De Zeeuwse singer-songwriter Ellen Shae is al van haar 7de actief met muziek bezig, te beginnen met de lokale fanfare, op dwarsfluit. Ze vond haar eigen weg in de muziekwereld, waarbij haar stem en akoestische gitaar de elementen waren om de wereld te veroveren. Na het debuut 'My Widow' (2014) en de opvolger 'Clouds' (2017) was het vorig jaar tijd voor een nieuw hoofdstuk. 'Caged Bird' was het resultaat , haar indrukken en ervaringen horen we op een intiem breekbare wijze .
“Caged Bird”, de titelsong geeft al aan welke richting deze plaat uitgaat. Ellen heeft een hartverwarmende mooie stem. Muzikaal klinkt ze erg divers, het breekbare, broze treedt op het voorplan. De zalvende klank van celliste Sera Smolen zorgt voor een folks sfeertje . Ook de andere muzikanten hebben een sterke inbreng.
Ellen Shae raakt met haar variërende vocals. Luister maar eens naar het ontroerende “Toby”. Op subtiele wijze weet ze ook de dansspieren te prikkelen als op “Rhyme” .
Ze schittert in eenvoud. “Dive in the dark” en “Salt” zijn twee songs die overtuigen door haar loepzuivere stem . Hartenbreker “Judging” en het afsluitende “Homesick” onderstrepen haar muzikaal talent.
Ellen Shae staat op scherp in het betere folk/singer-songwriting. Ze laat zich omringen door muzikanten die haar muziek optillen naar het hoogste niveau. Haar warme, soulvolle stem ontroert en biedt een melancholisch kader, dat gemoedsrust brengt.
Een artieste om te koesteren dus.
Folk/singer-songwriter/country
Caged Bird
Ellen Shae
Tracklist: Caged Bird - Polluted Air - Open Road - Rhyme - Toby - Dive in the dark - Salt - Judging - Homesick
Splendidula is een doom/sludge/post metal band uit Temse/Genk die sinds 2008 aan de weg timmert. In 2019 bracht Splendidula een nieuwe schijf uit 'Post Mortem'.
We schreven: ''Qua intensiteit doen deze songs subtiel denken aan een band als Moonspell, die je doen wegdrijven naar verre oorden . Echter is deze band eigenlijk met geen enkele andere band of genre te vergelijken … Splendidula verlegt de grens binnen duisternis en donkere melancholie, waarbij doom en gothic elkaar vinden, - in een specifiek kader die je als luisteraar tot tranen toe beweegt. Letterlijk"
Ondertussen deed de band ons live naar adem happen, door die demonische kruisbestuiving van zangeres Kristien Cools en top muzikanten die je onderdompelen in een intens duister sfeertje. Vorig jaar bracht de band nog een single op de markt “Somnia”, een voorbode op wat komen zou?! … De recensie kun je nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79708-somnia-single.html
Nu kwam eindelijk de langverwachte nieuwe schijf op de markt, 'Somnus'. Een plaat die aan alle verwachtingen voldoet, ja zelfs, overschrijdt.
In een interview dat we in 2019 hadden met Kristien en partner Joachim vertelden ze ons: ''We willen vooral verder blijven evolueren, muzikale grenzen aftasten en experimenteren, zodat we niet ter plaatse blijven trappelen. Dit is voor ons heel belangrijk, aangezien dit de gemeenschappelijke visie binnen de band is. We hopen dus in de komende jaren te blijven groeien en hopen dat ons publiek daar ook in meegaat, zodat we ook op grotere podia kunnen staan.''
Dit gebeurt zeerzeker op deze nieuwe plaat. Splendidula blijft zijn doom roots trouw, maar treedt ook buiten de comfortzone. Niet enkel zijn er Nederlandstalige teksten, vooral hoor je een band waar iedereen diezelfde duistere kant uitkijkt. Intens en grauw, een focus op het occulte en het mysterieuze.
