Niet nodig om zelf het warm water uit te vinden als je rijkelijk kan vissen in de retro poel van de Amerikaanse muziek. Buffalo Killers keren op hun smerigste momenten terug naar de seventies rock van Blue Cheer (in de bijtende opener “Get it”), gaan elders de southern rock toer (“Graffiti Eggplant”), doen een ommetje via Big Star (“Those days”, “Hey girl”) en halen bij momenten ook hun zonnige Byrds gitaartjes boven. Tevens gaat de zang soms wel heel erg naar Joe Walsh neigen, maar gelukkig gaat de daarbij horende sound meer aanleunen bij The James Gang dan bij de meligheid van The Eagles.
Buffalo Killers zwemmen hier een beetje in hetzelfde vijvertje waarin Chris Robinson (u weet wel, die zingende joint van wijlen The Black Crowes) momenteel rond peddelt met zijn nieuwe psychedelische hippieband Chris Robinson Brotherhood, maar de songs zijn bijlange niet zo uitgesponnen. Bij Chris Robinson kan u gerust 2 jointjes ophebben in één song, bij Buffalo Killers moet u zich haasten om er eentje te smoren in drie songs. Doch, bij allebei zal het effect prachtig samengaan met de muziek. Ga gerust uw gang.
Knap retro plaatje.
Wie zou durven denken dat de ongebreidelde explosiviteit van Mclusky, de vorige band van frontman Andres Falkous en drummer Jack Egglestone, zou zijn afgenomen op de nieuwe Future Of The Left, die is er glad naast. Wij hadden de heren al verwoestend aan het werk gezien op de laatste editie van Leffingeleuren en ze creëerden daar een ongekende energie.
Dat is op ‘The plot against common sense’ niet anders, het is alweer een bloedhete schijf die ontploft in uw gezicht, met hondsdolle songs die razen, blaffen en bijten.
Tussen de razernij weet Future Of The Left toch altijd de melodie te behouden, ook al wordt die geserveerd op een bedje van roestige en knetterende klinknagels. Future Of The Left fluctueert van indie naar bloedende punk, met steeds een brute kracht en rauwe energie verpakt in gevaarlijke beestjes van songs. Op de vlammende punkers “Goals in slow motion” en “I am the least of your problems” klinkt de band als een jonge en woeste Husker Du en in “Polymers are forever” zou je gaan denken dat een geschifte Mike Patton weer in één van zijn furies is geschoten.
Nog wat van onze favorieten : de dreigende basgitaar die wordt ingezet op “Beneath the waves an ocean” maakt de song bijna ondraaglijk fantastisch en “Sorry dad, I was late for the riots” (heerlijke titel) klinkt als Captain Beefheart die door de Sex Pistols is ingehuurd.
Ook als de heren zich inhouden klinken ze dreigend, de snijdende synths op “Guide to men” geven constant de indruk dat de song gaat ontploffen, wat ie uiteindelijk niet doet.
De spanning houdt aan tot de laatste snik, afsluiter “Notes on achieving orbit” is een geweldig anthem van quasi 6 minuten om er in volle furie een knoert van een punt achter te zetten. Moordplaat.
Nieuwe hype ? Kust ons ballen … Het alom bejubelde Alt-J heeft een onbenullig plaatje gemaakt. In bepaalde kunstzinnige kringen noemt men dit minimalistisch, wij houden het op mager en inspiratieloos. Ofwel hebben we het weer niet begrepen. Wel, eerlijk gezegd, dat willen we dan ook niet. Dit is The XX zonder branie, Django Django zonder ritme of Wu-Lyf zonder ideëen. Compleet over het paard getild door alweer de Britse pers en erekandidaat voor de titel meest overschatte hype van het jaar.
Welgeteld twee songs hebben we ontdekt die een beetje de moeite waard zijn, “Something good” en “Fitzpleasure”. Twee.
De 65 jarige rockdichteres , godmother of punk , blijft maar verbazen de laatste jaren . Ze telt al een veertigjarige carrière , is het toonbeeld van vrede, vrijheid, gelijkheid en solidariteit en ze oppert voor een betere wereld en communicatie (no suffer, no war).
Refererend aan de hippie ‘70’s blijven deze thema’s nog steeds actueel! In haar carrière heeft ze na de plaat ‘Waves’ (’79) gedurende een tien jaar over haar gezin (ze was getrouwd met Fred ‘Sonic’ Smith van MC 5 in’80 die in ’94 overleed) ontfermd, en kwam in ’88 terug met ‘People have the power’. En het was een fijne comeback ; een ontmoeting opnieuw, om feller als voorheen het lot van de wereld aan te kaarten, Aarde en Moeder Natuur in de spotlights te plaatsen en de mensheid behouden en zegenen.
