De Italiaanse Melodieuze doom/death metal band Invernoir bracht zijn debuut uit, 'The Void And The Unbearable Loss'. De Italianen nemen het genre op hoogstaande wijze van melodieuze doom ter harte voor wie houdt van een intense duisternis.
'The Void and the Unbearable Loss' is een opening song die langzaam klieft door je donker hart, op bedwelmende en lichtjes oorverdovende wijze. De grote sterkte zijn de gitaarriedels en de drumpartijen; de vocals klinken clean of het zijn rauwe grunts die nog dieper in ons hart snijden. Net door die trage , intense opbouw neigt het geheel eerder naar doom dan naar death metal; het huiveringwekkende, traag opgebouwde “Cast Away” is een mooi voorbeeld. Laat je hypnotiseren en meedrijven naar die donkere gedachten in je onderbewustzijn. Invernoir klinkt verder in die lijn overtuigend op “The Burden”, “A Night'” en het wondermooie “The Loneliest”.
De band zorgt voor een zwevende melodie van intense duisternis , gedragen door emotionele vocals. Je voelt je wegglijden naar donkere oorden . Op dit debuut drukt de Italiaanse band op meesterlijke wijze zijn stempel in het genre.
Tracklist: The Void and The Unbearable Loss 07:03 The Path 07:02 House of Debris 05:57 Suspended Alive 05:37 Cast Away 07:09 The Burden 05:28 At Night 06:08 The Loneliest 07:00
Melodic Death doom Metal
The Void And The Unbearable Loss
Invernoir
Wardrobe is het project rond singer-songwriter Johan Verckist. De man is een muzikale veelvraat. In het project Wardrobe laat hij zich omringen door gedreven top muzikanten.
In 2017 bracht Wardrobe het debuut 'Crawling' uit. We schreven daarover: '' Als in een oase van complete rust en zen, vertoeven we met veel plezier in de muzikale wereld van Wardrobe. We raden aan de plaat in één ruk te beluisteren, omdat dat weldadig gevoel van innerlijke rust je pas overvalt als deze plaat is afgelopen. Echter zijn elk van deze song onontgonnen parels van immens welbehagen, dat we met geen woorden kunnen omschrijven. Meteen is de eerste hartenbreker van een schijf, een feit."
Dat zet Wardrobe verder in de verf op 'Giving Up A Ghost'. Wederom een parel, waar je ook hoort dat de band zijn eigen grenzen blijft aftasten en verleggen.
Ondertussen hadden we een interview met Johan die de verdere plannen van Wardrobe uit de doeken deed: http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/79149-wardrobe-in-de-eerste-plaats-is-het-belangrijk-om-voor-elkaar-te-zorgen-dat-komt-altijd-op-de-eerste-plaats-natuurlijk-maar-ik-zou-liegen-als-ik-zou-zeggen-dat-het-niet-kunnen-optreden-me-enorm-bevalt.html
Onlangs verscheen de nieuwe plaat 'Jason' . “Vaudeville” geeft de toon aan van een donker allegaartje. De song begint weemoedig, sober, en spat open op het einde; alle registers worden opengetrokken in een wervelstorm aan emoties.
Emoties zijn trouwens de rode draad. Niet dat het allemaal somber en tristesse is, maar we komen uit aan de meer donkere kant van Wardrobe op 'Jason'. Luister maar naar songs als “Don’t stop” of “Astral Sciene”; op weemoedige wijze wordt de gevoelige snaar van de luisteraar geraakt, zonder het feestelijke uit het oog te verliezen.
'Jason' laat algemeen dus een eerder melancholische kant zien van Wardobe . Ergens zien we de geest van Leonard Cohen passeren als we “Nail House” horen. Diezelfde intensiteit en warme uitstraling van een artiest als Cohen , kom je op veel songs tegen.