Bij elke song worden we weer aangenaam verrast. O.m. de traag, slepende opbouw naar een verschroeiende climax toe op “Incubus”; hier valt de combinatie van de Nederlandse-Engelse taal en de vocals van Kristien en Pieter op, die elkaar perfect aanvoelen.
Of een song als “Drocht” die aan de ribben kleeft als een demonisch wezen, we voelen de donkere klauwen die de keel dichtknijpen. Een zalig gevoel. Pas bij afsluiter “When God Comes Down” wordt het even rustig in ons hoofd. De kers op de taart.
'Somnus' is een gevarieerd meesterwerk van grauwheid, verdorvenheid en donkere zachtmoedigheid, muzikaal verwezenlijkt in trage opbouwende tempo’s en wervelstormen. De band kleurt buiten de lijntjes van de doom/sludge metal. Dat bleek al uit die single vorig jaar.
Splendidula is al een tijdje aan een ware opmars bezig, zowel qua instrument , vocals en visueel. Splendidula is klaar om de donkere metal wereld te veroveren , nu zeker, gezien iedereen dezelfde richting uitkijkt . Het is een knaller van een duistere plaat, die grenzen durft te verleggen.
Kortom, voor wie houdt van een intense duisternis , zit bij Splendidula op het juiste adres.
Tracklist: Somnia 08:41 Void 05:19 Incubus 08:22 Oculus 04:23 Drocht 06:44 When God Comes Down 09:26
Doom
Somnus
Splendidula
Samsara Blues Experiment is een Duitse band die zich al sinds hun eerste album ‘Long Distance Trip’ (2010) geen zak aantrekt van de gangbare trends in de rockmuziek. Het maakt hen niet uit dat een ander hun sound oubollig, ouderwets of eindeloos langdradig vindt. Ze doen wat ze willen en smeden hun muziek alsof de seventies, de psychedelica en de papavervelden nooit zijn weggeweest.
Samsara Blues Experiment zweert bij songs die niet zelden boven de 10 minuten uitstijgen, die de verre ruimte intrekken zonder te weten waar ze uiteindelijk zullen uitkomen, songs die zich als slangen voortbewegen doorheen een stelsel van ruimtekokers waar maar geen einde aan komt. Keyboards trekken het mushroom-bos in, gitaren treden gewillig buiten hun oevers. En daar hebben wij nu eens helemaal niets op tegen. Wij zetten met name geregeld ook iets op van Earthless en daar duren de gitaarsolo’s zowat een etmaal. Niet te geloven hoe heerlijk dat zoiets klinkt.
Deze keer lijkt Samsara Blues Eperiment zich wel te hebben verdiept in ‘Meddle’ van Pink Floyd. Opener “Second Birth”, al meteen een joekel van 11 minuten, laat zich immers na 5 minuten vermengen met een goedje dat verdacht veel naar Floyd’s “Echoes” ruikt. Maar geen probleem, het werkt, en hoe. Pink Floyd met Kyuss in een stoombad, moet kunnen.
Ze zijn nog niet helemaal het bad uit en kruipen al met Santana de sauna in, de intro van “Southern Sunset” swaffelt zo wel heel nadrukkelijk tegen “Soul Sacrifice” aan.
Verder is Smasara Blues Experiment vooral zijn eigenste zelf, een trippende stonerband waarbij het op geen kwartiertje steekt. De groep moet het niet zozeer hebben van de loodzware riffs zoals de doombands die ze wel eens tegenkomen op festivals als Roadburn of Desertfest, de Duitsers laten de gitaren en keyboards liever rondzweven op een vliegend Indisch tapijt dat hen naar hogere oorden brengt. Denk aan verwante bands als Weedpecker, Yuri Gagarin, My Sleeping Karma of Monkey3.
De titelsong “End Of Forever” zou niet misstaan op een plaat van All Them Witches en “Orchid Annie” ontpopt zich als een harmonieus bloementapijt met heerlijke gitaren en dito keyboards, maar nergens wordt het klef. Met “Jumbo Mumbo Jumbo” heeft dit album ook een stevige instrumentale afsluiter in huis, kwestie van er nog een monumentale stonerlap op te geven.