De nieuwe ‘Banga’ plaat verwijst naar het hondje van Pontius Pilatus die zijn baasje trouw bleef . ‘Banga’ is ook de lijfspreuk van Patti die trouw blijft aan haar poëtische bezweringen, met een rits psychedelische jams; de plaat is een eerbetoon aan dode zielen ( o.m. de Russische auteurs Michall Boelgakov en Nikolai Gogol , Amerigo Vespacci , Seneca , Amy Winehouse, Maria Schneider of een opbeurend woord aan de slachtoffers van de Japanse aardbeving).
We houden nog steeds van die spannende, broeierige, emotievolle songs , onder haar declamerende voordracht, en bepaald door een heerlijk intrigerend samenspel van gitaar, bas, piano/organ en drums. Een overdadig werkstuk waarbij alles mooi in evenwicht valt.
Uitermate interessante songs en een pakkende cover , “After the gold rush” van Neil Young horen we; een plaat die naar climax gaat met het ruim 10 min durende “Constantine’s dream”. Pure klasse!
Voor een nieuwe Brad willen wij altijd wel met plezier even gaan zitten, omdat de gouden stem van Shawn Smith ons nog steeds kan betoveren. U moet weten dat het juweeltje ‘Family’ van zijn andere band Satchell één van onze favoriete platen aller tijden is.
Het niveau van dat Satchell pareltje wordt hier echter nergens gehaald wordt, ook al staan er een pak aangename songs geparkeerd op deze schijf. De knappe vocale prestaties van Smith ten spijt, worden we niet meer in onze onderbuik geraakt, en dat omdat Smith zijn songs net niet meer zo beklijvend zijn, een zeldzaam pareltje als “Trough the day” buiten beschouwing gelaten.
Niet vergeten dat dit eigenlijk de band is van Pearl Jam gitarist Stone Gossard, dus mag er al eens deftig doorgerockt worden, op het gedreven “Tea Pack” bijvoorbeeld en op afsluiter “Waters deep”, twee songs met een gemeen grunge randje.
Niet hun beste plaat, maar toch zeker de moeite om even een kijkje te gaan nemen in de Trix op 13 februari.
Dat The Killers het grote gebaar in hun muziek niet schuwen is geen geheim. De heren zijn niet vies van galmende stadionrock en konden hier op hun drie vorige platen bijzonder goed mee overweg zonder overdreven opgeblazen te klinken. Hun nieuwste worp is dan ook geen verrassing, er wordt op dezelfde weg doorgegaan, maar nu zijn ze soms wel een beetje te ver gegaan. De dollars lonken ietwat te veel om de hoek en The Killers flirten hier gestaag met de slijmbalgrens. Daar waar men ze vroeger noch verweet te veel als Springsteen te klinken, lijken ze nu bij momenten wel Elton John, en dat is wat ons betreft niet bepaald goed nieuws. Met de meligheid van “Here with me” en “The way it was” weten wij dan ook niet echt wat aan te vangen en ook met het eighties plastiek dat aan “Deadlines and commitments” kleeft hebben wij wat moeite.
Daarnaast hebben ze weer een handvol pakkende en catchy anthems bij mekaar geschreven als “Flesh and bone”, de single “Runaways”, “A matter of time”, “Rising tide”, “Battle born” en de plakker “Be still”, stuk voor stuk songs die gemaakt zijn voor de stadions en die daar gegarandeerd de massa in vervoering zullen brengen.
Dit is The Killers hun kandidatuur voor de grote festivals van volgend jaar, wees er maar zeker dat ze er zullen staan.
Neen, we zijn geen jazzpuristen en de wereld van de jazz zal altijd grotendeels onontgonnen gebied blijven voor ons, maar bandjes die vertrekken vanuit de jazz en er een hedendaags kleurenpallet aan toevoegen van zwevende beats, glooiende soundscapes en duistere elektronica kunnen we best smaken. The Cinematic Orchestra bijvoorbeeld, maar ook zeker deze jonge Engelse band Portico Quartet.
