Black Flower is een Belgisch etno-jazz-band (met ook afrobeat en dub) rond saxofonist Nathan Daems met bandleden die referenties kunnen voorleggen  van Calexico en Beck tot The Valerie Solanas en De Beren Gieren. Doorgaans doen ze hun ding volledig instrumentaal, maar voor hun eerste vocale gast hebben ze meteen een prijsbeest uitgekozen: Meskerem Mees. Zij werkte eerder samen voor singles van Tourist LeMC en Mooneye en heeft vooral haar prachtig eigen album ‘Julius’ op haar conto staan.
Deze “Morning In The Jungle” heeft een mooie setting. Het verhaal begint (op papier) in Brazilië waar lekker gedanst wordt en lichamen tegen elkaar aanschurken. Tegelijk is er een vrouwelijke pickpocket aan het werk en de single is eigenlijk de soundtrack bij het mogelijke verhaal van het avontuur dat volgt op dat gegeven, tot aan het ochtendgloren. Een leuke zet van Black Flower om dat zo te ‘verkopen’.
Muzikaal is dit een mooi voorbeeld van waar Black Flower voor staat: swingende exotische jazz van de bovenste plank. Knappe productie. Niets op aan te merken. Meskerem Mees krijgt een mooie gastrol in het muzikale verhaal, maar kan/mag/wil als zangeres niet helemaal op haar hoogste niveau schitteren, terwijl het in jazz toch vaak net de bedoeling is dat elke artiest zijn momentje krijgt/neemt. Samengevat is dit een prima single die maar een zucht verwijderd is van geweldig.

Op het B-kantje, want deze single komt uit op een beperkte oplage van 300 7”-vinyls, krijg je nog een onuitgegeven track van Black Flower als extraatje.

Jazz/Blues
Morning In The Jungle -single-
Black Flower feat Meskerem Mees

https://blackflower1.bandcamp.com/album/morning-in-the-jungle-feat-meskerem-mees

Mydonna is een Gentse Madonna-tribute band die ontstond uit Needle And The Pain Reaction. Met die band brachten ze al wel eens een Madonna-cover en toen dan Caroline Clement langskwam, was Mydonna geboren. Waar we in de tribute-sector vooral kopieën van rock-acts tegenkomen, is een Madonna-tribute al zeker een welkome afwisseling. Caroline Clement, die ook drumt en zingt bij Echo City Waves, heeft een stem die bovendien bijzonder dicht op die van het origineel zit. En dan niet enkel die van de jonge Madonna, maar ook de – zeg maar – oudere versie van de Queen of Pop. En ze kan ook een flink stukje zingen en is een prima performer. Echt een aangename ontdekking.
Dat Caroline Clement’s stem zo goed lijkt op die van Madonna is een zwaard dat aan twee kanten snijdt. Het levert voor een tributeband bonuspunten op, want daar telt alles wat het publiek dichter bij het origineel brengt. Aan de andere kant beperkt dat de mogelijkheden om een eigen interpretatie te geven aan een Madonna-song. Als Needle kon deze band zonder enige opmerking een stevige rock-versie maken van pakweg “Like A Virgin”, als ze dat als Mydonna zouden doen, is dat veel minder evident, want dan valt het tribute-element voor een groot deel weg.
Maar dat is allemaal maar theorie en het mag hier zeker ook over de muziek gaan. Op het album ‘Revirginized’ krijgen we een leuke doorsnede van Madonna-hits, met toch de nadruk op het vroege werk. Het zijn geen ‘Soundmix-versies’, eerder een soort van live-in-the-studio-versies: wat je zou kunnen verwachten mocht Madonna zelf nog eens met een beperkte bandbezetting in een studio door haar hits bladeren. Als tributeband is dit een prima oplossing. Het heeft weinig zin om de originelen helemaal tot in alle puntjes en komma’s te willen kopiëren. Dat zou ten eerste muzikaal weinig toevoegen en het zou onmogelijk veel tijd en geld kosten om de productie van die hitsingles te kunnen evenaren. Madonna was daarin altijd een perfectioniste en ze beschikte altijd over flink wat budget en mogelijkheden. Op ‘Revirginized’ krijg je wel ‘natuurgetrouwe’ versies: bijzonder herkenbaar, strak ingespeeld en te vergelijken met live-versies van Madonna’s werk en meestal zelfs beter dan dat.
‘Revirginized’ is een prima visitekaartje voor Mydonna. Het laat perfect horen wat Mydonna als band kan en doet, met Caroline Clement in een schitterende hoofdrol. Ik kan me niet voorstellen dat een andere Madonna-tributeband het beter doet. Persoonlijk had ik van deze band, met deze bezetting, graag ook eens een volledig eigen interpretatie van een Madonna-song gehoord, maar dat kan later nog. Mydonna is nog lang niet uitgezongen.