Lekker album alweer van deze hallucinerende Duitsers. Komt sterk in de buurt van het ongenaakbare “Long Distance Trip”.
In de buurt, begrijpt u, waarmee we willen zeggen dat die debuutplaat toch nog altijd iets straffer is.
Nederlander Etan Huijs bracht sinds begin 2013 al een reeks albums en EP’s uit die hier grotendeels onder de radar passeerden. Nochtans heeft Etan heel wat te bieden, met zijn mix van americana, folkpop en countryblues. Melodie, harmonieën en melancholie vullen elkaar perfect aan en het songsmeden doet hij nog artisanaal, in de traditie van de groten: Cash, Cohen, Dylan, Nick Drake, … De productie is – zoals bij zowat alles wat Etan Huijs reeds uitbracht – in handen van de gerenommeerde Nederlandse producer BJ Baartmans. Die zat bv. zopas ook nog mee in de studio met Jack Poels, van Rowwen Heze, voor zijn solo-debuutalbum, maar evengoed was hij producer voor Iain Matthews of Matthews’ Southern Comfort. De begeleidingsband is ongeveer dezelfde als die van Huijs’ EP’s die vorig jaar in aanloop naar dit album uitgebracht werden.
Murderballad “Josephine”, één van de prijsbeesten op het nieuwe album ‘The Monochrome Veil’ is op dezelfde leest geschoeid als “Where The Wild Roses Grow” van Nick Cave en Kylie Minogue, met hetzelfde gevoel voor drama en pathos. Jori Van Gemert krijgt hier de rol van La Minogue en overtuigt meteen als ‘belle’ tegen het ‘beest’. Een ander bijzonder sterk nummer is de countryblues van “Ghosttown”. Die track is gesneden koek voor fans van bv. Handkerchief of Mary’s Little Lamb.
Andere knappe songs zijn het soepele en swampy “Cautionary Tales”, dat vaag wat aan CCR doet denken, en het verscheurende “Wild Are The Waves”. Je hoort Etan’s hart bloeden. “Last Train Home” rust voor mij wat te hard op clichés in de lyrics, maar in dit genre van muziek moet dat eigenlijk wel kunnen. Heel erg non-cliché is dan bv. “The Arc”, met een tekst die vragen stelt over het persoonlijk beleven van migratie, gedrapeerd over een vrolijke melodie. De afsluiter is “The Passenger”. Opnieuw een thema dat zeker niet nieuw is, maar Etan weet het – in twee bedrijven nog wel – mooi naar zijn hand te zetten.
Zo sterk als zijn grote voorbeelden Dylan en Cash is Etan Huijs niet, maar hij komt bij momenten wel dicht in de buurt op dit fijne album. ‘The Monochrome Veil’ is zo’n album waar je je tijd voor neemt. Je kiest een rustig moment en je laat je meedrijven op zijn reeks ‘handcrafted’ verhalen. Ideaal om de dag vredig mee af te sluiten.
https://www.youtube.com/watch?v=GOn73QkWx8Q
De Berlijnse krautrockband Camera bestaat al tien jaar en heeft met ‘Prosthuman’ een fijn, nieuw album uit bij Bureau B, hun vertrouwde label. Bij Krautrock draait alles om de ritmes en dat is inderdaad de grootste sterkte van deze Berlijnse instrumentale band. Soms gaat het wat naar de spacy en progressive Pink Floyd-atmosferen (zoals op “A2”), maar de grootste gemene deler van de tien tracks op ‘Prosthuman’ zijn toch de referenties naar Can, Neu en La Duesseldorf.
