De Turkse garagepunkband Reptilians From Andromeda heeft een nieuw full album uit. ‘Must Be Destroyed’ werd zo goed als live opgenomen in de ‘Karga Bar’ in Istanbul.
De Reptilians gelden in Turkije als één van de populairste bands in de underground. De band bestaat sinds 2013 en heeft met gitarist Tolga een oudgediende van de bekende Turkse punkband Rashit in de rangen, terwijl bassist Kerim in Moribund Youth zat, één van de eerste hardcorebands in Turkije. Zangeres Aybike is niet enkel live een aandachtsmagneet, dat geldt net zo goed voor de opnames. De Reptilians komen geregeld naar België op uitnodiging van hun vrienden bij bands als Bruce, Unwanted Tattoo en Faroutski. Die worden dan op hun beurt uitgenodigd naar Istanbul. Met de release van dit nieuwe album breidt de Turkse band zijn werkgebied nog wat op, want er staan concerten gepland in Canada en Japan.
Het geluid op dit nieuwe album doet met een fijne mix van punk en garage denken aan de eerste albums van The Stooges en ligt mooi in het verlengde van dat van ‘Dialogues For Monkeys’, hun vorige album uit 2018. De Britse producer Fran Ashcroft (The Dandy Warhols, The Pretty Things) was opnieuw van de partij voor de mix. De Reptilians hernemen een paar eerder opgenomen songs en brengen ook de Subsonics-cover “Eyeball”, die ze reeds live brachten op hun jongste tournee. Live zat daar minder vuur in dan hun versie van “Havana Affair” van The Ramones en ook de opgenomen versie van “Eyeball” mist een zekere grinta of misschien is het nummer hier niet bekend genoeg.
“Rat Posion Injection” en de single “No More Mr. Pinhead” zijn misschien wel de twee beste nummers van het album. Ook bijzonder geslaagd is de track “Don’t Trust Any”. Die doet dankzij de agressieve sax van Deniz Felder denken aan The Sonics.
Het is fijn vertoeven op Andromeda als de Reptilians de soundtrack leveren.
Een duo met harp en luit voor een review bij Musiczine? Hebben we ons dan niet vergist van kanaal? En als ik dan zeg dat het een elektrische harp is en dat de Britse harpiste Maria-Christina Harper al eens loops, wah en distortion gebruikt? Dan wordt het al wat interessanter. Harper vormt op ‘Draft’ een duo met de Griekse luitspeler (en zanger) Yiagos Hairetis. Die haalt zijn inspiratie uit de muziektraditie op Kreta en combineert dat met een liefde voor Led Zeppelin, The Doors en Black Sabbath.
Verwacht nu wel geen hardrock van het duo Hairetis Harper. Wel veelal cinematografische en experimentele jazz voor de meerwaardezoeker. Het is knisperend fris en modern. Of toch een rocksong. “Lute Interlude” heeft een intro die vaag herinnert aan Ennio Morricone ten tijde van ‘Once Upon A Time In The West’, maar eens aan de helft komen er plots fragmenten van stoner/desertrock langs. De andere tracks hebben een meer impro-jazz-sfeer, al voel je wel dat er niet zomaar uit de losse pols wordt geïmproviseerd en dat er wel degelijk wordt gewerkt naar achterliggende structuren. Het zwoele “Lost In The City” had op de soundtrack van ‘Shaft’ kunnen staan, terwijl “Bells” dan misschien eerder past bij de Twilight-saga. Zeker als Yiagos niet zingt, ligt het soundrack-gehalte hoog.
Het duo kwam reeds naar Brussel voor een concert en ook in Nederland zijn ze best populair. Hun ‘Draft’ komt uit bij het Griekse boutique-label Same Difference Music. Dat specialiseert zich in re-issues van Griekse albums op vinyl, maar geregeld komt er ook nieuw materiaal uit. ‘Draft’ komt uit in een oplage van amper 100 vinyl-exemplaren.
