog ongerept natuurgebied in het westen van Tasmanië en er zijn plannen om daar meer mijnbouw toe te laten, waarvoor een dam moet gebouwd worden die onherstelbare schade zal toebrengen aan het gebied. Als je dat wil helpen voorkomen, kan je surfen naar
https://www.change.org/p/protect-takayna-tarkine-as-a-world-heritage-area
Midnight Oil - Tarkine (Official Visualizer) - YouTube
Hoe dringend de boodschap van Midnight Oil ook is, daarvoor klinkt deze single toch veel te braaf. Mogelijk wilde de band van Peter Garrett de naïviteit en schoonheid van de ongerepte Tarkine-natuur weerspiegelen, maar voor een dergelijke boodschap lijkt ons een drammerige militante rocksong als “Forgotten Years” of “Beds Are Burning” meer aangewezen.

Net als Liselotte Van Dooren op haar album ‘49’ blijft Ina Rose op haar EP ‘Sound Of Love’ ver weg van de covers en traditionals die nochtans zo voor de hand liggend zijn in country en bluegrass. Beide dames kiezen ervoor een eigen verhaal te vertellen.
Ina Rose is een Belgische die als tiener naar de Verenigde Staten trok en die daar in de ban raakte van Alison Krauss en Dolly Parton. Er zijn slechtere voorbeelden als vertrekpunt. En het vergt toch wat moed om hier in Vlaanderen een carrière van de grond te willen krijgen met countrymuziek. Als kwaliteit uiteindelijk toch komt bovendrijven, dan hoeft Ina Rose zich op lange termijn geen zorgen te maken. De vijf songs op deze EP bulken van de kwaliteit. Songwriting, stemtechniek, arrangementen, empathie, productie, muziek, … welk aspect je ook tegen het licht houdt, het plaatje klopt.
Waar in country klassiek nogal zwaar gehamerd wordt op de gebroken harten, laat Ina Rose ook de liefde spreken (op “Sound of Love”). Het treuren is er natuurlijk wel, op “Dirty Habit” en het heerlijk innemende “Cry With The Storm”. Je proeft het zout van de tranen, maar het wordt niet melodramatisch. Moderne country is een stuk geloofwaardiger dan wat we soms in de jaren ’70 en ’80 te horen kregen.

https://www.youtube.com/watch?v=buySJ_uFw5U

‘Destruction’ is de nieuwe EP van de Duitse cult-EBM-band Armageddan Dildos. ”Destruction”, meer danceable synthwave dan EBM, komt van hun in 2020 uitgebrachte album ‘Dystopia’ en naar goede Alfa Matrix-traditie wordt deze EP gevuld met een pak remixes. Gelukkig niet allemaal van titeltrack ”Destruction”. Die krijgt wel een darkroom-remix van Uwe Kanka van de Dildos zelf. Het darkroom-jasje verschilt niet zo gek veel van het origineel en dat is een beetje een gemiste kans. Wel leuk is de niet-geremixte versie van ”Colder”, een track die niet op ‘Dystopia’ geraakt is, maar die daar zeker een plaatsje op had mogen krijgen.
Heel plezant is de Aiboforcen-remix van ”Ohne Dich”, terwijl de nochtans intrigerende doom & gloom-versie van Messiaen Noir van diezelfde track ons net iets minder kan bekoren. Wat Alien Vampires doet met ”Burn Baby Burn” is interessant en clubby dansbaar. Lights Of Euphoria neemt ”Dance On Dead Bodies” onder handen met een heel dansbare en catchy beat.
Deze EP leert ons vooral dat je maar een goede remix kan maken als je begint met degelijk materiaal. En voor een goede basis kan je altijd terecht bij Armageddon Dildos.
https://alfamatrix.bandcamp.com/album/destruction-ep