“Sugar Pyramids” en “Under the punches” gaan de up tempo toer op, zonder die melancholische ondertoon uit het oog te verliezen. “Cardboard City” beëindigt dan ook mooi de plaat.
Wat is het bijzondere aan deze band? Geen enkele plaat klinkt als de vorige. 'Jason' toont een veelzijdige band. Johan beklijft , bezorgt je een krop in de keel , maar dompelt je niet onder in al te depressieve gedachten, gezien de kleur in dit weemoedig materiaal .
‘Jason’ is een veelzijdig pareltje van Wardrobe, aanstekelijkheid en melancholie worden verbonden tot een kleurrijk geheel.
Tracklist: Vaudeville 03:29 Dead End Kids 03:36 Vexed Question 02:55 Walk Away 03:46 Goldilocks 02:34 Don't Stop 03:19 Astral Science 03:35 Nail House 03:54 Sugar Pyramids 05:26 Under the Punches 03:21 Cardboard City 03:55
alternatief/indie
Jason
Wardrobe
Dirk Ivens heeft binnen het wave/EBM wereldje een iconische reputatie opgebouwd. Niet enkel met Absolute Body Control, The Klinik, Sonar of Motor!k- ook met Dive timmert hij al dertig jaar aan de weg binnen de elektronica. 'Where do we go from here' is opnieuw een pareltje in het genre . Hij krijgt de medewerking van Jan Dewulf, de man achter o.a. Diskonnekted en Your Life On Hold. Een meerwaarde trouwens …
Op “Inside Your Head” - een song die in je hoofd blijft hangen - laat de grootmeester horen een dunne lijn te bewandelen tussen aanstekelijke wave en rauwe EBM. Donker is het in elk geval, al vanaf hun sprankelend debuut uit 1990. Er is niet zoveel veranderd, Dive slaagt er na al die jaren nog steeds in beats te creëren die aan je ribben blijven kleven. Stil zitten is onmogelijk. “Slave to Desire”, “Black Star” , “Dark place” en “Death Machine” hebben een hypnotiserende , bedwelmende, verslavende inwerking en weten de dansspieren aan te spreken. We hebben een meeslepend sfeertje; donkere walmen waaien over ons hoofd.
“Facing the moon” klinkt aanstekelijk dreigend en heeft enige lichtvoetigheid. “Invisible” en “Where do we go from here” nemen je verder mee ….
En surplus zijn er EP’s en remix versies van “Inside Your Head”, “Death machine” , “Black Star” en “Leave me be” (Suicide Commando Remix) . Dive tast zijn eigen grenzen af. Dive bewijst stevig op de troon te zitten in het Wave/EBM genre.
Klasse wat Dive al dertig jaar weet te doen …
Tracklist: Inside Your Head 04:26 Black Star 04:18 Slave To Desire 03:30 Leave Me Be 04:18 Facing The Moon 04:08 Dark Place 04:24 Death Machine 04:52 Invisible 03:26 Where Do We Go From Here 06:24
Inside Your Head (Ep Version) 03:50 Death Machine (Numb Remix) 06:18 Black Star (Ep Version) 04:00 Leave Me Be (Suicide Commando Remix) 04:24
Elektronische muziek/EBM
Where do we go from here
Dive
Als we iets horen van Consouling sound of Consouling Agency , dan zijn de oren gescherpt …Pothamus is een Mechelse band die met hun debuut 'Raya' ene bonte mengeling speelt van sludge, doom en sferische postrock. Het trio gaat intens en emotioneel te werk; beelden worden opgeroepen; een dunne lijn tussen licht en duisternis wordt bewandeld.
Opener “Orath” is een klepper van circa elf minuten, de luisteraar wordt meegesleurd naar een duistere en mysterieuze wereld, in een breed kader, waarbij wordt geflirt met geluidsnormen overschrijdend gedrag en ingetogen sounds, die je hart een zekere gemoedsrust brengt, zonder de lichtjes dreigende ondertoon uit het oog te verliezen.