https://hairetis-harper.bandcamp.com/
Francois De Meyer is een muzikant, componist enz , kortom, hij is letterlijk van enorm veel markten thuis. Dat bewees hij in het voorbije jaar reeds uitvoerig. Niet alleen waren er releases van het project Soapstarter, Kyem en Raveyards , hij heeft een eigen studio en brengt dan ook nog solo werk uit. In een uitgebreid interview dat we met hem hadden , deed hij dat allemaal uit de doeken. Je kan het interview nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/79407-francois-de-meyer-mensen-bij-wie-bij-wijze-van-spreken-een-hoek-af-is-intrigeren-me-het-meest-en-zijn-voor-de-uitwerking-van-mijn-projecten-dan-ook-een-ware-inspiratiebron.html
Francois De Meyer bracht nu een nieuw album uit vol piano muziek. We citeren ''Francois De Meyer brengt dit jaar zijn vierde album uit, een pianoplaat met de titel 'Ellipsis'. Elk nummer verwijst naar een andere maand van het jaar. De plaat neemt je mee op een reis door de tijd en de romantiek, met zachte melodieën en arpeggio's." Einde citaat.
Met “Januari” zet hij die reis op een ingetogen , bijzonder weemoedige wijze in. Het sluit ook aan hoe dit jaar is verlopen. Somber, maar ook hoopvol uitzien naar betere tijden. Dat komt tot uiting in een kleurrijk klankentapijt op “June” . Al te uitbundig wordt het nooit, maar het duidt toch aan dat Francois , ondanks die barre tijden, niet bij de pakken blijft zitten.
Elke maand klinkt nagenoeg hetzelfde, maar ook net anders, meer sober, of meer doorleefd. Francois De Meyer zorgt voor een gevarieerde kijk op het jaar 2020. “November”, toevallig een van de donkerste maanden, klinkt iets meer somber dan de vorige songs.
'ELLIPSIS’ toont dus een veelzijdig man. Elke keer verrast hij je aangenaam, door net op het juiste moment, de juiste emotie aan te spreken. “December” is een intens nummer vol uiteenlopende emoties en duurt meer dan vijf minuten. De klankentapijtjes doen je lichtjes zweven, en raken ingetogen, sober je hart .
Francois De Meyer heeft een sterke plaat uit vol pianowerkjes; tristesse en hoop passeren telkens …
Tracklist: Januari 02:04 Februari 01:55 March 02:39 April 02:34 May 01:47 June 02:59 July 03:02 August 03:26 September 02:30 October 02:55 November 03:20 December 05:08
Piano
François De Meyer
ELLIPSIS
Topkwaliteit blijft altijd boven drijven, en zoals gewoonlijk moeten de niet minder dan geniale IDIOTS, dat werd opgericht in 2012 op een varkensboerderij ergens te velde in Lichtervelde, weer hier niet onderdoen. Idiots slagen er maar niet in om een slecht optreden te geven, deze keer zonder publiek door een of ander virusje. Ons wereldberoemd ongekend prettig gestoord viertal is allang besmet met het virus om met hun gortige en tijdloze oerrock een onuitputtelijke geestdrift er door door rammen, nog maar eens gloeiend, razend en bijzonder explosief, en dan eens weer naar hun normen ingetogen.
Rauwe lappen proto punk staan op het menu . Ook als Mistero Dufo en co deze keer de studio betreden, dan ontploft het boeltje. Na het eerdere Chapter 1 krijgen we nu Chapter 2 ‘Fall’ met als eerste single “Elephant”. Ondersteund door een locomotief van een ritmesectie en zowaar een Hammond laat De Westvlaamse Riffheid Wouter zijn gitaar op ons los terwijl de Coronaproeve Luc koeltjes het verhaal beschrijft van een olifant die schoenen gaat kopen. Laat nu eens deze psychedelica heel realistisch overkomen. In Magnolia regende het ook kikkers en de aanschouwer geloofde het. Ondersteund met een oneshot videoclip van Strash.
Onze eeuwige hyperkineet slaagt er in om een perfecte eeuwige knorpot a la Reed neer te poten in “Drunk”. Wat lichter, softer, en toch onmiskenbaar Idiots. Je moet het maar kunnen. En een ode aan dronkenschap kan ondergetekende altijd en met plezier smaken.
Het huwelijk tussen Beefheart en Ozzy word ingezegend in ‘Fall’. Als een bloedende vulkaan worden Wouter en zijn gitaar perfect explosief. We gaan er geen etiket op plakken. Het zou zelfs idioot zijn. Het zijn gewoon Id!ots. Of Idiots.
Deze stevige portie waanzin blijft doorgaan in “Wreckless” en afsluiter “Blackout pt2”, waar alle John Spencers, Triggerfingers en Beefhearts duimen en vingers van aflikken.