New beat werd als genre bij zijn opkomst verguisd door de ‘serieuze’ muziekpers en -liefhebbers, maar internationaal heeft het genre ons land misschien nog meer op de kaart gezet van de new wave, waarin we het als klein landje zeker ook niet slecht deden. New beat is niet dood. Onder de radar worden in ons land nog steeds new beat-tracks opgenomen en uitgebracht. Eén van die acts is Belgica Erotica. Die flirt met iconische new beat-acts als Fatal Error, Erotic Dissidents en Taste Of Sugar.
De eerste release van Belgica Erotica dateert reeds van 2019 en sindsdien komt er regelmatig nieuw werk uit. De jongste single is “Boobs!”, met als digitale B-kant “Slow And Sexy”. Je merkt dat er op deze nieuwe single al een hele weg is afgelegd sinds de debuutsingle “Belgica Erotica” uit 2019. Die was een opeenstapeling van te veel ideeën en ideetjes in één daarvoor veel te korte track. Ook in new beat is doseren belangrijk en dat rendeert op deze “Boobs!” en ook op “Slow And Sexy”. Less kan dus zelfs bij new beat zeker ook more zijn.
Belgica Erotica kiest ervoor om zo dicht mogelijk bij de originelen te blijven. Het lijkt alsof hij exact dezelfde apparatuur gebruikt als eind jaren ’80, begin jaren ’90 gebruikelijk was. De compositie en songopbouw met ritmes die het van elkaar overnemen klinkt heel herkenbaar. De vervormde vocalen en stem-samples zijn dat net zo zeer. Het voelt meteen juist aan en deze ‘Boobs!’ zitten goed in elkaar. Het bijzonder consequente kleurengebruik in het artwork van alle releases reflecteert de zorg die in dit project zit. Het spelen met het erotische gegeven in de songtitels is een leuk extraatje en tegelijk een bijna onuitputtelijke bron.
Van een vleugje humor is nog niemand gestorven en daardoor waren er in het verleden reeds songtitels als “Master Bay Sion” en “Topless On The Moon”. Bij die laatste liet Belgica Erotica nog een paar woordspelingen liggen  (“Monokini On The Moon”, “Mooning On The Moon”, …?).
Er zit artistiek nog veel marge op dit project. De mogelijkheden met gasten (zangeres, gitarist, …) en samples, remixes, extended versions, … liggen voor het rapen. Om die te gaan verkennen moet er natuurlijk wel een publiek zijn voor deze neo-new beat. De kans om die te vinden is misschien groter als er ook een fysieke release zou zijn, op vinyl of CD, maar dat is een kip of het ei-discussie. Ondertussen raden we iedereen die deze review tot het einde gelezen heeft alvast aan minstens eens naar de Bandcamp-pagina van Belgica Erotica te surfen.
https://belgicaerotica.bandcamp.com/

Logan Spaceman is het soloproject van multi-instrumentalist Simon Dewaele. Dewaele komt uit Gent maar maakt geen deel uit van Flying Dewaele Brothers. Wel drumt hij bij Beech . Een half jaar geleden richtte hij een leegstaande ruimte in zijn woning in als bescheiden homestudio en begon een Patreon-pagina waarvoor hij maandelijks minstens één nummer afwerkt. Een selectie van deze nummers werd de EP ‘Logan’s Journey’ en die ligt netjes onder de kerstboom te wachten om uitgepakt te worden. 
De EP omvat vier nummers. Het begint met “Early Morning” en aan het fluisterende zingen zou je denken dat die homestudio onder de slaapkamer van de kindjes staat of dat Dewaele een heilige schrik heeft opgepakt te worden voor burenlawaai. Zowel in de vocalen als in tempo en songopbouw doet Logan Spaceman’s dreampop mij denken aan SJ Hoffman en dat is wat mij betreft een compliment. De productionele ingrepen bovenop de beperkte bandbezetting zijn beperkt maar zijn er wel altijd boenk op.
“Now I Know” is net als de openingstrack een beetje wazige dreampop. Maar Logan Spaceman heeft toch wel een breder kleurenpallet, leren we op “Hand It To The Man”. Die song is meer upbeat, klinkt vrolijk en argeloos. De afsluiter, “Down We Go”, start met een leuke elektrische gitaarlick, die zuinig nog een paar keer langskomt, maar voorts is het meer fluisterige doom & gloom. Als een warm deken dat je tegelijk ook versmacht. Hier zit Logan Spaceman op het kruispunt van The War On Drugs met het naderende onheil uit Chris Isaak’s beginperiode.
Deze EP blaast ons niet meteen van onze sokken, maar dat zal misschien ook niet het opzet zijn geweest. Maar wij houden wel van deze fuzzy dreampop.

https://www.youtube.com/watch?v=Y99iNdLBhM8

https://www.youtube.com/watch?v=ATxEduhLYJ4

“Parabel” is de eerste single uit het nieuwe album ‘Alder’ van Turpentine Valley. Dat nieuwe album mogen we volgend jaar verwelkomen. Deze single was het eerste nummer dat klaar lag voor deze nieuwe plaat en het enige dat de band eerder al in z’n live setlist opnam.