https://mydonna.bandcamp.com/releases
https://www.youtube.com/watch?v=_7sH1PTILw8

Dudsekop is een tweespan dat pakken ervaring heeft in de hardere genres (King Hiss, Liar, After All, …) en die zich nu vol op blackmetal smijten, met een ongegeneerd West-Vlaams accent.

“Koavezwort” is als single de wegbereider voor het album en wat we voorgeschoteld krijgen, smaakt meteen naar meer: knappe blackmetal-elementen in de muziek, misschien niet super-origineel maar wel met het mes tussen de tanden gebracht, en met leuke vocalen waardoor je de moeite wil nemen om de lyrics te ontrafelen. Een veelbelovend eerste teken van leven.

https://www.youtube.com/watch?v=t8w1_T6OAjw

“80’s Song” is de wel heel toepasselijke titel van de nieuwe single van Heisa. De referenties naar Tool zullen ze al wel beu zijn, maar voor deze compacte song kunnen we bijna niet anders dan Tool-meets-Joy Division neer te schrijven. De weerbarstigheid en compactheid van deze noise-song doet ook hard denken aan de vroegste versie van de Pixies.
“80’s Song” laat het beste verhopen voor de EP die later dit voorjaar volgt. En nog meer goed nieuws uit het Heisa-kamp: de band is herbevestigd voor het ArcTanGent-festival in Bristol in augustus (Opeth, Zeal & Ardor, Cult Of Luna, Amenra, Oathbreaker, Psychonaut, Hippotraktor en Bear) en ook herbevestigd voor de zondag van het Waregemse Metal Days-weekend, met o.m. Amenra, Stake, Psychonaut en Turpentine Valley.
https://www.youtube.com/watch?v=KrzOjL1pZ7E

Derek & The Dirt maakte in 2018 het album ‘All Today’s Words’ bij. Daarna was er nog de digitale single “Massa” in 2019, maar nadien bleef het opnieuw stil rond deze Gentse gitaarband. Maar net voor het jaareinde van 2021 was er de nieuwe single “Listen To Me Baby”. Of dat nu de voorbode is van een nieuw album, is nog niet duidelijk, maar deze single smaakt wel naar meer: sterke lyrics, mooie songopbouw, catchy rock-vibe, … Alles zit goed tot perfect. Alleen misschien dat Wolf’s solo ons deze keer niet meteen van onze sokken blaast. Nog steeds één van de betere gitaarsolo’s die we in lange tijden gehoord hebben, maar net niet met de magie die we voelden bij albums als het debuut van deze band of ‘Love’s Exaltation’, toen we de gitarist met de eeuwige zonnebril de Slash van de Lage Landen noemden.
Deze single betekent ook de terugkeer van Peter De Bosschere (MyDonna, Needle And The Pain Reaction, Biezebaaze, …) die al in 1992 en 1993 bij Derek & The Dirt op de drumkit zat.