De golvende bewegingen houdt de aandacht scherp. Luister maar naar “Viso”, weer zo’n huzarenstuk van meer dan negen minuten. Die sfeer blijft Pothamus aanhouden, ook al gaat het er bij de kortere songs “Heravis I” en “Heravis II” iets losser aan toe. Zwaarmoedigheid en een deugddoende gemoedsrust daalt over jou neer.
De donkere kant van sludge, doom en postrock wordt aangesproken. Luister maar naar het ellenlange “Raya”, zestien minuten lang. De gitaarriedels geven de toon aan , maar er is ook voldoende ruimte voor percussie en drums. Een opbouw die naar een climax leidt, wat hen in dat sludge/doom wereldje uniek maakt .
In elk geval brengt het trio een emotioneel meesterwerk uit. Op de luidruchtige momenten voelen we angst, vertwijfeling en een gemoedsrust , drie belangvolle componenten .
Wie houdt van intens donkere muziek die op het buikgevoel inwerkt, dat perfect klinkt , gedreven door percussie, aangevuld met zang en gitaar die door je lijf giert, zal in dit bijzonder donker debuut van Pothamus zeker zijn gading vinden.
Orath 11:08 Viso 09:26 Heravis I 03:14 Heravis II 04:35 Raya 16:18 Varos 04:53
sludge/doom/postrock
Raya
Pothamus
De Duitse muzikant en componist Tim Linghaus is geen onbekende. In 2018 bespraken we reeds de knappe plaat 'Memory Sketches': ''Tim Linghaus slaagt er dus in ook je verhaal te vertellen, in zestien heel mooie songs. Intiem en intens gebracht, Tijdens dat verhaal van amper 33 minuten, sloten we de ogen. Met een lach en een traan” .
Nu verscheen 'Venus Years' met vocale bijdragen van grote artiesten als James Blake. Het is wederom een concept album, deze keer over hoe je als kind omgaat met een echtscheiding. Het is belangrijk deze schijf in zijn geheel te beluisteren …
Elke song duurt ongeveer drie minuten. Samen vormen ze dus het persoonlijk verhaal over omgaan met die scheiding, de aspecten worden op ingenieus, ingetogen wijze uit de doeken gedaan. Je pinkt een traan weg, of door de warme vocals krijg je een krop in de keel.
Het geheel is dus belangrijk. Het interessante is dat Tim geen standpunt inneemt, of een bepaalde mening door je strot ramt. Een zachtmoedige walm waait en prikkelt de fantasie. Op de vraag 'hoe ga je als kind om met een scheiding?' worden al de aspecten daaromtrent bekeken.
De filmische aanpak van Tim Linghaus raakt de gevoelige snaar. Tim Linghaus probeert je zeer bewust uit de comfortzone te halen omtrent de thema’s . Wie begrijpt echt wat een kind voelt in zo een situatie? Weinigen… Tim onderstreept het op subtiele wijze .
Aangrijpende schoonheid die je doet nadenken over zo’n onderwerpen, in een sober kader; eens je de trip aanvat, met een open geest, gaat een mooie wereld open, zoekend naar antwoorden op het onderwerp… Muzikaal is dit innig genot.
Tracklist: Biographical 02:15 Danger Zones 03:16 Love And Dust 02:38 Unfold 01:23 Warhorses 02:42 Roads 01:08 You Called It Love 03:21 Bonds 02:43 Rebuild 06:56 Tape From 1973, Pt. I (School Couples) 01:35 K In A Wafting Cape 00:56 Us In Your Rear-View Mirror 00:49 Bloodstained 03:34 Home For The Kids 03:40 Ghost 05:05
Electronica/ambient/piano
Venus Years
Tim Linghaus
Entheogen is een vrij jonge band uit Gent. Het Belgische viertal bestaat uit Laurens de Cock (vocalen en gitaar), Keyvan Valamanesh (gitaar), Anton Hellemans (basgitaar) en Chey Mahieuin (drums). Op hun muziek kun je geen label kleven. Het is een debuut die hun veelzijdigheid onderstreept.
