Black Snow In Summer - Zonder platenlabel of boekingskantoor is het moeilijk om speelkansen te krijgen

De Belgische darkwave/minimal elektroband Black Snow In Summer bracht eind 2020 de fijne EP ‘Lost Feelings’ digitaal uit (en kort daarna op vinyl). In de coronaperiode konden ze ondanks alle beperkingen toch enkele gesmaakte concerten geven en daarop werd reeds een nieuw nummer gebracht. Genoeg reden voor Musiczine om een interview af te nemen met oprichter Kurt en zangeres Corina.

De bandnaam Black Snow In Summer speelt mooi met de begrippen ‘zwarte sneeuw zien’ en ‘sneeuw in de zomer’, wat verwijst naar witte zomerbloeiende bloemen. Heb je zelf al zwarte sneeuw gezien?
Kurt: Ik vond de naam gewoon leuk klinken. Zwarte sneeuw in de zomer, veel groter kan het contrast niet zijn. ‘Zwarte sneeuw zien’ wordt gebruikt voor mensen te duiden die het financieel moeilijk hebben, maar daar heb ik persoonlijk geen ervaring mee.

Black Snow In Summer startte in 2013. Hebben jullie daarvoor al muziek gemaakt in andere bands of projecten?
Kurt: Toen ik een jaar of 25 was heb ik met een Yamaha-synth en Cubase wat muziek gemaakt, dit onder de naam A Scapegoat’s Life. Dit was vooral een periode van ‘proberen’ en dingen ‘uittesten’. De nummers van toen waren eigenlijk wat te speels en niet genoeg afgewerkt. Ik heb toen ook enkele optredens gedaan en ben geselecteerd geweest voor Westtalent, dus zo slecht zal het nu ook wel niet geweest zijn. Maar toen kwamen er bouwplannen op mijn pad en wat later werd mijn dochter geboren en er bleef weinig vrije tijd over om me verder met muziek bezig te houden. Ik heb dan ook al m’n materiaal verkocht. Maar jaren later, toen alles in huis wat ‘afgewerkt’ was en met het ouder worden van m’n dochter had ik opnieuw wat meer vrije tijd en heb ik 7 of 8 jaar terug opnieuw een synth (Microkorg Xl), een sampler (Roland Sp 404) en een 8-sporen recorder (Zoom R8) gekocht en ben ik opnieuw begonnen. Wat later kwam er dan nog een Korg Mini Ms 20, Arturia Drumbrute (drumcomputer) en een Roland Gaia Sh01 bij. Ik gebruik dus geen computer bij het maken van de muziek en neem alles op met de achtsporenrecorder.
Corina : Als klein ukje was ik al geïnteresseerd in muziek. Sinterklaas bracht nogal veel muziekinstrumenten, maar het orgeltje was mijn favoriet. Op mijn 18de kreeg ik mijn eerste keyboard. Muziekschool heb ik nooit gevolgd. Ik was eerder autodidact en ging vooral experimenteren. Werk, gezin, kinderen, huisje, tuintje,… zorgden ervoor dat de keyboard in een donker hoekje bleef staan. In 2016, na een burn-out, begon ik opnieuw aan mijn jeugddroom te werken: zangeres worden. En zo ben ik in 2018 bij de band Face Your Fears beland en in  2019 zangeres geworden van Black Snow In Summer.

Welke bands of artiesten hebben jullie geïnspireerd voor Black Snow In Summer?
Kurt: Ik ben vooral geïnspireerd door de artiesten uit de eerste new wave-golf (jaren ’80 dus) als Fad Gadget en Joy Division … maar ook de latere jaren ’90-lichting met Project Pitchfork en Calva Y Nada.
Corina: Ik heb pas op latere leeftijd de gothic-scene leren kennen. Het voelde precies als thuiskomen. De muziek was mijn ding en de mensen waren gelijkgestemden. The Mission, The Beauty Of Gemina, Aeon Sable, Der Klinke ,… dat zijn bands die me zeker kunnen bekoren.