https://www.youtube.com/watch?v=vJwWFP13XFk&t=2s

King Dick is het soloproject van Wim de Busser (Zita Swoon Group, The Colorist, Matt Watts Group, Nubots, Knallertje, …). Tot dusver maakte hij alle King Dick-albums zowat op z’n eentje op de laptop en brengt die dan op vinyl uit op z’n eigen King Dick Records. Enkel het meest recente (‘How To Enlarge Your Penis Naturally At Home For Free’) kwam als cassette uit bij Gazer Tapes. Die diy-albums hadden lo-fi synthpop als gemene deler. Heel goede ideeën, beetje jazzy en 80’s-retro, meestal cheeky-kwajongensachtig en soms tegendraads, maar altijd intrigerend.
Voor het eind vorig jaar verschenen best-of-album ‘Hit Box 21’ veranderde De Busser het geweer van schouder en trok hij naar een professionele studio met een volledige band om de nummers opnieuw op te nemen. Die bandleden zijn Yorgos Tsakiridis (bas en vocals) van o.m. Borokov Borokov en The Hickey Underworld, Jeroen Stevens (drums, vocals en keys) van o.m. Die Anarchistische Abendunterhaltung (DAAU) en Gruppo Di Pawloski en Michele Morgante (gitaar en vocals) van Maradona en Mikele And The Mattress. Allemaal gepokt en gemazeld in de brede alternatieve muziek dus. De Busser had vast nog grotere, bekendere namen uit zijn adresboekje kunnen opbellen voor een gastrolletje, maar het siert hem dat hij voor deze best-of dicht bij de essentie gebleven is: de nummers.
Het resultaat is een krachtige ontdekkingsreis met bij elke halte een nieuw landschap. De meeste nummers gebruiken hier een groter deel van hun potentieel dan op de oorspronkelijke opnames, hoewel het uiteraard nog steeds geen gladgestreken popnummers zijn. De (bijna-) dansbaarheid is hier bij een paar nummers minder en het hele album ademt opvallend meer rust uit dan het soms nerveuze knip- en plakwerk dat hieraan vooraf ging. Gelukkig is er nog het pijn-aan-de-ogen-doende artwork voor een extra overtuigende dosis herkenbaarheid. Voor de keuze van de nummers liet King Dick zich o.m. leiden door het advies van zijn volgers op facebook. Het album is dan ook een mooie dwarsdoorsnede van de eerder albums, met “Better Call Me Daddy” als enig nieuw nummer.
Het is geen sinecure om er één of een paar nummers uit te kiezen die hier een beetje boven de rest uitsteken. Fanfavorieten als “The Sex” en “Prayer” hebben in hun nieuwe versies nog niets van hun magie verloren. Mijn hart klopt evenwel net iets harder voor “Sorry Love Song” en “Baby Dick”.

https://kingdickisnr1.bandcamp.com/album/hit-box-21

Liselotte Van Dooren - Ik ben een laatbloeier

Liselotte Van Dooren verraste ons in 2021 met een fijn country-album, een genre dat niet elke week op onze radar verschijnt. Musiczine ging (virtueel) langs voor een kennismakingsinterview

Country is geen voor de hand liggend genre in Vlaanderen. Hoe ben je daar op uit gekomen? 
LVD: Ik heb ongeveer 25 jaar covers gezongen, en daarbij kreeg ik vanuit het publiek steeds de beste reacties op de countrysongs. Ook is het een genre dat het beste en het dichtste bij mijn stemgeluid ligt.

Wat is je eerste herinnering aan country en wie zijn je helden in het genre? 
LVD: Mijn allereerste herinnering aan country zijn toch wel de klassiekers zoals ‘Jolene’ en ‘Country Roads’, .. dus ja, de songs van Dolly Parton, John Denver, Linda Ronstadt, Dixie Chicks, Trisha Yearwood,.. Later ontdekte ik ook Alison Krauss en, dichterbij, de Nederlandse Ilse DeLange. Ik heb veel bewondering voor Alison Krauss en Ilse DeLange, maar buiten het countrygenre ook voor Hooverphonic.

Wie kiest voor country weet ook dat in België de mogelijkheden inzake promotie en concerten beperkt zijn. Speelde dat mee in de beslissing om toch met country te beginnen?
LVD: Dat speelde voor mij niet mee, want ik wil gewoon muziek maken vanuit mijn hart, waar ik mij goed bij voel én waarmee ik mensen kan raken.