Ook hier worden alle nummers favorieten. Het wordt verdomme nogmaals eens hoog tijd dat dit verdomde klotelandje en omstreken IDIOTS naar de juiste waarde schat. Die gasten hebben gewoon geen concurrenten.
(review Lode)
In het voorjaar bracht het eigenzinnige gezelschap IDIOTS een knappe en groovy schijf uit 'Spring'. De recensie kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/77967-chapter-i-spring-ep.html
Het logische vervolg 'Fall' moest normaal gesproken in de herfst zijn uitgekomen, maar de release liep vertraging op waardoor die pas in december op de markt kwam. Met 'Chapter 2 - Fall' zet IDIOTS nogmaals in de verf waarom ze in ons land een bijzondere parel zijn, en een veelzijdige, kleurrijke sound hebben.
Het bijzondere aan IDIOTS? Een rits maatschappij kritische songs met een dosis humor. Op het podium merken we dit ook. Het aanstekelijke en lekker groovy klinkende “Hong Kong” is er het levende bewijs van.
Ondanks dat deze plaat 'Fall' heet, voelen we zomerse vibes, wat mooi meegenomen is om deze donkere wintermaanden op te fleuren.
IDIOTS is een band die flirt met pop, surf en punk. “Elephant”, “Underground” en “Nervous Breakdown” zijn kenmerkende IDIOTS songs. “Let's get drunk” is een feestelijk nummer over overdadig drankgebruik.
IDIOTS heeft muzikaal een mening , met een dosis humor en absurditeit, wat we zeerzeker horen op de afsluiter “Blackout Pt. 2”.
Doel is om deze 2 EP's begin volgend jaar op één vinyl te persen in beperkte oplage. 'Spring' en 'Fall' zijn dus twee schijven die de veelzijdigheid van de band onderstrepen. Idiots rockt en klinkt groovy , hebben een punkattitude en een feestelijke stemming, niet vies van wat humor en zelfrelativering.
(review Erik)
Tracklist: Hong Kong 03:05 Elephant 04:03 Underground 03:27 Nervous breakdown 03:35 Let's get drunk 02:36 Blackout Pt.3 04:58
Als introductie van de bijzondere schijf 'Silhouette' van het duo Lili Grace, ofwel de zusjes Dienne en Nelle Bogaerts, citeren we even uit de biografie: '' Dienne en Nelle Bogaerts besluiten om de meest dissonante gebeurtenis in hun leven - het verkeersongeval van hun broer - om te zetten in muziek. Ze trekken in een mobilhome door de Ardennen en leggen het trauma van hun kinderjaren onder een denkbeeldige microscoop. Externe invloeden worden geweerd, en een select aantal vrienden ingeschakeld om hun concept in eigen beheer vorm te geven. Hun herinneringen vloeien over in melodieën, hun gesprekken vertalen zich in songteksten. De mooiste muziek ontstaat uit een noodzaak, vermoedden ze al lang. Maar nu weten ze het zeker'
Hoewel die pijn, vertwijfeling en vele vraagtekens terugkeren op deze plaat , is het geen tranendal geworden. Gedrenkt in een bad van weemoedigheid, straalt 'Silhouette' , ondanks het zware onderwerp, ook hoop uit. Hoop dat alles alsnog goed komt. Het ophalen van mooie herinneringen, met een lach en een traan.
Het verwerkingsproces wordt op een bijzondere wijze in beeld gebracht. Vanaf de eerste song 'Silhouette' ontroert Lili Grace je intens. De combinatie van twee engelachtige stemmen met een meeslepende percussie, cello en hobo zorgen voor enkele dansbare songs als “PDB”. Verdriet en hoop zijn onmiskenbaar met elkaar verbonden.
Hopelijk heeft deze plaat er ook voor gezorgd dat ze zelf hun immense verdriet een plaats hebben kunnen geven. Met “Nothing Human” wordt afgesloten op een beklijvende, intens mooie wijze, die je wegvoert naar je meest pakkende momenten in het leven, toen verdriet je overmande en je het probeerde een plaats te geven. Tegen beter weten in.