Na een prachtige, veelkleurige intro, zijn we vertrokken voor een trip die ons brengt naar de death/progressieve metal, met een streepje black metal en postrock. Een hele mengelmoes die niet zorgt voor chaos, maar eerder voor een unieke versmelting van die stijlen. “Fade” is daar al een zes minuten lang voorbeeld van, ook zijn er bitter weinig vocalen te bespeuren. “Disintegration” heeft dat elementje blackmetal meer. “Other world” is dus vooral een instrumentaal huzarenstuk van progressieve metal, blackmetal, deathmetal en postrock. Meer nog, Entheogen gaat alle kanten uit in die genres , die donkere en dreigende klankentapijtjes voor ons uitspreidt. Ze houden van experimenteren, “Of Remembrance” en het afsluitende “Mountainous Wave” zijn er mooie voorbeelden van …
De band brengt laag per laag toe in hun sound , lichtjes ingetogen, opbouwend en oorverdovend naar een climax toe .
De Gentse band heeft een debuut uit dat de avonturiers in het genre optimaal kunnen smaken …
Tracklist: Entering the Other World 01:49 Fade In 06:00 Disintegration 07:14 of Remembrance 06:05 Mountainous Wave 07:39
Thisquietarmy die we al jaren volgen, ging voor de nieuwste release een samenwerking aan met virtuoos Michel Langevin (Voïvod) ; we citeren even: '' Het eerste gezamenlijke sci-fi drone metal album van Thisquietarmy (Eric Quach) en Michel " Away " Langevin van Voïvod. De twee wereldreizigers hebben in het geheim samen uren muziek opgenomen, en dit is slechts fase één. 500 exemplaren geperst op neonblauw vinyl. Zwaargewicht 24pt flip side jack met bedrukte binnenmouw en mysterieuze spot matte vernis. Wordt geleverd met een Away glow-in-the-dark zeefdruk en een ansichtkaart. "
'The Singularity, Phase I' biedt een wereld van mysterieuze duisternis, De intense pulsen van drum en gitaar drijven je tot een punt van waanzin. Het duo verstaat solo al de kunst de grenzen van het oorverdovende af te tasten ; Away is een veelzijdig drummer net als Eric Quach als gitarist ; hij slaagde er zelfs in het Bos op Dunk!festival je tot volstrekte rust te brengen of de aarde onder je voeten te doen daveren. Wat een intens kader.
In de 50 minuten klinkt hun de drone adembenemend. Beide heren proberen elkaar niet te overtroeven, maar vullen elkander aan in dit concept.
Elke song hoef je dus niet apart te benaderen, maar als een geheel … Titels als “Alpha 0000 0001” - een klepper van meer dan tien minuten – “Alpha 0000 0010” en “Beta 0000 0100” spreken voor zichzelf… ze bouwen laag per laag op naar een drum/gitaar climax , ingetogen en dreigend ; alle registers worden open gegooid door oorverdovende donderslagen die de trommelvliezen doen barsten en zorgen voor een hypnotiserende werking op je gemoed.
Het duo biedt een bijzonder mystieke, fantasieprikkelende wereld van geluiden die op ons afkomen.
We zijn benieuwd naar wat Away en Thisquietarmy nog meer uit hun mouw zullen schudden. 'The singularity, Phase I' is alvast een intens meesterwerk dat ons door elkaar schudt en verweesd doet achterblijven; uiteenlopende emoties borrelen op. Een aanrader voor drone liefhebbers …
Tracklist: Alpha 0000 0001 10:28 Alpha 0000 0010 05:36 Alpha 0000 0011 05:53 Beta 0000 0100 13:44 Beta 0000 0101 09:44
sci-fi drone metal/experimenteel
The Singularity, Phase I
P572
Thisquietarmy x Away
Als je circa tien jaar wacht om eindelijk je debuut uit te brengen, dan doe je het beter op een epische manier, moet Cristiano Filippini hebben gedacht . De klassiek geschoolde Italiaanse componist heeft wel enkele instrumentale albums op zijn naam staan, en heeft daardoor in bepaalde kringen naam en faam verworven. Nu brengt hij dus onder de naam Cristiano Filippini's Flames of Heaven een plaat uit waarbij elementen van power- symfonische metal worden verbonden met die klassieke muziek.