Vanaf openingstrack “Kartoffelstampf” goochelen ze met ritmes en patronen dat het een lieve lust is. Op “Alar Alar” wordt dan weer feestelijk geëxperimenteerd alsof de jaren ’70 en vooral ’80 van vorige eeuw nog steeds niet voorbij zijn. Het klinkt een beetje als een Egyptian of Ethiopian reggae/ska op acid. Doe Maar in groene nevelen en zonder teksten. Bij de intro van “Prosthuman/Apptime” gaan mijn gedachten onbewust naar “Aurora” van Nova, maar daarna belanden we eerder bij Ozric Tentacles. Ook “El Ley” heeft referenties naar die experimentele synths van begin jaren ’80.
“Schmwarf” is misschien nog het meest intrigerend. Er zitten flarden vocalen in, waarvan moeilijk uit te maken is of het soundbites zijn of er iemand van de band achter een microfoon staat. Maar het werkt. Het nummer heeft iets van een vertimmerde EBM- of coldwave-track. Ook “Freundschaft” (wat klinkt dat in het Duits toch veel strenger dan in eerder welke andere taal) en “Harmonite” zijn hoogtepunten van progressieve en overstuurde krautrock.
‘Prosthuman’ is een topalbum maar het duurt wel even voor je als luisteraar de puzzle gelegd hebt.
https://camerawithin.bandcamp.com/album/prosthuman
Ik had het eerst niet zo voor deze nieuwe single van The Calicos. Nog maar eens in melancholie gedrenkte bijna-akoestische treurende ballade die refereert naar weidse landschappen en gebroken harten. Zo krijg je er op elk radiostation dertien in een uur te horen. Gelukkig draaien ze bij The Calicos na een lange intro alsnog de versterkers open en komen er een paar vette gitaarlicks langs. Er zit voorbij halfweg zelfs zuinig wat grinta op de vocalen. Die zaken compenseren de toch wel een beetje passe partout-lyrics en de sound die hard leunt op die van The War On Drugs en The Radar Station. Maar het werkt. Gesneden koek voor StuBru, Willy en zelfs Radio 1.
https://www.youtube.com/watch?v=VmTyZC9sEVg
‘People only want you to be what they expect you to be’. Het is de kernzin van de boodschap in de nieuwe single van de Brusselse Amerikaan Matt Watts. Hij doet er nog een lichtvoetige knipoog bij naar Karen Carpenter, een succesvolle zangeres die moeite had met het voldoen aan de verwachtingen van pers en publiek en stierf aan complicaties na anorexia.
Die lichtvoetigheid hoorden we ook al op Watts’ vorige album ‘Queens’. Het is een beetje zoeken waar Watts naartoe wil. Heeft hij het over het universele thema van mensen die hun hoop en verwachtingen projecteren op een ander, of zit hij in hetzelfde schuitje als Karen Carpenter. Er zitten zoveel laagjes van betekenis in de lyrics dat je wel even zoet bent met herbeluisteren.
Zuiver muzikaal is deze uplifting single om duimen en vingers bij af te likken. Van de guitige vintage drumcomputerbeat en dito synths tot de bijdragen van Thomas De Prins (Score Man) en Nel Ponsaers (The Golden Glows), als zit snor dankzij een strakke productie en mix. Van de vaak als ‘supergroep’ bestempelde Matt Watts Group van ‘Queens’ bleef voor deze single enkel producer (en vriend) Stef Kamil Carlens aan boord. Misschien is dat een teken dat Watts het toch meer over zichzelf dan Karen Carpenter heeft.
https://mattwattsgroup.bandcamp.com/track/singing-partner
Bijna was deze release van eind vorig jaar aan onze aandacht ontsnapt. Na Suzanne Vega brengen ook The Fuzztones een ode aan hun New York. Anders dan Suzanne Vega duiken de grondleggers van de garagerock daarvoor in andermans werk. Op ‘NYC’ coveren ze vrolijk de Ramones, The Cramps, Dead Boys, The Heartbreakers, The Fugs, Mink DeVille, Patti Smith, Bob Dylan, Blue Öyster Cult en the New York Dolls. Zelfs Frank Sinatra's “New York, New York” moet eraan. De politiesirenes in de intro voorspellen weinig goeds, maar al bij al krijgt deze klassieker nog een brave en nette make-over.