Hun derde titelloze langspeler is immers een pareltje van het zuiverste water. Een pareltje dat zich echter niet onmiddellijk blootgeeft, een mens moet een beetje moeite doen om doorheen de dwarsliggende bomen het bos te zien, maar dat is nu net wat de avontuurlijke muziek van Portico Quartet zo interessant maakt. De songs zijn soms lange sfeervolle tracks die traag ontluiken en dan steevast uitgroeien tot iets heel moois. Hoe meer u er naar luistert, hoe meer wonderlijke geheimpjes ze prijsgeven. Zo zijn de ruwe diamanten “Ruins”, “Spinner” en “Laker Boo” onze favorieten, maar wij vragen u met aandrang om de plaat in haar geheel te beluisteren, alsof het hier een film noir betreft waarin u zich moet laten meeslepen..
Portico Quartet wordt wel eens de Radiohead van de jazz genoemd en daar is wel iets van aan, al was het maar om hun experimenteerdrift en hun eigenzinnigheid aan te duiden, twee eigenschappen die altijd een pluspunt zijn voor boeiende niet alledaagse bandjes als deze.
Dit is een plaat waar het heerlijk wegdromen in is. U gaat best eens kijken en vooral luisteren in de AB Box op 05/12 en u zal begrijpen wat we bedoelen.
Sorry voor Mijnheer Dave Grohl, maar wij hebben op de afgelopen Pukkelpop meer genoten van de legendarische Bob Mould die het twintig jaar oude ‘Copper Blue’ van Sugar integraal kwam voorstellen. Het vonkte op het podium nog even gretig als destijds, alleen zag Mould er een dagje ouder uit (deze grondlegger van de Amerikaanse hardcore punk heeft dezer dagen meer de look van een gezette advocaat dan van het punkicoon die hij wel degelijk is). Na zijn uiterst potige vertolking van die klassieker kwam hij in Pukkelpop met een tweetal nieuwe songs op de proppen die even snedig klonken als ‘Copper Blue’ en die onze verwachtingen naar diens nieuwe plaat meteen de hoogte in stuwden.
Voila, hier is die plaat nu en het is een schot in de roos. De spirit die Mould wist neer te zetten op het podium van Pukkelpop heeft hij nu ook te pakken op deze krachtige ‘Silver Age’, meteen de beste plaat uit zijn reeds goed gevulde solocarrière. Het kan geen toeval zijn dat midden in de periode waarin Mould met het almachtige ‘Copper Blue’ rond de wereld toert, hij op hetzelfde moment een al even energiek nagelnieuw album uit zijn hoed tovert.
Opener “Star Machine” is het ijzersterke begin en toont meteen waarvoor Mould nog steeds staat, een vurige ‘wall of sound’ met een stevige melodie erachter en een laag snijdende vocals er bovenop. Zonder tussenpauze beukt daarna de titelsong op hetzelfde tempo door. Pas vanaf track 5, de sleper “Steam of Hercules” mag de voet lichtjes van het gaspedaal, maar de decibelmeter blijft wel op koers.
‘Silver age’ stoomt zo lekker 10 songs lang door, het typische harmonieuze lawaai van Bob Mould heeft duidelijk niet aan kracht ingeboet. Als de man snedige punkrockers als “Keep believing” blijft maken, mag hij van ons nog enkele jaren doorgaan.
Copper Blue heeft na 20 jaar zijn waardige opvolger.
Die Gentlemen of Verona moeten we goed in het oog houden , hoor . Ze zijn al toe aan hun derde cd, die het titelloze debuut en het in 2010 verschenen ‘Brutally honest’ opvolgt .We hoorden ruwe melodieuze gitaarrock, spannende melodieën en een zangeres, Debby Termonia, die over een emotievolle, heldere stem beschikt en kan hijgen, zuchten en kreunen, wat de songs een meerwaarde bezorgt! Hier zouden Polly Harvey (plaats haar debuut ‘Dry’ er maar eens naast!), de rauwe Kills Alison ‘VV’ Mosshart, Karen O van The Yeah Yeah Yeahs en de onvolprezen nineties ladybands L7 en Babes In Toyland goedkeurend ja knikken.
Die lijn van de vorige cd’s wordt voortgezet , indiegaragerockend , maar iets subtieler en verfijnder soms dan voorheen; een aanstekelijke, broeierige en bezwerende sound , een intense opbouw die durft te exploderen; stevige, snedige hitsige ritmes door de rauwe melodieuze gitaren, pompende bas, denderende drums en een zang om U tegen te zeggen . “Oh” en “Beg” zetten deze toon , en klinken indrukwekkend . Heerlijk . De andere songs moeten echt niet onderdoen en met “Daylight” , “Rachel” , “Get it on” en “I wanna have” is hun visitekaartje onkreukbaar .