Lili Grace bekijkt het verdriet uit de ogen van een kind, hun kindertijd; en ze geven er een volwassen draai aan. Het is een bijzondere traumatische ervaring, ze confronteren zichzelf met dit verdriet en die vertwijfeling. Ze stellen zich zoveel vragen. We citeren ''hoe verteer je als kind een gebeurtenis die zelfs door volwassenen niet wordt begrepen? Wie is dat silhouet in het ziekenhuisbed waarvan iedereen zegt dat het je broer is? Wat zien comapatiënten door hun gesloten ogen? Waar is God wanneer je hem nodig hebt? Kan je iemand met een vislijn weer uit zijn slaap hengelen? En vooral: hoe verwerk je het verlies van iemand die niet dood is?" Vragen die je als kind stelt maar waarop geen antwoord komt, niet toen niet nu.
De twee zusjes konden op deze manier geen mooiere ode brengen aan die dunne lijn tussen leven en sterven. Het is allemaal prachtig verwoord in negen emotievolle songs.
Tracklist: Silhouette (3:22) Traveller (3:26) Saints (4:38) The Horde (4:30) Not God (3:21) Killer (3:28) Fishing Spot (3:31) PDB (4:06) Nothing Human (3:39)
singer-songwriter/dreampop
Silhouette
Lili Grace
Grant is het singer-songwriter project rond vier muzikanten en vrienden uit de regio Brugge-Gent. De band begon in 2000 rond de vroegere nummers van de frontman Dominiek De Groote. Oorspronkelijk ging de band als trio verder met drummer Tony Somers en de Gentse bassist Rutger Moelaert. Het resulteerde in 2006 in het debuut 'Real' gevolgd door ''Untill Dawn' in 2013. Circa tien jaar geleden werd ook Tom Kristiaan (piano) toegevoegd aan de line-up. Recent werd het debuut 'Real' heruitgebracht, met als extra de piano van Tom op de titelsong. We legden ons oor en hart te luisteren.
Aanstekelijke opener “Grant 7.3” laat een band horen die toegankelijk klinkt en muziek brengt die rock en weemoedigheid verbinden tot een mooi geheel. Elke song wordt gedragen door het mooiste instrument dat er bestaat, ‘de stem’. De vocals zijn warm en krachtig. Elke song wordt trouwens bepaald door een gitaarriedel. “Real” is een nummer dat dus in de nieuwe versie een piano meekrijgt, wat de melancholie alleen maar ten goede komt.
Grant blijft op de volledige schijf hetzelfde pad bewandelen. “Love U” is een pakkende song, die catchy genoeg klinkt om over de dansvloer te zweven. “Beats of Your Heart” en “Did i scare you” beamen dit verder.
Grant brengt aanstekelijke muziek die je wegvoert naar een gezellige zomeravond rond het kampvuur, of als eentje in de winter, gezellig rond het haardvuur. Gezelligheid en gezapigheid gaan hand in hand samen , en voelen aan als een zacht dekentje om de zorgen even opzij te plaatsen.
Ga het echter niet te ver zoeken bij Grant. Het is net die eenvoudige aanpak die ervoor zorgt dat dit collectief een bijzondere parel heeft (her)uitgebracht , binnen de sing/songwriting.
De pianotoets op 'Real' laat horen dat Grant na al die jaren nog steeds wil evolueren. We hopen dat, naast deze mooie heruitgave, hier iets nieuws kan uit groeien. Op 'Real' bewees Grant reeds een kwalitatieve band te zijn.. In 2020 zijn de warme songs, zeker in deze tijd, even relevant.
Tracklist: Grant 7.3 02:50 I Circle around your Orbit 03:07 Reasons and Sorries 03:19 Real 05:12 Nightcloud 03:39 Love U 03:21 Beats of Your heart 04:53 Did I Scare You 04:28
Wij volgen Powerstroke al sinds hun oprichting in 2007. In 2010 kwam hun debuut op de markt. Wat de band zo bijzonder maakt, is dat ze steeds zichzelf heruitvinden en nooit lang blijven hangen in één of andere muziekstijl. Zulke bands hebben bij ons altijd een streepje voor.
Hoewel op hun facebook de omschrijving ‘Death pop’ staat, is er zoveel aan de hand bij deze band, dat ze ons bij elke release weer weten te verrassen. Laten we het gewoon houden bij de perfecte mix of hardcore, thrash metal, punk rock en death metal.