De band heeft duidelijk een stap voorwaarts gezet. Dit nummer straalt meer rust en vertrouwen uit dan het materiaal van ‘Etch’, waar de band misschien nog wat meer zoekend was, maar toch al heel mooie dingen liet horen. Turpentine Valley heeft voor zichzelf een prima formule gevonden met gelaagde instrumentale postmetal, complexe songopbouw, ijle gitaren en inventieve baslijnen. De break als deze song bijna halfweg is, is een gouden zet. De ‘eruptie’ daarna had misschien nog wat groter, volumineuzer, sneller of luider gekund, maar dat zou dan weer iets te voorspelbaar zijn.

www.turpentinevalley.bandcamp.com/track/parabel

Velvet Mist is een nieuw zijproject van Jonathan Verstrepen (gitarist van metalband Carnation) met Anton Mergaerts. Verstrepen ging daarvoor aan de slag met synths en drumcomputers en dan kom je al snel uit bij gothic rock zoals de Sisters Of Mercy en Star Industry.

“Hollow Eyes” is de eerste single die Velvet Mist loslaat op de wereld en die komt meteen hard en goed binnen. Bovendien zijn de mix en mastering prima en dat zie je eigenlijk maar zelden bij een eerste release van een nieuw project in dit genre. Dat geeft ergens ook aan dat het dit duo menens is en dat lijkt me meer dan terecht. De vocalen van Mergaerts zijn echt spot-on: mooi timbre voor dit genre, juiste ritme, net het juiste evenwicht tussen emotie en onverschilligheid, … Echt een knappe single.

“Hollow Eyes” is de voorbode van de EP ‘Visitation’ die volgt in het voorjaar van 2022. Wij zijn alvast fan.

https://www.youtube.com/watch?v=aJBut6h7NAA

Er beweegt wat in de Belgisch scene van country, americana en bluegrass, met steeds meer goede releases van nieuwe namen. Nog zo’n nieuwkomer is Liselotte Van Dooren. Zij debuteert op haar 49 ste met een country-album. Daarmee hebben we meteen de betekenis van de albumtitel weggegeven.
Het country-plaatje klopt op’49’. In de begeleiding komt al eens een banjo, een accordeon en een fiddle langs, er is “Find My Way” dat uitnodigt voor een line-dance en het album opent met het aanstekelijke “Country Soul”. De andere tracks zijn in de lyrics misschien iets minder country. De klassieke onderwerpen van het genre (eenzaamheid, gebroken harten en andere blues, het nakende onheil van de Heer en de verleidingen van de duivel, het avontuur in de natuur, …) hebben Liselotte en haar team een update gegeven naar het hier en nu. Geen sinecure voor een genre waarin je zo makkelijk op veilig kan spelen door songs uit het verleden te gaan coveren.
Twee songs komen van Dag Luyten en Annick Raedschelders van de Belgische band Dixie Rose en vier songs komen van de Brits-Amerikaanse songschrijfster Kit Hain. Songs van die laatste werden reeds opgenomen door Roger Daltrey en Cher, maar ook door bv. Stan Van Samang, Milow en Barbara Dex. Mooie referenties, maar alleen van die laatste kunnen we stellen dat ze geflirt heeft met countrypop. Het door Vlaanderen miskende album ‘Waiting For A New Moon’ van Dex is misschien wel een goede referentie voor ‘49’: prachtig ingezongen, nummers die perfect passen bij haar stembereik, timbre en volume, prima arrangementen en heel degelijk songmateriaal, … maar misschien ook wat braaf.

Dat ‘te brave’ is misschien het enige puntje van kritiek op ‘49’. Liselotte doet hard haar best om de nummers zo perfect mogelijk te zingen dat de songs soms wat aan emotie verliezen. En laat emotie nu net de corebusiness van de country zijn. Maar onthou vooral de hoogtepunten, zoals “Back To Where I Started”, “Learning To Dance In The Rain” en “A Change Right Now”.

https://www.youtube.com/watch?v=gnw9yVHE9yU&t=5s

Twee zomers geleden las Wim Guillemyn (The Other Intern) het berichtje van Mika Goedrijk (This Morn’ Omina, Nebula-H, Pow(d)er Pussy) dat hij een creatieve, gemotiveerde bassist zocht voor Sygo Cries. Wim had de groep nog onlangs gezien toen ze voorprogrammma waren van Your Life On Hold. Hij wist wat hij muzikaal kon verwachten en wilde vooral meebouwen aan songs en meldde zich zonder verwachtingen aan. Na wat gechat, spraken ze af. Het klikte meteen. Een idee of een stukje melodie mondde elke keer uit tot een song. Inhoudelijk was het ook een match.
De volgende zomer (2021) kwam Olivier Moulin (The Mars Model) erbij voor live keys en synths. Kort erna kwam de vraag van een jonge hond genaamd Brooklyn Machet om gitaar te mogen spelen bij de band. Na een paar sessies vonden ze dat de andere invalshoek van Brooklyn een meerwaarde bracht en werd hij een vast lid. Een goed jaar later is er dit eerste mini-album op 12” clear blue vinyl.