Black Snow In Summer heeft reeds twee releases. Zijn de reacties op ‘Lost Feelings’ anders dan op ‘Shadows At Night’?
Kurt: De CD ‘Shadows At Night’ is van eind 2019 en is ons debuutalbum. De vier nummers van de 12” vinyl ‘Lost feelings’ klinken toch wat ‘fijner’ en meer afgewerkt als ik zelf beide releases vergelijk. De vinyl klinkt toch wat ‘volwassener’ en dat is ook de reactie die ik krijg van anderen. De 12”vinyl is trouwens bijna uitverkocht. Er zijn nog slechts tien stuks beschikbaar. Wie interesse heeft, mag ons contacteren via bandcamp of via onze facebookpagina.

Hoe is de rolverdeling in elkaar bij Black Snow In Summer?
Kurt: Ik maak de muziek. Een afgewerkt nummer laat ik telkens horen aan Corina en dan kan zij zich bezighouden met de tekst en de zang. Ik durf wel eens een kleine tekst of enkele zinnetjes doorsturen die ik hoorde in een film op tv , maar het is aan Corina om dit te gebruiken of niet. Ik laat haar eigenlijk volledig vrij en ik vertrouw haar in haar keuze.
Corina: Omdat ik niet van bij het begin bij de band ben, waren de eerste nummers al voorzien van tekst. Voor de nieuwe nummers mag ik de teksten schrijven. Dat was nieuw voor mij en dus een hele uitdaging. Mijn teksten zijn vooral gebaseerd op eigen ervaringen, dingen die me aanspreken, mensen uit mijn omgeving,…. Bij Face Your Fears (waar ik zing en  keyboard speel) zijn we naast heel wat covers ook bezig met eigen werk en daar voorzie ik de nummers ook van tekst.

Heb je er al aan gedacht om er nog een derde bandlid of een gastmuzikant bij te nemen? Wie zou dat mogen zijn?
Kurt: Soms laat er eens iemand weten dat hij ons graag zou vervoegen met zang, gitaar of zelfs drumwerk, maar voorlopig hou ik het liever bij ons twee. Dit werkt goed voor ons dus hou ik het liever zo. Over een gast-zanger of gast-gitarist heb ik eigenlijk nog niet nagedacht. Nu je het zegt, een nummer gezongen door Corina in duet met Ian McCulloch van Echo & The Bunnymen zou wel leuk zijn (grapje).

Kurt, jij houdt van fysieke releases. Ben je zelf een vinyl-liefhebber of verzamelaar?
Kurt: Ik heb zelf zo’n 1.000 CD’s en een tientallen vinyls, allemaal in het wave-genre. Dat gaat van de grotere namen als the Cure en the Sisters Of Mercy tot de kleinere acts als Bakterielle Infektion, Techniques Berlin, … Downloaden doe ik nooit. Ik durf wel eens een sterk nummer delen op facebook, maar dan enkel als ik het nummer thuis zelf ook op vinyl of CD heb. Ik wil de release in mijn handen hebben, voelen, …

Komt er een heruitgave als de eerste EP’s uitverkocht zijn?
Kurt: Ik zou op dit ogenblik zeggen van niet. Wie ons gesteund heeft door onze CD of vinyl te kopen heeft dan één van de originele unieke stuks in zijn collectie. Een heruitgave met bv. enkele nieuwe nummers erbij zou ik wel overwegen, maar identiek dezelfde uitgave zou ik niet doen.

CD en vinyl hebben jullie reeds gehad. De volgende EP komt dan op cassette?
Kurt: Er zijn momenteel nog geen plannen voor een nieuwe uitgave, toch niet voor de komende maanden. Een cassette zou misschien wel leuk zijn. Wie weet …

Zijn er al nummers klaar voor een nieuwe release?
Kurt: Er zijn wel al een drietal nieuwe nummers klaar of in de eindfase, maar er zijn momenteel nog geen plannen om die uit te brengen. Het nummer “Dark” hebben we nog niet uitgebracht maar wel reeds enkele keren live-gebracht tijdens de recentste optredens en de reacties op dit nummer waren wel positief. We hebben geen platenlabel of verdeler, dus bij een release komt heel wat kijken …opnames, hoesontwerp, auteursrechten, persing,  enz … Dat vergt wel wat tijd en inspanning.

Bijna een derde van de vinyls zijn verkocht in Duitsland. Nog geen plannen om daar eens een paar concerten te gaan doen?
Kurt: Aanbiedingen om daar eens op te treden zijn er nog niet geweest. Het gaat erom de juiste personen en contacten te hebben. Wat niet is, kan nog komen.