Vanaf eind 2014 vervoegde zanger Bavo de band en dat heeft de band, met alle respect voor zijn voorgangers, alvast deugd gedaan. Op ‘Done Deal’ (2016) bleek al dat de man heel uiteenlopende toonaarden aankon. Op ‘Omissa’ (2018) stelden we vast dat Bavo de perfecte frontman/zanger is voor deze Belgische top band van internationaal allure. Met de nieuwste worp ‘The Path Against all the others’ wordt dat verder in de verf gezet en brengt Powerstroke dus een nieuwe sterke plaat uit.
Een vreemde science-fiction achtige intro, doet ons twijfelen of we de juiste plaat bij de hand hebben; leuk was het om ons zo op het verkeerde been te zetten.
Alle registers worden op helse wijze opengetrokken. Het klinkt opzwepend , gaat naar pure hardcore en gitaarriedels snijden als een mes,; daarnaast weten ze de gevoelige (metal)snaar te raken.
De band gaat dus vele kanten uit en Bavo’s vocals zijn een pluspunt, cleane vocals en rauwe growls, die emotioneel beladen zijn. De man kan echt alles aan. Hij leeft zich uit op deze plaat.
Powerstroke zijn topmuzikanten. De songs worden in uitersten geduwd , check “By My command”, “Awakening” en “Legacy of Life” maar eens. Een gevarieerde, alsook gedurfde aanpak hoor je op “The Path Agains all the others”. De band kleurt graag buiten de lijntjes en treedt op die manier graag uit de comfortzone. Powerstroke klinkt avontuurlijk en experimenteert dus in het genre.
De band levert een remake af door een akoestische versie van “Until the fat lady sings” met een bijdrage van Slongs en Stef Bos! Een aangename verrassing die aantoont dat Powerstroke nu in 2020 zijn grenzen nog steeds kan verleggen.
Powerstroke blijft zichzelf heruit vinden. Een evolutieve band die niet kiest voor de makkelijkste weg in het genre. Ze verrassen ons steeds opnieuw en klinken avontuurlijk . Boeiende band dus die een top plaat uithebben . Sjiek!
Tracklist: 1. War in Heaven 2. By My Command 3. Awakening 4. Honest Decay 5. Tearcollector 6. Moonlight Tribe 7. Legacy of Life 8. Babalon 9. Shadowland 10. Dying Vein 11. Path Against All Others 12. Until the Fat Lady Sings
Ze startten ooit op als Kerberos, met name melodische heavy/death metal niet vies van een streepje black metal. Toen zanger Andes Jacobsson bij de band kwam, werd de naam veranderd tot Draconian. Op het debuut 'Where Lovers Mourn' schoot van de oorspronkelijke stijl haast niets meer over en werd de sound omgebogen naar gothic/death/doom. In dit genre blijven ze. De band blijft creatief in het genre. 'Under a Godless Veil' is een mooi pareltje van Draconian.
In een melancholisch sfeertje wordt “Sorrow of Sophia” ingezet, direct al een uppercut. Een sterke combinatie horen we in de vocals, de hypnotiserende engelenstem van Heike met de rauwe vocals van Andes die een demonische kracht ontketent; het is een gevecht tussen licht en duisternis.
In een doom sfeertje wordt weemoed en melancholie dus mooi afgewisseld met een vlammende sound , een vuurbal die tot ontploffing komt. “The Sacrifical Flame”, “Lusrous Heart” en “Sleepwalker” zijn mooie voorbeelden.
Fragiliteit en dynamiek kunnen nauw samengaan. “Burial Fields” en “Night Visitor” zijn gekenmerkt van ingetogen momenten.
Alle registers kunnen worden opengetrokken tot een climax; ”Moon over Sabaoth” is er eentje als vuurtongen uit de hel.
Het aanhoudend variëren in stijl en vocals maakt 'Under a Godless Veil' een bijzondere doom/metal plaat , die grenzen verlegt . Het afsluitende “Ascent Into Darkness” beklemtoont dit nogmaals.
Wat een indrukwekkend doom /gothic schijfje brengt Draconian toch uit. Eentje die ons lang doet nagenieten in de donkerste hoek van de kamer, met een licht dat schijnt aan het einde van de tunnel. De combinatie van de grauwe deathgrowl van Andes en de zachte engelenstem van Heike, vullen elkaar perfect aan en laten ons achter met een krop in de keel. De gitaristen toveren vlijmscherpe riffs uit hun instrumenten, en de drummer weet verschroeiend uit te halen. Klasse!