Sterk nieuwe plaat trouwens, al voor de derde keer, en dat doen weinigen hen na …
Gezapig , rustig voortkabbelende ‘hangmat’ trippende soulpop horen we van Michael Kiwanuka, die opgroeide in Londen , nadat zijn ouders moesten vluchten voor het regime in Oegande van Idi Amin.
Een handvol sfeervolle hits sieren het debuut, waarbij naast het slepende instrumentarium, hij vocaal emotievol sterk voor de dag komt. “Tell me a tale” , “I’ll get along” en de titelsong zijn de mooiste songs .
Een relaxte nazomerse avond ademen de nummers, en worden stijlvol aangevuld met een country/bluesy tune . Het eerste deel van de cd is alvast bijzonder goed, daarna zakt het wat ineen; je wordt te letterlijk mee- of weggevoerd naar een (droom) wereld van terrasjes bij valavond met een cocktail in de hand .
Aangename, onschuldige soulpop zonder weerhaken horen we, songs in de sfeer van Bill Withers, Marvin Gaye en Al Green.
Achter Mary & Me schuilt het duo Elke Andreas Boon en Pieter-Jan De Waele. ‘We go round’ is de tweede plaat en volgt ‘Songs for Johnny’ op , dat aan onze neus is voorbijgegaan. Shame on me misschien, maar met plezier staan we stil bij hun bezwerende, broeierige indiepop , die dromerig klinkt en een zekere ‘drive’ kan bevatten , onderhuids met een donkere tune. Luistersongs met weerhaken , gebaad in minimalisme of geweven van allerhande kleurschakeringen. En is daar niet ergens in de overtuigende sterke vocale prestaties Soap & Skin te horen?
Er valt op die manier voldoende variatie te noteren in het genre met songs als “Coloring book” , “Drinks on me” , “Beautiful numbers” , “Daylight”, “New kids” en de titelsong .
Mary & Me laat ons allesbehalve ongeroerd!
Een ‘riot girl’ tijdens interviews en in haar teksten, dat is ze wel , maar muzikaal horen we per album van Ditto en Gossip een groeiende versmelting van pop en dance . De rock’n’roll heeft een groovy, stampvoetende tune gekregen, met uitstapjes richting disco , funk en kitsch . Gossip van de opvallende corpulente verschijning Beth Ditto zijn al een tien jaar bezig en braken definitief door bij het grote publiek met de cd ‘Standing in the way of control’ , songs als “Yr mangled heart , “Eyes open” en de titelsong . Hun rock’n’roll rolt meer richting dance en pophits op de cd ‘Music for men’, met o.m. “Heavy cross”.
Op de nieuwe plaat hebben we een geraffineerde aanpak, een reeks aanstekelijke, huppelende, swingende rock’n’roll dansende nummers en sfeervol materiaal, waarbij Ditto vocaal alles uit haar lijf perst . Een prikkelende variatie btw! “A perfect world” en “Move in the right direction” zijn al meteen knallers , maar ook “Into the wild” , “I won’t play”, “Love in a foreign place” en het afwisselende “Get lost” overtuigen sterk. De rock wordt met een laag beats gesmeerd bij Gossip , zonder z’n warme, charmerende intensiteit te verliezen, en gedragen door haar unieke indringende stem . Gossip kan maar fans aanspreken, behouden en … winnen.
Dat de hipsters van Yeasayer geen schrik hebben om nieuwe paden te bewandelen, hadden ze al bewezen met ‘Odd Blood’, de opvolger van hun debuut ‘All Hours Cymbals’. Terwijl ze bij hun eerste worp vooral de mosterd gingen halen bij wereldmuziek, sloegen ze met hun tweede een totaal andere weg in. Ze brachten synthpop met een adhd-randje. Balancerend op de rand van kitsch en aanstekelijke chaos, maar gelukkig net overhellend naar dat laatste.
Op hun derde en nieuwste plaat ‘Fragrant World’ gooien ze het weer over een andere boeg. Deze keer drukken ze het gaspedaal minder vaak in, waardoor het tempo een stuk lager ligt. De gitaren zijn bijna volledig naar de achtergrond verwezen en we krijgen R&B en psychedelica-invloeden voorgeschoteld. De songs zitten volgepropt met elektronische achtergrondgeluidjes en zetten de luisteraar vaak op het verkeerd been. Dit alles zorgt ervoor dat ‘Fragrant World’ wellicht de minst toegankelijke plaat van de groep is geworden. Het is even doorbijten bij de eerste luisterbeurten, maar daarna is het bijna onvermijdelijk om geen lichte verslaving aan deze cd over te houden.