Is er nog meer interesse uit het buitenland dan enkel Duitsland?
Kurt: Dankzij het internet kan ook iemand uit Rusland of Brazilië inderdaad onze muziek ontdekken en beluisteren, maar onze meeste fans en volgers komen wel uit eigen land. In het buitenland ontdekken ze ons doorgaans via bandcamp, soundcloud of onze facebookpagina. We worden ook wel eens gedraaid tijdens een specifiek wave-radioprogramma, zowel in eigen land als het buitenland. En we staan al eens op een digitaal verzamelalbum.

Hebben ze Black Snow In Summer al gevraagd voor Sinner’s Day?
Kurt: We waren gevraagd voor de Sinner’s Day van 2022. Maar onlangs kreeg ik de mededeling dat het editie ’23 zal worden. Ik hoop dat de organisator ons niet vergeet …

Ondanks corona heeft BSIS toch enkele mooie concerten kunnen spelen
Kurt: Het kunnen optreden op zich, dat vind ik leuk. Maar al in de namiddag moeten vertrekken vanuit Wevelgem naar bv. Antwerpen, daar moeten wachten tot je het materiaal kan klaarzetten, dan soundchecken, dan opnieuw te moeten wachten tot de deuren opengaan rond 20u om dan rond 21u te spelen vind ik minder aangenaam. Want enkele uren later is het dan terug de auto in om huiswaarts te keren … Dan ben je vertrokken om 15u in de namiddag en kom je ‘s nachts om 2u thuis. En dan heb je een groot halfuur je muziek gebracht. Die verplaatsing hoort erbij, maar dat vind ik wel de minder-aangename kant aan het optreden. Wat aanbiedingen voor optredens betreft wordt er vaak heel wat beloofd maar het blijft vaak bij beloftes. Het gaat erom de juiste contacten te hebben en zonder platenlabel of boekingskantoor is het echt moeilijk om ergens de kans te krijgen om te mogen spelen. Vele organisaties en uitbaters van concertzaaltjes negeren ons en dit genre van muziek.
Corina: We zijn heel tevreden met de kansen die we tot dusver hebben gekregen. Intussen leerden we ook die kant van het ‘artiestenleven’ kennen. Er komt heel veel bij kijken. Ik probeer me te focussen op de positieve kant: podiumervaring opdoen, een praatje maken met andere artiesten, leuke momenten in de backstage. Het vele wachten, een moeilijke soundcheck, … tja dat neem ik er graag bij.

De viruspandemie heeft al een paar artiesten uit de cold/synthwave-scene geïnspireerd om er nummers over te schrijven. Is dat bij jullie ook?
Corina: Voorlopig heb ik nog geen nummers over ‘covid’ gemaakt of over de impact ervan. Maar dat kan nog. Het onderwerp zal nog wel even actueel blijven.

Heeft de coronacrisis jullie veel parten gespeeld, behalve de gemiste optredens? Opnames uitgesteld?
Kurt: Optredens liggen meestal maanden vooraf vast. We hebben beiden nog ons werk, gezin, familie dus moet er toch wat gepland worden. Dan optredens moeten annuleren, verplaatsen … (soms slechts een tweetal weken vooraf) is natuurlijk niet leuk. Je houdt je agenda vrij voor die dag, het optreden wordt voorbereid en dan krijg je te horen ‘het gaat het niet door’. En dan een nieuwe datum afspreken. Het corona-beestje maakt het ons moeilijk. De opnames van de vorige EP gebeurden tussen twee corona-golven in. Laat ons hopen dat we binnenkort verlost zijn van die corona-toestanden met alle nare gevolgen en maatregelen.

Over (cold)wavebands van na 2000 hoor je wel eens dat die ’20 jaar te laat komen’ en ook wel dat jullie muziek maken voor een ‘uitstervend ras’. Hoe ervaren jullie de interesse bij jongeren?
Kurt: Er is eerlijk gezegd weinig tot geen interesse bij de ‘jongeren’ in dit genre muziek. De mensen die ons beluisteren en naar de optredens komen, dat zijn veertigers en vijftigers.
Corina: Mijn kinderen zijn alvast niet te vinden voor de muziek die hun mama maakt (lol).