Tracklist: Sorrow of Sophia - The Sacrificial Flame - Lustrous Heart – Sleepwalkers - Moon over Sabaoth - Burial Fields - The Sethian - Claw Marks on the Throne - Night Visitor - Ascend into Darkness
Doom/Gothic
Under a Godless Veil
Draconian
Steiger is een jazz formatie rond Gilles Vandecaveye-Pinoy (keyboards), Kobe Boon (bas) en Simon Raman (drums). Een trio top muzikanten die in andere projecten evenzeer hun stempel drukken. Steiger is niet aan zijn proefstuk toe want met 'If And Above All’ (2017) en ‘Give Space’ (2018) liet de band al horen van vele markten thuis te zijn; ze verleggen hierbij jazz gerelateerde grenzen. 'Brick Smoke Basement' is net uit en krijgt door elektronisch vernuft een extra tintje.
Van hun live concert, net vóór de tweede lockdown, in De Singel, Antwerpen schreven we
“Jazz en aanverwante muziekstijlen is tegenwoordig de term die men gebruikt voor bands die tot het oneindige improviseren. Steiger brengt een uniek concept in het genre door elektronische muziek aan akoestische magie te linken , wat erg origineel is binnen het jazz gebeuren.
In het aanbod is Steiger een welgekomen aanwinst. Ze zorgen voor een klankentapijt in alle kleuren van de regenboog. Ze stapelen ze op elkaar, in een gevarieerd kader. Je verveelt je geen seconde!''
Na een bijzonder aanstekelijk en groovy klinkende “Brick Smoke Basement” horen we een band die alle kanten uitgaat en die ons doet wegdromen naar een kleurrijk landschap.
De band houdt van experimenteren met op z’n minst vaak vreemde geluiden en contrasten, als op “Malinka” . Op “No Blame” is het klankentapijt onheilspellend maar is de gemoedsrust niet veraf. “Dark Days” is live als op plaat een unieke parel in het genre. “Aime” brengt je in een onderwereld van donkere, spookachtige taferelen.
De band tast op ‘Brick Smoke Basement’ de mogelijkheden en zijn grenzen verder af. Er zit een soort verhaal in de songs, waardoor je in een bepaalde sfeer terecht komt. “Een soort kortverhaal'' , vertelde de band ons in een interview. Ze prikkelen je fantasie en brengen je een niet-realiteitsgebonden wereld door de versmelting van elektronische sounds , piano, een groovy bas en drums.
Brick Smoke Basement 02:00 Malinka 04:36 No Blame 04:08 Dark Days 05:46 Aimé 04:05
De Nederlandse progressief/symfonische metal band Armed Cloud zijn al een tiental jaar bezig. Ze hebben intussen één EP en twee full albums op de markt, ‘Obsidian Desert’ in 2015 en ‘Master Device & Slave Machines’ in 2017. Nu is de nieuwste schijf uit, 'Torque'.
Na een op zijn minst wat vreemde intro , zijn we vertrokken voor een fris potje aanstekelijke progressieve rockmuziek. Op “Heat of Darkness” worden alle registers stevig open getrokken, en hoor je al hoe de heren elkaar blindelings vinden, strak in het pak, lekker opzwepend en lichtjes melancholisch. De weemoed vind je terug in de stem van Daan die alles uit de kast haalt om ons te hypnotiseren; een stem die ligt tussen Ozzy en Rob Halford.
Een verwijzing naar Judas Priest is subtiel aanwezig als je luistert naar een song als “Big Bang theory”, een klepper van circa zes minuten en het magistraal epische “Cloud overture”, een korte, krachtige parel die blijft hangen. Ook Dream Theater horen we, “Under the horizon”, door het sublieme gitaar- , bas- en verschroeiende drumwerk,
Armed Cloud beschikt over een eigen smoel en is met recht en rede één van de grote namen binnen de symfonische/progressieve metal in Nederland.
De erkenning naar een breed publiek blijft nog een beetje uit; bizar , want als je een nummer als “Wound in my heart” hoort, word je omvergeblazen door de stevige mokerslagen, . Stadionrock met een krop in de keel.
Wanneer de emotionele stem van Daan versmelt met de gitaar en drums, beland je in een emotionele rollercoaster. “Awaiting the sound of the chimes” is een meer dan twaalf minuten lang huzarenstuk, indrukwekkend, imposant en van een adembenemende schoonheid. Technisch sterk zowel qua instrulmentatie als qua vocals. Ook het spelplezier en de emoties spatten uit de boxen; je wordt diep ontroerd , en je kan uit je dak gaan. Het is een voortdurend schipperen in uitersten door die variaties.