Wie houdt van een opvallend epische aanpak binnen de metal scene, zal smullen van deze best lange plaat.
Vanaf “The Force Within” worden ellenlange gitaar riedels verbonden met vocale hoogtes en laagtes, die een adrenalinestoot of een krop in de keel bezorgen Een dubbele basdrum, melodieuze riffs en een snuifje keyboard geven de toon aan bij epische songs “The Fight for Eternity”, “Against the Hellfire” en “Always with you”.
Cristiano's Filippini's Flames of Heaven brengt een ware rock opera voor die van begin tot einde nooit verveelt; luister maar eens naar “Lightning in the Night” en “Missing you”. Met een vuist in de lucht brul je de songs uit volle borst mee. Met die hoge stem van hem worden uiteenlopende emoties aangesproken en geluidsmuren verpulverd. Nergens valt er een speld tussen te krijgen. De ene klassieker na de ander schudt dit gezelschap uit hun mouw. Vaak toont Cristiano zich zelfs van zijn gevoelige kant , zoals bij “Missing You” , een welgekomen afwisseling tussen al dat power metal geweld.
Cristiano Filippini's Flames Of Heaven ontwijkt trouwens de val waar veel power metal bands in trappen, om allemaal een beetje hetzelfde te klinken. Deze Italianen klinken origineel en fris binnen dat wereldje.
Op deze heerlijke rockopera is een meester aan het werk, een ware 'The force Within'.
Tracklist: The Force Within - We Fight For Eternity - Far Away - Against The Hellfire - Always With You - Dying For Love - Finding Yourself - Lightning In The Night - Missing You - Moonlight Phantom - The Angel And The Faith - Ab Angelis Defensa - Missing You (Acoustic Version)
The Force Within
Cristiano Filippini's Flames Of Heaven
Hardlife Promotion/Limb Music
Candy Opera, opgericht in 1982, is een gitaarpopband uit Liverpool, die na een onderbreking van 25 jaar terug is gereformeerd; het succes van hun eerste album, '45 Revolutions Per Minute' werd in 2018 opnieuw uitgebracht via Berlin's Firestation Records. Met die schijf bewees de band dat het vuur nog steeds brandend is, een frisse heropstart. Het nieuwe 'The Patron Saint of Heartache' is een bevestiging daarvan.
De band verbindt verschillende area's binnen de muziek. De jaren '60, '70 en '80 worden met elkaar verbonden door het bijzonder aanstekelijke “These Days are Ours”; de band klinkt niet gedateerd. Integendeel! Ze stoppen diezelfde area's in een nieuw kleedje. Het zorgt ervoor dat een band als Candy Opera ook na al die jaren zijn stempel drukt op de muziek.
De songs blijven aan de ribben kleven. Vaak zorgt Candy Opera voor een gevoelige snaar die harten breekt, zoals het wondermooie “Real Life” . Je krijgt een gelukzalig gevoel en het spreekt de dansspieren aan. Elke song is een bouwsteentje om je hart te verwarmen; kortom, een bijzondere parel om te koesteren.