Wat mag 2022 brengen voor Black Snow In Summer?
Kurt: Ik vermoed dat we volgend jaar toch opnieuw enkele optredens kunnen doen, en wie weet komen er plannen voor een nieuwe release. Ik zou hierbij nog graag iedereen bedanken die ons reeds gesteund heeft door het kopen van de CD of het vinyl, door ons te draaien in de radioshows, door ons te laten optreden, door wat aandacht te besteden aan ons project dmv besprekingen of zoals hier door een interview. Mensen verliezen soms uit het oog hoeveel vrije tijd en energie we hierin steken (en geld voor de releases).Wat meer respect zou zeker mogen.
Corina: De steun, de aandacht en de appreciatie die we krijgen, dat geeft altijd een enorme boost om er opnieuw tegenaan te gaan. Dus van mij ook een dikke dankjewel aan onze fans en volgers.

https://blacksnowinsummer.bandcamp.com/

De oudere muziekliefhebbers kennen de Australische rockband Midnight Oil zeker nog van hun wereldhit “Beds Are Burning” en van het latere album ‘Blue Sky Mining’. Wel, Midnight Oil is helemaal terug en niet om te teren op hun successen uit het verleden, maar om ons nog eens op onze donder te geven omdat we collectief de wereld naar de verdoemenis aan het helpen zijn.
De nieuwe single “Tarkine” klinkt dan wel heel liefelijk en zachtaardig, de boodschap is wel urgent. Tarkine is de naam van een nog ongerept natuurgebied in het westen van Tasmanië en er zijn plannen om daar meer mijnbouw toe te laten, waarvoor een dam moet gebouwd worden die onherstelbare schade zal toebrengen aan het gebied. Als je dat wil helpen voorkomen, kan je surfen naar
https://www.change.org/p/protect-takayna-tarkine-as-a-world-heritage-area
Midnight Oil - Tarkine (Official Visualizer) - YouTube
Hoe dringend de boodschap van Midnight Oil ook is, daarvoor klinkt deze single toch veel te braaf. Mogelijk wilde de band van Peter Garrett de naïviteit en schoonheid van de ongerepte Tarkine-natuur weerspiegelen, maar voor een dergelijke boodschap lijkt ons een drammerige militante rocksong als “Forgotten Years” of “Beds Are Burning” meer aangewezen.

Net als Liselotte Van Dooren op haar album ‘49’ blijft Ina Rose op haar EP ‘Sound Of Love’ ver weg van de covers en traditionals die nochtans zo voor de hand liggend zijn in country en bluegrass. Beide dames kiezen ervoor een eigen verhaal te vertellen.
Ina Rose is een Belgische die als tiener naar de Verenigde Staten trok en die daar in de ban raakte van Alison Krauss en Dolly Parton. Er zijn slechtere voorbeelden als vertrekpunt. En het vergt toch wat moed om hier in Vlaanderen een carrière van de grond te willen krijgen met countrymuziek. Als kwaliteit uiteindelijk toch komt bovendrijven, dan hoeft Ina Rose zich op lange termijn geen zorgen te maken. De vijf songs op deze EP bulken van de kwaliteit. Songwriting, stemtechniek, arrangementen, empathie, productie, muziek, … welk aspect je ook tegen het licht houdt, het plaatje klopt.
Waar in country klassiek nogal zwaar gehamerd wordt op de gebroken harten, laat Ina Rose ook de liefde spreken (op “Sound of Love”). Het treuren is er natuurlijk wel, op “Dirty Habit” en het heerlijk innemende “Cry With The Storm”. Je proeft het zout van de tranen, maar het wordt niet melodramatisch. Moderne country is een stuk geloofwaardiger dan wat we soms in de jaren ’70 en ’80 te horen kregen.