Welke Belgische artiesten vind je goed in het genre van country/americana/bluegrass?
LVD: Momenteel vind ik Ina Rose heel erg veelbelovend en ook de band Dixie Rose uit Bree. Dixie Rose is ontstaan uit het koppel Dag Luyten en Anniek Raedschelders. Zij schreven intussen voor mij twee songs.

Country is nu niet meteen ‘big’ in België, kijk je dan meteen ook over de landsgrenzen met je muziek?
LVD: Ik kijk zeker over de landsgrenzen, vandaar dat ik ook in het Engels zing. Hopelijk kan ik ook zelfs buiten Europa mensen bereiken met mijn muziek.

Deze coronatijden zijn geen ideaal moment om een nieuw album uit te brengen. Was nog langer uitstellen een optie?
LVD: Door de release van vier singles het voorbije jaar (2021), was het voor mij geen optie om het uitbrengen van mijn album uit te stellen. Het voorbije jaar heb ik een bepaalde visibiliteit opgebouwd en daar wilde ik natuurlijk graag gebruik van maken. Op 18 november jl. hebben we gelukkig nog net de releaseparty kunnen doen. Nadien zijn alle geplande showcases geannuleerd, jammer genoeg. Ik probeer nu via social media en mijn nieuwsbrief mijn liedjes tot bij de mensen te krijgen.

Ben je tevreden met de reacties op het album?
LVD: Uiteraard kan het altijd beter, maar sowieso krijg ik wel heel fijne en toffe reacties. Op Radio 2 is het nog net niet gelukt, maar bij  vele ander radiozenders zitten mijn songs in rotatie. Ook op MentTV komen mijn videoclips zeer regelmatig voorbij!

Je kiest ervoor om niet met een artiestennaam maar met je eigen naam naar buiten te komen. Is dat naar het voorbeeld van Ilse DeLange?
LVD: Oh, grappig dat je haar noemt, want ik heb zoals ik al eerder vermeldde veel bewondering voor haar. In mijn zoektocht naar een artiestennaam, die toch wel dicht bij mijn eigen naam moest liggen, kwam ik tot de constatatie dat er al genoeg ‘Lisa’s’ en ‘Lotti’s’ bestaan dus na overleg met mijn producer heb ik besloten om mijn eigen naam te houden.

Albumtitel ‘49’ verwijst Adele-gewijs naar jouw leeftijd, is dat misschien niet een beetje laat voor een debuut?
LVD: Tja, ik ben voor sommige zaken nogal een laatbloeier. Ik denk dat ik voordien nooit het lef en de durf heb gehad om iets professioneels van mezelf uit te brengen. Wellicht was het ook een stuk onzekerheid.

Je schreef voor dit album zelf geen lyrics. Komt dat nog of heb je schrik dat je eigen lyrics niet goed genoeg zouden zijn?
LVD: Momenteel heb ik nog teveel onzekerheid over mijn eigen schrijfsels. Maar er komt zeker een dag waarop ik met mijn zelfgeschreven songs naar buiten zal komen.

Hoe heb je de songs op het album gevonden?
LVD: Op het album staan zes songs die speciaal voor mij geschreven zijn. Na ettelijke brainstormsessies en mijn eigen input uiteraard, zijn we tot een aantal toffe songs gekomen.  ‘Country Soul’ en ‘Learning To Dance In The Rain’ zijn geschreven door Dag Luyten en Anniek Raedschelders van Dixie Rose. ‘You’, ‘Here I Am’ en ‘A Change Right Now’ zijn geschreven en geproduced door Pascal Baeke en Tine Deroeck. ‘Everything’ werd geschreven door producer Peter Keereman.
De songs ‘Live Today’ en ‘Most Of The Time’ zijn geschreven door singer-songwriter Michel De Gieter (een speciale vriend) en lagen al een tijdje stof te vergaren, wat ik super jammer vond. Gelukkig kreeg ik van Michel groen licht om deze twee toffe songs uit te brengen.
De vier overblijvende songs ‘Back To Where I Started’, Heart Of Tomorrow’, ‘A Different Light’ en ‘Find My Way’ zijn mij voorgesteld door Luc Standaert van Cricket Hill Music en zijn geschreven door Kit Hain. Zij schreef oa. ook voor Cher, Fleetwood Mac, Milow en Stan Van Samang.