Voor de productie van ‘Talking About Walls’ vroegen ze Jon Wolf (Your Life On Hold, Mildreda, Diskonnekted, Der Klinke, Dive). Het mini-album omvat vier songs met een mix van verschillende invloeden. De echoes van de Belgische coldwave-en postpunkscene zijn onmiskenbaar aanwezig.

Op de A-kant staan twee songs die zowel catchy als stevig klinken. “Spiders (in our head)” heeft een onderhuidse dreiging  en wisselt inventieve baslijnen met de klassieke ijle riffs van het genre. De tempowisseling bij elk refrein is bijzonder catchy. Van “End of the Century” konden we hier reeds de demo-versie bespreken. Het was de eerste song die Wim en Mika samen schreven. Waren we over de demo reeds lovend, dan is de afgewerkte versie nog sterker geworden, met opnieuw heel inventieve versnellingen en pauzes in het tempo. De dreiging is hier iets minder dan op de openingstrack, maar het gevoel van onbehagen is wel tastbaar. Live wordt deze A-kant een bommetje.
Op de B-kant vinden we een herwerking van “Ship of Friends”, een track van de ‘vorige’ versie van Sygo Cries, die op het album ‘Split’ (2016) stond. Hier krijgen de synths een hoofdrol en dat levert een bijzonder dansbare track op die flirt met EBM en EDM. Het mini-album eindigt met de duistere elektro-ballad “The Parting Glass” die mooi in laagjes opbouwt.

‘Talking About Walls’ is een prachtig mini-album. Het enige dat we kunnen opmerken is dat er ‘maar’ vier songs op staan, terwijl we al uitkijken naar een volledig album.

Rex Rebel is het nieuwe muzikale project van transman Sam Bettens, vroeger de stem van K’s Choice. Het trans-gegeven is belangrijk genoeg om al meteen te vermelden, want in de lyrics van debuutalbum ‘Run’ en het daarvan afgeleide ‘Live At The AB’ is dat veruit het belangrijkste onderwerp.
Het lijkt wat vroeg om zo kort na de release van ‘Run’ en met nauwelijks concerten (corona !) op de teller al met een live-album te willen komen, maar dat maakt vast deel uit van het statement dat moet gemaakt worden dat dit echt het nieuwe project is van Bettens en dat K’s Choice misschien wel voorgoed in de ijskast zit.
Nochtans zaten alle leden van het trio Rex Rebel ook in K’s Choice en dat is zowel de sterkte als de zwakte van dit nieuwe muzikale project. Als je enkel de muziek beschouwt, lijkt het alsof men in de klassieke rockbandopstelling enkel de gitaar ingewisseld heeft door synths. De songopbouw, de melodie en de arrangementen ruiken nog hard naar die bij een rockband en missen de elementen van de synthpop-traditie, hoewel daar best wel nog ideeën voor het rapen liggen.
Op «‘Live At The AB’ klinkt die vaststelling nog wat harder door dan op debuutalbum ‘Run’, waar productioneel en in de arrangementen het rock-dna nog wat verdoezeld kon worden. Maar dat zegt niets over de kwaliteit.
Als je de tracks van ‘Live At The AB’, en dus ook die van ‘Run’ op de weegschaal legt, duidt de wijzer telkens ‘degelijk’ aan en een paar keer ‘fantastisch’ (op “Big Shot“).
In de lyrics geeft Sam Bettens ons een eerlijke en van overdreven pathos ontdane inkijk in zijn leven en gevoelens bij zijn transitie. Dat is mooi en moedig. Ook Sam’s stem is in transitie, maar in deze live-registratie wel nog duidelijk herkenbaar voor de fans van zijn oudere werk.
De keuze op ‘Live At The AB’ om de set af te sluiten met de cover van “Freedom“ van George Michael ligt voor de hand. Hoewel het geen albumtrack is op ‘Run’, heeft Rex Rebel deze cover immers reeds uitgebracht als single. De live-versie rammelt wat harder dan de single-versie. Het tempo van de zanglijn bleef onveranderd ten opzichte van het origineel, maar aan de muziek en melodie werd wel wat gesleuteld. Dichter bij het origineel van “Freedom“ blijven hadden we misschien meer gewaardeerd.
Dat er live geen K’s Choice-track werd gespeeld, heeft waarschijnlijk ook te maken met het willen benadrukken van Rex Rebel als nieuw en onomkeerbaar begin. Dat is zeker een te verdedigen keuze. Er blijft nog tijd genoeg om daar naar terug te grijpen.