Armed Cloud staat met deze symfonische/progressieve klepper op eenzame hoogte, dus klasse band en klasse plaat!
Tracklist: Torque 01:39 Heat of Darkness 04:52 Big Bang Theory 06:13 Torque II 01:44 Cloud Overture 02:51 Under the Horizon 06:17 Wound in my Heart 05:49 Awaiting the Sound of the Chimes 12:53
Op Rock Herk 2018 was één van de interessantste ontdekkingen Mantis. Deze alternatieve, noise, post-rock, pogojazz band - volgens de omschrijving op hun facebook pagina - is al sinds 2014 bezig. Het debuut 'Magnolia' zet Mantis zich definitief op de kaart.
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/ontdekkingen/item/70904-magnolia.html .
Eind november kwam er een nieuwe plaat uit; deze release was eigenlijk vroeger voorzien maar door de algemeen gekende redenen uitgesteld.
‘Magnolia' is vergelijkbaar met het openen van de doos Pandora … Je weet niet waar je aan begonnen bent als je deze trip aanvat . Over een hobbelig parcours kom je tot gemoedsrust, en word je meegesleurd in een wervelstorm, een tsunami en een verwoestende orkaan. Eens alles om jou is plat gespeeld, kom je terug met beide voeten op de grond. Totaal buiten adem en verweesd., schreven we over 'Magnoilia'.
Die lijn kunnen we doortrekken op 'Glint'. Vanaf “Stereo No Aware” kom je in een landschap terecht, waarbij de band verrassend uithaalt en rustpunten toevoegt. Door de hypnotiserende inwerking, blijf je gespannen luisteren en genieten. Het leuke aan deze band is dat je er puur muzikaal geen speld kunt tussen krijgen; of ze het bewust doen of niet, ze zetten je steeds op het verkeerde been. Luister maar naar “Now, forever”. Wat een variaties. Mantis, zorgt voor een weemoedige sfeer, klinkt dreigend en experimenteert met geluiden. Alle registers kunnen worden opengetrokken, een oorverdovende climax volgt, om daarna weer die deugddoende gemoedsrust te doen neerdalen. Voortdurend schippert Mantis tussen die uitersten. “Low Well”, “Coal Maze” en “Now forever” balanceren hierin. Een interessante en avontuurlijke aanpak die wordt doorgetrokken tot het eindpunt “Pole Waste”.
'Glint' is een kleurrijke, gevarieerde plaat in het genre, die het bewandelde pad van de band verderzet. Een plaat die je omverblaast en je ontroert. Sterk overtuigend!
Tracklist: Stereo No Aware 05:59 Tropic Of Nothing 08:22 High Drought 01:35 Low Well 05:44 Coal Maze 05:15 Altamont 09:16 Now Forever 04:48 Hessian 04:49 Pole Waste 05:49
pogojazz/post-rock/noise
Glint
Mantis
Witchrider is een alternatieve stoner rock groep uit Graz, gevormd in 2012. Het idee voor de bandnaam is ontleend aan slaapverlamming aka. 'Riding the witch'. De Oostenrijkse band profileert zich binnen de stoner rock. Onlangs verscheen een nieuwe plaat 'Electric Storm'; de titel dekt de lading … een elektrische storm ontketenen doet Witchrider zeker en vast.
Op “Shadows” worden de registers volledig open getrokken, in de gitaarriedels drijft Witchrider het tempo op. De explosieve drums en de gitaar lijntjes zijn een meerwaarde. Naast de typische gitaar/zang en drums voegt Witchrider soms elektronische klanken toe. 'Electric Storm' toont een Witchrider aan die stevig , energiek kan uitpakken. Ook het stormachtige “You Lied” en “I Am Confused” zijn de moeite, waarop stil zitten onmogelijk is. Op ingetogen momenten blijft Witchtrider harten raken,
“Keep me out of it” bezorgt je koude rillingen en is boordevol emotie, waarop je lekker kunt headbangen met de luchtgitaar in de hand. Prachtig.
De groovy, aanstekelijke, energieke werkwijze overtuigt , check nummers “First you break”, “It's crooked” en afsluiter “The Weatherman”.