Candy Opera verlegt z’n grens, weet zichzelf heruit te vinden en treedt buiten de comfortzone. Hartverwarmende schoonheid dus . We hopen dat ze na deze parel ‘The Patron Saint of Heartache’ nog zo’n werk kunnen uitbrengen …
Tracklist: 01. These Days Are Ours 02. Tell Me When The Lights Turn Green 03. Crash 04. Start All Over Again 05. See It Through Your Eyes 06. Five Senses, Four Seasons 07. Real Life 08. Enemy 09. Freedom Song 10. Hashtag Text Delete 11. Rise (If That's What People Want) 12. Crazy 13. Gimme One Last Try (Bonus Track) 14. There Is No Love (Bonus Track)
Wij houden van bands en artiesten die na al die jaren zichzelf proberen heruit te vinden. Cabaret Voltaire wordt beschouwd als één van de pioniers van de industriële muziek.
De band is al actief van 1973! In de jaren heeft Cabaret Voltaire altijd zijn stempel gedrukt op het genre; in eerste instantie als trio, Chris Watson, Richard H. Kirk en Stephen W. Mallinder; later als duo. In 2014 blies Richard H. Kirk Cabaret Voltaire na een lange pauze nieuw leven in . En nu is er , een kwart eeuw na de laatste plaat, een nieuwe 'Shadow Of Fear', een meesterwerk van industrial muziek kun je wel zeggen .
Al vanaf “Be Free”, een donker elektronisch staaltje , worden we op onze wenken bediend. Uiteraard hoor je de stokoude Cabaret Voltaire , maar de band klinkt niet gedateerd. “The Power (of there knowledge)” laat een band - of toch een top artiest - horen die zijn grenzen in het genre aftast.
“Universal Energy” is energiek .Cabaret Voltaire verstaat de kunst je te hypnotiseren, door het klankentapijt en de aanstekelijke beats. Ook afsluiter “Vasto” zet het in de verf.
Cabaret Voltaire heeft lang gewacht om iets nieuws op de markt te brengen, en stelt dus zeker niet teleur. Kirk haalde alles naar boven die eigen zijn aan het concept van Cabaret Voltaire; hij wist het verder te verfijnen en uit te werken. Hij tast grenzen af en durft buiten de lijntjes te kleuren . Cabaret Voltaire, intussen een solo project van Kirk, zit in het genre stevig op de troon. Een donkere , aanstekelijke industriële topplaat dus.
Tracklist: Be Free 06:24 The Power (Of Their Knowledge) 06:30 Night Of The Jackal 06:37 Microscopic Flesh Fragment 06:02 Papa Nine Zero Delta United 07:43 Universal Energy 10:58 Vasto 07:40
Tombstones In Their Eyes is een psych rock band uit Los Angeles die sinds 2015 aan de weg timmert. De invloeden van Tombstones In Their Eyes zijn uitgebreid, van Mogwai over Electric Wizards naar Melvins. We menen zelfs Pink Floyd te herkennen.
Kenmerkend aan de band is een sound die langzaam maar zeker open getrokken wordt tot een hemelse climax. Tombstones In Their Eyes biedt een veelkleurig palet aan. De combinatie van die psychedelisch bevreemdend aanvoelende klanken, met post rock en andere, die naar een climax gaan, zorgen ervoor dat je in een diepe trance terecht komt, meeslepend en oorverdovend; eind november kwam een verzamelplaat op de markt ,'Collection'.
Tombstones In Their Eyes biedt de fans dus een mooi overzicht; een collectie van songs uit de plaat 'Sleep Lover' (2015) tot 'Maybe Someday' uit 2019; het bestrijkt een periode van vijf jaar ononderbroken psychedelische shoegaze van een indrukwekkend hoog niveau.
De sterkte van Tombstones In Their Eyes is de emotionele beladenheid. Ook de ingetogeheid en het adembenemend mooie zorgt ervoor dat je rusteloze hart tot gemoedsrust wordt gebracht.
'Collection' is een perfect album voor de shoegaze fans , die een kwalitatief hoogstaande band wil ontdekken. Negentien shoegaze nummers horen we, een emotionele, kleurrijke rollercoaster die ons op vele manieren raakt.