https://www.youtube.com/watch?v=buySJ_uFw5U

‘Destruction’ is de nieuwe EP van de Duitse cult-EBM-band Armageddan Dildos. ”Destruction”, meer danceable synthwave dan EBM, komt van hun in 2020 uitgebrachte album ‘Dystopia’ en naar goede Alfa Matrix-traditie wordt deze EP gevuld met een pak remixes. Gelukkig niet allemaal van titeltrack ”Destruction”. Die krijgt wel een darkroom-remix van Uwe Kanka van de Dildos zelf. Het darkroom-jasje verschilt niet zo gek veel van het origineel en dat is een beetje een gemiste kans. Wel leuk is de niet-geremixte versie van ”Colder”, een track die niet op ‘Dystopia’ geraakt is, maar die daar zeker een plaatsje op had mogen krijgen.
Heel plezant is de Aiboforcen-remix van ”Ohne Dich”, terwijl de nochtans intrigerende doom & gloom-versie van Messiaen Noir van diezelfde track ons net iets minder kan bekoren. Wat Alien Vampires doet met ”Burn Baby Burn” is interessant en clubby dansbaar. Lights Of Euphoria neemt ”Dance On Dead Bodies” onder handen met een heel dansbare en catchy beat.
Deze EP leert ons vooral dat je maar een goede remix kan maken als je begint met degelijk materiaal. En voor een goede basis kan je altijd terecht bij Armageddon Dildos.
https://alfamatrix.bandcamp.com/album/destruction-ep

New beat werd als genre bij zijn opkomst verguisd door de ‘serieuze’ muziekpers en -liefhebbers, maar internationaal heeft het genre ons land misschien nog meer op de kaart gezet van de new wave, waarin we het als klein landje zeker ook niet slecht deden. New beat is niet dood. Onder de radar worden in ons land nog steeds new beat-tracks opgenomen en uitgebracht. Eén van die acts is Belgica Erotica. Die flirt met iconische new beat-acts als Fatal Error, Erotic Dissidents en Taste Of Sugar.
De eerste release van Belgica Erotica dateert reeds van 2019 en sindsdien komt er regelmatig nieuw werk uit. De jongste single is “Boobs!”, met als digitale B-kant “Slow And Sexy”. Je merkt dat er op deze nieuwe single al een hele weg is afgelegd sinds de debuutsingle “Belgica Erotica” uit 2019. Die was een opeenstapeling van te veel ideeën en ideetjes in één daarvoor veel te korte track. Ook in new beat is doseren belangrijk en dat rendeert op deze “Boobs!” en ook op “Slow And Sexy”. Less kan dus zelfs bij new beat zeker ook more zijn.
Belgica Erotica kiest ervoor om zo dicht mogelijk bij de originelen te blijven. Het lijkt alsof hij exact dezelfde apparatuur gebruikt als eind jaren ’80, begin jaren ’90 gebruikelijk was. De compositie en songopbouw met ritmes die het van elkaar overnemen klinkt heel herkenbaar. De vervormde vocalen en stem-samples zijn dat net zo zeer. Het voelt meteen juist aan en deze ‘Boobs!’ zitten goed in elkaar. Het bijzonder consequente kleurengebruik in het artwork van alle releases reflecteert de zorg die in dit project zit. Het spelen met het erotische gegeven in de songtitels is een leuk extraatje en tegelijk een bijna onuitputtelijke bron.
Van een vleugje humor is nog niemand gestorven en daardoor waren er in het verleden reeds songtitels als “Master Bay Sion” en “Topless On The Moon”. Bij die laatste liet Belgica Erotica nog een paar woordspelingen liggen  (“Monokini On The Moon”, “Mooning On The Moon”, …?).
Er zit artistiek nog veel marge op dit project. De mogelijkheden met gasten (zangeres, gitarist, …) en samples, remixes, extended versions, … liggen voor het rapen. Om die te gaan verkennen moet er natuurlijk wel een publiek zijn voor deze neo-new beat. De kans om die te vinden is misschien groter als er ook een fysieke release zou zijn, op vinyl of CD, maar dat is een kip of het ei-discussie. Ondertussen raden we iedereen die deze review tot het einde gelezen heeft alvast aan minstens eens naar de Bandcamp-pagina van Belgica Erotica te surfen.
https://belgicaerotica.bandcamp.com/