“Henrietta” behoort bijvoorbeeld zeker tot hun beste songs. Hier wordt het experiment voor de verandering wel eens tot het minimum beperkt, en dat blijkt goed uit te pakken. Het bewijs dat deze jongens ook goede songschrijvers zijn. De bloedmooie mantra “Oh Henrietta, we can live on forever”, dat de laatste twee minuten constant herhaald wordt, blijft dagenlang in je hoofd rondspoken. Ook “Reagan’s Skeleton” met zijn botergeile baslijn , aanstekelijke synths en killerrefrein is verdraaid catchy en zal wellicht het grootste hitje op ‘Fragrant World’ worden. De rest van de songs zijn moeilijker te doorgronden, maar door de vele weerhaakjes blijft het boeiend luistervoer.
De eerste minuut van “Folk Hero Shtick” doet denken aan Goose, maar dan zorgt een akoestisch intermezzo ervoor dat de song een heel andere richting uitgaat dan eerst gedacht. De strijkerspartij op het zeer R&B-achtige Longevity en de dwarsfluit in het begin van “Demon Road”, trekken het geluid van de plaat verder open. Enkel het einde van “Blue Paper” rakelt nog eens herinneringen op aan de beginperiode van Yeasayer. De harmonieuze, meerstemmige zanglijn had zo op ‘All Hour Cymbals’ kunnen staan.
Smashing Pumkins was in de jaren negentig een essentiële gitaargroep die drie fantastische platen maakte met als absolute hoogtepunt het onklopbare ‘Siamese Dream’ uit 1993. De band mocht in die tijd gerust in één adem genoemd worden met invloedrijke groepen als Nirvana en The Pixies. Daarna ging het wel heel snel bergaf, het donkere album ‘Adore’ kon er nog net mee door, maar hetgeen daarna kwam (‘Machina/ The Machines of God’ in 2000 en het niet te pruimen come back vehikel ‘Zeitgeist’ in 2007) was huilen met de pet op. Frontman Billy Corgan had het zot in zijn kop gekregen, hij gooide alle oorspronkelijke leden de deur uit en begon zodanig te zwijmelen over God en Krishna dat wij hem spontaan in een diepe kerker zouden gegooid hebben.
Sedertdien neemt niemand Billy Corgan nog serieus en zijn er ook nog weinigen die zitten te wachten op een nieuwe Pumpkins plaat. Met ‘Oceania’ is dat er nu toch van gekomen, hoewel, naast Corgan zelf zit er geen enkel origineel groepslid meer in de band en toch blijft de koppige zeurpiet hardnekkig vasthouden aan de groepsnaam. Maar goed, hij is de baas. Wat moeten we nu met ‘Oceania’? Toch eerst even grondig beluisteren voor we de hakbijl bovenhalen.
Tot onze verbazing zit het met openingstrack “Quasar” meteen goed, de song drijft op een jachtige groove die we sinds ‘Siamese Dream’ niet meer gehoord hebben, en dat is inmiddels al bijna 20 jaar geleden. Het kan haast niet anders dan dat het daarna terug naar af gaat, songs als “Panopticon” en “Violet Rays” kunnen inderdaad niet tippen aan de kracht van die binnenkomer, maar we gaan nu ook niet meteen onze skip toets indrukken. Vanaf het sullige synthesizer riedeltje van het melige “One diamond, one heart” begint het toch weer aardig naar ongepast melodrama te stinken en met de ballad “Pinwheels” wordt onze argwaan bevestigd. Dan toch die hakbijl ? Ja, dus, want de titelsong is een draak van negen minuten slechte progrock en ook van het stroperige “Pale Horse” gaan onze tenen krullen. En dan plots, als de moed ons al zwaar in de schoenen is gezakt, komt een lekker ouderwetse old school Pumkins song “The Chimera” (zoals ‘Gish’ en ‘Siamese Dream’ er vol van staan) de meubelen redden. Een tijdelijke opklaring, zo blijkt want daarna zakt de pudding terug in.
Niet zo slecht als ‘Zeitgeist’ dus, maar ‘Gish’ en ‘Siamese Dream’ zijn mijlenver uit de buurt.
‘Oceania’ is een plaat als een dementie patiënt, met een paar onverhoopte nuchtere momenten als heuse opflakkering, maar over ‘t algemeen is het brein een hopeloos gestoord zootje die niet meer normaal te krijgen is.
Nederlands 
Français 