Welke van de songs op je album ligt je het meest aan het hart?
LVD: De song ‘Country Soul’ zal altijd heel speciaal blijven voor mij. Niet alleen omdat het mijn eerste release was, maar ook omdat het  mijn verhaal vertelt. De tekst is echt autobiografisch. Hoe ik mijn vaste job achterlaat en in het diepe spring om mijn droom in de muziek te verwezelijken. ‘Find My Way’ sluit daar mooi op aan, met een tekst over hoe we het als mens toch zo moeilijk kunnen maken. ‘A Change Right Now’ beschouw ik dan weer als mijn eigen kleine protestsong. We really need a change!

In de lyrics is country heel vaak een mix tussen blues en het betere levenslied, maar jij lijkt een beetje weg te blijven van dat typerende pad. Een bewuste keuze voor ‘moderne’ country?
LVD: Dit is zeker geen bewuste keuze. Ik vind het gewoon fijn om te doen wat mijn hart mij ingeeft en minder hoe het in bepaalde ‘hokjes’ zou moeten passen. Waar mijn songs dan precies inpassen, weet ik zelf niet zo goed, maar dat vind ik ook niet zo belangrijk .

Bij country hoort heel vaak ook een ‘uniform’ van cowboyhoeden, blouses en broeken met franjes en cowboylaarzen. Ben je daar ook fan van?
LVD: Fan is een groot woord, haha.. maar ik vind het voor sommige gelegenheden of songs zeker wel tof. Mijn song ‘You’ leent zich hier perfect voor en dat zie je dan ook in de videoclip. 

Stel dat je een duet mag zingen met een country-ster, wie zou dat zijn?
LVD: Zonder twijfel Alison Krauss!

Hoe ziet het vervolg van je country-carrière er uit?
LVD: Uiteraard is het de bedoeling om te blijven schrijven. Ik heb voldoende inspiratie en hopelijk resulteert dat de komende tijd in nieuwe songs en later in een nieuw album. De legendarische concertzaal The Grand Ole Opry in Nashville lijkt mij de ultieme plek om eens live te spelen. Maar net zoals met een tournee zullen we nog even moeten afwachten hoe het reizen de komende tijd terug op een redelijk normale manier zal kunnen georganiseerd worden.

https://www.youtube.com/watch?v=_Osruef6ywM
https://www.youtube.com/watch?v=CNlpqZNVsYA

CD review
49 (musiczine.net)

Belgica Erotica - new beat is back, bitches!

Toegegeven, het was toeval dat de nieuwe single van Belgica Erotica op onze radar verscheen. Dat is een artiest die vandaag opnieuw new beat-tracks maakt en (digitaal) uitbrengt. Hij blijkt bovendien niet de enige te zijn. Een bescheiden revival van de new beat van eind jaren ’80, begin jaren ‘90, het klinkt voor sommigen misschien onwaarschijnlijk, maar het is realiteit. New beat is back, biches! Musiczine ging op onderzoek uit bij Johan Declercq, de man achter Belgica Erotica.

Heb je de new beat-periode zelf meegemaakt?
BE: Ik was nog te jong om uit te gaan. Ik zat destijds mijn prille tienertijd. Maar voor mij was het genre destijds een openbaring. Ik was voordien nauwelijks geïnteresseerd in muziek. Ik kreeg alleen de mainstream te horen en ik vond alles zo ‘fluffy’. Althans, met mijn puberale instelling van toen. En dan kwam new beat, muziek die een donkere, mysterieuze sfeer had. Dat was m’n eerste kennismaking met muziek die verder ging dan dat oppervlakkige op de commerciële radio die bij ons thuis opstond. Ik ontdekte via klasgenoten die cassettes voor mij kopieerden de tracks van Lords Of Acid en Erotic Dissidents. Die klonken niet alleen instrumentaal sfeervol, maar hadden dat expliciete concept erbovenop. Op die leeftijd voelde dat als ‘luisteren naar iets dat niet mag’ en dat gaf een extra kick. Toen de new beat tijd voorbij was, zat ik met een blijvende honger naar muziek die voor mij meer inhoud had en zo kwam uiteindelijk bij extreme metal terecht. Dat is nu al iets meer dan 30 jaar mijn genre, maar new beat was het begin van mijn muzikale interesse en daar ben ik het genre blijvend dankbaar voor.