Die cover van Frank Sinatra is meteen de enige echt alombekende cover. Van de andere doet de band- of artiestennaam uiteraard wel een belletje rinkelen, maar de song niet altijd. Van Bob Dylan of The Ramones hadden ze bij The Fuzztones makkelijk een veel bekendere track kunnen coveren. Het siert hen dat ze dat niet gedaan hebben.
Bij een geografische afbakening voor het kiezen van covers heb je een zekere vrijheid in tijd en onderwerpen, maar met New York als referentie kan je maar moeilijk volledig zijn. Lou Reed is toch een NY-icoon waar je moeilijk omheen kan. Ook Blondie en Sonic Youth mis ik nog, maar volledig ben je natuurlijk nooit.
Er staan enkele mooie ontdekkingen op ‘NYC’. “Psylocibe” van Wendy Wild’s Mad Violets is hier waarschijnlijk onbekend, maar een knap nummer. Het is de track waarmee de Mad Violets in 1984 op de verzamelaar ‘Battle Of The Garages’ stond, maar dan met de letters ‘i’ en ‘y’ verwisseld. The Fuzztones stonden op dezelfde verzamelaar met ‘Green Slime’. Naar de normen van The Ramones wordt “53d & 3d” door The Fuzztones in slow motion gespeeld, maar zo krijgen we ook eens de tijd om die geinige lyrics te kunnen volgen. Ook “Dancing Barefoot” van Patti Smith krijgt een remake die nog een trap luier en slomer is dan het origineel en die op deze manier doet denken aan The Doors met een stonede Jim Morrison achter de microfoon.
Het enige wat we hier echt ontbreken is een eigen ode van The Fuzztones aan New York. We moeten het stellen met covers in een Fuzztones-jasje. Wie de band al live zag of wie al een album van hen in huis heeft, weet ongeveer wat hij kan verwachten. Uptempo garage met flink wat fuzz op de gitaren.
De versie in paars vinyl kan je o.m. bij het Belgische Drunkabilly Records bestellen.
https://fuzztones.bandcamp.com/album/nyc
The Telescopes zijn typisch het sort band die je moeilijk in een hokje kan duwen. In het begin werden ze aangeduid als fuzzy garage, daarna was iedereen het eens dat ze postrock speelden en nu zet hun label het nieuwe album in de markt als prog/spacerock. Die twee etiketten zou ik na een paar luisterbeurten van ‘Songs Of Love And Revolution’ niet meteen bovenhalen.
Hoe omschrijf ik het dan wel: de fuzz is hier zover doorgeslagen dat het voor mij herinneringen oproept aan de ‘stofzuiger’-postpunk-sound van The Jesus And Mary Chain, al klinkt het soms net zo goed psychedelisch. De ritmes en de eindeloze herhalingen doen mij denken aan mantra’s en drone-muziek. Slechts op één of twee tracks ontwaar ik een break in het drummen, voorts lijkt er wel een mechanische metronoom aan te pas te komen. De veelal onder de fuzz verstopte en nauwelijks te ontcijferen vocalen duwen het dan weer in de richting van de postrock en My Bloody Valentine. Mijn favoriete tracks zijn “Strange Waves” en “Mesmerised”.
The Telescopes bestaan al een paar decennia en vinden zichzelf bij elk album opnieuw uit. Toch is hun sound uit duizenden herkenbaar. ‘Songs Of Love And Revolution’ is intens, zwoel, zweverig-mysterieus en postapocalytisch.
Syd is een rijzende ster in de VS. Het debuut van deze zangeres en producer werd in 2017 op veel applaus onthaald, ze deed al mee in een video van Drake en ze schreef al een nummer voor Beyonce. Om maar de grootste overwinningen op te sommen.