De band wordt vergeleken met Foo Fighters en Queens of the stone age, maar beschikt ook over een eigen smoel. De elektronica is surplus. De songs stralen een typische stoner rock sfeertje uit,
Tracklist: Shadows (4:32) You Lied (3:32) Electrical Storm (4:42) I am Confused (3:07) Mess Creator (4:23) Let Go (5:10) First You Break (5:46) Keep Me Out of It (4:40) It's Crooked (4:24) Come Back (5:21) The Weatherman (4:41)
Stonerrock
Electric Storm
Witchrider
Light Field Reverie is een trio van muzikanten die al een sterke background hebben. Zangeres Heike Langhans is sinds 2012 vocalist bij Draconian, terwijl bassist Scott Logde en multi-instrumentalist Mike Lamb hun sporen hebben verdiend bij Sojourner, en die houden van een zwart tintje. Het getalenteerde trio brengt met 'Another World' een debuut uit waarbij de sfeerschepping voorop wordt geplaatst, intens op je gemoed werkt en donker van aard is. Met net dat sprankeltje hoop aan het eind van die donkere tunnel …
Het bijna zeven minuten durende “Ultraviolet” zet dit meteen sterk in de verf. IJzingwekkende klanken in een donkere walm spreiden zich over de luisteraar op een bijzonder hypnotiserende wijze; de heldere stem van Heike bezorgt je koude rillingen, die door de weemoedige omkadering je tot een donkere gemoedsrust brengen.
De kers op de taart wordt geleverd door Emilio Crespo, zanger van Sojourner die bij sommige songs als “Ghost Birds” vocal de grauwe en ruwe kant van de duisternis laat horen. “The Oldest House” klinkt pikdonker, een walm van intense duisternis doen je naar adem happen.
Light Field Reverie neemt je mee naar een donker gedachtengoed door de toegevoegde gothic en doom. Een intens geheel. We laten ons gewillig neervlijen in die donkere trance, zowel in de instrumentatie als in de vocals . De zachtmoedige stem van Heike straalt een soort hoop uit waardoor je dan ook prompt het licht ziet in die donkere tunnel.
Je komt terecht in een spook-/sprookjesachtige wereld, die de fantasie prikkelt en waar duister en licht een eeuwige strijd aangaan, zonder overwinnaar . Songs als “Dreamwalker” en “All Roads Lead Home” passen in het rijtje.
Het klankentapijt en de poëtische teksten dompelen je net onder in die unieke wereld; de fanntasie wordt geprikkeld en en een gevoelige snaar wordt geraakt in die intense duisternis.
Tracklist: Ultraviolet 06:52 The Oldest House 06:08 Ghost Bird 08:44 Another World 05:50 Dreamwalker 04:44 All Roads Lead Home 09:27
Gothic/Doom
Another World
Light Field Reverie
Slechts twee nummers op deze EP van Soul Dissolution, de post/atmospheric blackmetalband met leden van o.m. L’Hiver en Deuil en Marche Funèbre: “La Dernière Tempête” en “Where The Clouds Stand Still”. Voor het tweede nummer kregen ze wat hulp van de Canadees Unreqvited.
“La Dernière Tempête” klinkt van bij de intro ijzig en winters, met blackened vocalen als striemende sneeuwvlagen. Ook de melodielijn klinkt wat als een niet-aflatende (mid-tempo) stormwind die aanhoudend tegen de ramen blaast. Daarover komt dan een soms wat proggy, weids-klinkende gitaar en die snerpende vocalen.
De tweede track laat een heel ander gezicht zien van Soul Dissolution. In de trage stukken is dit voluit atmosferisch, cinematografisch zelfs, nog meer leunend op een desolate sfeer, maar zeker niet winters. Dat laatste komt dan wel bij de stukken met intense gitaarpartijen. Deze song van ruim 13 minuten is een parel van songopbouw en van het spelen met spanningsbogen, met misschien een beetje een knipoog naar doommetal. De vocalen zitten hier wel iets meer achteraan in de mix en zijn schaarser dan op de eerste track, wat misschien het enige minpuntje is.
Het hadden nummers van twee verschillende bands en genres kunnen zijn, maar deze twee nummers tonen in de eerste plaats dat Soul Dissolution talent te koop heeft, hoe ze hun songs ook componeren.
Nederlands 
Français 