Waarom riep new beat in die periode zoveel weerstand op?
BE: Ik kan alleen uit mijn beleving spreken, maar in mijn omgeving ondervond ik weinig tot geen weerstand tegen het genre. Ik kreeg zelfs van thuis uit een new beat shirt! Mijn ouders hadden dan wel niet die explicietere tracks gehoord. Die speelde ik in alle stilte op m’n walkman. Degenen die niet te spreken waren (die ik kende) over het genre, spraken over ‘er zitten geen echte teksten in’. Nooit begrepen dat voor mensen een song pas een song is als er een tekst in zit. Wat moet je dan zeggen van klassieke en orkestrale muziek?

De kritiek was soms terecht: onder de noemer van ‘new beat’ werd toen ook wel wat bagger uitgebracht. Of niet?
BE: In de eindperiode werd er zeker heel wat bagger uitgebracht,. Iedereen sprong op de kar en songs werden gemaakt puur om een song te hebben. Er zat geen idee of gevoel meer achter. En toen het schlagergenre zich ermee begon te moeien, was het einde helemaal zoek. Pure brol werd het!

New beat was de voedingsbodem voor house en techno. New beat wordt vaak vergeten als tussenstap tussen new wave en techno. Waarom is dat, denk je?
BE: Ik vermoed door het lelijke schaamteloze einde dat het genre destijds kreeg. Het werd een clowneske mode. Dat in combinatie met de eerder vernoemde schlagerartiesten die songs uitbrachten onder de noemer ‘new beat’. En dat was net alles waar het genre tegen was, tegen dat melige, dat oppervlakkige

Vandaag zijn – volgens Discogs – wereldwijd meer dan 750 mensen op zoek naar een origineel exemplaar van de maxi van ‘Move Your Ass And Feel The Beat’ van Erotic Dissidents. Wat was er zo bijzonder aan die single?
BE: Die track het heeft een apart sfeertje, en die vocalen van Nikkie Van Lierop die pittig waren…in die tijd voelde het als tiener als stiekem in een blootblad kijken. Die track was de audiovertaling daarvan.

Welke andere artiesten zijn een inspiratie voor Belgica Erotica?
BE: Zeker Taste Of Sugar, Fatal Error, Lords Of Acid, eigenlijk vele artiesten uit die tijd, of zeg maar het genre zowat in het algemeen. Maar ook extreme metal biedt me op een of andere manier inspiratie. Soms probeer ik de sfeer van bepaalde metalsongs te vertalen naar new beat. Niemand die het zal horen of begrijpen als ze m’n songs beluisteren. Enkel ik voel dat zo aan. Voorts komen ideeën soms op onverwachte momenten. Zo kwam de titel voor “Your Mistress Is Pregnant” uit het niets in m’n hoofd toen ik aan het kijken was naar een aflevering van Witse… Begrijpe wie het begrijpen kan!

Slechts weinig new beat-acts hadden ook een performance of live-act. Heb je zelf ideeën daarvoor? Of eerder een clip?
BE: Geen idee. Ik zou denken dat dat niet meer zou werken. Dan eerder een clip, en dan moet je al met een idee afkomen dat enerzijds origineel is, maar dat ook sterk refereert naar die tijdsgeest van toen. Bij een live-act zal dat misschien ook zo zijn.