Syd heeft een nieuw album klaar dat later dit jaar uitkomt. In de aanloop daarnaar brengt ze “Missing Out” uit als single. Die kondigt ze aan als een anti-Valentijn-track. Dat kan best zijn. Echt vrolijk of romantisch klinkt het nummer inderdaad niet. Wel krijgen we opnieuw de zoete, zwoele stem van Syd (de low key-versie van Lauryn Hill van the Fugees), wavy synths en een kale, slome R&B-beat met wat crunch. Er komt zelfs een metallofoon (glockenspiel) aan te pas, maar laat je daardoor niet afschrikken.
https://www.youtube.com/watch?v=bGLrGx0HV-o
Ons land heeft een uitstekende reputatie in alle genres waar het woord ‘wave’ in de samenstelling zit. Dat belet niet dat we ook al eens over de grenzen mogen kijken, of luisteren.
New Haunts is het synth/darkwaveproject van Alice Sheridan uit Bristol. In juni van vorig jaar bracht ze haar album ‘Fight/Flight’ uit bij Vital Breath Records. Haar volgende komt uit bij Cold Trasmission en “Failing Me” is alvast de eerste kennismaking met dat album.
“Failing Me” is van een andere orde dan “Thrill”, de eerste single van dat vorige album. Die klonk toen meer retro 80’s, als heel gothic-dansbare EBM, zoals bv. Ash Code. Dan is het nieuwe “Failing Me” veel tijdlozer, meer midtempo-darkwave en met meer melancholie en melodie. Heel zwoel en sensueel ook. Helemaal iets voor fans van Elisa Waut en Yazoo, of recenter Nouvelle Phénomène, Mountainward (op de Glass Coma-remix van The Distance) of “Porcelain Face” van Strawberry Pills.
New Haunts klinkt op “Failing Me” catchy op een diepdonkere manier. Haunting en bezwerend. Laat dat album maar snel komen.
https://newhaunts.bandcamp.com/track/failing-me
De combat/power metal band FireForce timmert al sinds 2009 aan de weg. Ondanks personeelswissels bewezen ze , op als naast het podium, ijzersterk in het genre te staan. Ze stelden hun nieuwste plaat voor onder een nieuw label , Rock of Angels records en met nieuwkomer Matt Asselberghs , een Fransman. De plaat bevat tonnen energie , er zit veel emotie in en de vocale inbreng is sterker dan vroeger. Van begin tot eind worden we omver geblazen.
"Rage of War" klinkt gedreven , krachtig en doet vermoeden dat de band klaar is om de wereld te veroveren. Dit is het betere heavy/power metal , zeker in de Belgische scene. Op elke song voel je de adrenalinestoten om mee te brullen.
De stem van Matt is een meerwaarde in de sound van FireForce. Je voelt zijn emotie. De power ballad "Forever in Time" laat een band van zijn gevoelige kant zien, maar over het algemeen gaat het tempo de hoogte in. Mokerslagen volgen . "Army of Ghost" is er eentje die je wegblaast en een live gevoel doet verlangen., zeker als je weet wat de muzikale noemer is , combat/speed/power metal. Noteer "Rats in a Maze", "A price to pay" en "Tale of the Desert King", die een verschroeiend slot heeft .
De registers worden op ‘Rage Of War’ open gegooid in een emotionele wervelstorm, door de verschroeiende riffs , de drum salvo's, de mokerslagen en een vocale perfectie. Klasse.
Tracklist: Rage Of War - March Or Die - Ram It - Firepanzer - Running - Forever In Time - 108-118 - Army Of Ghosts - Rats In A Maze (op CD versie) - A Price To Pay (op CD versie) - From Scout To Liberator - Blood Judge (op CD versie) - Tale Of The Desert King (op LP versie)
De Eindhovenaars zijn aan hun vierde plaat toe met ‘Rose of Jericho’. Ze maken nog steeds progressie heb ik zo de indruk. Na het beluisteren van dit album kan ik dat alleen maar bevestigen. Ze zijn ook overgestapt van Argonaute Records naar Heavy Psych Sounds Records. Een interessante uitvalsbasis voor een band zoals Komatsu.