Tracklist: Sleep Forever - My Head Is Fighting Me - Happy - Gone Again - I'm Already There - I Can't See The Light - Bad Clouds - Everybody's Dead - You're To Blame - I Want To Fly - Separate - Always There - Another Day - Fear - Shutting Down - Take Me Home - Silhouette - Take Me Away - Nothing Here
psych/shoegaze
Collection
Tombstones In Their Eyes
We citeren even de informatie op de bandcamp pagina van Winterstille: "Xavier Kruth en Gerrry Croon ontmoeten elkaar als redacteurs van Dark Entries, een online Nederlandstalig muziektijdschrift gespecialiseerd in donkere muziek. Ze delen een voorliefde voor gothic rock, darkwave, symfonische metal en aanverwante stijlen, met een bijzondere liefde voor groepen als Goethes Erben, Sopor Aeternus en vooral Lacrimosa."
Onder de naam Winterstille brengt men met 'Puin Van dromen' een gevarieerd debuut uit , bestemd voor een ruim publiek.
“Drink Nog een Glas” zou je een kleinkunst parel kunnen noemen, maar het is veel meer dan dat. Het geeft aan hoe gevarieerd en doordacht dit duo tewerk gaat. We horen op het mooie “The Shores of Normandy” de verwevenheid van kleinkunst , folk en chanson, met een donker kantje, dat fijngevoelig en toegankelijk klinkt; Ierse of Schotse folk komen boven drijven. We vallen dan ook voor dit duo en deze knappe plaat.
Bij elke song verrast Winterstille je aangenaam. Luister maar naar “Vrij zinnig lied”, een kleinkunst song, die buiten de lijntjes durft te kleuren. Winterstille drenkt je bovendien in een bad van melancholie, maar kan ook dreigend, grimmig klinken. Trouwens, het duo brengt vele variaties aan in die chanson , folk en gothic , waardoor je er zelfs geen muziekstijl meer kunt op kleven. Top. Het weemoedig mooie “Und sie Tanzten” bezorgt je een krop in de keel, binnen een verstilde omgeving.
In elke song laat Winterstille een tipje van hun muzikale sluier los . Het maakt de plaat sterk en mooi . Wie houdt van avontuur in deze stijlen , haalt best 'Puin van dromen' in huis, dat gedrenkt is in pure schoonheid. Afsluiter “Als ik mijn leven overschouw” ondertekent dit nogmaals.
Winterstille bewandelt de dunne lijn van donker en licht en gaat van melancholie , weemoedigheid naar een aanstekelijke sound , met een lach en traan.. Dat is Winterstille, in alle pracht, praal en glorie.
Tracklist: Drink Nog Een Glas 03:32 If I Would Only Know 05:49 Boze Wolven 03:27 Sans Rien Dire 05:55 Partizanen Van De Volle Maan 04:31 The Shores Of Normandy 04:40 Und Sie Tanzten 05:28 Vrij Zinnig Lied 03:51 Egmont Park 05:20 Als Ik Mijn Leven Overschouw 04:51
folk/chanson/goth
Winterstille
Puin van dromen
De pure, onvervalste rock- en alto country van Drive-By Truckers is diep geworteld in de Amerikaanse Zuidelijke staten en zorgt steevast voor pure energie op het podium. De band is sinds 1996 onderweg en heeft sinds die tijd voldoende zijn stempel gedrukt op het genre. Onlangs heeft Drive-By Truckers een nieuwe plaat, 'The New OK' ,uitgebracht ( in december op vinyl). De band bewijst na al die jaren aanstekelijkheid en krachtdadigheid te combineren en uit te stralen.
Drive-By Truckers straalt enorm veel energie uit op deze plaat. Er schuilt ook een boodschap, o.m. protest tegen Trump en C°. “The Perilous Night” is een protestsong , een verwijzing naar de dood van Heather Heyer, door een neonazi dood gereden, surplus de reactie van Trump hierop.