Hoe reageren mensen als je vertelt dat je new beat-tracks maakt?
BE: Verbaasd en geamuseerd. En ze vragen of ze mijn muziek ergens kunnen beluisteren. Die vraag is gemakkelijk gesteld en dan moet ik gewoon een linkje doormailen. Soms vragen ze of ik daarmee bekend ga worden of dat ik misschien wil optreden op Tomorrowland. Maar die mensen weten duidelijk niets over hoe de muziekwereld in elkaar zit. Ik antwoord dan vaak dat dat niet zal lukken, omdat wat ik maak in het dance-genre als gedateerd en voorbij beschouwd wordt. Dat is zeker geen leugen.

New beat betekende in de muziekwereld ook de overgang van vinyl naar CD. Als je met Belgica Erotica van Bandcamp naar fysieke releases gaat, kies je dan voor vinyl of CD?
BE: Mochten er ook fysieke releases uitgebracht worden, dan zal ik rekening houden met de vraag. Ikzelf heb mijn muziek het liefst op CD, vooral omdat ik die dan in de auto kan afspelen, maar liefhebbers verkiezen dezer dagen liever vinyl.

Slechts weinig artiesten uit de new beat-scene van toen zijn nog actief, of het is Praga Khan en Lords Of Acid. Heb je met Belgica Erotica een carrière van 30 jaar voor ogen of is het een hobby die je enkel uit de kast haalt als je je hard genoeg verveelt?
BE: Het is een hobby, maar niet zozeer uit verveling. Wel om focus te hebben en om het idee dat in m’n hoofd zet vast te leggen. Ik krijg er telkens een kick van als ik aan een nummer begin en ik dan merk dat er een song uit aan het groeien is. Dat is een onbeschrijfelijk gevoel. De afwerking van het nummer is dan weer vaak een worsteling.

New beat nog steeds goed vinden is één ding, de stap zetten om zelf een track in elkaar te steken is nog wat anders. Wat heeft jou over de streep getrokken?

BE: Het is begonnen met ernaar te luisteren en net op dat moment achter de computer zitten. Dan ben ik beginnen knoeien met mijn muziekprogramma en had ik bijna direct een stukje new beat. Vervolgens slaagde ik er ook nog in om het uit te werken tot een volledig nummer. En dan ben ik begonnen aan een tweede nummer en merkte ik  dat het weer zo soepel verliep. Dat ik er echt in slaag iets in dat genre neer te schrijven en dat ik m’n creatieve ei er in kwijt kan en dat ik er plezier aan beleef. Op de koop toe kreeg ik al snel positieve reacties en dat overtuigde me om te besluiten dat ik daar toch iets meer moest mee gaan doen.

Was je eerder reeds actief in muziek?
BE: Ja, ik maakte cybergrindcore, een elektronische variant van grindcore. En net vóór ik met Belgica Erotica begon, had ik al enkele new beat-songs gemaakt onder de naam Reagan in Dynasty. Eén song daarvan is op een compilatie van Fenix Fire Records geraakt. Het was de bedoeling dat die compilatie op vinyl werd uitgebracht, maar het is om een of andere reden bij een digitale release gebleven en die release heeft niet veel aandacht gekregen.

Zijn er vandaag nog andere nieuwe new beat-releases? Is het genre aan een revival bezig?
BE: Sinds een aantal jaar zijn er opnieuw enkele artiesten die releases uitbrengen. Ik ben al enkele malen naar party’s geweest die gericht waren op een new beat-revival, maar die trokken toen weinig volk. Een slechte timing misschien? En kort daarna brak de covid-pandemie uit en lag alles stil. En nog steeds ligt alles stil.

Gebruik je dezelfde apparatuur als toen?
BE: Ik werk met een laptop en met oude, goedkope software. Die programma’s kocht ik vele jaren geleden. Eén programma kocht ik 21 jaar geleden in de Fnac voor 2.000 fr. (50 €). Voorts maak ik soms ook gebruik van online-software, die je zelfs niet hoeft te downloaden.

Die verwijzingen naar seks en erotiek, horen die gewoon bij het genre of is dat om een beetje te provoceren?
BE: Voor mij is het enerzijds bedoeld als humor, want naar mijn idee is seks het beste onderwerp voor moppen! En anderzijds is het proberen dat gevoel op te roepen dat ik destijds beleefde als tiener bij die expliciete songs die ik eerder vernoemde. Maar mijn concept kan je nog het beste samenvatten als ‘entertainment’.