Logan Spaceman is het soloproject van multi-instrumentalist Simon Dewaele. Dewaele komt uit Gent maar maakt geen deel uit van Flying Dewaele Brothers. Wel drumt hij bij Beech . Een half jaar geleden richtte hij een leegstaande ruimte in zijn woning in als bescheiden homestudio en begon een Patreon-pagina waarvoor hij maandelijks minstens één nummer afwerkt. Een selectie van deze nummers werd de EP ‘Logan’s Journey’ en die ligt netjes onder de kerstboom te wachten om uitgepakt te worden. 
De EP omvat vier nummers. Het begint met “Early Morning” en aan het fluisterende zingen zou je denken dat die homestudio onder de slaapkamer van de kindjes staat of dat Dewaele een heilige schrik heeft opgepakt te worden voor burenlawaai. Zowel in de vocalen als in tempo en songopbouw doet Logan Spaceman’s dreampop mij denken aan SJ Hoffman en dat is wat mij betreft een compliment. De productionele ingrepen bovenop de beperkte bandbezetting zijn beperkt maar zijn er wel altijd boenk op.
“Now I Know” is net als de openingstrack een beetje wazige dreampop. Maar Logan Spaceman heeft toch wel een breder kleurenpallet, leren we op “Hand It To The Man”. Die song is meer upbeat, klinkt vrolijk en argeloos. De afsluiter, “Down We Go”, start met een leuke elektrische gitaarlick, die zuinig nog een paar keer langskomt, maar voorts is het meer fluisterige doom & gloom. Als een warm deken dat je tegelijk ook versmacht. Hier zit Logan Spaceman op het kruispunt van The War On Drugs met het naderende onheil uit Chris Isaak’s beginperiode.
Deze EP blaast ons niet meteen van onze sokken, maar dat zal misschien ook niet het opzet zijn geweest. Maar wij houden wel van deze fuzzy dreampop.

https://www.youtube.com/watch?v=Y99iNdLBhM8

https://www.youtube.com/watch?v=ATxEduhLYJ4

“Parabel” is de eerste single uit het nieuwe album ‘Alder’ van Turpentine Valley. Dat nieuwe album mogen we volgend jaar verwelkomen. Deze single was het eerste nummer dat klaar lag voor deze nieuwe plaat en het enige dat de band eerder al in z’n live setlist opnam.

De band heeft duidelijk een stap voorwaarts gezet. Dit nummer straalt meer rust en vertrouwen uit dan het materiaal van ‘Etch’, waar de band misschien nog wat meer zoekend was, maar toch al heel mooie dingen liet horen. Turpentine Valley heeft voor zichzelf een prima formule gevonden met gelaagde instrumentale postmetal, complexe songopbouw, ijle gitaren en inventieve baslijnen. De break als deze song bijna halfweg is, is een gouden zet. De ‘eruptie’ daarna had misschien nog wat groter, volumineuzer, sneller of luider gekund, maar dat zou dan weer iets te voorspelbaar zijn.

www.turpentinevalley.bandcamp.com/track/parabel

Velvet Mist is een nieuw zijproject van Jonathan Verstrepen (gitarist van metalband Carnation) met Anton Mergaerts. Verstrepen ging daarvoor aan de slag met synths en drumcomputers en dan kom je al snel uit bij gothic rock zoals de Sisters Of Mercy en Star Industry.

“Hollow Eyes” is de eerste single die Velvet Mist loslaat op de wereld en die komt meteen hard en goed binnen. Bovendien zijn de mix en mastering prima en dat zie je eigenlijk maar zelden bij een eerste release van een nieuw project in dit genre. Dat geeft ergens ook aan dat het dit duo menens is en dat lijkt me meer dan terecht. De vocalen van Mergaerts zijn echt spot-on: mooi timbre voor dit genre, juiste ritme, net het juiste evenwicht tussen emotie en onverschilligheid, … Echt een knappe single.

“Hollow Eyes” is de voorbode van de EP ‘Visitation’ die volgt in het voorjaar van 2022. Wij zijn alvast fan.