Het slotnummer is een cover van The Ramones uit 1981; In 2½ minuut gooit de band in de vuige rocker “The KKK Took My Baby away”, alle woede er uit.
Boosheid is de rode draad op deze bijzonder krachtige plaat; de warme stem durft een grimas, boosheid uit te stralen en de gitaarlicks klieven als een bot bijl. Ze zorgen ervoor dat Drive-By Truckers weer een ijzersterke schijf uitbrengt die van begin tot einde aan je ribben kleeft.
Drive-By Truckers bracht in de eerste maand van 2020 het buitengewoon fraaie ‘The Unraveling’ uit. Een plaat waarmee de band bewees nog steeds stevig te kunnen uitpakken. Het was oorspronkelijk niet de bedoeling nu al een nieuwe schijf uit te brengen, maar deze corona crisis heeft de plannen veranderd. Treurig zijn we daar niet om want opnieuw levert Drive-By Truckers sterk material af, die je ook doet nadenken over toestanden in de wereld. ‘The New Ok’ is een rockende schijf, met een duidelijke boodschap.
Het leuke is dat de band lekker stevig kan uitpakken; ook de soulvolle, bluesy songs, die eerder een rustpunt vormen, overtuigen.
Tracklist: The New OK 04:25 Tough To Let Go 04:49 The Unraveling 02:43 The Perilous Night 04:36 Sarah's Flame 03:31 Sea Island Lonely 04:20 The Distance 04:05 Watching The Orange Clouds 05:15 The KKK Took My Baby Away 02:31
Het betreft andermaal een samenwerking tussen Sanchez (o.a. El Caballo) en Dirk Da Davo. Na de ‘Z’-EP trok Sanchez in 2019 op tour met El Caballo. Toen covid iedereen in de ban sloeg , besloten ze in die rare tijden in Punta Mita (Mexico) muziek op te nemen. De titel, die o.a. verwijst naar die rare tijd, was snel gevonden. ‘Strange’ is ook de rode draad doorheen de 6 nummers op dit mini album. Als toemaatje staan nog 2 andere versies van “When Strangers Pass By” op.
Ook ditmaal weer een interessante mix van elektro, wave, dance en zuiderse invloeden. Luister maar naar de gitaartjes op “When Strangers Pass By” en je waant je op een strand in Mexico of Brazilië. Een nummerke dat wat kleur aan deze donkere tijden geeft. En daarbij is het ook wel catchy en radiogevoelig. “People Are Strange” is een cover van de welbekende song van The Doors. Het is niet altijd makkelijk om een erg bekend nummer te coveren maar ze slagen toch wel goed in hun opzet. Het nummer heeft hier duidelijk hun eigen stempel meegekregen en werd omgebouwd tot een Electro wave song waar de psychedelische vibe toch nog in rondwaart. “Grow Strange” opent heel sfeervol. Het doet mij denken aan iemand die de omgeving opneemt wanneer hij wakker wordt na een zware nacht. Het heeft ook een beetje die zweterige mood in de lenden. De bas is prominent aanwezig. Echte teksten vind je hier niet terug. De spaarzame vocals dienen alleen ter inkleuring van de track. “How Strange Can You Get” gaat een beetje verder op die ingeslagen weg maar krijgt dan plots een steviger beat waardoor het meer een clubtrack wordt. Deze lijkt mij heel interessant te zijn voor DJ’s. Ook “Rainbows” is dansbaar en catchy maar heeft meer een klassieke songstructuur. “Shine The Light” sluit misschien nog het meest aan bij wat Dirk Da Davo in het verleden deed. Dit vanwege de kenmerkende zang, de donkere sfeer en de distortion gitaar.
“StRaNgE” is een aanstekelijk albumpje en de mix tussen de twee muzikanten (met een andere achtergrond) werkt goed. Nice.
https://youtu.be/Iwd9E5emsWw
Nederlands 
Français 