Het album opent meteen sterk met “Stare into The Dawn”. Een lekkere vette riff en de begeesterende vocals van Mo Truiyens. Het nummer is ook goed gemixt want het klinkt hard als emotievol. “Solitary Cage” lijkt gemaakt voor deze tijden waarin we leven. Nochtans is het gemaakt voor covid toestanden. Het opent verschroeiend met snedig drumwerk.
“The Suit” bezit een gevoelige en melodische intro. Heerlijk dat gitaargeluid. Net wanneer je denkt dat de song verder zal blijven kabbelen schakelen ze een versnelling hoger. Fantastische song.
Alle songs worden mooi opgebouwd , check maar eens “Blood Moon”. Het titelnummer is een instrumentaal dat inderdaad geen zang behoeft vanwege het verhalende van de instrumenten zelf. Op “Blackbird” leunt de song voornamelijk op de gitaarriff en de bas. Heel goed maar toch iets minder verrassend.
Maar misschien ligt onze verwachting te hoog? Ze sluiten af met “Om” dat vrij wild klinkt ondanks dat het een midtempo nummer is. Fijne gitaren en leuke ritmische dingen zorgen voor een kanjer van een afsluiter.
Hopelijk krijgen we snel eens de mogelijkheid om deze band in het echt te mogen aanschouwen. Ze hebben er alleszins het materiaal om voor een feestje te zorgen. Nu nog eerst die covid wegkrijgen …
Het Britse Django Django scoorde bij ons een radiohit met “Default”. Dat was in 2012. De daaropvolgende albums en singles deden het goed in de UK, maar in België was het succes eerder beperkt ten opzichte van “Default”.
Op hun nieuwe album ‘Glowing In The Dark’ staan 13 songs die netjes in het verlengde liggen van hun vorige werk: catchy artpop, verrassend en knisperend fris, met leuke ritmes en lyrics die niet al te diep willen graven. Troostend en comfortabel op een bijzonder vrolijke manier.
Opener en single “Spirals” is in veel opzichten het kleine broertje van “Default” en op “Right The Wrongs” en “Got Me Worried” trekken ze die lijn door. “Waking Up” is een zweverig, maar voorts naar de normen van Django Django eerder een klassiek poprockduet, met Charlotte Gainsbourg. Het nummer ademt wel een zwoele, verleidelijke atmosfeer uit die het goed zou moeten doen op de radio mocht de intro een heel stuk herkenbaarder zijn.
“Free From Gravity” combineert de stuiterende ritmes en jagende melodieën van de Talking Heads met zachte, helende en harmonische vocalen. En er zitten wel meer muzikale referenties naar de jaren ’80 in dit album, maar noemt dit zeker geen retro. Django Django staat veel meer in het hier en nu dan pakweg Editors of Elbow. Als er al enige ernst in dit album zit, hebben ze die toch bijzonder goed verstopt.
“The Ark” is een freewheelende space-jazz-improvisatie en “Night Of The Buffalo” is een beetje a-typisch voor Django Django inzake ritme en aanpak . Met de violen in de outro doen ze die song overigens weinig recht. “The World Will Turn” blijft wat hangen in kampvuurnostalgie, terwijl “Hold Fast” een veel te lange Jean-Michel Jarre-intro heeft om deze nochtans niet-onaardige track overeind te houden.
Scoren wel goede punten: “Kick The Devil Out” (doet denken aan het beste van de Inspiral Carpets), de catchy titeltrack “Glowing In The Dark”, het op een coldwave-ritme drijvende “Ask For More” en “Headrush” (een huwelijk tussen The The en Tame Impala).
Als album is ‘Glowing In The Dark’ niet de comeback door de grote poort. Wel bevestigt Django Django hier dat ze nog steeds een reeks catchy, vrolijke-klinkende en verrassende poprocksongs kunnen brengen die zeker een plaats verdienen in jullie platenkast.
https://www.youtube.com/watch?v=fZbjb7QOs_k
Nederlands 
Français 