https://www.youtube.com/watch?v=aJBut6h7NAA

Er beweegt wat in de Belgisch scene van country, americana en bluegrass, met steeds meer goede releases van nieuwe namen. Nog zo’n nieuwkomer is Liselotte Van Dooren. Zij debuteert op haar 49 ste met een country-album. Daarmee hebben we meteen de betekenis van de albumtitel weggegeven.
Het country-plaatje klopt op’49’. In de begeleiding komt al eens een banjo, een accordeon en een fiddle langs, er is “Find My Way” dat uitnodigt voor een line-dance en het album opent met het aanstekelijke “Country Soul”. De andere tracks zijn in de lyrics misschien iets minder country. De klassieke onderwerpen van het genre (eenzaamheid, gebroken harten en andere blues, het nakende onheil van de Heer en de verleidingen van de duivel, het avontuur in de natuur, …) hebben Liselotte en haar team een update gegeven naar het hier en nu. Geen sinecure voor een genre waarin je zo makkelijk op veilig kan spelen door songs uit het verleden te gaan coveren.
Twee songs komen van Dag Luyten en Annick Raedschelders van de Belgische band Dixie Rose en vier songs komen van de Brits-Amerikaanse songschrijfster Kit Hain. Songs van die laatste werden reeds opgenomen door Roger Daltrey en Cher, maar ook door bv. Stan Van Samang, Milow en Barbara Dex. Mooie referenties, maar alleen van die laatste kunnen we stellen dat ze geflirt heeft met countrypop. Het door Vlaanderen miskende album ‘Waiting For A New Moon’ van Dex is misschien wel een goede referentie voor ‘49’: prachtig ingezongen, nummers die perfect passen bij haar stembereik, timbre en volume, prima arrangementen en heel degelijk songmateriaal, … maar misschien ook wat braaf.

Dat ‘te brave’ is misschien het enige puntje van kritiek op ‘49’. Liselotte doet hard haar best om de nummers zo perfect mogelijk te zingen dat de songs soms wat aan emotie verliezen. En laat emotie nu net de corebusiness van de country zijn. Maar onthou vooral de hoogtepunten, zoals “Back To Where I Started”, “Learning To Dance In The Rain” en “A Change Right Now”.

https://www.youtube.com/watch?v=gnw9yVHE9yU&t=5s

Twee zomers geleden las Wim Guillemyn (The Other Intern) het berichtje van Mika Goedrijk (This Morn’ Omina, Nebula-H, Pow(d)er Pussy) dat hij een creatieve, gemotiveerde bassist zocht voor Sygo Cries. Wim had de groep nog onlangs gezien toen ze voorprogrammma waren van Your Life On Hold. Hij wist wat hij muzikaal kon verwachten en wilde vooral meebouwen aan songs en meldde zich zonder verwachtingen aan. Na wat gechat, spraken ze af. Het klikte meteen. Een idee of een stukje melodie mondde elke keer uit tot een song. Inhoudelijk was het ook een match.
De volgende zomer (2021) kwam Olivier Moulin (The Mars Model) erbij voor live keys en synths. Kort erna kwam de vraag van een jonge hond genaamd Brooklyn Machet om gitaar te mogen spelen bij de band. Na een paar sessies vonden ze dat de andere invalshoek van Brooklyn een meerwaarde bracht en werd hij een vast lid. Een goed jaar later is er dit eerste mini-album op 12” clear blue vinyl.

Voor de productie van ‘Talking About Walls’ vroegen ze Jon Wolf (Your Life On Hold, Mildreda, Diskonnekted, Der Klinke, Dive). Het mini-album omvat vier songs met een mix van verschillende invloeden. De echoes van de Belgische coldwave-en postpunkscene zijn onmiskenbaar aanwezig.

Op de A-kant staan twee songs die zowel catchy als stevig klinken. “Spiders (in our head)” heeft een onderhuidse dreiging  en wisselt inventieve baslijnen met de klassieke ijle riffs van het genre. De tempowisseling bij elk refrein is bijzonder catchy. Van “End of the Century” konden we hier reeds de demo-versie bespreken. Het was de eerste song die Wim en Mika samen schreven. Waren we over de demo reeds lovend, dan is de afgewerkte versie nog sterker geworden, met opnieuw heel inventieve versnellingen en pauzes in het tempo. De dreiging is hier iets minder dan op de openingstrack, maar het gevoel van onbehagen is wel tastbaar. Live wordt deze A-kant een bommetje.
Op de B-kant vinden we een herwerking van “Ship of Friends”, een track van de ‘vorige’ versie van Sygo Cries, die op het album ‘Split’ (2016) stond. Hier krijgen de synths een hoofdrol en dat levert een bijzonder dansbare track op die flirt met EBM en EDM. Het mini-album eindigt met de duistere elektro-ballad “The Parting Glass” die mooi in laagjes opbouwt.

‘Talking About Walls’ is een prachtig mini-album. Het enige dat we kunnen opmerken is dat er ‘maar’ vier songs op staan, terwijl we al uitkijken naar een volledig album.