Belgica Erotica bestaat al een paar jaar. Hoe zie je dat project nog evolueren?
BE: Fysieke releases, who knows? Ik heb geen idee hoe het zal evolueren. Ik wil me in de eerste plaats amuseren met deze muziek en het plezier van songschrijven beleven. Verder zien we wel wat er gebeurt of op de weg komt.

Je hebt nog andere projecten als Torpedo Tits en Screecher. Hoe passen die in het verhaal van Belgica Erotica?
BE: Screecher is de vertaling van mijn zin om techno temaken, geinspireerd op techno/acid/rave uit de eerste helft van de jaren ‘90. Vooral U96 is een act uit die tijd die me zwaar gebeten heeft. Hun debuut “Das Boot” en hun derde album ‘Club Bizarre’ zijn voor mij absolute toppers. Ook wil ik het gevoel vastleggen dat ik had als jonge studerende twintiger in die tijd. Torpedo Tits is cybergrindcore, waar ik me naar hartenlust mee kan uitleven en waar ik ieder van de pot gerukt idee of mop in kwijt kan. En ik hoop dat het de luisteraar vooral kan entertainen.

Je bent tegelijk ook liefhebber van extreme metal. Zou je ooit grunts of gitaren willen verwerken in een Belgica Erotica-track of is dat een grens te ver?
BE: Dat is een grens te ver, zeker de grunts. Wel probeer ik op vocaal vlak iets anders. Ik neem mijn eigen stem op, waarbij ik tracht te praten als horror-acteur Vincent Price. Dat verwerk ik in de songs van Belgica Erotica. Het begint me nu al een beetje te lukken of beter toch dan het begin.

Van welke metal-track zou je wel eens een dance-remix willen maken?
BE: Ik heb geen specifieke track in gedachten, maar ik denk dat een dance-remix het beste zou passen bij bepaalde goregrind-acts zoals Rectal Smegma uit Nederland of Grunt uit Portugal. Uiteraard droomt iedere liefhebber van techno en metal ervan remixen te maken van Fear Factory of Meshuggah, maar daar zijn mijn muzikale kwaliteiten voorlopig veel te zwak voor, vrees ik.

Welk van jouw idolen mag eens een remix maken van ene Belgica Erotica-track als “Boobs!” of “Master Bay Sion”?
BE: Een remix door U96 lijkt me tof. Of Meshuggah die met enkele samples uit de songs er een metal versie van maken… Een mens mag toch al eens dromen.

Wat brengt 2022 voor Belgica Erotica?
BE: Nieuwe songs komen er al zeker aan in 2022. De zin en het plezier zijn er nog altijd.

https://belgicaerotica.bandcamp.com/

De eerste digitale single van daanV is meteen een schot in de roos. Clubby dansbaar met vette, rollende techno-beats en een paar hints naar new beat (vaag) en EBM (prominenter aanwezig, zeker met die vocalen). Er zitten wel wat veel ideetjes in deze eerste worp en die zijn niet allemaal tot op de bodem uitgewerkt, maar dit is wel een knappe binnenkomer. Het is wachten op de remixen om de leukste stukjes van deze track uit te lichten.

https://www.beatport.com/track/recta/16081999

Cosmic Debris is een nieuwe band uit Nederland. Ondanks de bandnaam en de songtitel van hun nieuwe single zou ik ze eerder bij progressive stoner indelen dan bij de spacerock, maar we zijn hier niet van het hokjesdenken. En deze fijne single heeft ergens halfweg een synth-solo die het geheel wel naar de ruimte lanceert. De vocalen zijn lekker ruw (beetje Lemmy in zijn jonge dagen) en de riffs en baslijnen zijn mooi heavy en knap uitgewerkt. De belangrijkste troef is misschien toch de leuke clip erbij, met een oude Opel Kadett als ruimteschip.
Dit is het soort band waarvoor de term ‘veelbelovend’ uitgevonden werd.

https://www.youtube.com/watch?v=q1DWFV-9F_k&t=3s